trump daxtylo metopo
Παρότι επικεντρώνουμε στις αλλοπρόσαλλες πρακτικές του Ντόναλντ Τραμπ, τα πρόβλημα αφορά τη συνολικότερη αδυναμία των ΗΠΑ να έχουν μια «ηγεμονική» στρατηγική

Έχει αρχίσει να γίνεται ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς «κοινούς τόπους» της διεθνούς συζήτησης. Ο αμερικανός πρόεδρος είναι «αλλοπρόσαλλος», η συμπεριφορά του δεν «ταιριάζει σε ηγέτη υπερδύναμης», «πώς είναι δυνατόν κάποιος σαν κι αυτόν να έχει τους κωδικούς για να εξαπολύσει πυρηνική επίθεση;».

Τα σημεία τα οποία αναφέρονται προς επίρρωση του χαρακτηρισμού του αμερικανού προέδρου ως «αλλοπρόσαλλου» περιλαμβάνουν: τη συνήθειά του να παρουσιάζει πολιτικές αποφάσεις μέσω tweet. Τις απότομες αλλαγές και εναλλαγές πολιτικής στάσης. Τη συνήθειά του να σπρώχνει τα πράγματα στη σύγκρουση, θεωρώντας ότι έτσι διευκολύνεται μια καλή συμφωνία.

Το γεγονός ότι μία μέρα μπορεί να υπογράψει κυρώσεις κατά της Ρωσίας και την άλλη να μιλήσει θετικά για τον Πούτιν, τη μία στιγμή να προετοιμάζεται για επίθεση στη Βόρειο Κορέα και μετά να ανακοινώνει συνάντηση κορυφής με τον Κιμ Γιονγκ Ιλ, τη μία μέρα να προτείνει μέτρα εμπορικού πολέμου και την άλλη να υποστηρίζει ότι υπάρχουν δυνατότητες μιας καλής συμφωνίας με την Κίνα (κάτι που φάνηκε ξανά και το τελευταίο διάστημα).

Τελευταία φάση αυτής της συζήτησης, τα όσα συμβαίνουν σε σχέση με τη Συρία. Ο Τραμπ ανακοίνωσε στα τέλη του 2018 την αποχώρηση των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων από τη Συρία, όμως για μεγάλο διάστημα οι ΗΠΑ επέμειναν στην προηγούμενη πολιτική της στήριξης των Κούρδων.

Την ώρα που το Κογκρέσο προωθούσε την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία, επειδή επιμένει στην αγορά ρωσικών όπλων, ο πρόεδρος Τραμπ δήλωνε αντίθετος και επέμεινε να αναζητά άμεσο δίαυλο επικοινωνίας με τον Ερντογάν. Μετά πήρε ο ίδιος την πρωτοβουλία να δώσει ουσιαστικά το «πράσινο φως» για την τουρκική εισβολή στη Συρία, για να αρχίσει λίγο μετά να απειλεί με κυρώσεις την Τουρκία ή να στέλνει τη διαβόητη επιστολή, με το ανοίκειο για διπλωματικό κείμενο ύφος, στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Και βέβαια μέσα σε αυτό το τοπίο οι ΗΠΑ εμπράκτως έχουν εγκαταλείψει έναν βασικό σύμμαχό τους στην περιοχή, τους Κούρδους που τώρα σπεύδουν να αναζητήσουν κάποιου είδους συμμαχία με τους Ρώσους.

Και όλα αυτά την ώρα που η πλειοψηφία της Βουλής των Αντιπροσώπων ετοιμάζεται να τον παραπέμψει με το ερώτημα της καθαίρεσης, καθώς υπάρχουν σοβαρά ερωτηματικά για το κατά πόσο προσπάθησε να εκβιάσει την κυβέρνηση της Ουκρανίας να του δώσει επιβαρυντικά στοιχεία για πολιτικούς αντιπάλους, χρησιμοποιώντας ως μέσο εκβιασμού την αμερικανική βοήθεια στην Ουγγαρία, παρότι βέβαια η ίδια η ουκρανική υπόθεση αναδεικνύει ιδιότυπη αντίληψη της σχέσης «νόμιμου» και «ηθικού» και από την πλευρά των Δημοκρατικών.

Είναι μόνο ο Τραμπ αλλοπρόσαλλος;

Ωστόσο, το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν είναι μόνο ο Τραμπ αλλοπρόσαλλος ή υπάρχει μια πιο συνολική αδυναμία των ΗΠΑ να έχουν έναν πραγματικά ηγεμονικό ρόλο.

Οι ΗΠΑ παραμένουν μια δύναμη με τεράστιες στρατιωτικές δυνατότητες, έχουν το διεθνές νόμισμα αναφοράς και τη μεγαλύτερη οικονομία. Παραμένουν το κεντρικό σημείο των διαρρυθμίσεων ασφάλειας της «Δύσης» όπως αυτές ξεδιπλώθηκαν μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και διεύρυναν την επιρροή τους μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Πολιτισμικά εξακολουθούν να εξάγουν καταναλωτικά πρότυπα αλλά και μαζικά πολιτιστικά προϊόντα.

Όμως, την ίδια στιγμή αδυνατούν να προσφέρουν ένα συνεκτικό όραμα για το σύγχρονο κόσμο. Η αλαζονική «αυτοκρατορική» διάθεση με την οποία κινήθηκαν την προηγούμενη δεκαετία, οδήγησε σε δύο διεθνείς πολεμικές εκστρατείες, με τη μία να οδηγεί τη διαρκή ανοιχτή ακόμη πληγή του Αφγανιστάν και τη δεύτερη, στο Ιράκ, να οδηγεί σε μια μεγάλη καταστροφή, σε μια αργή και ανολοκλήρωτη ανοικοδόμηση αλλά και τελικά στην ενίσχυση της επιρροής του Ιράν στο Ιράκ.

Στην προσπάθεια να απαντήσουν στην ανερχόμενη οικονομική και όσο περνάει ο καιρός τεχνολογική ισχύ της Κίνας, ξεδιπλώνουν έναν εμπορικό πόλεμο που αυτή τη στιγμή απειλεί να πυροδοτήσει μια ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας, με το κόστος να το πληρώνουν πρώτοι οι ευρωπαίοι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ.

Στην προσπάθειά τους να μην δουν να αμφισβητείται η θέση τους ως της μόνης υπερδύναμης, έχουν κλιμακώσει την γεωπολιτική αντιπαράθεση με τη Ρωσία, στα όρια ενός «νέου Ψυχρού Πολέμου», συμπεριλαμβανομένης και της αναλογούσας κούρσας εξοπλισμών, καταλήγοντας τελικά σε μια διαχείριση της αποσταθεροποίησης χωρίς προοπτική.

Σε μια σειρά από συγκρούσεις καθοδηγούνται περισσότερο από τις διαθέσεις ισχυρών τοπικών συμμάχων τους, παρά από τη διάθεση επιβολής μακροπρόθεσμων λύσεων, κάτι που ειδικά στη Μέση Ανατολή έχει οδηγήσει και στην αδυναμία τους να μπορούν να εγγυηθούν μια πραγματική ειρηνευτική διαδικασία.

Διακανονισμοί που φάνηκε να διευκολύνουν ένα σχετικό μετριασμό εντάσεων, όπως η συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν υπονομεύονται με πρωτοβουλία των ΗΠΑ.

Στα μεγάλα πλανητικά προβλήματα, όπως η κλιματική αλλαγή, έχουν προκρίνει τα συμφέροντα των αμερικανικών επιχειρήσεων υπονομεύοντας τη δυνατότητα διεθνούς συνεργασίας.

Αυτό το στοιχείο των επιλογών χωρίς μεσοπρόθεσμο σχέδιο φάνηκε και διαχρονικά στη Συρία. Αφού είδαν στην αρχή τον εμφύλιο πόλεμο ως απαρχή μιας τις ΗΠΑ ευκταίας «αλλαγής καθεστώτος», δεν διείδαν έγκαιρα ότι η ένοπλη αντιπολίτευση ηγεμονευόταν από απόψεις ενός επιθετικού ένοπλου τζιχαντισμού και άλλαξαν στάση μόνο όταν συνειδητοποίησαν την κλίμακα της απειλής από το Ισλαμικό Κράτος για να καταλήξουν στην υποστήριξη των Κούρδων, αλλά και αυτή προσωρινή και χωρίς μεσοπρόθεσμο σχέδιο άλλο από την εξασφάλιση κάποιου λόγου στη μεταπολεμική Συρία, την ίδια ώρα που η Ρωσία κατοχυρώθηκε ως ο εγγυητής της όποιας πολιτικής λύση τελικά ανακύψει.

Και βέβαια όταν είδαν να διακυβεύεται η σχέση με την Τουρκία άρχισαν οι ταλαντεύσεις και προς τα εκεί, με αποτέλεσμα όλα όσα βλέπουμε το τελευταίο διάστημα.

Η αδυναμία άρθρωσης ενός οράματος

Ο πρόεδρος Τραμπ κατηγορείται πολλές φορές ότι παλινωδεί σε μια λογική απομονωτισμού. Παρότι υπήρξαν και τέτοια ρητορικά στοιχεία, δύσκολα μπορεί κανείς να το υποστηρίξει αυτό εάν αναλογιστεί πόσο εκτεταμένη πολιτική και στρατιωτική παρουσία εκτός συνόρων έχουν οι ΗΠΑ. Όμως, είναι αλήθεια ότι ο Τραμπ αναγόρευσε σε ρητή γραμμή κάτι που ήταν ένα νήμα της πραγματικής αμερικανικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια: μια μονόπλευρη ενίσχυση των αμερικανικών συμφερόντων χωρίς μια συνολικότερη στρατηγική.

