mana

Η εξομολόγηση ενός γιου που συνειδητοποίησε ότι δεν έχει πει σχεδόν ποτέ ευχαριστώ. Μια εξομολόγηση σε μορφή ύμνου στην Ελληνίδα μάνα. Τη δικιά σου (χωρίς παρεξήγηση).

Μου πήρε 14 μήνες ζωής μακριά από το πατρικό μου, μια στοίβα άπλυτα πιάτα, ένα συρτάρι άδειο από εσώρουχα και ένα σπίτι με πελώριες χνουδωτές μπάλες σκόνης για να συνειδητοποιήσω το εξής. Ότι η Ελληνίδα μάνα δεν έχει πάρει ποτέ τον έπαινο που της αξίζει. Και όχι. Το “μπράβο μάνα, τα πέτυχες τα σουτζουκάκια” δεν είναι ο έπαινος που της αξίζει.

Η δεδομένη μάνα

Δεν έχει σημασία τι γιος έχεις υπάρξει. Αν ήσουν από τους καλομαθημένους που έφευγαν κάθε πρωί με ταπεράκι από το σπίτι και το απόγευμα τους περίμενε ο ελληνικός στο φλυτζάνι. Αν ήσουν από τους αντιδραστικούς που δεν μιλούσαν στους γονείς τους και η μόνη φράση που άκουγες από την μάνα ήταν το “πού έχεις μπλέξει παιδάκι μου”. Ή αν ήσουν από τους μαμάκηδες που έτρεχαν πίσω από τα φουστάνια της. Η μάνα ήταν, είναι και θα είναι δεδομένη, μέσα από τις πράξεις της.

Γύριζες το απόγευμα από τη δουλειά, το φροντιστήριο, τη σχολή. Σε ένα σπίτι που ήταν στην εντέλεια. Και δεν μιλάω για την γενική καθαριότητα ενός σπιτιού. Δεν μιλάω για τα απλά και καθημερινά που θα μου περηφανευτείς (όπως κι εγώ άλλωστε) ότι τα κάνεις στην εντέλεια και τώρα που μένεις μόνος σου. Μιλάω για εκείνα που δεν περνούσαν καν από το μυαλό σου.

Φυσικά και ήταν τα χειμωνιάτικα στα ντουλάπια με λεβάντα γιατί τα είχε βάλει εκεί η μάνα σου 

Φυσικά και η λεκάνη της τουαλέτας αστράφτει γιατί την έχει τρίψει η μάνα σου. Φυσικά και υπάρχει σεντόνι καθαρό, έτοιμο να αντικαταστήσεις αυτό που λέρωσες γιατί τα έχει έτοιμα σιδερωμένα στην ντουλάπα η μάνα σου. Φυσικά και δεν υπάρχουν ιστοί αράχνης στους τοίχους γιατί τους πήρε πρώτη χαμπάρι η μάνα σου. Φυσικά και υπάρχουν ασπιρίνες, depon και άλλα σχετικά εύκαιρα γιατί η μάνα έχει φροντίσει για τον κανακάρη της.

Το φαγητό στο τραπέζι, τα πουκάμισα τα σιδερωμένα, το καθαρό σπίτι, η φροντίδα, όλα δεδομένα μέχρι την στιγμή που θα εγκαταλείψεις τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού σου για αρκετό καιρό. Κι αν δεν βρεις μια γυναίκα αντίτυπο της μάνα σου γιατί είσαι πολύ κακομαθημένος να μείνεις λίγους μήνες χωρίς τη φροντίδα μιας γυναίκας.

 
Μια αγάπη αχάριστη

Ό,τι ισχύει και για τις ερωτικές σχέσεις, ισχύει και για τη σχέση με την μάνα σου. Όσο πιο δεδομένη την έχεις την γκόμενα τόσο λιγότερο της δείχνεις ότι την εκτιμάς και την αγαπάς. Και πες ότι με την γκόμενα πέρασες και 6 μήνες στα μέλια. Την “καλή περίοδο” με την μάνα σου την πέρασες στα πρώτα παιδικά σου χρόνια.

Τότε που 3 χρονών βλαμμένο κρεμόσουν από πάνω της σε κάθε ευκαιρία, που της ζωγράφιζες λουλούδια και ουράνια τόξα, που την έπαιρνες αγκαλιά γιατί αυτό γούσταρες να κάνεις. Από εκείνη την ηλικία και μετά είσαι ένας αχάριστος.

Ακριβώς γιατί έγιναν όλα δεδομένα. Γιατί δεν ένιωθες την ανάγκη να πεις ευχαριστώ κάθε μεσημέρι που έβρισκες φαγητό μετά το σχολείο. Δεν σκέφτηκες να την ευχαριστήσεις ποτέ για τα σιδερωμένα σου μπλουζάκια. Δεν σου έκανε ποτέ εντύπωση το ότι το δωμάτιό σου ήταν πάντα καθαρό, ακατάστατο αλλά καθαρό.

Το μόνο που ήξερες να κάνεις ήταν να γκρινιάζεις που έφτιαξε πάλι ρεβύθια 

Που δεν βρήκες σιδερωμένο το αγαπημένο σου μπλουζάκι. Που ανακάτεψε τα μακαρόνια με την σάλτσα ενώ ξέρει ότι δεν σου αρέσει. Που σε ανάγκασε να κάτσεις στο οικογενειακό τραπέζι. Που πέρασε με Azax την οθόνη του υπολογιστή σου. Που κατέβασε την αφίσα της Pamela Anderson από τον τοίχο.

