kinal

Μεγάλος προβληματισμός και ανησυχία επικρατεί στο χώρο του ΚΙΝΑΛ από τις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Τα συμπεράσματα είναι απλά και για να μην κάνουμε κριτική για την κριτική θα αναφερθώ με αντικειμενικότητα και ειλικρίνεια .

Το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ έμεινε στάσιμο εν συγκρίσει με τα άλλα κόμματα, που ξεπέρασαν τα ποσοστά που είχαν προβλέψει. Και αυτό μας στενοχωρεί και νιώθουμε πληγωμένοι και απογοητευμένοι.

Εμείς που ήμασταν και είμαστε πιστοί στις αρχές και τις αξίες του μεγάλου ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου δεν μπορούμε και δεν αντέχουμε άλλο να κάνουμε τους τροχονόμους στα δυο μεγάλα κόμματα. Καθώς τα δικά μας στελέχη συμπιέζονται όλο και περισσότερο και βλέπουμε να εισχωρούν κάποιοι στη ΝΔ και κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ. Και έτσι διαπιστώνουμε ότι το «μαγαζί» αντί να μεγαλώνει, μικραίνει. Πρέπει κάτι να πούμε στον κόσμο, να του δώσουμε μια ανάσα, μια προοπτική.

Δεν μπορεί αυτή η μεγάλη προοδευτική παράταξη που είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας να γίνει μαξιλαράκι της ΝΔ ή του ΣΥΡΙΖΑ. Τη δεξιά τη ζήσαμε και την ξέρουμε. Την αριστερά την ακούγαμε και περιμέναμε κάτι καλύτερο.

Αλλά στα 4,5 χρόνια διακυβέρνησής της βρέθηκε αγκαλιά με τον ακροδεξιό Καμμένο και την παρέα του, ευτελίζοντας και κουρελιάζοντας έτσι, κάθε έννοια της αριστεράς. Ας μην θριαμβολογεί λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι ο μόνος πόλος που εκφράζει την προοδευτική παράταξη.

Το μόνο που έχει καταφέρει είναι να μαζεύει πολιτικούς γυρολόγους και να παρουσιάζει μια εικόνα αστάθειας με πολλές αντιθέσεις, κάνοντας έναν αχταρμά, που το μόνο χαρακτηρισμό που μπορεί να του δώσει κάνεις είναι, Αριστερά Tutti Frutti.

Το ΚΙΝΑΛ- ΠΑΣΟΚ μπροστά στα πρόσφατα γεγονότα δεν μπορεί να μείνει αμέτοχο. Η ηγεσία έχει χρέος και οφείλει να πάρει πρωτοβουλία, για να συγκαλέσει τα θεσμικά όργανα του Κινήματος και να συζητήσει για τα λάθη και τις παραλείψεις. Να αποκωδικοποιήσει το αποτέλεσμα και να δρομολογήσει τις διαδικασίες για ένα έκτακτο συνέδριο προς όφελος της κοινωνίας και της μεγάλης Σοσιαλιστικής, ριζοσπαστικής παράταξης.

Εμείς στο ΠΑΣΟΚ έχουμε ιστορία και αυτογνωσία. Τιμούμε το παρελθόν αλλά ξέρουμε να ανιχνεύουμε και το μέλλον. Διαθέτουμε την πολιτική δύναμη και κληρονομιά για ένα νέο ελπιδοφόρο ξεκίνημα με όραμα και προοπτική αγκαλιάζοντας όλα τα κοινωνικά στρώματα και τους μη προνομιούχους Έλληνες. Δηλώνουμε παρόντες!

Kώστας Ξυλούρης, iδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ

Congress kogreso

Οι αντιδράσεις από την πλευρά του Κογκρέσου προμηνύουν «πόλεμο», ήταν η πρώτη αντίδραση διπλωμάτη με γνώση της υπόθεσης της αγοράς και της παραλαβής πλέον από την Τουρκία του ρωσικού συστήματος S-400, τα πρώτα εξαρτήματα του οποίου έφτασαν χθες σε αεροδρόμιο της Άγκυρας.

Οι βουλευτές και οι γερουσιαστές και των δύο παρατάξεων ακόνισαν χθες τα μαχαίρια τους και δείχνουν αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουν, όχι μόνο τον πρόεδρο της Τουρκίας, αλλά και τον Αμερικανό Πλανητάρχη αν παραμείνει απαθής...

Ο Ταγίπ Ερντογάν, ο απόλυτος άρχοντας της κατοχικής δύναμης, έφτυσε στα μούτρα τον πρόεδρο της Αμερικής και τους συνεργάτες του. Δεν τους φοβήθηκε και προχώρησε στους σχεδιασμούς του. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση και εάν δεν αντιδράσουν σύντομα θα χάσουν εντελώς το παιγνίδι με την Τουρκία, η οποία παίζει πλέον ανοικτά το ρωσικό παιγνίδι.

Η κατάσταση έχει εκτροχιαστεί και σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες η Αμερική βρέθηκε προ εκπλήξεως. Όσοι στην κυβέρνηση -με πρώτο τον Ντόναλντ Τραμπ- πίστευαν ότι έλεγχαν το παιγνίδι εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα.

Εάν η Ουάσιγκτον δεν επιβάλει κυρώσεις άμεσα και δεν ακυρώσει τώρα τη συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα κατασκευής των μαχητικών F-35, θα απωλέσει ένα σημαντικό στρατηγικό παιγνίδι στην ευρύτερη γειτονιά μας. Εκτός εάν ανακοινώσει στρατηγικά αντίμετρα χρησιμοποιώντας τον άξονα της ανατολικής Μεσογείου. Είναι η μόνη κίνηση που θα την διασώσει.