Οι ΗΠΑ σήμερα αδυνατούν να «εξάγουν» ένα σχέδιο ή όραμα για την παγκόσμια οικονομία που να μπορεί να μην μένει μόνος το ελεύθερο εμπόριο ή τις ελεύθερες κινήσεις κεφαλαίων αλλά και να περιλαμβάνει τις παραγωγικές επενδύσεις, τη διάχυση της τεχνολογίας και την αναμέτρηση με την πρόκληση της κλιματικής αλλαγής.

Η αμερικανική δημοκρατία με τα ενδημικά προβλήματα που αποτυπώνει ακόμη και η εκλογή του ίδιου του Τραμπ, δύσκολα μπορεί να εξαχθεί ως πρότυπο κοινοβουλευτισμού.

Το μίγμα νεοφιλελευθερισμού και νεοσυντηρητισμού δεν είναι πάντα θελκτικό εκτός συνόρων και σίγουρα δεν βοηθά το γεγονός ότι σήμερα ο αμερικανός πρόεδρος είναι το είδωλο κυρίως της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, την ίδια ώρα που το Δημοκρατικό Κόμμα κάνει ό,τι μπορεί για μην επεκταθεί το νέο κύμα προοδευτισμού που αναπτύσσεται στις γραμμές του, προωθώντας βαθιά συστημικές υποψηφιότητες.

Το Χόλιγουντ γίνεται όλο και πιο ικανό στο να παράγει δυστοπικά οράματα, την ώρα που μεγάλο μέρος του πλανήτη αναφέρεται και σε άλλες πολύ μεγάλες πολιτιστικές βιομηχανίες.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο Τραμπ

Σε αυτό το φόντο οι «αλλοπρόσαλλοι» χειρισμοί του Τραμπ δεν είναι παρά οι αναγκαστικές και διαρκείς παλινωδίες μιας απόπειρας επιμέρους τροποποιήσεων μιας πολιτικής που διαπερνάται από δομικές αντιφάσεις.

Η απουσία κάποιου «εναλλακτικού παραδείγματος» σε επίπεδο αμερικανικής κεντρικής πολιτικής σκηνής, σε συνδυασμό με τα διαρκή φαινόμενα εργαλειοποίησης ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής για εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες (χαρακτηριστικό παράδειγμα η διαχείριση των αντιθέσεων με τη Ρωσία, αλλά ακόμη και το ζήτημα της Συρίας), μάλλον προμηνύουν ότι για αρκετό καιρό οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν αυτές τις αντιφάσεις να τις εξάγουν στη διεθνή σκηνή.

Και σε αυτή την περίπτωση η έκφραση «χαμένη αξιοπιστία» θα αρχίσει να γίνεται ένα είδος ευφημισμού για μια βαθύτερη κρίση ηγεσίας στο παγκόσμιο σύστημα.

Παναγιώτης Σωτήρης

tank syria

Η σταθερή και ευθεία πορεία της Τουρκίας προς τα βράχια, συνεχίζεται χωρίς φρένα και χωρίς καμιά σοβαρή εσωτερική αντίδραση – τουλάχιστον μέχρι τώρα. Η ξέφρενη πορεία κραυγών, απειλών, προκλητικής παραβίασης κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, θρασείας επίκλησης μιας υπερεκτιμημένης στρατιωτικής ισχύος και η ένοπλη εισβολή σε σημεία όπου ανταγωνίζονται «ελέφαντες», ολοκληρώνουν την γενική εικόνα της σημερινής Τουρκίας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά:

Η Τουρκία ωρύεται εδώ και εβδομάδες πως ξεκινάει «αύριο» ή «μεθαύριο» η εισβολή στην Συρία με τελεσίγραφα σε δύση και ανατολή, για «να προστατέψει την ασφάλεια της».

Στην πραγματικότητα βέβαια, για να εξαπολύσει επιδρομή εθνοκάθαρσης σε ξένα εδάφη, προκειμένου να κάνει ένα ακόμα βήμα στην ψευδαίσθηση δημιουργίας νέο-οθωμανικής αυτοκρατορίας, σύμφωνα με τα όνειρα των Παντουρκιστών που βρίσκονται μέσα σε όλα τα Τουρκικά κόμματα - εκτός του φιλο-κουρδικού ΗDP.

Στις 16 Σεπτεμβρίου 2019 πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα τριμερής συνάντηση Τουρκίας – Ρωσίας – Ιράν για τη Συρία. Ο Τούρκος πρόεδρος καλωσόρισε τους συμμετέχοντες με κανονικό «δούλεμα»: «Είμαστε σε πλήρη συμφωνία για την διατήρηση της πολιτικής ενότητας και της εδαφικής κυριαρχίας της Συρίας»!

Στις 24 Σεπτεμβρίου 2019 ο Ρ. Τ. Ερντογάν σε ομιλία του ενώπιον της Γ. Συνέλευσης του ΟΗΕ «έντυσε» τα επεκτατικά του σχέδια στην Συρία με ωραία λόγια: «Η Τουρκία είναι η πιο γενναιόδωρη χώρα απέναντι στους πρόσφυγες... Ένας ασφαλής διάδρομος κατά μήκος των συνόρων της Τουρκίας με τη Συρία θα επέτρεπε τον επαναπατρισμό 3 εκατομμυρίων Σύριων». Φυσικά, ούτε λέξη για εθνοκάθαρση, για μαζική και βίαιη αλλοίωση του Κουρδικού πληθυσμού μέσα σε ξένη χώρα, ούτε λέξη για στρατιωτική εισβολή σε μια ήδη εμπόλεμη Συρία!

Στις 5 Οκτωβρίου 2019 το Αμερικανικό Πεντάγωνο προειδοποίησε την Τουρκία πως ενδεχόμενη «μονομερής δράση δεν θα εξυπηρετούσε ούτε την ασφάλεια, ούτε τα συμφέροντα της Τουρκίας». Ταυτόχρονα, οι συμμαχικές δυνάμεις Κούρδων και Αράβων που πολεμούν στο πλευρό της Αμερικής τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) ανακοίνωσαν ότι θα σταματήσουν τις επιχειρήσεις εναντίον του ISIS και θα στραφούν εναντίον της Τουρκίας μόλις τους επιτεθεί.

Στις 6 Οκτωβρίου 2019 ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου έδωσε στην δημοσιότητα μια παράξενη ανακοίνωση η οποία αναφέρει τα εξής: «Σήμερα ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μίλησε τηλεφωνικά με τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η Τουρκία θα προχωρήσει σύντομα με την προγραμματισμένη επιχείρηση της στη Βόρεια Συρία».

Την αμέσως επόμενη ημέρα, στις 7 Οκτωβρίου 2019, σε ανακοίνωση του Λευκού Οίκου διευκρινίζεται πως «Οι Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ δεν θα υποστηρίξουν ούτε θα συμμετέχουν στην Τουρκική «επιχείρηση», ενώ κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής της δεν θα βρίσκονται στη συγκεκριμένη περιοχή» καθώς επίσης πως «η Τουρκία θα καταστεί υπεύθυνη για όλους τους μαχητές του ΙΚ στην περιοχή που έχουν αιχμαλωτιστεί την τελευταία διετία».

Ένα περίπου 24ωρο μετά την τηλεφωνική συνομιλία Τράμπ – Ερντογάν, ο Αμερικανός Πρόεδρος ανέβασε ένα tweet με περιεχόμενο εξ ίσου παράξενο με την πρώτη ανακοίνωση που αφορούσε την συνομιλία των δύο ηγετών: «Όπως έχω δηλώσει στο παρελθόν με απερίφραστο τρόπο κι απλά επαναλαμβάνω, αν η Τουρκία κάνει κάτι που εγώ, με τη σπουδαία και ανυπέρβλητη σοφία μου, θεωρήσω ότι είναι εκτός ορίων, θα καταστρέψω ολοσχερώς και θα εξολοθρεύσω την Οικονομία της Τουρκίας (Το ’χω ξανακάνει!)». Η Τουρκική λίρα υποτιμήθηκε κατά 2% μέσα σε μια ώρα, μετά την ανάρτηση του Αμερικανού Προέδρου. Ταυτόχρονα, έγινε γνωστό πως το Αμερικανικό Πεντάγωνο απέκλεισε την Τουρκία από το Κοινό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων και από κάθε πληροφορία και δεδομένο επιτήρησης και αναγνώρισης της Β. Συρίας.

Τέλος, ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκρέιαμ (από τους πιο στενούς συμμάχους του πρόεδρου Τράμπ), έβαλε το κερασάκι στην πληθωρική τούρτα της ημέρας: Σε μήνυμά του στο Twitter ξεκαθαρίζει πως «Θα εισαγάγουμε δικομματικές κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας, εάν εισβάλει στη Συρία και θα ζητήσουμε την αναστολή της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ, εάν επιτεθεί εναντίον των κουρδικών δυνάμεων, που βοήθησαν τις ΗΠΑ να καταστρέψει το χαλιφάτο του Ισλαμικού Κράτους»!