Μια σχέση flat που άφηνε μόνο παράπονα. Και από τις δύο πλευρές. Το λογικό παράπονο της Ελληνίδας μάνας για τον γιο της τον αχάριστο που δεν λέει ένα ευχαριστώ. Και το δικό σου το παράλογο παράπονο που η μάνα σου δεν ικανοποιεί και τις 158.347 επιθυμίες σου.Ξεχνάει κάνα δυο που και που γιατί έχει κι εκείνη ζωή.

Η τέχνη της μάνας στην πάροδο του χρόνου

Δεν είναι απλό να είσαι μάνα. Από τις πατριωτικές τουλάχιστον, τις κλασικές τις Ελληνίδες που το έχουν τιμή και καμάρι το να είναι μάνες περιποιητικές για τα παιδιά τους. Κι όπως οι καλές αξίες χάνονται στον χρόνο έτσι και το “επάγγελμα” της μάνας πάει να ισοπεδωθεί από την μοντέρνα του εκδοχή.

Τα μέσα του εικοστού αιώνα ήθελαν την Ελληνίδα να μάχεται για την ισότητά της. Και την ανδροκρατούμενη κοινωνία μας να δυσκολεύεται να αποδεχτεί την ζωή της γυναίκας έξω από το νοικοκυριό της. Αναπόφευκτα η “τίμια μάνα” ήταν εκείνη που έμενε σπίτι να μαγειρέψει και αφιέρωνε εαυτόν στην ανατροφή των παιδιών και την φροντίδα του συζύγου.

 

Αυτή ήταν η γιαγιά μας. Που έμαθε όλα τα μυστικά για την κουζίνα του τόπου της από την δική της μάνα. Και που πάσχισε να μάθει την δική μας μάνα τι σημαίνει καλό βούτυρο για τα γλυκά, πόσο καλό κάνει το πράσινο σαπούνι στα ρούχα και με τι γιατροσόφι φεύγει το κριθαράκι από το μάτι.

Αυτό το πέπλο γραφικότητας και παράδοσης σπάει σιγά – σιγά. Με την σύγχρονη Ελληνίδα μάνα να μην έχει (δικαίως) χρόνο για το νοικοκυριό. Με μια γενιά νέων ανδρών και γυναικών που οφείλει να αποδεχτεί ότι τα πράγματα αλλάζουν, ότι ο κόσμος εξελίσσεται και ότι η μονάδα μέτρησης της μάνας ίσως και να μην είναι το κίμινο και η ναφθαλίνη.

Αυτό που δεν αλλάζει είναι η ουσία της μητρότητας Και η άρρηκτη (οιδιπόδεια γαρ) σχέση της Ελληνίδας μάνας με το καμάρι της. Εσένα και εμένα

 Μπορεί η μάνα των δικών σου παιδιών στο μέλλον να μην φτιάχνει ρολό κιμά με αυγό στη μέση. Να μην τα ξεματιάζει κάθε φορά που χασμουριούνται (ακόμα κι αν απλά νυστάζουν). Να μην πλέκει την πορίκα σου για να έχεις ένα σωστό τραπεζομάντηλο όταν αποφασίσεις να νοικοκυρευτείς. Αλλά δεν έχει σημασία.

Η ιδιότητα της Ελληνίδας μάνας θα είναι εκεί. Μπασταρδεμένη, πληγωμένη, αλλαγμένη, ξεθωριασμένη αλλά παρούσα. Κι εσύ, ο γιος σου και ο εγγονός σου θα είστε εκεί για να την θεωρείτε δεδομένη. Και να την τιμάτε μόνο μετά θάνατον πάνω από ένα πιάτο άνοστης μαγειρίτσας.

Δεν είναι αργά να αγαπήσεις την μάνα σου

Αν τολμούσα να σου δώσω κάποιο μυστικό για να συσφίξεις τις σχέσεις με την μάνα σου, θα έπρεπε να βαφτώ μόνος μου μπλε και να πέσω στη θάλασσα. Οι ανθρώπινες σχέσεις, ειδικά ενδοοικογενειακά, δεν επιδέχονται συμβουλές. Το πώς συμπεριφέρεσαι στην μάνα σου το ξέρεις μόνο εσύ.

Και μόνο εσύ ξέρεις πώς θα χτίσεις από την αρχή μια σχέση μαζί της. Για όλα αυτά τα μικρά και καθημερινά που ποτέ δεν προσέχεις, ποτέ δεν σε ικανοποιούν, ποτέ δεν σου αρκούν.

Άλλος θα πει μια καλή κουβέντα, άλλος θα πάρει ένα δώρο, άλλος θα βοηθήσει την μάνα του με τις δουλειές της, άλλος θα γράψει ένα τραγούδι. Σαν αυτό που τραγουδούσε κάποτε μοναδικά ο Luciano Pavarotti...