Οι πληροφορίες από την Ουάσιγκτον ποικίλουν. Ακούστηκε ακόμα και ότι η Αμερική επιδιώκει ένα συμβιβασμό. Η λέξη από μόνη της είναι ένα κέρδος για την Τουρκία. Διότι σημαίνει πως το ρωσικό σύστημα θα παραμείνει στη χώρα. Άλλωστε, ο Ερντογάν κέρδισε χθες πολλούς πόντους στο εσωτερικό μέτωπο και τούτη τη στιγμή αυτό τον ενδιαφέρει. Οποιαδήποτε υποχώρηση εξασφαλίσει από την Αμερική θα τον καταστήσει πανίσχυρο και άτρωτο. Αυτό θέλουν οι Αμερικανοί;

Πάντως μία δοκιμασμένη πηγή μας είπε ότι ο Λευκός Οίκος θα ανακοινώσει κυρώσεις μετά τους εορτασμούς του Ταγίπ Ερντογάν για τη νίκη του εναντίον των πραξικοπηματιών, στις 15 Ιουλίου 2016. Η πληροφορία δεν ήταν δυνατό να επιβεβαιωθεί από τις αμερικανικές υπηρεσίες.

Στο Πεντάγωνο και στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ παραμένουν στη θέση τους και δεν υποχωρούν. Ότι είπαν μέχρι σήμερα δεν το παίρνουν πίσω. Επικρατεί ένας απίστευτος θυμός για τον Ερντογάν και τους συνεργάτες του.

Ο εκτελών χρέη υπουργού Άμυνας Μαρκ Έσπερ, πήρε μία γεύση της τουρκικής προκλητικότητας κατά την τηλεφωνική του επικοινωνία με τον Τούρκο ομόλογό του, Χουλουσί Ακάρ. Ήταν αποδέκτης και της τουρκικής ειρωνείας. Λίγο-πολύ του είπε, αγνοώντας κάθε προειδοποίηση ότι ...σκέφτονται να πάρουν και το αμερικανικό σύστημα Patriot! Οι Αμερικανοί θερίζουν ότι έσπειραν. Αυτοί έχουν την ευθύνη για όσα τους συμβαίνουν.

Την παρτίδα καλείται να κερδίσει τώρα το Κογκρέσο και να διασώσει το γόητρο της Αμερικής. Σημαντικοί βουλευτές και γερουσιαστές και των δύο κομμάτων επιτέθηκαν με σφοδρότητα εναντίον της Τουρκίας. Όχι μόνο δεν κάνουν πίσω αλλά απείλησαν με «κόλαση» την κατοχική δύναμη.

«Ο Πρόεδρος Ερντογάν», τονίζουν, «έκανε μια πολύ σαφή επιλογή. Δυστυχώς, έκανε σαφώς τη λάθος επιλογή», υπογραμμίζουν οι βουλευτές που ασχολούνται με το ζήτημα. Και στέλνουν το μήνυμα που δεν μπορεί να το αγνοήσει ο ηγέτης της κατοχικής δύναμης.

«Τους έχουμε προειδοποιήσει ότι η απόκτηση του συστήματος S-400 θα ενεργοποιήσει κυρώσεις», τονίζεται εμφαντικά.

Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε και όποιον πάρει μαζί του είναι το μήνυμα που εκπέμπουν οι Αμερικανοί νομοθέτες και των δύο κομμάτων, που έδειξαν αποφασιστικότητα με τη σαφή προειδοποίηση ότι «κανείς δεν παίζει με την Αμερική».

Οι επικεφαλής της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Βουλής υπογράμμισαν:

«Έχουμε προειδοποιήσει επανειλημμένα την Τουρκία και τον πρόεδρο Ερντογάν ότι η παραλαβή του ρωσικού συστήματος αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας S-400 θα έχει σοβαρές συνέπειες στην σχέση των ΗΠΑ με την Τουρκία, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35.

Τους έχουμε προειδοποιήσει ότι η απόκτηση του συστήματος S-400 θα ενεργοποιήσει κυρώσεις.

Υποστηρίξαμε την προσφορά της κυβέρνησης για την πώληση του συστήματος PATRIOT για την κάλυψη των αναγκών της Τουρκίας στον τομέα της αεροπορικής και πυραυλικής άμυνας.

Οι επικεφαλής της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας και της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων, τόνισαν:

«Αποδεχόμενος την παράδοση των S-400 από τη Ρωσία, ο Πρόεδρος Ερντογάν επέλεξε μια επικίνδυνη συνεργασία με τον Πούτιν εις βάρος της ασφάλειας, της οικονομικής ευημερίας και της ακεραιότητας της συμμαχίας του ΝΑΤΟ.

Σε ισχυρή, διακομματική βάση, το Κογκρέσο έχει ξεκαθαρίσει ότι θα πρέπει να υπάρξουν συνέπειες για την λανθασμένη απόκτηση των S-400 από τον πρόεδρο Ερντογάν, μια ανησυχητική ένδειξη της στρατηγικής ευθυγράμμισης με τη Ρωσία του (Βλαντίμιρ) Πούτιν και απειλή για το πρόγραμμα των F-35.

Ως αποτέλεσμα, προτρέπουμε τον πρόεδρο Τραμπ να εφαρμόσει πλήρως τις κυρώσεις όπως απαιτείται από τον Νόμο για την Αντιμετώπιση των Αντιπάλων της Αμερικής Μέσω Κυρώσεων (CAATSA).

Επιπλέον, ενώ όλες οι παραδόσεις υλικών F-35 παραμένουν απεριόριστα ανασταλμένες, καλούμε το Υπουργείο Άμυνας να προχωρήσει στον τερματισμό της συμμετοχής της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35. Επιπλέον, ενώ όλες οι παραδόσεις των σχετικών εξοπλιστικών υλικών με τα F-35 παραμένουν επί αόριστο σε αναστολή, καλούμε το υπουργείο Άμυνας να προχωρήσει στον τερματισμό της συμμετοχής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35.

Δεν ήταν απαραίτητο να οδηγηθούμε σε αυτό το σημείο. Δυστυχώς, όμως, ο πρόεδρος Ερντογάν απέρριψε τις πολλαπλές προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών για τη διατήρηση της στρατηγικής σχέσης που θα επέτρεπαν στην Τουρκία να υπερασπιστεί τον εναέριο χώρο της με τα μαχητικά αεροσκάφη F-35 και το σύστημα αεροπορικής άμυνας Patriot.