Στις 8 Οκτωβρίου 2019 το Τουρκικό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα για παράταση ενός έτους της εξουσιοδότησής του στην κυβέρνηση, να εκτελεί στρατιωτικές επιχειρήσεις στο βόρειο Ιράκ και στη Συρία. Η έγκριση αυτή δίδεται κάθε χρόνο, από το 2015 όταν δόθηκε για πρώτη φορά. Την υπερψήφισαν όλα τα Τουρκικά κόμματα εκτός του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP) πολλά ηγετικά στελέχη του οποίου (όπως ο Σελαχετίν Ντεμιρτάς που δικαιώθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων), σαπίζουν στις Τουρκικές φυλακές.

Την ίδια ημέρα ανακοινώθηκε επίσημα η επίσκεψη του Ρ. Τ. Ερντογάν στις ΗΠΑ στις 13 Νοεμβρίου 2019, ενώ η Γαλλική Προεδρία εξέφρασε «την αλληλεγγύη της Γαλλίας στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους στην περιοχή» και ο Πρόεδρος Ε. Μακρόν δήλωσε «ιδιαίτερα ανήσυχος» από την προοπτική μιας επικείμενης επίθεσης της Τουρκίας στη βόρεια Συρία, στο πλαίσιο συνάντησής του με την Τζιχάν Άχμεντ, την εκπρόσωπο των υπό τους Κούρδους Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (FDS).

Και φθάνουμε στην D-Day, δηλαδή την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019 με τις ραγδαίες εξελίξεις να παίρνουν καταιγιστική μορφή:

Ο Δημοκρατικός Γερουσιαστής Κρις Βαν Χάλλεν κατήγγειλε τον Πρόεδρο Ν. Τράμπ ότι «προδίδει τους Κούρδους» και προειδοποίησε πως «η Τουρκία θα πληρώσει βαρύ τίμημα εάν επιτεθεί στους Κούρδους της Συρίας».

Το μεσημέρι, σε ανάρτηση του στο twitter, ο Ρ. Τ. Ερντογάν γνωστοποίησε πως οι Τουρκικές δυνάμεις σε συνεργασία με τον Συριακό Εθνικό Στρατό, ξεκίνησαν την επιχείρηση «Peace Spring» (Πηγή Ειρήνης) «εναντίον των τρομοκρατών του PKK/YPG (δηλαδή των Κουρδικών δυνάμεων) και του Ντάες στην Βόρεια Συρία». Ταυτόχρονα, ο Ρ. Τ. Ερντογάν έσπευσε να επικοινωνήσει τόσο με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, όσο και με τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Άγκυρα.

Ακολούθησαν μαζικές διεθνείς αντιδράσεις οι οποίες σε τίτλους, έχουν ως εξής:

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ σε ομιλία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζήτησε τον τερματισμό της στρατιωτικής επιχείρησης που ξεκίνησε η Τουρκία στη βόρεια Συρία και προειδοποίησε ότι καμία Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση δεν πρόκειται να δοθεί «για μια ζώνη ασφαλείας».

Σε κοινό ανακοινωθέν τα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφέρουν: «Η ΕΕ καλεί την Τουρκία να σταματήσει την μονομερή στρατιωτική δράση. Είναι απίθανο η αποκαλούμενη ‘ζώνη ασφαλείας’ στη βορειοανατολική Συρία, όπως την οραματίζεται η Τουρκία, να ικανοποιεί τα διεθνή κριτήρια για την επιστροφή προσφύγων. Η ΕΕ δεν θα χορηγήσει βοήθεια για τη σταθεροποίηση και την ανάπτυξη σε περιοχές όπου τα δικαιώματα των τοπικών πληθυσμών αγνοούνται».

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ θα συνεδριάσει εκτάκτως και κεκλεισμένων των θυρών την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2019 μετά από την έναρξη της τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον κουρδικών δυνάμεων στη βορειοανατολική Συρία, κατόπιν αιτήματος πέντε Ευρωπαϊκών κρατών-μελών του Συμβουλίου (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία και Βέλγιο), ενώ ήδη Γαλλία, Γερμανία και Βρετανία καταλήγουν σε ένα κοινό ανακοινωθέν για την καταδίκη της επίθεσης.

Η Αίγυπτος ζήτησε επείγουσα σύγκληση του Αραβικού Συνδέσμου για την επίθεση της Τουρκίας στη Συρία. Ταυτόχρονα, το Αιγυπτιακό Υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωση του αναφέρει: «Η Αίγυπτος καταδικάζει απερίφραστα την Τουρκική επιθετικότητα στη συριακή επικράτεια».

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιενς Στόλτενμπεργκ δήλωσε πως «ελπίζει η επιχείρηση της Τουρκίας στη Συρία να είναι μετρημένη και αναλογική».

Ο Αμερικανός Πρόεδρος σε δήλωση του, τονίζει: «Το πρωί, η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, εισέβαλε στη Συρία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν υποστηρίζουν αυτή την επίθεση και κατέστησαν σαφές στην Τουρκία ότι αυτή η επιχείρηση είναι μια κακή ιδέα. Δεν υπάρχουν Αμερικανοί στρατιώτες στην περιοχή».

Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μαας δήλωσε ότι «η στρατιωτική επιχείρηση της Άγκυρας θα οδηγήσει σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση της περιοχής και θα ενισχύσει το Ισλαμικό Κράτος» ζητώντας από την Τουρκία να τερματίσει την επιχείρηση.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε δήλωσε πως «Η Τουρκική επιχείρηση διακινδυνεύει να αποσταθεροποιήσει την περιοχή και να πλήξει αμάχους».

Ο υπουργός Εξωτερικών της Δανίας Γέπε Κόφοντ εξέφρασε σε tweet «την έντονη ανησυχία του για την Τουρκική στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία» και χαρακτήρισε την εισβολή «θλιβερή και λάθος απόφαση που μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις για τους αμάχους και στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους».

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας Στεφ Μπλοκ ανακοίνωσε ότι κάλεσε για εξηγήσεις τον Τούρκο πρεσβευτή μετά την έναρξη της Τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης στη Συρία. Σύμφωνα με την σχετική ανακοίνωση «Η Ολλανδία καταδικάζει την Τουρκική επίθεση στη βορειοανατολική Συρία. Καλούμε την Τουρκία να μην συνεχίσει στον δρόμο που έχει επιλέξει να ακολουθήσει».

Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ1, χαρακτήρισε την εισβολή της Τουρκίας στην Συρία «ως μεγάλο λάθος, όπως κάνει αλλεπάλληλα λάθη αυτής της φύσης και μορφής τα τελευταία χρόνια».

Ο ασκών χρέη προέδρου του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, πρεσβευτής της Νότιας Αφρικής Τζέρι Μάθιους Ματζίλα, απηύθυνε έκκληση στην Τουρκία να «λυπηθεί τους άμαχους» και να «επιδείξει τη μέγιστη αυτοσυγκράτηση» στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία.

Από το γραφείο του Προέδρου της Περσίας ανακοινώθηκε πως «Η τουρκική επιχείρηση στη Συρία θα περιπλέξει την κατάσταση, θα επιτείνει την κρίση και θα οδηγήσει σε νέα κύματα προσφύγων».

Ο γερουσιαστής Κρις Βαν Χόλλεν έδωσε στην δημοσιότητα την παρακάτω δήλωση: «Σήμερα ο γερουσιαστής Γκράχαμ (σ.σ.: Ρεπουμπλικάνος, από τους θερμούς υποστηρικτές του Προέδρου Ν. Τράμπ) και εγώ ανακοινώνουμε ένα πλαίσιο για κυρώσεις κατά της Τουρκίας για να απαντήσουμε στη στρατιωτική τους επιχείρηση στη βορειοανατολική Συρία, η οποία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Οι κυρώσεις αυτές θα έχουν άμεσες και εκτεταμένες συνέπειες για τον Ερντογάν και τους στρατιωτικούς του. Οι κυρώσεις, μεταξύ άλλων, θα πλήξουν τον ενεργειακό τομέα της Τουρκίας, κάθε στρατιωτική βοήθεια και συναλλαγή με εξαίρεση την ανταλλαγή πληροφοριών, θα ενεργοποιηθούν οι κυρώσεις για τους S-400, ενώ θα ζητηθεί αναλυτική έκθεση για την περιουσία του ίδιου του Ερντογάν».

Η κατάσταση με την Τουρκία θα συζητηθεί στη σύνοδο κορυφής της Πέμπτης και Παρασκευής (10 και 11 Οκτωβρίου 2019) στις Βρυξέλλες μετά από αίτημα της Κύπρου και της Ελλάδας.

Συμπέρασμα:Οι δύο προηγούμενες εισβολές της Τουρκίας στην Συρία («Ασπίδα του Ευφράτη» στην Βορειοδυτική Συρία στις 24 Αυγούστου 2016 και η εισβολή στο Αφρίν με την ειρωνική ονομασία «Κλάδος Ελαίας» στις 21 Ιανουαρίου 2018), έγιναν με την ρητή συγκατάθεση Ρωσίας και Αμερικής - η κάθε μια για τους δικούς της λόγους.

Η αχαλίνωτη μεγαλομανία και οι ψευδαισθήσεις του Ρ. Τ. Ερντογάν τον οδήγησαν στην απόφαση μιας τρίτης εισβολής με στρατιωτικά εμβατήρια της οθωμανικής περιόδου να ακούγονται από τα μεγάφωνα της επαρχίας Ακτσάκαλε στα σύνορα με τη Συρία.