Χρήστος Χατζηιωάννου

spasmenos dromos

Το να είσαι 4,5 χρόνια κυβέρνηση, να έχεις επιβάλει στη χώρα ένα τρίτο –αχρείαστο– μνημόνιο που γονάτισε κάθε πολίτη και πετσόκοψε τις δαπάνες δημοσίων επενδύσεων και συντήρησης υποδομών, και ένα μήνα μετά την ήττα σου στις εκλογές να επιρρίπτεις ευθύνες στη νέα κυβέρνηση για χρονίζοντα προβλήματα, όπως π.χ. το λιμάνι της Σαμοθράκης, δείχνει μεγάλο θράσος.

Κυρίως, δείχνει ότι κάνεις αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση. Για να δίνεις γραμμή στις εφημερίδες σου ότι «Η κυβέρνηση προσάραξε στη Σαμοθράκη».

Aπό την άλλη πλευρά, το να είσαι 4,5 χρόνια αντιπολίτευση καταγγέλλοντας καθημερινά την κυβέρνηση για τις κακές οικονομικές της επιδόσεις και την αναξιοπιστία της και σε λιγότερο από ένα μήνα από τότε που κέρδισες τις εκλογές να διαπιστώνεις ότι –τελικά– και στις διεθνείς αγορές μπορείς να βγεις και ο προϋπολογισμός του τρέχοντος έτους θα πιάσει τους στόχους του, κάνει φανερό ότι είχες κινδυνολογήσει ασύστολα, ότι είχες υπερβάλει στον αντιπολιτευτικό σου οίστρο.

Ετσι είναι τα πράγματα στην ελληνική πολιτική σκηνή. Μαύρο ή άσπρο. Οι μεν τα έκαναν όλα στραβά, οι δε τα έκαναν όλα τέλεια. Μια αντιπαράθεση που, είναι αλήθεια, εκτροχιάστηκε από τη διχαστική ρητορική του κ. Τσίπρα περί γερμανοτσολιάδων, προδοτών και μερκελιστών και το διαβόητο επαναλαμβανόμενο «ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν».

Ολα αυτά, όμως, ανήκουν στο επώδυνο παρελθόν, μαζί με τα μνημόνια. Τη θέση του μαύρου προβάτου της Ε.Ε. έχουν πάρει η Bρετανία και η Ιταλία, ενώ η Ελλάδα επιστρέφει βήμα βήμα στην κανονικότητα, δημιουργώντας θετικές προσδοκίες διεθνώς. Είναι αναγκαίο στη νέα αυτή συγκυρία οι μονομάχοι της εξουσίας να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Να απαλλαγούν από την πολιτική μιζέρια «ο θάνατός σου η ζωή μου».

Να αναζητήσουν ένα μίνιμουμ συναίνεσης για τη χάραξη μιας εθνικής στρατηγικής πάνω σε προτεραιότητες όπου όλοι συμφωνούν, π.χ. στη μάχη για τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων ή στην ανάγκη προσέλκυσης επενδύσεων. Η χώρα έχει πολύ δρόμο να κάνει για να καλύψει τη διαφορά που μας χωρίζει από την Ευρώπη.

Το να γκρεμίζουν οι μεν ό,τι έφτιαξαν οι δε μόνο πίσω μας πάει. Ας ξεφύγουμε επιτέλους από την εθνική κατάρα.

kathimer

polakis
Το σόου Πολάκη και η συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ, η εκτόξευση λάσπης και η λογική του «καθαρού» Νίκου Ξανθόπουλου, του παιδιού του λαού που χτυπιέται από τα συμφέροντα δεν ταιριάζει στην Ελλάδα. Ή μήπως τελικά δεν υπάρχει σωτηρία;

Βασικός πυλώνας της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης, του δικαιϊκού συστήματος που εφαρμόζει και η χώρα μας είναι ότι κανείς δεν είναι ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Και στις περιπτώσεις των πολιτικών ισχύει το ίδιο. Συλλήβδην λαμόγια, παράνομοι, άθλιοι, συκοφάντες ή ό,τι άλλο, δεν μπορούν να στέκονται σε μια σύγχρονη χώρα.

Ο κατηγορούμενος, είτε στο δικαστήριο, είτε όταν ελέγχεται κοινοβουλευτικά, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να υπερασπίζεται τον εαυτό του και να λέει αυτά που πιστεύει ότι θα τον αθωώσουν.

Όμως, αυτό το παραληρηματικό σόου του Παύλου Πολάκη από το βήμα της Βουλής, η επί μία σχεδόν ώρα ομιλία του, αποδεικνύει γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την κυβέρνηση. Γιατί η Αριστερά, που κατάφερε να ανέλθει στην εξουσία έπειτα από δεκαετίες, παρέδωσε την εξουσία σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Απέδειξε γιατί είναι στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Όχι γιατί την «έφαγαν» τα μνημόνια ή γιατί πλήρωσε τη συμφωνία των Πρεσπών.

Αλλά γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας καλλιέργησαν, ανέχθηκαν, ενίσχυσαν και τελικά έβαλαν στο DNA της Αριστεράς τον «πολακισμό».

Αυτό το μείγμα του ψευτοκουτσαβακισμού, της αήθειας και ταυτόχρονα της δήθεν λαϊκής καταγωγής που λέει ότι «εμείς είμαστε καθαροί, όλοι οι υπόλοιποι είστε βρόμικοι», είναι το μείγμα με το οποίο κυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ επί τέσσερα χρόνια.