Η Τουρκία είναι ένας σημαντικός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και ελπίζουμε ότι η στρατηγική σχέση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας θα ξεπεράσει αυτή την οπισθοδρόμηση. Ωστόσο, η συνεχιζόμενη βελτίωση της συνεργασίας μας δεν θα είναι εφικτή εφόσον ο πρόεδρος Ερντογάν παραμείνει σταθερός στην εμβάθυνση των δεσμών με τον Βλαντιμίρ Πούτιν εις βάρος της οικονομικής ευημερίας της Τουρκίας και της ασφάλειας της συμμαχίας του ΝΑΤΟ».

Είναι σημαντικό ότι ο κ. Εσπερ έστειλε το μήνυμα στην Τουρκία ότι η αμερικανική θέση παραμένει η ίδια και δεν έχει αλλάξει. Δηλαδή η κατοχική δύναμη δεν μπορεί να έχει και τους S-400 και τα προηγμένα μαχητικά F-35. “Είμαστε ενήμεροι για την παραλαβή των S-400 από την Τουρκία. Η στάση μας όσον αφορά τα F-35 δεν έχει αλλάξει», τόνισε ο κ. Έσπερ, που ανέλαβε να επαναλάβει τη θέση αυτή στον κ. Ακάρ, με τον οποίο συνομίλησε χθες το απόγευμα.

Ένας άλλος Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε στην ιστοσελίδα Ahval:

“Γνωρίζουμε τις αναφορές ότι η Τουρκία έχει παραλάβει το S-400. Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος Τραμπ στη σύνοδο της G20 (στην Οσάκα της Ιαπωνίας) πριν από τη συνάντησή του με τον Ερντογάν, είναι ένα πρόβλημα, δεν υπάρχει αμφιβολία”...

Μεγαλύτερη σημασία απ’ όλα όσα ειπώθηκαν έχουν οι δηλώσεις του διορισθέντος από τον κ. Τραμπ στη θέση του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ. Δήλωσε από την πλευρά του, μια μέρα πριν τη χθεσινή αρνητική εξέλιξη, ότι η Τουρκία δεν θα πρέπει να λάβει τα μαχητικά αεροσκάφη F-35 που έχει αγοράσει και θα πρέπει να αποβληθεί από το πρόγραμμα F-35 εάν γίνει η παράδοση των S-400.

Συγκεκριμένα, ο σημερινός αρχηγός του Στρατού στρατηγός Μάρκ Μίλεϊ, δήλωσε ενώπιον της Επιτροπής Ένοπλων Υπηρεσιών της Γερουσίας:

“Εάν επιβεβαιωθεί, η σύστασή μου θα είναι να σταματήσει η μεταφορά των αεροσκαφών F35 στην Τουρκία και να «χαλαρώσω» την Τουρκία από το πρόγραμμα κατασκευής των F-35 εάν η Τουρκία δεχτεί την παράδοση του S-400”.

Ο «Άγνωστος Χ» παραμένει και τώρα ο πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος μέχρι της στιγμής συμπεριφέρεται σαν ...«κότα». Εκτός αν αποφασίσει ότι η προσβολή για την Αμερική έχει και τα όριά της. Και φερθεί όπως πέρυσι το καλοκαίρι, όταν με ένα μήνυμα στο Twitter, οδήγησε σε μερική κατάρρευση την τουρκική οικονομία... Πάντως, μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είπε τίποτα...

hellasjournal.com

tsipras mitsotakis

Στις λίγες ημέρες που απομένουν έως τις εκλογές, τα περισσότερα πράγματα είναι πρωτοφανώς ξεκάθαρα. Ετσι που τα κατάφερε ο Αλέξης Τσίπρας το θέμα δεν είναι αν θα κερδίσει τις εκλογές, αλλά με πόση διαφορά θα τις χάσει. Την ίδια στιγμή για τον Μητσοτάκη το θέμα δεν είναι τόσο με τι διαφορά θα τις κερδίσει, αλλά πόσα κόμματα ή κομματίδια θα μπουν στην Βουλή και τι ποσοστό των ψήφων των πολιτών θα μείνει χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Από αυτές τις παραμέτρους εξαρτάται η αυτοδυναμία και το εύρος της. Υπό συνθήκες και προϋποθέσεις, η ΝΔ μπορεί να βρεθεί με μία πλειοψηφία που θα κυμαίνεται μεταξύ 153-154 έως και 165-170 έδρες.

Κάθε ένα σενάριο από αυτά σημαίνει πολλά και διαφορετικά για την χώρα.

Από την... προκαταρκτική ψήφο των πολιτών στις 26 Μαΐου είναι σαφής η πολιτική τάση. Είναι σαφής και η πολιτική διάθεση.

Ελάχιστοι πλέον τσιμπάνε στις εντάσεις και τις προκλήσεις, κανείς δεν διαθέτει αποθέματα πολιτικού πάθους που θα τον κάνουν να εμπλακεί σε καυγάδες και μαλλιοτραβήγματα.

Για τους περισσότερους το ζητούμενο μετά από 10 χρόνια κρίσης είναι να δουν αν η ζωή τους μπορεί να αλλάξει, έστω και ελάχιστα, προς το καλύτερο. Αν υπάρχουν οι συνθήκες κάποιας μικρής προόδου. Αν υπάρχει δυνατότητα απαλλαγής από άσχετες και αποπροσανατολιστικές συζητήσεις. Αν εν τέλει υπάρχει πιθανότητητα ανάπτυξης και εκδήλωσης μίας εθνικής αυτογνωσίας. Τι ακριβώς είναι η Ελλάδα του 2019, τι μπορεί να κάνει και πώς θα το κάνει.

Σε αυτό το πλαίσιο οι προεκλογικές ενδείξεις που έχει δώσει ο Μητσοτάκης δικαιολογούν μια κάποια, συγκρατημένη αισιοδοξία. Ας γίνουν κάποια στοιχειώδη πράγματα, ας σταματήσει η αλλοφροσύνη, ας λειουργήσουν κάποιοι θεσμοί όπως προβλέπεται και όπως μπορούν να λειτουργήσουν.

Αν και χρειάζονται μεγάλα και πολλά βήματα, ένα βήμα την φορά δεν θα είναι κάτι ασήμαντο.

