Πένθος στο ελληνικό θέατρο, με το θάνατο της Μαριέττας Ριάλδη. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών η γνωστή σκηνοθέτις, ηθοποιός και συγγραφέας Μαριέττα Ριάλδη, από άγνωστα μέχρι στιγμής αίτια.

Η Μαριέτα Ριάλδη έγραψε έργα μεγάλης απήχησης όπως τα «Ουστ, Καφέ Σαντάν», «ΣΚ» και έπαιξε σε έργα όπως τα «Άμλετ», «Βρικόλακες», «Έντα Γκάμπλερ» και «Αντιγόνη».

Το 1967 ίδρυσε το Πειραματικό θέατρο,  που αποτέλεσε επανάσταση στο χώρο του θεάτρου και ένα μεγάλο άνοιγμα για όλες τις νέες θεατρικές δυνάμεις.

Έδωσε στέγη στο νεοελληνικό έργο,  που τον καιρό εκείνο ήταν στο περιθώριο. Ανέδειξε συγγραφείς όπως ο Καμπανέλλης, ο Μουρσελάς, ο Γκούφας, ο Σκαρίμπας, ο Ζιώγας. Από το θέατρό της πέρασαν πολλές αξιόλογες μονάδες της ελληνικής σκηνής. Εκεί πρωτοπαρουσιάστηκαν οι πρώτες παραστάσεις με πειραματική φόρμα στο λόγο και την εικαστική παρουσίαση.

Πήρε μέρος σε διεθνή Φεστιβάλ,  αποσπώντας - με το Πειραματικό Θέατρο - πολλές διακρίσεις.

Με δύο μεγάλες εκθέσεις στη Μαδρίτη και το Τολέδο η Ισπανία θα τιμήσει το 2014 τα 400 χρόνια από το θάνατο του Γκρέκο, του μεγάλου Κρητικού ζωγράφου που θεωρείται πρόδρομος της μοντέρνας τέχνης μολονότι έμεινε παραγνωρισμένος επί τρεις αιώνες.

«Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο σχέδιο», εξήγησε ο πρόεδρος του Ιδρύματος Γκρέκο, ο Γκρεγκόριο Μαρανιόν, παρουσιάζοντας το πρόγραμμα των εκδηλώσεων που θα περιλαμβάνει επίσης συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και εκδόσεις ερευνητικών έργων αφιερωμένων στον ζωγράφο.

Με τις δύο εκθέσεις, στο Μουσείο του Πράδο της Μαδρίτης και στο Τολέδο, την πόλη όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και δημιούργησε ορισμένα από τα γνωστότερα έργα του, “θα βιώσουμε την ανακάλυψη του Γκρέκο εκ νέου, πριν από εκατό χρόνια, και την τεράστια επιρροή που άσκησε”, πρόσθεσε.

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος γεννήθηκε στην Κρήτη το 1541 και εγκαταστάθηκε στο Τολέδο αφού προηγουμένως μαθήτευσε δίπλα σε μεγάλους Ιταλούς ζωγράφους, όπως ο Τιτσιάνο. Από το εργαστήρι του στο Τολέδο φιλοτέχνησε αμέτρητα πορτρέτα Ισπανών ευγενών αλλά και σημαντικά θρησκευτικά έργα, όπως αυτά που κοσμούν τον Καθεδρικό της πόλης. Πέθανε στο Τολέδο στις 7 Απριλίου 1614 και μετά το θάνατό του το έργο του αγνοήθηκε.

«Επί τρεις αιώνες ήταν εντελώς άγνωστος, σαν να μην υπήρξε ποτέ», είπε ο Μαρανιόν υπενθυμίζοντας ότι μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα τον ανακάλυψαν και πάλι οι διανοούμενοι της εποχής εκείνης.

“Τον τελευταίο αιώνα παρακολουθήσαμε ένα εντυπωσιακό φαινόμενο”, πρόσθεσε, αφού ο Γκρέκο “έγινε ένας από τους μεγάλους ζωγράφους που επηρέασαν τη ζωγραφική του 20ού αιώνα, από τους ιμπρεσιονιστές μέχρι τον Τζάκσον Πόλοκ και τον Πικάσο, όλοι εμπνεύστηκαν από το έργο του”.