Η ήδη εγκλωβισμένη στο βάλτο της Συρίας Τουρκία υφίσταται ένα καταστροφικό πόλεμο φθοράς. Δεν είναι καθόλου συμπτωματικό ότι ο Τουρκικός στρατός δεν ανακοινώνει ποτέ τις απώλειες του σε υλικό και ανθρώπινό δυναμικό που υφίσταται στην Συρία. Μόνο δημοσιογραφικές πληροφορίες από διεθνή μέσα φέρνουν κάπου-κάπου στο φως της δημοσιότητας ορισμένες μόνο από τις Τουρκικές απώλειες.

Η νέα όμως, τρίτη κατά σειρά Τουρκική εισβολή στην Συρία φαίνεται πως θα είναι και η «φαρμακερή». Οι παράγοντες που συνηγορούν σε αυτό είναι πάρα πολλοί.

Ο Ντόναλτ Τράμπ δεν είναι όσο χαζός παρουσιάζεται από τα Αμερικανικά και διεθνή ΜΜΕ. Γνωρίζει πως κατά την νέα εισβολή των Τούρκων στην Συρία τους περιμένει η κόλαση. Οι Κούρδοι μαχητές έχουν εξοπλιστεί, έχουν την υποστήριξη της Δύσης, ισχυρών Αραβικών χωρών αλλά και του Ισραήλ. Ο παγκόσμιος διπλωματικός ξεσηκωμός (κάτι άγνωστο στις δύο προηγούμενες εισβολές) απομονώνει την Τουρκία ακόμα περισσότερο από την διεθνή κοινότητα. Η Αμερική με τους νομοθετικούς της μηχανισμούς έχει την δύναμη, ανά πάσα στιγμή, να διαλύσει την Τουρκική οικονομία, να την εξοβελίσει στον προθάλαμο του ΝΑΤΟ και να επιφέρει θανάσιμο πλήγμα στα θεμέλια του καθεστώτος των ισλαμιστών. Ταυτόχρονα έχει ένα πιο ζωτικό «μέτωπο» - εκείνο του ενεργειακού θησαυρού της Κυπριακής ΑΟΖ με πληθωρική ανάμιξη πανίσχυρων Αμερικανικών εταιριών. Λογικά, έχει κάθε λόγο να βάλει την Τουρκία κάτω από την ισχυρή πίεση των προβλημάτων που μόνη της δημιουργεί!

Ο Πούτιν βλέπει με ιδιαίτερη ικανοποίηση την Τουρκία να πέφτει στην παγίδα μιας τρίτης εισβολής -όσο πιο βαθιά, τόσο πιο καλά- μεγεθύνοντας ακόμα περισσότερο την Τουρκική εξάρτηση από την Ρωσία. Ταυτόχρονα προσφέρει στους Κούρδους το «αντάλλαγμα» της ένταξης τους στον Συριακό στρατό του Άσσαντ, σαν ομπρέλα προστασίας απέναντι στους Τούρκους. Και δεν παραλείπει να τονίζει πως η Τουρκική παρουσία στην Συρία θα τελειώσει, σε αντίθεση βέβαια με τον Ρ. Τ. Ερντογάν που ονειρεύεται να στρογγυλοκαθίσει εκεί όπως κάνει η Τουρκία στην Κύπρο, μετά την εισβολή στο μαρτυρικό νησί, εδώ και 45 ολόκληρα χρόνια!

Δεν μένει παρά να περιμένουμε να επαληθευτεί για μια ακόμα φορά η λαϊκή παροιμία «Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και την κακή του μέρα»!

Λεωνίδας Κουμάκης, huffpost

syndikalistis agnvstos stratiot

Το τι συνέβη στην Αθήνα την προηγούμενη Τετάρτη το αντιλήφθηκαν όλοι. Κυκλοφοριακό χάος, πρακτική αδυναμία μετακίνησης και μερικές δεκάδες, άντε εκατοντάδες άνθρωποι να σουλατσάρουν στους κεντρικούς δρόμους με τα πανό τους, δίχως κανείς να κατανοεί τι ακριβώς ζητούν και γιατί θα πρέπει για μία ακόμη φορά να αναστατωθεί η ζωή των πολιτών.

Η απεργία αυτή στην ουσία ήταν μία εσωτερική υπόθεση των αρχισυνδικαλιστών και των πολιτικών τους πατρόνων. Το αίτημα που περίτεχνα περιτυλίχθηκε σε τετριμμένες φράσεις της συνδικαλιστικής αργκό ήταν στην ουσία ένα και μοναδικό: η διατήρηση του συνδικαλιστικού προνομίου να προκηρύσσονται κινητοποιήσεις, δίχως την σύμφωνη γνώμη του σωματείου. Εν ολίγοις δίνουν τον δικό τους αγώνα πολιτικής επιβίωσης τα πρόσωπα και οι ομάδες εκείνες που κρατούν τις σφραγίδες των σωματείων.

Και μάλλον αυτοί ήταν και οι μόνοι που ασχολήθηκαν να κατεβούν στους δρόμους, τους οποίους είχαν ρεζερβάρει για την βόλτα τους στην ηλιόλουστη Αθήνα.
Η απεργία πέρασε και το μόνο που έμεινε ήταν η ταλαιπωρία.
Εμεινε όμως και ο απόηχος της πολιτικής αντιπαράθεσης γύρω από αυτά.

Αφορμή δόθηκε από την ανάρτηση του Πρωθυπουργού στα κοινωνικά δίκτυα (απεργούσαν άλλωστε και οι δημοσιογράφοι...), στην οποία ανέφερε:

«Για μία ακόμη φορά, απεργούν οι λίγοι και ταλαιπωρούνται οι πολλοί!
Κι αυτό γιατί μερικοί επαγγελματίες του συνδικαλισμού αντιδρούν στη διαφάνεια. Επαγγελματίες συνδικαλιστές που έχουν χάσει την επαφή τους με τον κόσμο της εργασίας και που δεν αντιλαμβάνονται ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι επιθυμούν περισσότερη συμμετοχή και δημοκρατία στη λήψη αποφάσεων που τους αφορούν.

Εμείς νομοθετούμε τα σωματεία να είναι αντιπροσωπευτικά και να λογοδοτούν. Και οι πλειοψηφίες να είναι αυτές που θα αποφασίζουν για τη στάση των εργαζομένων, θεσπίζοντας, προαιρετικά, και τη δυνατότητα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.
Στέκομαι στο πλευρό των εκατομμυρίων πολιτών που σήμερα δοκιμάζονται γιατί έτσι το θέλησε μια μειοψηφία. Οι Έλληνες κουράστηκαν, πλέον, να δοκιμάζονται από πρακτικές περασμένων δεκαετιών.
Είναι καιρός να πάμε μπροστά. Και θα πάμε!».

Ίσως το μήνυμα αυτό να ξένισε. Τι δουλειά έχει ένας Πρωθυπουργός να βγάζει ουσιαστικά επίσημη ανακοίνωση για ένα τέτοιο θέμα; Όμως είναι σαφές ότι πρόκειται για μείζον πολιτικό θέμα. Όλοι κατανοούν ότι ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια, καμία απεργία και καμία πορεία δεν είχε το διεκδικούμενο αποτέλεσμα. Μόνο οι επαγγελματίες του συνδικαλισμού επιβεβαίωναν την παρουσία τους και οι υπόλοιποι ταλαιπωρούνταν.

Υπάρχουν βέβαια και τα ειδικότερα παράδοξα, όπως η συμμετοχή στην απεργία των δημοσιογραφικών σωματείων, τα οποία έχουν δεν έχουν συλλογική σύμβαση εργασίας από το 2009 και η μόνη που έχουν φροντίσει να υπογράψουν τα τελευταία χρόνια είναι εκείνη για τους εργαζόμενους στον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Που είναι και η ασφαλής «πελατεία».

Υπό αυτά τα δεδομένα και αυτές τις προφανώς αναχρονιστικές συνθήκες, εκτυλίχθηκε μία πολιτική σκιαμαχία, όπου ο καθένας έδειξε τι είναι, τι μπορεί και τι επιδιώκει.

Η ανάρτηση του κ. Μητσοτάκη αν μη τι άλλο φανερώνει μία πολιτική βούληση και δεν χαϊδεύει αυτιά.

Ο σχολιασμός της από τον Αλέξη Τσίπρα δείχνει επίσης πολλά. Και κυρίως την εκτός τόπου και χρόνου αντίληψη και φρασεολογία. Ενός κόμματος που υποτίθεται ότι κοιτάζει προς το μέλλον.

Εγραψε ο πρώην Πρωθυπουργός, αποσιωπώντας μεταξύ των άλλων και ότι νόμος του ΣΥΡΙΖΑ είχε θεσπίσει την ανάγκη παρουσίας του 50+1% των οικονομικά ενεργών μελών μιας πρωτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης στη γενική συνέλευση, προκειμένου να τεκμαίρεται απαρτία ώστε να ληφθεί απόφαση για απεργία - απλώς πλέον παρέχεται η δυνατότητα ηλεκτρονικής ψήφου:

«Η ανάρτηση του κ. Μητσοτάκη για τη σημερινή απεργία, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ακραίας συντηρητικής του αντίληψης για το συνταγματικά κατοχυρωμένο δημοκρατικό δικαίωμα των εργαζομένων να απεργούν. Ούτε ο Όρμπαν στην Ουγγαρία, δε θα το έγραφε καλύτερα. Δυσανεξία στις απεργίες, δυσανεξία στη διαφορετική άποψη, δυσανεξία στα εργασιακά δικαιώματα, δυσανεξία και στη Δημοκρατία.