Το να εκλεγεί μία κυβέρνηση με συναίσθηση ότι η αποστολή της είναι να κυβερνήσει -με ό,τι αυτό περιλαμβάνει - και όχι να αλλάξει τον κόσμο, να «καταλάβει την εξουσία» ή να επιχειρήσει ταξικούς και άλλους μετασχηματισμούς, είναι θεμελιώδες.

Από την άλλη, θα υπάρχει μία αντιπολίτευση. Και έπειτα από δέκα χρόνια κρίσης, θα είναι σημαντικό αυτή να αντιληφθεί τον ρόλο της όχι ως κοινωνικού μπουρλοτιέρη, αλλά ως πολιτικής δύναμης υπεύθυνης, στοιχειωδώς σοβαρής και με πολιτικό λόγο που θα έχει αρχή, μέση και τέλος. Οι ενδείξεις γι’ αυτό προς το παρόν δεν υπάρχουν.

Η προαλειφόμενη αντιπολίτευση εξακολουθεί να πελαγοδρομεί πολιτικά και ενδεχομένως να μην έχει αντιληφθεί ότι η διάψευση όλων των προσοδκιών που καλλιέργησε, ενδέχεται να μετατραπεί σε υπαρξιακή απειλή για εκείνην. Αν δεν αναπτυχθεί η αντίληψη αυτή σύντομα, οι πολιτικές περιπλοκές δεν θα είναι τόσο απλές.

Από τις 8 Ιουλίου κι έπειτα ξεκινά αναπόδραστα μία νέα πολιτική περίοδος.

Υπό μία έννοια, όλοι θα έχουν τις ευκαιρίες τους προκειμένου να μελετήσουν από την αρχή τους ρόλους τους και να δουν πώς θα τους παίξουν από εδώ και στο εξής. Ο καθένας όπως μπορεί...

Reporter

kalpi skitso
Μετά το πάρτυ της περιόδου 1980-2009 και την τιμωρία όλων μας από το 2009 μέχρι και σήμερα θεωρώ ότι οι εκλογές της 7/7/2019 είναι υψίστης σημασίας γιατί σε αυτές θα έχουν μάλλον ενσωματωθεί οι γνώσεις, οι εμπειρίες και τα παθήματα μιας ζωής.

Στην δεκαετία της κρίσης μάθαμε αρκετά, σίγουρα όχι όσα θα έπρεπε, αλλά μάθαμε.

Μάθαμε να κρατάμε μικρά καλάθια,

μάθαμε να είμαστε επιφυλακτικοί στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», και επίσης

μάθαμε ότι με τα ακραία σενάρια των επιλογών μας, γυρίζουμε πίσω  χάνοντας έδαφος και momentum από αυτό που όλο και περισσότερο φαίνεται σαν την σωστή κατεύθυνση.

Επίσης μάθαμε ότι «μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται» και προφανώς εννοώ ότι μετά τις όποιες πολιτικές επιλογές κάνουμε, θα λουζόμαστε πάντα τις συνέπειες, θετικές ή αρνητικές, για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Undo δεν υπάρχει εδώ, ούτε το «ούπς, έκανα λάθος» συγχωρείται με κάποιο τρόπο. Το πάθημα είναι συνήθως μεγάλο, αλλά το μάθημα συνήθως περιορισμένο.

Η δημοκρατία μας για να λειτουργεί σωστά χρειάζεται

  • συμμετοχική νοοτροπία
  • εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα και
  • ένα εκλογικό σώμα τέτοιο, που θα μπορεί τουλάχιστον να φιλτράρει τις εφικτές από τις μη  ρεαλιστικές επιλογές, τα όνειρα από τους εφιάλτες, την ελπίδα από την απάτη.

Με την αποχή στο 45%, που εξηγείται από την αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, και με τα ακραία και απατηλά σενάρια για την επόμενη μέρα να βρίσκουν σημαντικά ποσοστά οπαδών, πολύ φοβάμαι ότι δεν πληρούμε καμία από τις τρείς προαναφερόμενες παραμέτρους για την ισχύ της δημοκρατίας.

«Όλοι ίδιοι είναι» θα μας πουν οι απέχοντες, που αισθάνονται προδομένοι από τις επιλογές τους, ξεχνώντας βέβαια εντέχνως την δικιά τους ευθύνη για την σοβαρότητα των παρελθόντων επιλογών τους.

Όταν

  • η λογική του Go back Madam Merkel
  • τα σκισίματα των μνημονίων εν μία νυκτί
  • οι σεισάχθειες
  • οι μονομερείς διαγραφές των χρεών και
  • οι εκβιασμοί των Ευρωπαίων ή όποιων εταίρων

είναι σχετικά πρόσφατες πολιτικές επιλογές που βρήκαν και βρίσκουν ακόμη τεράστια ανταπόκριση στον Ελληνικό λαό, τότε και η αισιοδοξία μου για την βελτίωση της δημοκρατίας μας είναι συγκρατημένη.

Το πολιτικό μας σύστημα είχε πάντα σοβαρά προβλήματα αξιοπιστίας, αλλά η τελευταία κυβέρνηση του έδωσε την χαριστική βολή. Το να μην κάνει αυτά που υπόσχεται μία κυβέρνηση ή να τα κάνει μερικώς το έχουμε δει στο παρελθόν πολλές φορές, σχεδόν πάντα θα έλεγα, αλλά το να κάνει τα ακριβώς αντίθετα σε όλα, μα σε όλα, και αυτά τα αντίθετα να τα κάνει και λάθος, πρέπει να είναι παγκόσμια πρωτοτυπία.

Και αν κάνουμε και δύο βήματα πίσω θα καταλάβουμε ότι πίσω από την αναξιοπιστία βρίσκεται ο λαϊκισμός όλων αυτών των ανάλγητων εγκληματιών που εκμεταλλευόμενοι την άγνοια και την δυστυχία του κόσμου γίνονται πραγματικοί έμποροι ονείρων.

Και εμπορεύονται «όνειρα» και ψευδαισθήσεις παντού.