Η επιρροή του Θεοτοκόπουλου στην τέχνη θα παρουσιαστεί στην έκθεση “Ο Γκρέκο και η μοντέρνα ζωγραφική” που θα φιλοξενηθεί από τις 24 Ιουνίου μέχρι τις 5 Οκτωβρίου στο Πράδο. Στο ίδιο μουσείο θα εκτεθούν, από τον Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο, τα βιβλία της προσωπικής βιβλιοθήκης του ζωγράφου.

Στο Τολέδο, για την έκθεση “Ο Γκρέκο στο Τολέδο”, θα συγκεντρωθούν 80 έργα από τα μεγαλύτερα μουσεία όλου του κόσμου καθώς και πολλοί από τους πίνακες που κοσμούν τις εκκλησίες της πόλης.

Για την προσφορά του στην αρχαιολογία και τις αναστηλώσεις τιμήθηκε καθηγητής Αρχιτεκτονικής, Μανόλης Κορρές

Το Διεθνές Βραβείο Feltrinelli απονεμήθηκε στον καθηγητή Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Μανόλη Κορρέ για τη συνολική του προσφορά στον τομέα της αρχαιολογίας και των αναστηλώσεων.

Το βραβείο αποτελεί ύψιστη διάκριση και απονέμεται από την Accademia Nazionale dei Lincei της Ρώμης- μία από τις παλαιότερες και εγκυρότερες επιστημονικές ακαδημίες σε παγκόσμιο επίπεδο, που ιδρύθηκε το 1603 και, στο βάθος της ιστορίας, έχει συμπεριλάβει στα μέλη της κορυφαίες φυσιογνωμίες, όπως ο Γαλιλαίος.

Το Διεθνές Βραβείο Feltrinelli απονέμεται σε προσωπικότητες που έχουν διακριθεί για τις εξαιρετικές τους επιδόσεις στην τέχνη, στη λογοτεχνία, στην ιστορία, στη φιλοσοφία, στην ιατρική και στα μαθηματικά. Απονέμεται μία φορά κάθε πέντε χρόνια για κάθε ειδικότητα και συνοδεύεται από σημαντικό χρηματικό έπαθλο. Ένα δεύτερο βραβείο απονέμεται παράλληλα σε έναν διεθνή οργανισμό για την ανθρωπιστική του δράση.

Ο Μανόλης Κορρές βραβεύτηκε για το συνολικό του έργο, το οποίο -όπως τονίστηκε κατά την απονομή- συνδυάζει «την αναστήλωση με πρωτότυπη αρχαιολογική και αρχιτεκτονική έρευνα».

Στην ίδια κατηγορία έχουν παλαιότερα βραβευθεί εξέχουσες προσωπικότητες όπως ο Ντίνου Αντεμεστεάνου, o Τσεζάρε Μπράντι και ο Φερντινάντο Καστανιόλι. O Μανόλης Κορρές είναι ο πρώτος Έλληνας στον οποίο απονέμεται αυτό το βραβείο.

Πληροφορούμενος την είδηση της σημαντικής βράβευσης του καθηγητή Μανόλη Κορρέ, ο υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Πάνος Παναγιωτόπουλος έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Ο καθηγητής Μανόλης Κορρές δεν είναι μόνο μια εξέχουσα φυσιογνωμία της επιστημονικής κοινότητας που έχει προσφέρει και συνεχίζει να προσφέρει πολλά συνδυάζοντας το έργο της μελέτης και αναστήλωσης των αρχαίων και νεοτέρων μνημείων μας με δημιουργική αρχαιολογική και αρχιτεκτονική έρευνα.

Είναι και ένας άνθρωπος με βαθιά αφοσίωση σε ένα έργο που αντλεί από το ελληνικό παρελθόν με προοπτική το ελληνικό μέλλον. Αφοσίωση η οποία λειτουργεί ως παράδειγμα για κάθε μέλος της οικογένειας του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, λειτουργεί ως παράδειγμα για όλους μας. Τον συγχαίρω για την κορυφαία διάκριση που τού επιφυλάχθηκε».

Μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, της Επιτροπής Συντήρησεως Μνημείων Ακρόπολεως και άλλων επιστημονικών επιτροπών του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, ο κ. Κορρές συμμετείχε στα έργα της Ακροπόλεως (1975, 1983-1999), στα έργα του Διονυσιακού Θεάτρου (1981-1982), στη μελέτη και αποκατάσταση δύο αρχαίων ναών στη Νάξο (Πανεπιστήμιον Αθηνών- TU Munchen, 1976 κ.ε), του Κάστρου του Πυθίου στον Έβρο (1974 κ.ε.) του ναού του Απόλλωνος στη Μητρόπολη παρά την Καρδίτσα (1999 κ.ε.).

Έχει μελετήσει ρωμαϊκά μνημεία στη Θεσσαλονίκη, βυζαντινά και νεότερα μνημεία στη Μάνη, τον ναό της Παναγίας Γοργοεπηκόου, τη Στοά του Ευμένους, το Μνημείο του Φιλοπάππου, τις κοιλαδογέφυρες του ρωμαϊκού Αδριάνειου υδραγωγείου και τον ναό του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα, αρχαία και χριστιανικά μνημεία στην Αμοργό, ιωνικά κιονόκρανα γενικώς (στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου, 1976-1977), τα μεγάλα ναόσχημα ταφικά μνημεία της Ετρουσκικής Νεκροπόλεως της Norchia (με τον M. Kreeb, 1990), το Μαυσωλείο του Θευδέριχου στη Ραβέννα, διάφορες μηχανικές κατασκευές κ.ά.

Έχει λάβει υποτροφίες (Υπ. Παιδείας, DAAD, DAI, Princeton University, Fulbright, Alexander von Humbolt) και τιμητικές διακρίσεις (Χάλκινο Μετάλλιο Ακαδημίας Αθηνών, Αργυρούν Μετάλλιο της Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής των Παρισίων (Academie d' Architecture de Paris), Ταξιάρχης Τάγματος του Φοίνικος).

Είναι μέλος επιστημονικών εταιρειών, έχει διδάξει σε ξένα πανεπιστήμια, έχει συγγράψει οκτώ βιβλία και 80 επιστημονικά άρθρα και έχει επίσης δώσει διαλέξεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Σχέδιά του έχουν εκτεθεί σε εννέα ατομικές και επτά ομαδικές εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδος. 

news247

Αγάπη, τι δύσκολο πράγμα!

Κάποια πράγματα μοιάζουν αυτονόητα και δεν του δίνουμε καθημερινά την πρέπουσα σημασία. Κάποια άλλα, ασήμαντα, τα μεγενθύνουμε και τους επιτρέπουμε να εξουσιάζουν τη ζωή μας.

Συνεχώς ζητάμε, συνεχώς θέλουμε και πολύ συχνά γκρινιάζουμε. Τα “μάγια” της δυσκολίας όμως δεν λύνονται με ξόρκια παρά μόνο με συναισθήματα. Το πραγματικό ελιξίριο της ευτυχίας βρίσκεται στην καρδιά μας και μόνο. Εκεί που ποτέ δεν ψάχνουμε να βρούμε τις απαντήσεις, να γνωρίσουμε τον πραγματικό Εαυτό μας, να ξεφύγουμε από το απατηλό και καταστρεπτικό ΕΓΩ μας, να...., να...., να..... 
 
Η Αγάπη είναι παντού! Είναι η κοσμική ενέργεια που κρατάει το Σύμπαν ζωντανό. Είναι η θεϊκή ένεργεια που διαπερνά τα πάντα και τους πάντες και περιμένει να βρούμε το θάρρος να της απλώσουμε το χέρι... 
 
Ανεκτίμητο το δώρο της, επισκιάζει όλες τις άλλες αρετές και αξίες της ζωής μας  ... 

Ο Απόστολος των Εθνών, Παύλος, έγραψε ένα αξιολογότατο κείμενο γεμάτο αδιαμφισβήτητες αλήθειες... Υπέροχο το συμβολικό video, επενδυμένο με καταπληκτικά ταιριασμένη μουσική

 
ΔΕΙΤΕ ΤΟ  

Στην ελληνίδα ντίβα της όπερας, Μαρία Κάλλας, είναι αφιερωμένο το σημερινό doodle της Google, με αφορμή την 90ή επέτειο από τη γέννησή της

Η Μαρία Κάλλας (Μαρία Άννα Σοφία Καικιλία Καλογεροπούλου), η οποία υπήρξε κορυφαία υψίφωνος και η πλέον γνωστή παγκοσμίως ντίβα της όπερας, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 2 Δεκεμβρίου 1923 και άφησε την τελευταία της πνοή στις 16 Σεπτεμβρίου 1977, στο Παρίσι.
 