Όλα αυτά είναι σημάδια καθεστωτικής νοοτροπίας. Επειδή κέρδισε τις εκλογές, νομίζει ότι δε θα πρέπει κανείς να τον ενοχλεί. Κόμματα, κοινοβουλευτικές διαδικασίες, εφημερίδες, απεργοί. Όλοι σιωπή! Ενοχλείται ο κος Πρωθυπουργός...». Η εμμονή του κ. Τσίπρα με τον Ορμπαν θα πρέπει να προσεχθεί. Όλα τα άλλα που αναφέρει είναι απλώς εκτός τόπου και χρόνου. Για να μην θυμίσουμε την δική του δυσανεξία στην διαφορετική άποψη και τις πρακτικές που εφάρμοσε...

Όσο για την αντίστοιχη του ΠαΣοΚ είναι μάλλον και εκτός θέματος: «Δυστυχώς με την πολιτική που προωθεί στα εργασιακά ο κ. Μητσοτάκης την πληρώνουν οι πολλοί. Γιατί το νομοθέτημά του οδηγεί σε καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, απαξιώνει τις αμοιβές και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Για αυτά, στα οποία εστιάζουν οι εργαζόμενοι τον αγώνα τους σιωπά εκ του πονηρού. Τα υπόλοιπα από την ανάρτησή του, όπως τα περί συμμετοχής και ψηφοφοριών, από μας μόνο ως προβοκάτσια εκλαμβάνονται...».

Η απάντηση σε όλα αυτά είναι περιττό να αναζητείται. Ήταν μπροστά μας και δόθηκε στις απεργιακές συγκεντρώσεις τύπου «τρεις κι ο κούκος».
Είναι φανερό ότι οι συνδικαλιστές παντός τύπου και πολιτικής απόχρωσης θα πρέπει να επανεφεύρουν τους εαυτούς τους. Το ίδιο και οι πολιτικοί τους πάτρονες.

Reporter

tsipras deth

Το τέλος της αυταπάτης και των ψευδαισθήσεων όσων θεωρούσαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας έμαθε ως πρωθυπουργός και ότι η ήττα του κόμματ'ος του και του ίδιου θα τον οδηγήσει σε μια αλλαγή αποτάσσοντας τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία, ήρθε με την ομιλία του το βράδυ του Σαββάτου στο Βελίδειο της ΔΕΘ. Επίθεση με όλους τους τρόπους στην κυβέρνηση και αυτοκριτική με ευθύνες στο... "σύστημα εξουσίας".

Ο κ. Τσίπρας εμφανίστηκε στο βήμα της ΔΕΘ - που στο παρελθόν έγινε συνώνυμο της αναξιοπιστίας με το περίφημο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» - όχι ως πρώην πρωθυπουργός, όχι ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ σε μια κομματική φιέστα για να αποδείξει εντός και εκτός την πολιτική του επικυριαρχία στο ίδιο του το κόμμα.

Υποβάθμισε μια ομιλία προς τους παραγωγικούς φορείς της χώρας σε μια κομματική σύναξη όπου ο Γιάννης Ραγκούσης σε ρόλο «συγκεντρωσιάρχη» παρότρυνε το πλήθος των πρώην υπουργών, βουλευτών, κομματικών στελεχών και φίλων να σηκωθούν όρθιοι για να χειροκροτήσουν τον κ. Τσίπρα και την αποστροφή του περί.... «πατριωτικής συμφωνίας» με τα Σκόπια!

Ο κ. Τσίπρας χρησιμοποίησε τον «χωροχρόνο» μιλώντας για την θεαματική πολιτική ανατροπή που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 αλλά χωρίς να αρθρώσει την λέξη «χάσαμε» ή «ήττα» για το αποτέλεσμα της εκλογικής μάχης τον Ιούλιο που τον έστειλε ξανά στα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Πανηγύρισε για το ότι δήθεν η κυβέρνηση του έβγαλε την χώρα από τα μνημόνια, κάνοντας βολικό "skip" στο εξάμηνο της περήφανης διαπραγμάτευσης όταν από κοινού με τον Γιάνη Βαρουφάκη έφτιαχναν τις συνθήκες για το ολόδικό τους τρίτο και σκληρότερο μνημόνιο με όρους που δεν είχε αποδεχθεί στο παρελθόν καμιά άλλη μνημονιακή κυβέρνηση ( πχ υπερταμείο και εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, πλεονάσματα στο 3,5%, πλήρη κατάργηση του ΕΚΑΣ , κλπ) και το οποίο δεσμεύει τη χώρα μέχρι το 2060!

Ο κ Τσίπρας δήλωσε περήφανος για το που παρέδωσε τη χώρα, για την μείωση του ΕΝΦΙΑ στα...χαρτιά για την μείωση της ανεργίας (επί των ημερών του κυριάρχησαν οι ευέλικτες μορφές εργασίας, τα τετράωρα και οι αμοιβές των 350 ευρώ) για τις 7.000 προσλήψεις στο Βοήθεια στο Σπίτι (πρόκειται για ολιγόμηνες συμβάσεις αλλά γιατί να αφήσει μια τέτοια μικρή λεπτομέρεια να χαλάσει το αφήγημα του;

Για μια ακόμη φορά έδειξε ότι η μη αυτοκριτική και αναγνώριση των λαθών είναι το ατού του! Τι έφταιξε λοιπόν σύμφωνα με την εκτίμηση του κ. Τσίπρα για την ήττα στις πρόσφατες εκλογές; Τέσσερα πράγματα το εξής ένα: ότι ενώ είχαν την κυβέρνηση δεν είχαν πάρει την εξουσία. Με προσεκτικότερα λόγια διατύπωσε αυτό που ακούστει πολλές φορές από χειλη συντρόφων αλλά και τη σύντροφό του.

Δεν επιδείξαμε είπε ο πρώην πρωθυπουργός ,την τόλμη να σπάσουμε τα εξωθεσμικά παράκεντρα σε όλους τους αρμούς της εξουσίας μιλώντας για το κράτος, τις τράπεζες, τη δικαιοσύνη. Επικαλέστηκε «συστήματα εξουσίας» τα οποία του δημιούργησαν εμπόδια. Προφανώς κάθε πρόσωπο και θεσμός που αντιτάχθηκε να υποταχθεί στην αντίληψη του ιδίου και του ΣΥΡΙΖΑ για την ταύτιση «κυβέρνησης και εξουσίας» βαφτίζεται και τώρα από τον κ. Τσίπρα ως «παράκεντρο» και παράλληλο σύστημα εξουσίας.

"Κέντρισε" η... ομολογία του κ. Τσίπρα σε «παράκεντρα» στο σύστημα της δικαιοσύνης με δεδομένο ότι σύντομα ο ίδιος και ο πρώην αναπληρωτής υπουργός δικαιοσύνης της κυβέρνησης του και κατανομαζόμενος επώνυμα πλέον στην δικαιοσύνης ως «Ρασπούτιν» θα κληθούν στη Βουλή να εξηγήσουν το σκάνδαλο της Novartis από την... ανάποδη.

Στον ρόλο του αριστερού προοδευτικού προστάτη του λαού, πολέμιο των συμφερόντων και των ισχυρών, απηνή εχθρό του νεοφιλελευθερισμού που φταίει για όλα εμφάνισε εαυτόν ως υπεύθυνο αρχηγό αντιπολίτευσης που ανησυχεί για τις προκλήσεις και τους κινδύνους που ελλοχεύουν πριν χαρακτηρίσει το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη χώρα ότι η κυβέρνηση είναι φανατική του νεοφιλελευθερισμού!

Τα υπόλοιπα επιχειρήματά του κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη μαρτυρούν την αδυναμία του να βρει νέα ιδεολογικά ή ακόμη και φραστικά εργαλεία αντιπολίτευσης, αφού αναφέρθηκε ξανά στο «κράτος της δεξιάς» στους «χαφιέδες στο κράτος» κλπ στην δήθεν υπηρέτηση των ολιγαρχών και των μεγάλων συμφερόντων.

Τα «αποκαλυπτήρια» του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που λειτουργούν και πάλι ως «διαπιστευτήρια» ήταν οι πολεμικές αναφορές σε συγκεκριμένες επενδύσεις και επιχειρηματίες.

Στο τέλος της ομιλίας του και στα λίγα λεπτά που αφιέρωσε να εξηγήσει «το εναλλακτικό και ολοκληρωμένο προοδευτικό σχέδιο» που χρειάζεται η χώρα είπε το απερίγραπτο « για μας η ανάπτυξη δεν είναι προϋπόθεση για την αύξηση των μισθών, η αύξηση των μισθών είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη» .

Κατερίνα Γαλανού

Δήμαρχοι ΠΕΔ-ΚΜ κατά Αλέξη Τσίπρα: Μας περιφρονείτε για δεύτερη χρονιά

trump syria

Στη μέγγενη ασφυκτικών πιέσεων τόσο από το Κογκρέσο όσο και από τη γραφειοκρατία του Πενταγώνου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ βρίσκεται ο πρόεδρος Τραμπ με σκοπό ουσιαστικά να υπαναχωρήσει από το "πράσινο φως" που είχε ανάψει για την τουρκική εισβολή στη βορειοανατολική Συρία κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής επικοινωνίας του με τον Ερντογάν.