Στην χονδρική, στην λιανική, σε τιμή ευκαιρίας, με εκπτώσεις, με πιστώσεις, με προσφορές, με υποκαταστήματα σε όλη την Ελλάδα και τελευταία και στο διαδίκτυο. «Όνειρα» για όλους και όλες, για όλα τα πορτοφόλια, για Έλληνες και μετανάστες, για χριστιανούς και μουσουλμάνους, για ψηλούς και κοντούς, για χοντρούς και αδύνατους, για νέους και για γέρους. «Όνειρα» σε προσφορά, πάρτε ένα τώρα και θα έχετε και άλλο ένα στην μισή τιμή.

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε, υπάρχουν τα πάντα…..

Όταν σχεδόν ένας στους δύο Έλληνες δεν προσέρχεται καν στις κάλπες και όταν ένας στους τρείς Έλληνες πιστεύει ακόμα στα «όνειρα» της χθεσινής μέρας, η αυριανή μέρα δεν μπορεί ποτέ να είναι αισιόδοξη.

Θεωρώ ότι το πιο δύσκολο, αλλά αναγκαίο, στοίχημα για την επόμενη μέρα και την επόμενη κυβέρνηση είναι η αποκατάσταση της δημοκρατίας, η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα.

Ότι και να κάνει η επόμενη κυβέρνηση, όσο και να βελτιώσει την οικονομία, την ασφάλεια και το επίπεδο ζωής των πολιτών, αν δεν θωρακίσει θεσμικά την δημοκρατία απέναντι στις λογικές των λαϊκιστών, θα έχει αποτύχει γιατί θα είναι όλα πάλι ανατρέψιμα.

Γιατί πάλι θα εμφανισθεί κάποιος «Αλέξης», που πάλι θα είναι νέος και ωραίος και που πάλι επάνω σε κάποιο τρακτέρ θα τα σπάει και θα τα χαρίζει όλα, και πάλι θα τρέξουμε να σηκώσουμε την «ελπίδα» ψηλά, και πάλι θα επικροτήσουμε  κάποιο καινούριο «Τσοβόλα δώστα όλα». Μακάρι να διαψευσθώ αλλά είναι σχεδόν σίγουρο.

Θεωρώ επίσης ότι η καλή θέληση της επόμενης κυβέρνησης δεν φτάνει. Πρέπει η δημοκρατία μας να προστατευθεί θεσμικά από τους γυρολόγους της πολιτικής και από τους εμπόρους των ονείρων με τρόπο νομικό, αμετάκλητο και ανελέητο.

Για αρχή θα πρότεινα ένα νομικό πλαίσιο που θα κάνει όλες τις προεκλογικές εξαγγελίες, εκτός από πλήρως κοστολογημένες,  να είναι και δεσμευτικές απέναντι στην δικαστική εξουσία, με συγκεκριμένο ορίζοντα χρόνου και μικρά περιθώρια παρέκκλισης  στην υλοποίηση.

Και ελάτε τώρα πολιτικάντηδες της συμφοράς, σαν πρωταγωνιστές σε ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, να υποσχεθείτε «γέφυρες και ποτάμια», αλλά με φόντο τα κάγκελα του Κορυδαλλού αυτή τη φορά.

Κώστας Αγγελάκης, Σύμβουλος Επιχειρήσεων

anatoli

Μια ισχυρή αυτοδύναμη κυβέρνηση και μια επίσης ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση στη νέα Βουλή μάς επιτρέπουν να ελπίσουμε ότι ίσως υπάρξει περίοδος πολιτικής σταθερότητας, που θα επιτρέψει την ουσιαστική βελτίωση της προοπτικής των Ελλήνων.

Εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης προχωρήσει γρήγορα σε αλλαγές στη δημόσια διοίκηση, στην ασφάλεια και στην οικονομία, σε πνεύμα ενότητας, όπως αυτό που χθες δήλωσε ότι επιθυμεί, και εάν ο Αλέξης Τσίπρας επιλέξει να διαμορφώσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε δύναμη υπεύθυνης αντιπολίτευσης, τότε θα επιτευχθεί η πρώτη και σημαντικότερη «δομική αλλαγή» που έχει ανάγκη η χώρα – η δυνατότητα να υπάρξει συνεννόηση για το καλό όλων των Ελλήνων.

Ο κ. Μητσοτάκης έχει δείξει, από τότε που εξελέγη αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, ότι πιστεύει στην ανάγκη της Ελλάδας να αλλάξει πορεία, αρκεί να γίνονται οι σωστές κινήσεις με αποφασιστικότητα, συνέπεια και συνέχεια. Η μεταφορά των γραφείων της Ν.Δ. στην οδό Πειραιώς μπορεί να μη φαίνεται σημαντική, αλλά ήταν κίνηση υψηλού συμβολισμού, απόδειξη ότι κάνει πράξη τις κουβέντες του.

Η χθεσινή δήλωση, «Είμαστε λίγοι για να είμαστε διχασμένοι», ύστερα από ένα διάστημα μεγάλης έντασης και διχασμού, θα είναι σταθμός εάν ο νέος πρωθυπουργός το κάνει πράξη.

Η χώρα έχει ανάγκη από πολιτική και κοινωνική σταθερότητα για να μπορέσει η νέα κυβέρνηση να ενθαρρύνει τις επενδύσεις και την επιχειρηματικότητα, να λύσει χρόνια προβλήματα, να καταπιαστεί με την ανομία, να στηρίξει τους θεσμούς, να διαπραγματευθεί με τους εταίρους, δανειστές και γείτονες.

Αυτά όλα απαιτούν συνεννόηση σοβαρών πολιτικών δυνάμεων, ώστε να δοθεί ελπίδα στους πολίτες ότι τα χειρότερα πέρασαν, ότι θα υπάρξουν δουλειές, οι φόροι θα μειωθούν, οι συντάξεις θα αυξηθούν, οι ξενιτεμένοι νέοι θα επιστρέψουν.

Η ισχυρή παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στη νέα Βουλή σημαίνει ότι η ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα δεν θα αμφισβητηθεί. Αυτός θα έχει την ευθύνη για το εάν ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίσει με την πάγια τακτική όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης (να εμποδίζει την κυβέρνηση με κάθε τρόπο) ή εάν θα ασκήσει υπεύθυνη πολιτική ώστε να κυριαρχήσει στον χώρο της Κεντροαριστεράς.