Ναι, αυτή δεν είναι η Αριστερά που χιλιάδες Ελληνες υπηρέτησαν και συνεχίζουν να υπηρετούν από το δικό τους μετερίζι.

Ναι, δεν είναι Αριστερά ο Πολάκης να λέει ότι τα δικά του παιδιά είναι περήφανα γι’ αυτόν, αλλά δεν ξέρει αν τα παιδιά των άλλων βουλευτών είναι περήφανα για τους πατέρες και τις μητέρες τους.

Όταν γίνεσαι κατήγορος των πάντων με ένα βουνό από ντοσιέ με χαρτιά, φακέλους... στοιχεία και άλλες ανοησίες, αυτό δεν είναι Αριστερά.

Κι όταν δικαιολογείς τα πάντα με τη λογική «είστε λαμόγια συλλήβδην κι εγώ ήρθα για να καθαρίσω την Ελλάδα αλλά θέλετε να με φιμώσετε», αυτό δεν είναι Αριστερά.

Και δεν είναι Αριστερά να κατηγορείς το νόμο περί ευθύνης υπουργών και τώρα να τον επικαλείσαι.

Αν υπάρχουν σκάνδαλα, αν υπάρχουν παράνομες χρηματοδοτήσεις, κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, ύποπτες συναλλαγές, να πάνε τα πάντα στη Δικαιοσύνη.

Αλλά να πάνε όλα, όχι μόνον αυτά που θέλει ο Πολάκης και η παρέα του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί όταν π.χ. καταγγέλλει ύποπτες διαφημιστικές δαπάνες σε εφημερίδες και sites, να το κάνει και για όλους. Τι έχει να πει ο κ. Πολάκης για τα 4,5 χρόνια ΣΥΡΙΖΑ και για τα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που δόθηκαν στο «σύστημα» που είχε στηθεί πέριξ του Μαξίμου;

Θέλει ονόματα; Θέλει διευθύνσεις; Μπορεί να τα βρει, ας ρωτήσει όλους όσοι ήταν στο Μέγαρο Μαξίμου αυτά τα χρόνια και μοίραζαν το δημόσιο χρήμα.

Αν είναι παράνομα όλα αυτά θα τα αναζητήσουν οι δικαστές, είναι η δουλειά τους. Δεν είναι η δουλειά του Πολάκη να εκτοξεύει λάσπη στον ανεμιστήρα, με αυτό το ύφος του πότε μάγκα, πότε Νίκου Ξανθόπουλου, που ως παιδί του λαού τον χτυπούν τα μεγάλα συμφέροντα.

Το αν είναι πολύ ψηλά ο Πολάκης και δεν τον βλέπουν οι άλλοι, μπράβο του. Η λάσπη που ρίχνει, όμως, επιστρέφει και σ’ αυτόν.

Φτάνει πια με αυτόν τον πολιτικό μεσαίωνα, μ’ αυτήν την αθλιότητα που χρωματίστηκε ο δημόσιος πολιτικός βίος τα προηγούμενα χρόνια.

Δεν θα ξεχάσουμε τον Πολάκη που έλεγε ότι πρέπει να μπουν κάποιοι φυλακή για να κερδίσουμε τις εκλογές. Ούτε όταν επιτέθηκε στον Κυμπουρόπουλο, όταν ειρωνεύτηκε τους νεκρούς στο Μάτι ή όταν έβγαλε στα μανταλάκια τους δικαστές γιατί δεν του έκαναν τη δουλειά που ήθελε.

Ας γυρίσουμε σελίδα, ας τσακίσουμε τους κάθε είδους «-ισμούς». Και τον «Πολακισμό», και τον «ψευτοκουτσαβακισμό» και τον «κανιβαλισμό».

Ελπίζαμε ότι θα έκανε η Αριστερά την αρχή από το 2015.

Δυστυχώς, αυτό που έκανε ήταν να διχάσει τον κόσμο. Με τον Πολάκη μπροστάρη σ’ αυτήν την οπισθοχώρηση.

Η παρουσία και τα χειροκροτήματα του Αλέξη Τσίπρα και η απόφαση για άτακτη υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ από τη Βουλή είναι η καλύτερη απάντηση γιατί ηττήθηκαν στις κάλπες.

Το ερώτημα είναι αν αυτές οι συμπεριφορές, από όλα τα κόμματα, έχουν ηττηθεί και μέσα στην κοινωνία.

Μάλλον δύσκολο... Η Ελλάδα έτσι πορεύεται, έτσι καταστρέφεται.

Κανέλης Βασίλης

roupakias dikastirio

Ανάμεσα στις απόψεις που εκφράστηκαν για το σχόλιο του Ρουπακιά στο δικαστήριο, ο οποίος χαρακτήρισε τη δολοφονία του Φύσσα «απλή ανθρωποκτονία» η τοποθέτηση του χρήστη του δημοσιογράφου Γιάννη Ανδρουλιδάκη κάνει από χτες τον γύρο του διαδικτύου και όχι αναίτια, αφού είναι αναμφίβολα μια από τις πιο εύγλωττες.

Συγκεκριμένα, γράφει:

«Όσο προετοιμασμένος και να είσαι, όσο απαλλαγμένος στη θεωρία από τις αυταπάτες για το τι είναι ο φασισμός, όσο σκληρόπετσος, δε μπορούσες να μην κλονιστείς από τη σημερινή παρουσία του Ρουπακιά στο δικαστήριο.