Ενδεικτικό του θολού κλίματος που επικρατεί είναι ότι οι πληροφορίες για τουρκικούς βομβαρδισμούς στη βορειοανατολική Συρία, που έκαναν τον γύρο του κόσμου διαψεύδονται όχι μόνο από τους Κούρδους, αλλά και από αμερικανικές πηγές. Ούτε, άλλωστε, η Άγκυρα προέβη σε σχετική ανακοίνωση για την πραγματοποίηση βομβαρδισμών στη Συρία.

Το εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα για τον πρόεδρο Τραμπ είναι μεγάλο. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες για την απόφασή του δεν είχε ενημερώσει ούτε τον υπουργό Εξωτερικών του, ούτε άλλον συνεργάτη του, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί δυσφορία και ένταση. Εκτός αυτού, την κατηγορηματική αντίθεσή τους στην απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων δεν εξέφρασαν μόνο Δημοκρατικοί, αλλά και Ρεπουμπλικάνοι, οι οποίοι, μάλιστα, στηρίζουν τον πρόεδρο στην υπόθεση της κίνησης για την καθαίρεσή του.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ. Ο εν λόγω γερουσιαστής από κοινού με άλλους Ρεπουμπλικάνους και Δημοκρατικούς συναδέλφους του, δρομολογούν την επιβολή κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας, σε περίπτωση που πραγματοποιήσει εισβολή στην ελεγχόμενη από τους Κούρδους βορειοανατολική Συρία. Απειλούν, μάλιστα, την Τουρκία με αναστολή της συμμετοχής της στο NATO.

Η δήλωση Γκράχαμ έχει ως εξής: «Θα εισαγάγουμε δικομματικές κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας, εάν εισβάλει στη Συρία και θα ζητήσουμε την αναστολή της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ, εάν επιτεθεί εναντίον των κουρδικών δυνάμεων, που βοήθησαν τις ΗΠΑ να καταστρέψει το χαλιφάτο του Ισλαμικού Κράτους».

Απέναντι στον Τραμπ το Κογκρέσο

Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής ανακοίνωσε, μάλιστα, ότι συνεργάζεται με τον Δημοκρατικό γερουσιαστή Κρις βαν Χόλεν για τη σύνταξη σχετικού νομοσχεδίου, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι το ψήφισμα θα συγκεντρώσει την αναγκαία πλειοψηφία, ώστε να εξουδετερώσει πιθανό προεδρικό βέτο. «Το Κογκρέσο πρέπει να το καταστήσει σαφές ότι η Τουρκία θα πληρώσει βαρύ τίμημα εάν επιτεθεί στους Κούρδους της Συρίας» τόνισε ο Κρις βαν Χόλεν, καταγγέλλοντας τον πρόεδρο Τραμπ ότι προδίδει τους Κούρδους.

Είναι αξιοσημείωτο πως αυτή η πρωτοβουλία αντανακλά το κλίμα που επικρατεί στο Κογκρέσο και μάλιστα διακομματικά. Είναι ενδεικτικό ότι ο γνωστός Ρεπουμπλικάνος Μιτ Ρόμνεϊ προειδοποίησε τον Λευκό Οίκο ότι η απόφαση για απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων θα θεωρηθεί προδοσία των Κούρδων και η Ουάσινγκτον θα μετατραπεί σε έναν «αναξιόπιστο σύμμαχο».

Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί πως το Πεντάγωνο αποφάσισε τη λήψη μέτρων για να εμποδίσουν τη δράση της τουρκικής αεροπορίας στη βορειοανατολική Συρία, σύμφωνα με δήλωση Αμερικανού αξιωματούχου στο Γερμανικό Πρακτορείο. Επιβεβαιώνονται έτσι οι πληροφορίες ότι οι Αμερικανοί δεν θα δίνουν πλέον στην Τουρκία πληροφορίες και δεδομένα επιτήρησης και αναγνώρισης από το Κοινό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων.

Στα μέτρα συμπεριλαμβάνεται και ο αποκλεισμός της Τουρκίας από τον κατάλογο των σχεδιαζόμενων συμμαχικών αεροπορικών αποστολών (air-tasking order, ATO), που χρησιμοποιείται από το Πεντάγωνο για τον συντονισμό των αεροσκαφών διαφόρων δυνάμεων που κάνουν εξόδους σε περιοχές επιχειρήσεων.

Το κρίσιμο ερώτημα και τα όρια του Τραμπ

Είναι προφανές ότι οι Αμερικανοί δεν πρόκειται κατά κανέναν τρόπο να βοηθήσουν την Τουρκία να εισβάλει και το είπαν. «Το Υπουργείο Άμυνας κατέστησε σαφές στην Τουρκία, όπως και ο πρόεδρος, ότι δεν επιδοκιμάζουμε μια τουρκική επιχείρηση στη βόρεια Συρία. Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις δεν θα στηρίξουν ούτε θα εμπλακούν σε οποιαδήποτε τέτοια επιχείρηση», υπογράμμισε ο εκπρόσωπος Τύπου του Πενταγώνου Τζόναθαν Χόφμαν.

Ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Μαρκ Έσπερ και ο αρχηγός του γενικού επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Μαρκ Μίλεϊ είπαν στους Τούρκους ομολόγους τους ότι «η μονομερής δράση δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους για την Τουρκία», επισήμανε ο Χόφμαν.

Οι Τούρκοι, όμως, δεν ενδιαφέρονται για αμερικανική υποστήριξη. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μην έχουν τις ΗΠΑ απέναντί τους. Σ' αυτό το σημείο μπαίνουν στο τραπέζι τα όρια, για τα οποία μίλησε δημοσίως ο Αμερικανός πρόεδρος. Κατά ορισμένες πληροφορίες, ο Τραμπ άναψε μεν το "πράσινο φως" για την πραγματοποίηση της τουρκικής εισβολής, αλλά έθεσε όρους όσον αφορά την έκτασή της, τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν και τον αντικειμενικό σκοπό της. Και είναι αυτούς τους όρους που υπενθύμισε στον Τούρκο ομόλογό του με την απειλή του ότι θα καταστρέψει την τουρκική οικονομία.

Και εδώ ακριβώς προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα: οι Αμερικανοί ναι μεν ήδη εκφράζουν την αντίθεσή τους, αλλά εάν η τουρκική εισβολή πραγματοποιηθεί θα το παίξουν Πόντιοι Πιλάτοι, ή το "πράσινο φως" που άναψε ο Τραμπ στον Ερντογάν θα αντικατασταθεί από "κόκκινο"; Η εικόνα, πάντως, αναμένεται να ξεκαθαρίσει τις επόμενες ώρες, δεδομένου ότι υπάρχουν ενδείξεις πως τα πράγματα αλλάζουν στην Ουάσιγκτον.

Από την άλλη πλευρά, ο Ερντογάν έχει τόσο πολύ εκτεθεί δεσμευόμενος στο ότι θα πραγματοποιήσει την εισβολή ανατολικά του Ευφράτη, που θα είναι πολιτικός κόλαφος εάν υπαναχωρήσει. Με άλλα λόγια, ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι για όλους τους παίκτες στο συριακό ναρκοπέδιο. Οι Κούρδοι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να πολεμήσουν, ενώ το Ιράν τάχθηκε εναντίον της τουρκικής εισβολής. Η Ρωσία δεν έχει ακόμα πάρει θέση, αλλά αναμένεται να μιλήσει γενικόλογα και συμβατικά. Ναι μεν δεν θέλει την Τουρκία να εδραιώνεται στη βόρεια Συρία, αλλά από την άλλη έχει πλέον πολλά συμφέροντα μαζί της.

Σταύρος Λυγερός

kentroaristera 750

ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ βρίσκονται σε φάση ενδοσκόπησης αλλά χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Την ώρα που η ΝΔ επιβάλλει απόλυτα την ατζέντα της, η Κεντροαριστερά δεν μπορεί να εκφράσει τις αγωνίες των προοδευτικών πολιτών

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση διαμορφώνει ατζέντα τετραετίας και κυριαρχεί σε όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δημοσκοπήσεων, στο χώρο της Κεντροαριστεράς ακόμη ψάχνονται.

Οι συνεδριάσεις των κομματικών οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ και του Κινήματος Αλλαγής, ταυτόχρονα αυτό το Σαββατοκύριακο, και όσα ακούστηκαν εκεί, δείχνουν ξεκάθαρα γιατί αυτό που λέμε Κεντροαριστερά έχει υποστεί στρατηγική ήττα σε όλα τα επίπεδα.

Και αναδεικνύει ταυτόχρονα το έλλειμμα ηγεσίας που υπάρχει, όχι τόσο σε επίπεδο προσώπων (αυτά θα κριθούν στην πορεία) όσο σε επίπεδο διαμόρφωσης μιας ατζέντας που θα κυριαρχήσει το επόμενο διάστημα και θα αποτελέσει το αντίβαρό σε όσους θελήσουν να περάσουν αντιλαϊκά, νεοφιλελεύθερα ή αντιδημοκρατικά μέτρα.

Η Νέα Δημοκρατία είναι φανερό ότι κυριαρχεί γιατί απλά ο ΣΥΡΙΖΑ ως δεύτερος πόλος εξουσίας και το ΚΙΝΑΛ ως «παρατηρητής» των εξελίξεων, περνούν μια περίοδο βαθιάς κρίσης.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μεθοδικά έχει κλέψει την ατζέντα τους και «χτυπά» εκεί όπου μπορεί να κερδίσει τις εντυπώσεις αλλά και να προχωρήσει σε ουσιαστικές κινήσεις.