 
Μια μεγάλη καριέρα

Το Σεπτέμβριο του 1945 βρίσκεται στη Νέα Υόρκη και ξεκινά την προσπάθεια για ανεύρεση εργασίας αρχικά στη Μητροπολιτική Όπερα, δεν καταφέρνει όμως να υπογράψει συμβόλαιο. Η ακρόασή της, όμως, από τον Έντουαρντ Τζόνσον, διευθυντή της Όπερας, φέρνει την προσφορά δύο ρόλων στα έργα «Φιντέλιο» του Μπετόβεν και «Μαντάμ Μπατερφλάι» του Πουτσίνι. Η Κάλλας απορρίπτει τους ρόλους.

Η γνωριμία της με τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Αρένας της Βερόνα, Τζοβάννι Τζενατέλλο, την οδηγεί στην Ιταλία. Εκεί, στις 3 Αυγούστου 1947 κάνει την πρώτη της εμφάνιση στην Αρένα της Βερόνα με την «Τζοκόντα» του Αμιλκάρε Πονκιέλι. Τον ίδιο χρόνο ερμηνεύει την Ιζόλδη από το «Τριστάνος και Ιζόλδη» στη Βενετία, υπό την καθοδήγηση του μαέστρου Τούλιο Σεραφίν.

Συνάμα, έρχεται και η γνωριμία της με τον μουσικόφιλο ιταλό βιομήχανο Τζοβάννι Μπατίστα Μενεγκίνι, με τον οποίο παντρεύονται στις 21 Απριλίου 1949. Ο Μενεγκίνι, έχοντας και ρόλο μάνατζερ, άσκησε καταλυτική επιρροή στην καριέρα της Κάλλας, υποβάλλοντάς την σε δίαιτα με σκοπό να αποκτήσει καλύτερη εμφάνιση και αποτρέποντάς την από κάθε βιοτική ενασχόληση με την οικονομική κάλυψη, που της παρείχε. Έτσι, τον ίδιο χρόνο η Κάλλας κάνει καλλιτεχνικές εμφανίσεις στο Μπουένος Άιρες και το 1950 στο Μεξικό.
 

 
Μία από τις πλέον συζητημένες σχέσεις στην ιστορία

Στις 7 Δεκεμβρίου 1951, η Κάλλας ανοίγει τη σαιζόν στη Σκάλα του Μιλάνου με τους «Σικελικούς Εσπερινούς», εμφάνιση που της προσφέρει μεγάλη αναγνώριση. Στις 27 Οκτωβρίου 1956, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης ως «Νόρμα», στο ομώνυμο έργο του Μπελλίνι.

Στις 5 Αυγούστου 1957, επιστρέφει στην Αθήνα και εμφανίζεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Δύο μήνες πριν, είχε γνωρίσει τον εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση, σε δεξίωση της κοσμικογράφου Έλσα Μάξγουελ. Η γνωριμία τους θα εξελιχθεί σε μία από τις πλέον συζητημένες σχέσεις στην ιστορία.

 
Ο καλλιτεχνικός θρίαμβος

Το 1960 τραγουδά στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου «Νόρμα» και το επόμενο έτος «Μήδεια», σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Το 1962 επανέρχεται στη Σκάλα του Μιλάνου και αποθεώνεται σαν Μήδεια, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή και κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη. Τον Ιανουάριο του 1964, πείθεται από το Φράνκο Τζεφιρέλι να συμμετάσχει σε μία νέα παραγωγή της «Τόσκα» στη σκηνή του Κόβεντ Γκάρντεν.

Η παράσταση εκθειάζεται από τους κριτικούς ενώ ακολουθεί την ίδια χρονιά νέος καλλιτεχνικός θρίαμβος στην Όπερα των Παρισίων με τη «Νόρμα». Παρά τα φωνητικά προβλήματα που έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει, το παρισινό κοινό την υποδέχεται θερμά.