»Δεν νομίζω ότι η λέξη “αμετανόητος” που ήδη παίζει και θα παίξει στα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ (κι εγώ επίσης τη χρησιμοποίησα) είναι αρκετή για να εξηγήσει αυτό που είδαμε σήμερα. Το βασικό πρόβλημα με τον Ρουπακιά σήμερα δεν ήταν ότι δεν έδειξε καμία μετάνοια, αυτό είναι ένα πολυπαραγοντικό ζήτημα.

Μπορεί να μη μετανιώσεις για κάτι για διάφορους λόγους: γιατί ήταν “ή εγώ ή αυτός”, γιατί κάτι θεωρείς ανώτερο από το κακό που προκάλεσες, γιατί, γιατί, γιατί... Αυτό που είναι αδύνατο να χωνέψει μια ανθρώπινη καρδιά είναι η κανονικοποίηση του θανάτου στην αυθόρμητη στάση ενός ανθρώπου.

«Αυτό που είναι αδύνατο να χωνέψει μια ανθρώπινη καρδιά είναι η κανονικοποίηση του θανάτου στην αυθόρμητη στάση ενός ανθρώπου»

»Η φράση “μια απλή ανθρωποκτονία ήταν και την κάνατε ολόκληρη ιστορία”, που θα μείνει εκτιμώ ιστορική, είναι ίσως η πιο ενδεικτική αυτής της αντίληψης. Και μπορώ να βεβαιώσω ότι ο Ρουπακιάς δεν την σκέφτηκε, δεν την προετοίμασε, του βγήκε αυθόρμητα. Όχι με την έννοια ότι “του ξέφυγε”, αλλά με αυτά τα λόγια που λέμε κάθε μέρα από το στομάχι μας, επειδή είναι αυτονόητα.

Όπως αυθόρμητα απάντησε στην ερώτηση της πρόεδρου για ποιο λόγο το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε να κάνει όταν τον αγριοκοίταξε ο Φύσσας ήταν να βγει από το αυτοκίνητο με ένα μαχαίρι και να του επιτεθεί: “Και τι άλλο να έκανα;”, είπε. “Ήμουν παρκαρισμένος στον μονόδρομο. Τι θέλατε, να πάω ανάποδα τον δρόμο;”.

»Ήταν ακόμα η ευκολία με την οποία μιλούσε για τα ψάρια που καθάριζε με το μαχαίρι που σκότωσε τον Φύσσα, η αρμονία που ένιωθε και απέπνεε καθώς τηρούσε τον νόμο της μαφίας στο ποιους και μέχρι πού κάλυπτε, η αταραξία του απέναντι σε κάθε αντίδραση του κοινού και της έδρας, μια ολόκληρη εικόνα δυστοπίας που όσο και να την κατανοείς ορθολογικά δε μπορείς να τη διανοηθείς αληθινά για άνθρωπο, η άρρητη ενόχλησή του γιατί τον ταλαιπωρούσαν για κάτι τόσο απλό.

»Νομίζω αυτή είναι η εικόνα του φασισμού με σάρκα. Σε παγώνει, σε ανατριχιάζει, σου δημιουργεί κόμπο στο στομάχι, σε κάνει να θες να φύγεις τρέχοντας και να πας να αγκαλιάσεις κάθε αδύναμο άνθρωπο, τα παιδιά σου, τον πατέρα του Λουκμάν, τα παιδιά που ήταν στην αίθουσα και δεν σε είχαν ανάγκη γιατί κουβαλούσαν όλο το θάρρος του κόσμου, για να τους προστατεύσεις από την ίδια την ύπαρξή μιας τέτοιας ασχήμιας.

»Δεν πιστεύω γενικά στην ύπαρξη της ανθρώπινης ψυχής και της ψυχής γενικά. Σήμερα νομίζω ότι είδα μπροστά μου την ψυχή ενός μαχαιροβγάλτη».

madata

vouli olomeleia

Η κοινοβουλευτική διαδικασία της συζήτησης και ψήφισης του νομοσχεδίου για το επιτελικό κράτος, φανέρωσε πολλά για τις διαθέσεις, τις δυνατότητες, την κατάρτιση και τις ικανότητες πολιτικών δυνάμεων και προσώπων στην νέα Βουλή.

Όποια και αν ήταν τα προβληματικά σημεία του νομοσχεδίου, η συζήτηση στην αρμόδια επιτροπή τα ανέδειξε – τουλάχιστον πολλά από αυτά. Πολλές από τις προτάσεις και ενστάσεις του ΣΥΡΙΖΑ ελήφθησαν υπ’ όψη, τροποποιήσεις έγιναν, η συζήτηση στην ολομέλεια ήταν εξαντλητική.

Στο πλαίσιο αυτό και με αφορμή το νομοσχέδιο, έγιναν σαφή κάποια στοιχεία.

Ο αρμόδιος υπουργός Επικρατείας, Γ. Γεραπετρίτης π.χ., δεν έλειψε σχεδόν ούτε μία στιγμή από την αίθουσα. Σπανίως έχει παρατηρηθεί τέτοια στάση τα τελευταία χρόνια. Ακουσε σχεδόν όλους τους ομιλητές, απάντησε τεκμηριωμένα σχεδόν σε όλες τις ενστάσεις και παρατηρήσεις.