Δεν θα είναι εύκολο: η παρουσία του Γιάνη Βαρουφάκη στη Βουλή θα θυμίζει συνεχώς τη γοητεία του ανεύθυνου λαϊκισμού (την ώρα που η Ν.Δ. δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει παρόμοιο κίνδυνο από τα δεξιά της).

Εάν ο κ. Μητσοτάκης εδραιώσει νέο πνεύμα διακυβέρνησης με σεμνότητα, σοβαρότητα και συναίνεση, με ικανούς υπουργούς, με κινήσεις αποφασιστικές που θα δείξουν ότι ενδιαφέρεται για το καλό όλων των Ελλήνων, ότι δεν εξυπηρετεί φίλους ή φοβάται εχθρούς, τότε οι εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 θα είναι από τις σημαντικές στη μακρά ιστορία μας.

Ν. Κωνσταντάρας

 

tsipras kammenos zapeio

Σε μια προσπάθεια να καθαρίσει από επάνω του το άγος της σύμπραξης με τους ΑΝΕΛ, ο Τσίπρας χαρακτήρισε τον επί μία τετραετία πιστό του συγκυβερνήτη ως κάτι το πολιτικά βλαβερό που έπρεπε να το έχει απομακρύνει νωρίτερα.

Αλλά πού να βρει χρόνο με τόσες φιέστες με γραβάτες; Τι σου κάνει ένα γράμμα. Μιλώντας στην Ελλη Στάη, ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε τον Πάνο Καμμένο «αναγκαίο κακό» για να δικαιολογήσει την τετραετή σύμπραξη μαζί του και αποκάλυψε ότι ήδη από πέρυσι το καλοκαίρι, τέτοιες μέρες δηλαδή, ήταν σε συνεννόηση με τον Σταύρο Θεοδωράκη για να τον αντικαταστήσει στο κυβερνητικό σχήμα.

Τον Αύγουστο όμως ο κ. Καμμένος είχε άλλη άποψη. Ηταν, είχε τονίσει σε δήλωσή του για την «έξοδο» από τα μνημόνια, το «αναγκαίο καλό» αυτής της διακυβέρνησης. Κακό, καλό, όπως το βλέπει κανείς. Επειδή όμως ο κ. Καμμένος μας έχει αποχαιρετήσει και προτιμά κρουαζιέρες με τα κότερα, θα λάβουμε ως βάση την προσέγγιση του κ. Τσίπρα.

Οτι δηλαδή οι ΑΝΕΛ και ο πρόεδρός τους ήταν το «αναγκαίο κακό» και πως έπρεπε να τους έχει απομακρύνει εγκαίρως, αντικαθιστώντας τους με το Ποτάμι του κ. Θεοδωράκη. Ο Τσίπρας θυμήθηκε τώρα την πενταετία Καραμανλή: Αφησε 24 δισ. έλλειμμα και δραπέτευσε Πατήστε εδώ «Αν μπορούσα, θα το είχα κάνει κυρία Στάη. Ηταν ένα βασικό στοιχείο της σκέψης που είχα ένα χρόνο πριν, το περσινό καλοκαίρι. Δεν σας κρύβω ότι ταλαντεύτηκα πολύ, δεν σας κρύβω ότι εκείνη την περίοδο είχαν ανοίξει και ένα δίαυλο επικοινωνίας με τον Σταύρο Θεοδωράκη», είπε επί λέξει ο κ. Τσίπρας.

Για χάρη της συζήτησης θα προσπεράσουμε το ότι όταν κάποιοι έγραφαν ότι ο κ. Θεοδωράκης τα έχει βρει με τον κ. Τσίπρα από τον Μάιο του ’18, προτού δηλαδή καν αποχωρήσει από το Κίνημα Αλλαγής (πάλι πέρυσι τέτοιες μέρες), από το Ποτάμι τους έβριζαν ως «ψεκασμένους». Ετσι κι αλλιώς και το Ποτάμι λίγο πολύ μάς έχει αποχαιρετήσει.

Ας σταθούμε λίγο περισσότερο στον «κακό» κ. Καμμένο που ο κ. Τσίπρας σκεφτόταν και ήθελε να διώξει, αλλά ακόμα δεν είχε βγει η χώρα από τα μνημόνια και ως εκ τούτου  δεν μπορούσε να θυσιάσει το ένα του «πολιτικό τέκνο» –έτσι αποκάλεσε το τέλος των μνημονίων στη συνέντευξη στο Open– για χάρη του άλλου τέκνου, που ήταν οι Πρέσπες.

Τι δράμα κι αυτό. Κάτι σαν την «Εκλογή της Σόφι», ο κ. Τσίπρας ως Μέριλ Στριπ των Βαλκανίων. Λες και δεν θα «βγαίναμε» από τα μνημόνια αν ο κ. Καμμένος έφευγε από την κυβέρνηση δύο μήνες νωρίτερα! Λες και η «έξοδος» από τα μνημόνια δεν ήταν προεξοφλημένη. Λες και ότι –για να μη δουλευόμαστε στην ηλικία μας– δεν ήταν ουσιαστικά η έξοδος των Ευρωπαίων από τον δανεισμό της Ελλάδας και όχι της Ελλάδας από τις ασφυκτικές δεσμεύσεις που έχει αναλάβει.

Αλλά ο κ. Τσίπρας ακόμα πιστεύει ότι αυτός έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, τότε δεν θα το πίστευε; Ετσι, πέρυσι το καλοκαίρι προτίμησε να χαριεντίζεται με αυτόν που τώρα μάς τον περιγράφει ως «αναγκαίο κακό», στη φαιδρή εκείνη φιέστα για το χρέος στο Ζάππειο, όπου φόρεσε και γραβάτα.

Ηθελε, μας λέει τώρα, να τον διώξει, αλλά την ίδια ώρα έπαιζε αυτός και η σύντροφός του Μπέτυ, θέατρο; Μήνες μετά, προτίμησε και πάλι να στηρίξει τον κ. Καμμένο ακόμα και στην σφοδρή αντιπαράθεσή του με τον Νίκο Κοτζιά, τον άλλο «μπαμπά» του πολιτικού τέκνου ονόματι Συμφωνία των Πρεσπών.