Στις 5 Ιουλίου 1965, εμφανίζεται για τελευταία φορά σε παράσταση όπερας στο Κόβεντ Γκάρντεν, με την «Τόσκα» σε σκηνοθεσία Φράνκο Τζεφιρέλι. Το  1966 απεκδύεται την αμερικανική υπηκοότητα και λαμβάνει την ελληνική. Με αυτή της την ενέργεια λύεται και τυπικά ο γάμος της με τον Μενεγκίνι.

Πλέον, ελπίζει ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης θα της ζητήσει να παντρευτούν κάτι που τελικά δεν γίνεται, μια και στις 8 Ιουλίου 1968 ο έλληνας μεγιστάνας παντρεύεται τη χήρα του αμερικανού προέδρου Κέννεντυ, Τζάκυ. Αυτή του η πράξη, βυθίζει σε κατάθλιψη την κορυφαία υψίφωνο.
 

 
Η τέφρα της σκορπίστηκε στο Αιγαίο

Το 1969 γυρίζει σε ταινία τη «Μήδεια» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Πιερ Πάολο Παζολίνι. Η ταινία δεν έχει τύχη στις κινηματογραφικές αίθουσες. Στις 25 Μαΐου 1970, μεταφέρεται στο νοσοκομείο και γίνεται γνωστό ότι επεχείρησε να αυτοκτονήσει λαμβάνοντας μεγάλη δόση βαρβιτουρικών. Στις 8 Δεκεμβρίου, η Κάλλας τραγούδησε στην Όπερα των Παρισίων, όπου το κοινό την κάλεσε στη σκηνή 10 φορές καταχειροκροτώντας την. Η τελευταία της εμφάνιση έγινε στην πόλη Σαππόρο της Ιαπωνίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974.

Η Μαρία Κάλλας πέρασε στην αιωνιότητα στις 16 Σεπτεμβρίου 1977, στο Παρίσι. Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου και, αφού το σώμα της αποτεφρώθηκε όπως επιθυμούσε, την άνοιξη του 1979 η τέφρα της σκορπίστηκε στο Αιγαίο.

naftemporiki

Εντυπωσιακές εικόνες από την Ακρόπολη και άλλα σημεία προσφέρει μία εφαρμογή.

Την ευκαιρία να δει την Ακρόπολη από όσες οπτικές γωνίες θέλει και να γνωρίσει έτσι καλύτερα το πιο διάσημο σημείο της Αθήνας αλλά και να απολαύσει τη μαγική θέα που προσφέρει ο Ιερός Βράχος, δίνει μία εφαρμογή.

Πρόκειται για πρόγραμμα εικονικής περιδιάβασης στην Ακρόπολη.

Χρησιμοποιώντας κατά κύριο λόγο φωτογραφίες, είτε επίγειες είτε εναέριες, το πρόγραμμα δίνει την ευκαιρία στο χρήστη να «ανέβει» από την οθόνη του υπολογιστή του στον βράχο και να δει από κει τη θέα αλλά και να «επιβιβαστεί» σε ένα ελικόπτερο βλέποντας από ψηλά τον Παρθενώνα και τα άλλα μνημεία της Ακρόπολης και της Αθήνας.

Σε έναν τεράστιο αρχαιολογικό χώρο, έκτασης περίπου 40.000 στρεμμάτων, κηρύσσονται τα Μέγαρα και η ευρύτερη περιοχή τους, μετά την ομόφωνη θετική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ).

Το ΚΑΣ έλαβε υπόψη του όλα τα αρχαιολογικά δεδομένα, όπως παρουσιάστηκαν λεπτομερώς μέσα από την πρόταση της Γ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, στην οποία συμπεριλαμβάνονται κηρύξεις παλιών και νέων θέσεων αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, όπως τα δύο λιμάνια της αρχαίας πόλης, οι Παγές στον Κορινθιακό και η Νισαία, σημερινή Πάχη, στον Σαρωνικό Κόλπο.