Ο μεν Αλέξης Τσίπρας από τη μια αδυνατεί να βγάλει καν αντιπολιτευτικό λόγο ουσίας και αναλώνεται σε επιθέσεις κατά της κυβέρνησης χωρίς καν μια αυτοκριτική για τα τραγικά λάθη του ΣΥΡΙΖΑ.

Η δε Φώφη Γεννηματά εμφανίζεται αδύναμη να αντιμετωπίζει την πίεση που ασκείται και από δεξιά και από αριστερά με το Κίνημα Αλλαγής να είναι σε περιδίνηση και να μοιάζει με καζάνι που βράζει.

Ακόμη κι αν δε τέθηκε ξεκάθαρα θέμα ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ (και στο ΠΑΣΟΚ) είναι φανερό από το κλίμα που επικρατεί δεν είναι καθόλου καλό και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις εξελίξεις που θα έρθουν. Ειδικά αν η φαγωμάρα που επικρατεί γίνει «ασθένεια» που θα οδηγήσει στη διάλυση και στην απορρόφηση από τον δικομματισμό.

Κρίση ταυτότητας

Είναι ολοφάνερο ότι η Κεντροαριστερά περνά κρίση ταυτότητας και δεν μπορεί να εκφράσει την κοινωνία, τα λαϊκά στρώματα, τις αγωνίες του κόσμου.

Δεν μπορεί να εκφράσει ακόμη και τις ανησυχίες των πολιτών για πράξεις ή παραλείψεις της νέας κυβέρνησης, αν και είναι νωρίς να κριθεί. Όμως, παραδοσιακά ο χώρος της Κεντροαριστεράς αποτελούσε το αντίβαρο της δεξιάς, ειδικά στα χρόνια της σκληρής δεξιάς.

Η έξυπνη μετατόπιση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε πιο προοδευτικές, φιλελεύθερες, κεντρώες θέσεις και η εγκατάλειψη του άκρου της δεξιάς έχει φέρει σε αμηχανία τα δύο κόμματα που είναι οι πιο ισχυροί αντιπολιτευτικοί πόλοι.

Όταν η ΝΔ μειώνει τους φόρους που επί ΣΥΡΙΖΑ εκτινάχθηκαν στα ύψη, αυτό είναι πρόβλημα για τους πολιτικούς που ορκίζονται σε φιλολαϊκές πολιτικές αλλά μόλις αναλαμβάνουν την εξουσία γίνονται μνημονιακότεροι από όλους.

Όταν η ΝΔ λέει ότι προέχει η ασφάλεια, επιχειρεί να καθαρίσει τα Εξάρχεια (έστω και με λανθασμένο κάποιες φορές τρόπο), να μην επιτρέψει την καταπάτηση των νόμων, απευθύνεται στους πολίτες που έχουν βαρεθεί το μπάχαλο.

Και που έχουν αποδοκιμάσει τις «μεσοχωρίτικες» τακτικές τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και του ΚΙΝΑΛ που αδυνατούν να καταθέσουν ουσιαστικές προτάσεις και να τις υλοποιήσουν και βολεύονται με «προοδευτικού τύπου» ρητορικές οι οποίες όμως δεν έχουν κανένα βάρος και κανένα όφελος στην κοινωνία.

Τι ΣΥΡΙΖΑ θα γίνουν;

Στον ΣΥΡΙΖΑ η μόνη τους έγνοια είναι αν θα γίνουν «πράσινος ΣΥΡΙΖΑ» που είναι και της μόδας ή αν θα γίνουν e-SYRIZA που είναι επίσης του συρμού.

Θέλουν να γράψουν 150 χιλιάδες μέλη, διαρρέουν ότι έχουν ήδη γραφτεί μετά τις εκλογές 5.000 νέα μέλη, και σφάζονται στο παρασκήνιο. Αν ο Τσίπρας αμφισβητείται, αν υπάρχουν εχθροί εντός των τειχών που πρέπει να συνθλιβούν, αν έχει χαθεί το αριστερό πρόσημο, αν πασοκοποιείται το κόμματα. Ένα σωρό αν για ένα κόμμα που ηττήθηκε τέσσερις συνεχόμενες φορές από τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον οποίον λοιδορούσαν.

Και τώρα ετοιμάζονται να κάνουν «έφοδο στον ουρανό», ένα ακόμη τσιτάτο της αριστεράς από αυτά που συγκινούν, που πιθανότατα εξεγείρουν αλλά που σε καμιά περίπτωση δεν προσφέρουν τη λήθη για τα τραγικά λάθη της τετραετίας.

Στην Κουμουνδούρου δεν έχουν κάνει καμιά ουσιαστική αυτοκριτική, δεν έχουν βρει τα αίτια της ήττας τους, δεν έχουν καν ζητήσει συγγνώμη.

Για τη συνεργασία με τον Πάνο Καμμένο που κράτησε τέσσερα ολόκληρα χρόνια.

Για το έγκλημα στο Μάτι και τις διαχειριστικές ανεπάρκειές τους.

Για τον πόλεμο που άνοιξαν χωρίς λόγο με τους επιχειρηματίες δήθεν πολεμώντας τη διαπλοκή με την οποία, όμως, μια χαρά συνεργάστηκαν.

Δεν ζήτησαν καν συγγνώμη και δεν καταλαβαίνουν και γιατί να το κάνουν, για την σκληρή αντιλαϊκή πολιτική τους που «βάφτισαν» αναγκαιότητα για να βγούμε από τα μνημόνια. Ο,τι έλεγε δηλαδή ο Σαμαράς το έκανε πιστά ο Αλέξης Τσίπρας...

Ετσι, οι συνεδριάσεις των κομματικών οργάνων στον ΣΥΡΙΖΑ γίνονται απλά για να γίνονται και να επιβεβαιώνεται η κυριαρχία του «απόλυτου ηγέτη» και να ακούγονται... ψιθυριστά μικρές δόσεις κριτικής, αλλά από στελέχη που πρωτοστάτησαν στην μνημονιακή και άκρως «δεξιά» πολιτική των τελευταίων τεσσάρων ετών.

Γιατί εντάξει, να κάνουν κριτική και να βάλουν το δάκτυλο στα λάθη. Αλλά να το κάνει ο Τσακαλώτος, ο Σκουρλέτης ή ο Φίλης που ήταν βασικά στελέχη της κυβέρνησης, δεν είναι και το καλύτερο.

Ούτε βεβαίως είναι το καλύτερο να επικρατούν τελικώς οι «προεδρικοί», δηλαδή Παππάς, Τζανακόπουλος, Χαρίτσης κ.λπ. οι οποίοι με τη στάση τους συνέβαλαν στην ήττα του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αποδρομή το ΚΙΝΑΛ

Από την άλλη στο Κίνημα Αλλαγής δείχνουν να είναι σε αποδρομή. Η συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής δεν είχε πολλά... παρατράγουδα, δεν τέθηκε θέμα ηγεσίας φυσικά, αλλά μόνο αιχμές και μια κριτική που αν μη τι άλλο ακούστηκε, όχι σαν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως, στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν ακόμη μεγαλύτερη κρίση ταυτότητας.

Να γίνουν ξανά ΠΑΣΟΚ ή να μη γίνουν;

Να πάνε σε έκτακτο συνέδριο ή όχι;

Να εκλεγεί νέος πρόεδρος από τη βάση ή όχι;

Να πάνε με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με τη ΝΔ ή με κανέναν από τους δύο;

Ηταν καλό το αποτέλεσμα των εκλογών ή όχι;

Υπάρχει μια γενικότερη τάση αμφισβήτησης της στρατηγικής της ηγεσίας, όμως, από την άλλη δεν υπάρχουν και σαφείς προτάσεις για το τι πρέπει να γίνει.

Ετσι, το ΚΙΝΑΛ θα συνεχίσει να ομφαλοσκοπεί, βουτηγμένο στα λάθη του παρελθόντος, στα χρέη του ΠΑΣΟΚ, στη διμέτωπη πίεση από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, στην έλλειψη συνοχής μέσα σε ένα Κίνημα που το χειμώνα του 2017 ξεκίνησε με πολλές ελπίδες.

Και κάπως έτσι, η Κεντροαριστερά γίνεται «ουρά» του Κυριάκου Μητσοτάκη και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να συγκινήσει, να εξεγείρει, να επανασυσπειρώσει έναν κόσμο που είτε έφυγε από τον προοδευτικό χώρο είτε πήγε στη ΝΔ είτε ακόμη ψάχνεται.

Σε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ έχουν ένα πρόβλημα. Δεν διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις. Δεν βλέπουν τι θέλει ο κόσμος, δεν κοιτάνε τα πραγματικά προβλήματα που υπάρχουν στην κοινωνία.

Πιστεύουν ότι τα κομματικά νταραβέρια είναι ενδιαφέροντα, όμως, τελικά δεν συγκινούν κανέναν.

Οι πολίτες αδιαφορούν αν ο Σκουρλέτης αφήνει αιχμές στον Τσίπρα ή αν κάποιοι αμφισβητούν τη Φώφη Γεννηματά αλλά... το κρατάνε για τον εαυτό τους.