Και εδώ είναι και το ακόμα πιο κραυγαλέο. Τον Οκτώβριο, όταν ουσιαστικά ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ έδιωξε τον κ. Κοτζιά από την κυβέρνηση, είχαμε βγει και από τα μνημόνια, έστω στο μυαλό του κ. Τσίπρα. Δεν ήταν καν αναγκαίος στον κ. Τσίπρα!

Αλλά τότε ο Πρωθυπουργός προτίμησε να κρατήσει τον υπουργό Αμυνας που έκανε ακόμα και εξωτερική πολιτική με εκείνη την διαβόητη πρόταση στις ΗΠΑ για «σχέδιο Β’» για τις Πρέσπες και να διώξει τον κ. Κοτζιά. Πώς το είχε πει τότε ο Δημήτρης Τζανακόπουλος; «Οποιος δυσφορεί να κατέβει από το τρένο»…

Ο κ. Τσίπρας μπορεί τώρα να λέει ότι οι ΑΝΕΛ του κ. Καμμένου ήταν λύση ανάγκης και όχι επιλογή. Και αν θέλει να το πιστεύει κιόλας, για να κοιμάται πιο ήσυχος τα βράδια. Αν και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τα ψέματα που λες στον ίδιο σου τον εαυτό.

Αλ. Παπαναστασίου, Protagon

maximou tsipras profil

Ο πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται τα λάθη που οδήγησαν στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και προσπαθεί να δώσει τις απαντήσεις αλλά και να ζητήσει συγνώμη.

Ο πρωθυπουργός αντιλήφθηκε το προφανές ότι μπαίνοντας στην τελική ευθεία για τις κάλπες, επ’ ουδενί έπρεπε να βρεθεί στο στόχαστρο της αντιπολίτευσης για όσα ο ίδιος κατηγορούσε το «παλιό πολιτικό» σύστημα, πόσο μάλλον να βρεθεί απολογούμενος, για όσα συνέβησαν με τις τροπολογίες, τους μετακλητούς και την Τασία Χριστοδουλοπούλου. Σκηνικό που θύμιζε την έναρξη της προεκλογικής περιόδου των ευρωεκλογών με τον Παύλο Πολάκη και την επίθεση στον Στέλιο Κυμπουρόπουλο.

Έγινε, όμως, και δεν ήταν μόνο η αντίδραση της αντιπολίτευσης αλλά και η ενόχληση της πλειοψηφίας των πολίτων σε μια πρακτική ετών που οδήγησε στην αποστροφή τους από την πολιτική. Σε αυτήν την αποστροφή επένδυσε ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλοντας το δίπολο «νέο-παλιό» για να ανέλθει στην εξουσία.

Ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε στη συνέντευξη του στον ALPHA όχι μια φορά αλλά και με ένταση συγνώμη ή αλλιώς «Mea culpa» για τα όσα συνέβησαν με τους μετακλητούς και τα άλλα ευτράπελα στη βουλή πριν το κλείσιμο της.

Ο Αλέξης Τσίπρας αντιλαμβάνεται τα λάθη που οδήγησαν στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και προσπαθεί να δώσει τις απαντήσεις αλλά και να ζητήσει συγνώμη.

Το κυρίαρχο λάθος της κυβερνητικής στρατηγικής

Αυτή η εβδομάδα συμπύκνωσε το κυρίαρχο λάθος της κυβερνητικής στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, «μα και οι προηγούμενοι το ίδια έκαναν».

Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε αυτό, η βασική επιχειρηματολογία σχεδόν για όλα τα θέματα ήταν η παρελθοντολογία. Ήταν οι αναφορές στο χθες:

· Οι προηγούμενοι έκοψαν περισσότερο τις συντάξεις.

· Οι προηγούμενοι διαχειρίστηκαν και δημιούργησαν τετελεσμένα για το Σκοπιανό.

· Μα τι έκαναν οι προηγούμενοι για τα Εξάρχεια, την εγκληματικότητα και την ασφάλεια;

Το κυβερνητικό αφήγημα ουσιαστικά ήταν «αντιπολιτευτικό» στην αντιπολίτευση.

Και φυσικά κανείς στο επιτελείο του Πρωθυπουργού δεν απάντησε ότι οι προηγούμενοι για αυτό έγιναν προηγούμενοι!

Όμως υπάρχουν και κάποιες αποφάσεις που δεν αλλάζουν, όπως η απόφαση, να μην γίνουν εθνικές εκλογές στις 26 Μαΐου κι όλο το βάρος της προεκλογικής εκστρατείας των ευρωεκλογών να πέσει πάνω του. Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν ο ίδιος δεν είχε τεθεί επικεφαλής της εκλογικής μάχης και δεν έδινε χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης.

Το μεγάλο στρατηγικό λάθος ήταν το γεγονός ότι η προεκλογική μάχη δόθηκε με χαρακτηριστικά και διλλήματα εθνικών εκλογών που όμως δεν μπορούσαν να επηρεάσουν τη ψήφο στις ευρωεκλογές καθώς αυτή δεν θα είχε καμία επίδραση στην διακυβέρνηση της χώρας. Θα μπορούσαν να λειτουργήσουν μόνο αν είχαν προκηρυχθεί και εθνικές εκλογές αλλά στερνή μου γνώση... Αντίθετα έδωσε την ευκαιρία στη ψήφο διαμαρτυρίας να συσπειρωθεί απέναντι στην κυβέρνηση.

Μάλιστα ο Πρωθυπουργός στην τελευταία του συνέντευξη στην ΕΡΤ έβαλε σχεδόν εκβιαστικά το δίλλημα ότι αν με καταψηφίσετε είναι όλα ανοιχτά. Το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου δεν είχε αντιληφθεί ότι με τη στρατηγική που ακολούθησε αντί να συσπειρώνει τον ΣΥΡΙΖΑ συσπείρωνε το αντιΣυριζα μπλοκ.