Η προστασία των ιδιαίτερα σημαντικών αρχαιοτήτων της περιοχής των Μεγάρων ήταν το κύριο μέλημα των μελών του ΚΑΣ, που έδωσαν το πράσινο φως στην ομολογουμένως πολύ μεγάλη κήρυξη, μια έκταση για την οποία εκφράστηκαν κάποιες επιφυλάξεις -όπως η δυσκολία ελέγχου των εκσκαφών από πλευράς Γ' ΕΠΚΑ. Ωστόσο, όπως ειπώθηκε, η Εφορεία διενεργεί ήδη ελέγχους στο μεγαλύτερο τμήμα της περιοχής, ενώ η λίστα των μνημείων που έχουν βρεθεί εντός και εκτός πόλης είναι από μόνη της αφοπλιστική.

Η Κρήνη του Θεαγένους, που ανακαλύφθηκε στην πόλη των Μεγάρων και αποδίδεται στον περίφημο μεγαρίτη αρχιτέκτονα Ευπαλίνο, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και μεγαλύτερα κτίσματα υδροδότησης του 5ου αι. π.Χ. Το ξεχωριστό μνημείο, μαζί με τα πολυάριθμα τεχνικά υδρευτικά έργα που εντοπίστηκαν σε διάφορα σημεία της περιοχής, ίσως εξηγούν γιατί η πόλη «δεν έμεινε ποτέ χωρίς νερό», όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά στο Συμβούλιο. Οι δύο λόφοι της πόλης, όπου βρίσκονταν οι ακροπόλεις της Αλκάθου και της Καρίας, βρίθουν από αρχαίο δομικό υλικό, εντοιχισμένο συχνά σε ναούς της υστεροβυζαντινής και μεταβυζαντινής περιόδου, ενώ στον λόφο της Καρίας σώζεται το λαξευμένο στον βράχο σπήλαιο Μουρμούνη, που ήταν ιερό της θεάς Δήμητρας.

Η αρχαία Αγορά, τμήμα της οποίας αποκαλύφθηκε το 1937 κάτω από τη σύγχρονη πλατεία Ηρώων, συνεχίζει να δίνει «παρουσία» κυρίως μέσα από την ανακάλυψη αρχιτεκτονικών μελών, όπως συνέβη σε πρόσφατη εκσκαφή οδού στα ανατολικά της πλατείας. Το ίδιο συμβαίνει και με τα περίφημα Μεγαρικά υπόγεια, που κατά μία εκδοχή έδωσαν την ονομασία στην περιοχή και τα οποία είχαν αποθηκευτική και λατρευτική χρήση, καθώς συνδέονταν με τη θεά Δήμητρα αλλά και την αγροτική οικονομία της περιοχής. Στις σωστικές ανασκαφές που έγιναν από το 2006 ως το 2010, στο πλαίσιο του έργου κατασκευής δικτύου ακαθάρτων της πόλης των Μεγάρων, ανακαλύφθηκαν δύο τέτοια υπόγεια, τα οποία χρονολογούνται στο β' μισό του 4ου αι. π. Χ.

Τμήματα του οχυρωματικού περιβόλου των Μεγάρων έχουν κατά καιρούς βρεθεί σε διάφορα σημεία της πόλης. Ένα από τα σημαντικότερα βρέθηκαν στις σωστικού χαρακτήρα ανασκαφές του 2006-2010. Πρόκειται για τμήμα στο νότιο σκέλος του περιβόλου, όπου ανάμεσα σε δύο ημικυκλικούς πύργους εντοπίστηκαν οι Νυμφάδες Πύλες, που είχαν ζωτική σημασία για την αρχαία πόλη καθώς εξασφάλιζαν την επικοινωνία δια μέσου της Ευθείας οδού με το λιμάνι της Νισαίας. Κατάλοιπα κλασικών ναών, δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων, νεκροταφεία με πλούσια και πανέμορφα κτερίσματα, πολλά από τα οποία κοσμούν το Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης, λουτρά της ύστερης αρχαιότητας, εργαστήρια κεραμικής και βαφής, καθώς και δεκάδες βυζαντινά και νεότερα μνημεία, συμπληρώνουν τον αρχαιολογικό χάρτη της πόλης που γέννησε τον δημιουργό του Ευπαλίνειου ορύγματος και αποίκισε το Βυζάντιο, όπου αργότερα ιδρύθηκε η Κωνσταντινούπολη.

 

Περισσότερα Άρθρα...