Με αποκορύφωμα την απάντηση που έδωσε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος ελάχιστα μίλησε για την ουσία του νομοσχεδίου και περισσότερο ασχολήθηκε με το να καταγγέλλει τον υπουργό για την πρότερη επαγγελματική του δραστηριότητα, ή να υπερασπίζεται την εκλεκτή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ Βασιλική Θάνου, ή να ξεφεύγει από τα όρια, κατηγορώντας την κυβέρνηση για αυταρχισμό και αντιθεσμικές εκτροπές.

Η στάση αυτή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του ΣΥΡΙΖΑ εν γένει, έδειξε πολλά. Κυρίως ως προς το τι μπορούν να κάνουν το κόμμα και ο επικεφαλής του από τον νέο ρόλο που καλούνται να παίξουν.

Ο κ. Τσίπρας αποδύθηκε σε προσωπικές καταγγελίες, σε μία ακατανόητη περιπτωσιολογία, ζητούσε και έπαιρνε τον λόγο χωρίς να γίνεται σαφές τι ακριβώς επιχειρούσε να υποστηρίξει και όλα αυτά συνέβαιναν ενώ πολλοί από τους βουλευτές του κραύγαζαν και ατακτούσαν στην αίθουσα της ολομέλειας, χωρίς προφανή λόγο και αιτία.

Λέγεται ότι στην συζήτηση αυτή ανέβηκαν οι τόνοι μεταξύ Τσίπρα και Μητσοτάκη. Μέχρις ενός σημείου αυτό ισχύει, αλλά η ένταση προκλήθηκε από τον κ. Τσίπρα.

Είναι προφανές ότι μόνο έτσι θεωρεί ότι μπορεί να δικαιολογήσει την παρουσία του. Μόνο που οι απαιτήσεις από εκείνον είναι πλέον πολύ περισσότερες. Αν όχι για κάποιον άλλον λόγο, επειδή με μία τέτοια στάση απλώς θα εκτίθεται και θα αρκείται στο να εισπράττει τα οπαδικά χειροκροτήματα της κοινοβουλευτικής του ομάδας.

Παρά ταύτα, υπήρξε ένα στιγμιότυπο στο οποίο φάνηκε ότι ο κ. Τσίπρας θέλει να κάνει μία προσπάθεια. Ήταν όταν ο Παύλος Πολάκης σηκώθηκε και από το έδρανό του επιχείρησε να προκαλέσει ένα πρωτοφανές επεισόδιο, εμποδίζοντας τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Μάκη Βορίδη να ολοκληρώσει μία σύντομη τοποθέτησή του.

Όσο ο Πολάκης κραύγαζε, ο κ. Τσίπρας εμφανώς ενοχλημένος είπε στους βουλευτές που κάθονταν πίσω του να πουν στον αψύ Σφακιανό να καθήσει κάτω και να σταματήσει την φασαρία.

Πιθανώς να οφείλεται αυτό στην κλονισμένη προσωπική τους σχέση, έπειτα από τα προεκλογικά παραπτώματα του Πολάκη. Πιθανώς και να αντιλαμβάνεται σήμερα ο κ. Τσίπρας ότι οι πολιτικές του επιδιώξεις στο νέο πολιτικό σκηνικό δεν ευνοούνται από την παρουσία και το ύφος του Πολάκη.

Το θέμα είναι ότι δεν αρκεί – αν υποθέσουμε ότι είναι εφικτή – η φίμωση του τσαμπουκά πρώην υπουργού. Ο κ. Τσίπρας είναι αυτός που πρώτος πρέπει να δώσει το παράδειγμα, αν θέλει πράγματι να πείσει ότι σκοπεύει να κάνει μία αξιόπιστη, εποικοδομητική και εν τέλει αποτελεσματική αντιπολίτευση.

Ειδάλλως, απλώς θα χειροκροτείται από τους ακολούθους του στο Κοινοβούλιο, ενώ θα περιφρονείται ολοένα και περισσότερο από τους πολίτες έξω από αυτό.

Άγγελος Κωβαίος, Reporter

ellada tourkia xartis simaies

Το “δόγμα” της “στρατηγικής ψυχραιμίας”, όπως το ονόμασε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που έχει υιοθετήσει η Ελλάδα από το 2009, μπορεί να αποδείχτηκε πολύ βολικό για όλες τις κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας και δεν θα αρνηθούμε ότι σε πολλές περιπτώσεις ήταν και χρήσιμο.

Είναι όμως πλέον πασιφανές ότι στη παρούσα συγκυρία των ελληνοτουρκικών δεν μπορεί να λειτουργήσει και να έχει οποιοδήποτε αποτέλεσμα.

Θα πρέπει, όσο κι αν δεν αρέσει σε πολλούς να επιστρέψουμε στο “δόγμα” που στα τέλη της δεκαετίας του 90, ο τότε ΥΕΘΑ Άκης Τσοχατζόπουλος είχε “βαφτίσει” ως “ισοδύναμο τετελεσμένο”. Με απλά λόγια προέβλεπε ότι “όση ζημιά κάνει η Τουρκία, τόση και παραπάνω αν είναι δυνατόν, θα υποστεί από την Ελλάδα”.