Ενώ εγώ προσπαθώ με τόσες λέξεις να το περιγράψω, ο δαιμόνιος ρεπόρτερ Χρήστος Ξανθάκης το περίγραψε με δύο λέξεις «Και το Σάββατο τζάμια!». Μόνο τα τζάμια του Μαξίμου δεν έβαλαν να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας σπαταλώντας το πολιτικό του κεφάλαιο που θα είχε ανάγκη για τις εθνικές εκλογές.

Επίσης θα τα κατάλαβε με οδυνηρό τρόπο ο Πρωθυπουργός το βράδυ της 26ης Μαΐου με το εκλογικό αποτέλεσμα ότι δεν αρκούν μόνο οι κόλακες στο στενό του περιβάλλον για του λένε τα... «καλά νέα».

Για να λέμε την αλήθεια παρά τη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας κράτησε όρθιο το κόμμα του με ποσοστό που του επιτρέπει να είναι ο δεύτερος ισχυρός πόλος, ας μην ξεχνάμε ότι πήρε ένα κόμμα του 4%. Μάλιστα το εκτόξευσε περίπου στο 30% σε πυκνό πολιτικό χρόνο χωρίς όμως να δημιουργήσει συνεκτική κοινωνική βάση. Και αυτό φάνηκε μετά το τέλος της δανειακής σύμβασης αλλά και σε θέματα εκτός μνημονικού πλαισίου, όπως η συμφωνία των Πρεσπών.

Είναι η πρώτη φορά που εθνικές εκλογές γίνονται τόσο σύντομα σε συνέχεια των Ευρωεκλογών, δηλαδή μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο με εξαιρετικές δυσκολίες για τον ηττημένο στις πρώτες να προλάβει να αλλάξει αφήγημα και πολιτικό κλίμα για τις δεύτερες.

Τα όμορφα αφηγήματα όμορφα... καίγονται

Το αποτέλεσμα της κάλπης της 26ης Μαΐου έκαψε και το αφήγημα αυτών της 7ης Ιουλίου για τον ΣΥΡΙΖΑ και αναζητείται ένα άλλο ισχυρό που θα μπορέσει να ανατρέψει το ρεύμα της Νέας Δημοκρατίας. Η αλλαγή των προσώπων από μόνη της δεν μπορεί να αλλάξει το κλίμα και να αντιμετωπίσει την απογοήτευση και την ηττοπάθεια.

Το κυβερνητικό επιτελείο πόνταρε όλα τα «λεφτά» στο σενάριο:

· Μικρή διαφορά, εσωστρέφεια στη ΝΔ.

· «Δικαίωμα» Τσίπρα για την επιλογή της προκήρυξης των εκλογών.

Το χαρτί κάηκε χωρίς να υπάρχει εναλλακτικό σενάριο και τώρα παίζουν τα ρέστα τους στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες του αρνητικού αποτελέσματος υπήρξε η αποδοκιμασία των μεσαίων στρωμάτων:

· Κόντρα στην επιδοματική πολιτική υπερίσχυσε η αδικία της υπερφορολόγησης.

·Συνταξιούχοι εναντίων μικρομεσαίων.

Τις εκλογές τις κερδίζει το κόμμα που βάζει την ατζέντα και το δίλλημα πάνω από την κάλπη και η ΝΔ κατάφερε να βάλει το θέμα των φόρων απέναντι στα επιδόματα που επιχείρησε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η κυβέρνηση αυτοπαγιδεύτηκε στο αφήγημα της επιτυχίας και της σταθερότητας γιατί απευθύνθηκε με όρους κρίσης και φόβου σαν να μην «είχαμε βγει από το μνημόνιο».

Θα είναι άθλος οι όποιες «διορθώσεις» που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ να μπορέσουν να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Η διαφορά των 9,6 μονάδων δημιουργεί κλίμα μεγάλης υπεροχής και ρεύμα νίκης.

Αναζητώντας νέο προεκλογικό αφήγημα, το ερώτημα είναι πως αυτό μπορεί να εδραιωθεί στην πολιτική συνείδηση μέσα σε λίγες μέρες;

Νέο αφήγημα δεν μπορεί να υπάρξει, μερεμέτια στο παλιό, ναι. Και το ερώτημα είναι, εάν με αυτό το αφήγημα μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να φτάσει έως τις κάλπες;

Αυτό το αφήγημα είχε θεμέλιο το πόσα πετύχαμε στην οικονομία, πώς γυρίσαμε σελίδα, πώς βγήκε η χώρα από τα Μνημόνια. Η επιτυχία των υπερπλεονασμάτων. Είχε και έξοδο στις αγορές και παροχές...η επανάληψη ενός success story αλά ΣΥΡΙΖΑ. Όπως φάνηκε στις ευρωεκλογές, οι ψηφοφόροι το καταψήφισαν γατί να το υπερψηφίσουν στις Εθνικές εκλογές; Σε αυτό το ερώτημα πρέπει να απαντήσουν στην Κουμουνδούρου.

Ο επαναπατρισµός ψηφοφόρων

Στην κάλπη πέφτει η ψήφος δυσαρέσκειας προς την κυβέρνηση και υπάρχει και η θετική όχι για τα πεπραγμένα αλλά για την προσδοκία δηλαδή για το αύριο και όχι για το χθες.

Το μόνο χαρτί που έχει απομείνει είναι ο επαναπατρισµός ψηφοφόρων, είναι µια τεράστια δεξαμενή, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας οδηγήθηκε στην αποχή.

Γιατί όμως να σηκωθούν από τον καναπέ; Και γιατί να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτή είναι η απάντηση του ενός εκατομμυρίου και δισεκατομμυρίου! Η απάντηση και όχι η ερώτηση όπως λένε το τελευταίο διάστημα, γιατί πολύ απλά μόνο οι απαντήσεις πληρώνουν και όχι οι ερωτήσεις.

Το σίγουρο είναι ότι δεν θα σηκωθούν με τον φόβο αλλά με την ελπίδα...

Επίσης ο άγνωστος Χ της εκλογικής εξίσωσης της 7ης Ιουλίου είναι και τα "μπάνια του λαού" και το πόσο θα επηρεάσει τη συμμετοχή.

Νίκου Παναγιωτόπουλου

Περισσότερα Άρθρα...