Γιατί θα πρέπει να επιστρέψουμε σ΄ εκείνη τη λογική αντιμετώπισης της τουρκικής απειλής και μάλιστα σε μια περίοδο που η Ελλάδα δεν βρίσκεται “στα καλύτερα της”;

Μερικές προφανείς νομίζουμε σκέψεις:

•Η Ελλάδα είναι απολύτως μόνη στην αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής. Δηλώσεις δημόσιες, διαβεβαιώσεις σε προσωπικό επίπεδο, “χτυπήματα στην πλάτη”, αλλά από ουσία τίποτα! “Φίλοι και σύμμαχοι” μας θυμούνται μόνο όταν είναι να πουλήσουν όπλα -μεταχειρισμένα πλέον λόγω οικονομικής στενότητας- ή όταν θέλουν πάσης φύσεως “διευκολύνσεις”! Παίρνουν τα πάντα -και τα λεφτά μας- δεν δίνουν τίποτα, γιατί “απέναντι η αγορά είναι πολύ μεγάλη για να την εγκαταλείψουμε”.

•Η απροθυμία των “φίλων και συμμάχων” οδηγεί στις αστείες ανακοινώσεις που “βαφτίζονται” κυρώσεις και στη…συμπόνοια του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, για τον φίλο του Ταγίπ Ερντογάν που δεν θα μπορέσει να παραλάβει ΚΑΙ τα F-35 μαζί με τους S-400.

•Οι αστειότητες Ευρωπαίων και Αμερικανών, αποθρασύνουν τον Ερντογάν που πιστεύει ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει και να μας επιβάλει ότι θέλει.

•Η Τουρκία έχει αποδειχτεί σε βάθος χρόνου ότι καταλαβαίνει μόνο τη γλώσσα της ισχύος και έχει πάντα την υπερβολική ανησυχία να μην υποστεί ακόμη και την πιο “μικρή” ήττα. Γι΄ αυτό και δεν κάνει ποτέ ,τίποτα, αν δεν έχει εξασφαλίσει το 100% της επιτυχίας του όποιου εγχειρήματος. Κύπρος και Ίμια είναι παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν .

•Το μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να δεχτεί να πάει “σαν αμνός για σφαγή” δεν πρέπει να ΄χει παραλήπτη μόνο την Άγκυρα, αλλά και όλους τους “φίλους και συμμάχους” που πιέζουν μόνο την Ελλάδα να “τα βρει” με την Τουρκία! Θα πρέπει να λάβουν το μήνυμα ότι η Ελλάδα …δεν έχει χάσει απολύτως τίποτα για να το βρει και πολύ περισσότερο δεν είναι διατεθειμένη να χάσει οτιδήποτε μόνο και μόνο για να “αποφύγει τη φασαρία”. Θα πρέπει να καταλάβουν ότι αν μας ωθήσουν στα άκρα θα προτιμήσουμε τη φασαρία και αυτό νομίζουμε ότι είναι κάτι που ούτε οι ίδιοι δεν το επιθυμούν.

Εύλογο ερώτημα κάθε πολίτη: “Μπορεί η Ελλάδα να υπηρετήσει το “ισοδύναμο τετελεσμένο” στην κατάσταση που βρίσκεται”. Απάντηση χωρίς δεύτερη σκέψη: ΝΑΙ. Ακόμη και με τη κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι ΕΔ, μπορούν να υπηρετήσουν το “δόγμα του ισοδύναμου τετελεσμένου”.

Η Ελλάδα είναι προφανές ότι δεν θέλει την ένταση, δεν επιθυμεί καμία κλιμάκωση και επιδιώκει την επίλυση των όποιων διαφορών -ακόμη και των …φανταστικών- με διάλογο. Και πολύ καλά κάνει που ακολουθεί αυτή την πολιτική. Αυτό όμως δεν πρέπει να εκλαμβάνεται από καθένα ως ένδειξη αδυναμίας.

Δεν πρέπει ουδείς να πιστέψει ότι είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τα πάντα. Τουλάχιστον σ΄ ότι αφορά τους πολίτες είναι δεδομένο ότι δεν είναι έτοιμοι να δεχτούν τίποτα απ΄ όσα ήδη έχουμε παραχωρήσει. Γιατί κοιτώντας πίσω στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, κακά τα ψέμματα, θα διαπιστώσουμε ότι χρόνο με το χρόνο κάναμε μικρά βηματάκια προς τα πίσω, σβήνοντας κόκκινες γραμμές που υποτίθεται δεν θα εγκαταλείπαμε.

Έχουμε πλέον φθάσει σε σημείο οριακό και δεν είναι δυνατόν καμία ελληνική κυβέρνηση να δεχτεί οποιαδήποτε άλλη υποχώρηση που θα ΄χει επίπτωση στα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Γι΄ αυτό λοιπόν καλή η “στρατηγική ψυχραιμία”, αλλά καλύτερο το “ισοδύναμο τετελεσμένο”.

militaire

dikastirio edra

Η προηγούμενη κυβέρνηση μας έλεγε ότι θέλει να εξανθρωπίσει τον Ποινικό Κώδικα. Τελικά ο νέος Κώδικας βγάζει από τη φυλακή τους πάσης φύσεως Φλώρους, τους τρομοκράτες και, φυσικά, απαλλάσσει από κακουργηματικές κατηγορίες τα μεγάλα στελέχη της Siemens... 

Αξίζει τον κόπο να κάνουμε τον υπολογισμό. Και απ’ ότι φαίνεται αξίζει και το χρήμα. Ας πούμε, λοιπόν, ότι στήνεις μία έξυπνη κομπίνα που σου αποδίδει μπάζα αρκετών εκατομμυρίων ευρώ από δημόσιο χρήμα.

Η δουλειά στραβώνει και σε πιάνουν από τον σβέρκο, όπως η γάτα τα γατάκια της. Τον παλιό κακό καιρό μπορούσες να βρεθείς και με τα ισόβια στην πλάτη. Τώρα, όμως, που καταργήθηκε ο νόμος περί καταχραστών του Δημοσίου, το πολύ να σου ρίξουν δεκαπέντε χρόνια. Πόσα θα κάτσεις μέσα; Ε, αν επιστρέψεις και κάτι από τη μπάζα, δεν θα κάτσεις ούτε τα μισά.

Και εδώ αρχίζεις και το σκέφτεσαι, σε τρώει ο πειρασμός. Πας στον Κορυδαλλό ή στη Χαλκίδα για πέντε χρόνια, γνωρίζοντας ότι θα περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου μέσα στη χλιδή και στα μέλια; Εξαρτάται πόσο χρονών είσαι και πόσο μεγάλο είναι το πακέτο. Αλλά εντάξει, ο άνθρωπος αντέχει και τριάντα χρόνια στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές για να πάρει μία σύνταξη. Τι είναι πέντε χρόνια φυλακή για το εφάπαξ μιας ζωής;

Κάπως έτσι, ο Αριστείδης Φλώρος της Energa αποφυλακίζεται. Διόλου παράλογο. Είχε καταδικαστεί σε 21 χρόνια για το αδίκημα περί καταχραστών του Δημοσίου που πλέον δεν υφίσταται.

Η ποινή του θα είναι μάξιμουμ 15 χρόνια, έχει εκτίσει έξι, άρα η ποινή του αναστέλλεται μέχρι η υπόθεση του να τελεσιδικήσει. Ο εισαγγελέας της έδρας είχε αντίθετη άποψη, ωστόσο η πρόταση του δεν έγινε δεκτή. Και εδώ, βέβαια, αρχίζει το γνωστό πάρτι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται ότι ο Φλώρος βγήκε με πολιτική απόφαση επειδή συνεργαζόταν με το δικηγορικό γραφείο του ανιψιού Μητσοτάκη που τώρα διευθύνει το πρωθυπουργικό γραφείο.

Η ΝΔ απαντά, ορθώς, δείχνοντας τον νέο Ποινικό Κώδικα. Χωρίς τον νέο ΠΚ, ακόμα και αν ήθελαν να αντιμετωπίσουν ευνοϊκά τον κατηγορούμενο, δεν θα μπορούσαν. Αν τώρα όλα αυτά σου φαίνονται επικίνδυνα ή δεν είσαι και τόσο άπληστος, μπορείς να κάνεις τη δουλειά για άλλους.

Να αξιοποιείς γνωριμίες, να μπεις «μπροστινός», να δώσεις καμιά βαλίτσα στον σωστό άνθρωπο που βρίσκεται στην κατάλληλη θέση. Ενεργητική δωροδοκία και κουραφέξαλα. Πλημμέλημα.

Και κάπως έτσι, ένα πλημμέλημα από εδώ, μία παραγραφή από εκεί και λύνονται τα προβλήματα σου.

Στη δίκη της Siemens η εισαγγελέας της έδρας αναφέρθηκε στον νέο Ποινικό Κώδικα που μετατρέπει την ενεργητική δωροδοκία από κακούργημα σε πλημμέλημα.

Η ευτυχής αυτή σύμπτωση ουσιαστικά βγάζει τους μπελάδες από τα κεφάλια παραγόντων της πολυεθνικής που διώκονται για τη δωροδοκία στελεχών του ΟΤΕ.

Αλλά και τα στελέχη του ΟΤΕ ησυχάζουν αφού η εταιρεία τους είναι πλέον ιδιωτική και, με βάση τον νέο ΠΚ, το αδίκημα τους παραγράφεται.

Τελικά για ποιο λόγο συμβαίνουν όλα αυτά; Η προηγούμενη κυβέρνηση μας έλεγε ότι θέλει να εξανθρωπίσει τον Ποινικό Κώδικα και να μην μπλέκουν άνθρωποι όπως η καθαρίστρια της Λάρισας που την έτρεχαν με τον νόμο περί καταχραστών του Δημοσίου.

Ναι, αλλά έτσι έβγαλαν λάδι τους πάσης φύσεως Φλώρους και τους τρομοκράτες από τη φυλακή. Και για ποιο λόγο έγινε η μετάπτωση της ενεργητικής δωροδοκίας από κακούργημα σε πλημμέλημα;

Πάλι καλά που είναι Αριστεροί, αλλιώς θα νομίζαμε ότι κάνουν ρουσφέτι στη Siemens.

Κώστας Γιαννακίδης

Περισσότερα Άρθρα...