Οι πολίτες, και δη οι προοδευτικοί, θέλουν καθαρές θέσεις, καθαρά και τολμηρά κόμματα. Θέλουν να μπει τέλος στην καμαρίλα της εξουσίας, θέλουν να πάψουν οι διαδρομιστές των κομμάτων να κάνουν παιχνίδια. Θέλουν την αντιπολίτευση ισχυρή και δυναμική εκεί που πρέπει για να ελεγχθεί η κυβέρνηση. Αλλά θέλουν και προτάσεις, λύσεις καθαρές και θέσεις χωρίς γωνίες και ναι μεν αλλά.

Οσο δεν καταλαβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΙΝΑΛ πώς θα ξαναγοητεύσουν τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα τους «γλεντάει» κι αυτοί απλά θα υιοθετούν τη θεωρία του «ώριμου φρούτου».

Πότε η ΝΔ δηλαδή θα κάνει τέτοια λάθη που θα πέσει μόνη της. Μια λογική, όμως, που κάνει τεράστιο κακό στη χώρα. Και θα το βρούμε μπροστά μας.

Βασίλης Σ. Κανέλλης

mana

Η εξομολόγηση ενός γιου που συνειδητοποίησε ότι δεν έχει πει σχεδόν ποτέ ευχαριστώ. Μια εξομολόγηση σε μορφή ύμνου στην Ελληνίδα μάνα. Τη δικιά σου (χωρίς παρεξήγηση).

Μου πήρε 14 μήνες ζωής μακριά από το πατρικό μου, μια στοίβα άπλυτα πιάτα, ένα συρτάρι άδειο από εσώρουχα και ένα σπίτι με πελώριες χνουδωτές μπάλες σκόνης για να συνειδητοποιήσω το εξής. Ότι η Ελληνίδα μάνα δεν έχει πάρει ποτέ τον έπαινο που της αξίζει. Και όχι. Το “μπράβο μάνα, τα πέτυχες τα σουτζουκάκια” δεν είναι ο έπαινος που της αξίζει.

Η δεδομένη μάνα

Δεν έχει σημασία τι γιος έχεις υπάρξει. Αν ήσουν από τους καλομαθημένους που έφευγαν κάθε πρωί με ταπεράκι από το σπίτι και το απόγευμα τους περίμενε ο ελληνικός στο φλυτζάνι. Αν ήσουν από τους αντιδραστικούς που δεν μιλούσαν στους γονείς τους και η μόνη φράση που άκουγες από την μάνα ήταν το “πού έχεις μπλέξει παιδάκι μου”. Ή αν ήσουν από τους μαμάκηδες που έτρεχαν πίσω από τα φουστάνια της. Η μάνα ήταν, είναι και θα είναι δεδομένη, μέσα από τις πράξεις της.

Γύριζες το απόγευμα από τη δουλειά, το φροντιστήριο, τη σχολή. Σε ένα σπίτι που ήταν στην εντέλεια. Και δεν μιλάω για την γενική καθαριότητα ενός σπιτιού. Δεν μιλάω για τα απλά και καθημερινά που θα μου περηφανευτείς (όπως κι εγώ άλλωστε) ότι τα κάνεις στην εντέλεια και τώρα που μένεις μόνος σου. Μιλάω για εκείνα που δεν περνούσαν καν από το μυαλό σου.

Φυσικά και ήταν τα χειμωνιάτικα στα ντουλάπια με λεβάντα γιατί τα είχε βάλει εκεί η μάνα σου 

Φυσικά και η λεκάνη της τουαλέτας αστράφτει γιατί την έχει τρίψει η μάνα σου. Φυσικά και υπάρχει σεντόνι καθαρό, έτοιμο να αντικαταστήσεις αυτό που λέρωσες γιατί τα έχει έτοιμα σιδερωμένα στην ντουλάπα η μάνα σου. Φυσικά και δεν υπάρχουν ιστοί αράχνης στους τοίχους γιατί τους πήρε πρώτη χαμπάρι η μάνα σου. Φυσικά και υπάρχουν ασπιρίνες, depon και άλλα σχετικά εύκαιρα γιατί η μάνα έχει φροντίσει για τον κανακάρη της.

Το φαγητό στο τραπέζι, τα πουκάμισα τα σιδερωμένα, το καθαρό σπίτι, η φροντίδα, όλα δεδομένα μέχρι την στιγμή που θα εγκαταλείψεις τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού σου για αρκετό καιρό. Κι αν δεν βρεις μια γυναίκα αντίτυπο της μάνα σου γιατί είσαι πολύ κακομαθημένος να μείνεις λίγους μήνες χωρίς τη φροντίδα μιας γυναίκας.

 
Μια αγάπη αχάριστη

Ό,τι ισχύει και για τις ερωτικές σχέσεις, ισχύει και για τη σχέση με την μάνα σου. Όσο πιο δεδομένη την έχεις την γκόμενα τόσο λιγότερο της δείχνεις ότι την εκτιμάς και την αγαπάς. Και πες ότι με την γκόμενα πέρασες και 6 μήνες στα μέλια. Την “καλή περίοδο” με την μάνα σου την πέρασες στα πρώτα παιδικά σου χρόνια.

Τότε που 3 χρονών βλαμμένο κρεμόσουν από πάνω της σε κάθε ευκαιρία, που της ζωγράφιζες λουλούδια και ουράνια τόξα, που την έπαιρνες αγκαλιά γιατί αυτό γούσταρες να κάνεις. Από εκείνη την ηλικία και μετά είσαι ένας αχάριστος.

Ακριβώς γιατί έγιναν όλα δεδομένα. Γιατί δεν ένιωθες την ανάγκη να πεις ευχαριστώ κάθε μεσημέρι που έβρισκες φαγητό μετά το σχολείο. Δεν σκέφτηκες να την ευχαριστήσεις ποτέ για τα σιδερωμένα σου μπλουζάκια. Δεν σου έκανε ποτέ εντύπωση το ότι το δωμάτιό σου ήταν πάντα καθαρό, ακατάστατο αλλά καθαρό.

Το μόνο που ήξερες να κάνεις ήταν να γκρινιάζεις που έφτιαξε πάλι ρεβύθια 

Που δεν βρήκες σιδερωμένο το αγαπημένο σου μπλουζάκι. Που ανακάτεψε τα μακαρόνια με την σάλτσα ενώ ξέρει ότι δεν σου αρέσει. Που σε ανάγκασε να κάτσεις στο οικογενειακό τραπέζι. Που πέρασε με Azax την οθόνη του υπολογιστή σου. Που κατέβασε την αφίσα της Pamela Anderson από τον τοίχο.

Μια σχέση flat που άφηνε μόνο παράπονα. Και από τις δύο πλευρές. Το λογικό παράπονο της Ελληνίδας μάνας για τον γιο της τον αχάριστο που δεν λέει ένα ευχαριστώ. Και το δικό σου το παράλογο παράπονο που η μάνα σου δεν ικανοποιεί και τις 158.347 επιθυμίες σου.Ξεχνάει κάνα δυο που και που γιατί έχει κι εκείνη ζωή.

Η τέχνη της μάνας στην πάροδο του χρόνου

Δεν είναι απλό να είσαι μάνα. Από τις πατριωτικές τουλάχιστον, τις κλασικές τις Ελληνίδες που το έχουν τιμή και καμάρι το να είναι μάνες περιποιητικές για τα παιδιά τους. Κι όπως οι καλές αξίες χάνονται στον χρόνο έτσι και το “επάγγελμα” της μάνας πάει να ισοπεδωθεί από την μοντέρνα του εκδοχή.

Τα μέσα του εικοστού αιώνα ήθελαν την Ελληνίδα να μάχεται για την ισότητά της. Και την ανδροκρατούμενη κοινωνία μας να δυσκολεύεται να αποδεχτεί την ζωή της γυναίκας έξω από το νοικοκυριό της. Αναπόφευκτα η “τίμια μάνα” ήταν εκείνη που έμενε σπίτι να μαγειρέψει και αφιέρωνε εαυτόν στην ανατροφή των παιδιών και την φροντίδα του συζύγου.

 

Αυτή ήταν η γιαγιά μας. Που έμαθε όλα τα μυστικά για την κουζίνα του τόπου της από την δική της μάνα. Και που πάσχισε να μάθει την δική μας μάνα τι σημαίνει καλό βούτυρο για τα γλυκά, πόσο καλό κάνει το πράσινο σαπούνι στα ρούχα και με τι γιατροσόφι φεύγει το κριθαράκι από το μάτι.

Αυτό το πέπλο γραφικότητας και παράδοσης σπάει σιγά – σιγά. Με την σύγχρονη Ελληνίδα μάνα να μην έχει (δικαίως) χρόνο για το νοικοκυριό. Με μια γενιά νέων ανδρών και γυναικών που οφείλει να αποδεχτεί ότι τα πράγματα αλλάζουν, ότι ο κόσμος εξελίσσεται και ότι η μονάδα μέτρησης της μάνας ίσως και να μην είναι το κίμινο και η ναφθαλίνη.

Αυτό που δεν αλλάζει είναι η ουσία της μητρότητας Και η άρρηκτη (οιδιπόδεια γαρ) σχέση της Ελληνίδας μάνας με το καμάρι της. Εσένα και εμένα

 Μπορεί η μάνα των δικών σου παιδιών στο μέλλον να μην φτιάχνει ρολό κιμά με αυγό στη μέση. Να μην τα ξεματιάζει κάθε φορά που χασμουριούνται (ακόμα κι αν απλά νυστάζουν). Να μην πλέκει την πορίκα σου για να έχεις ένα σωστό τραπεζομάντηλο όταν αποφασίσεις να νοικοκυρευτείς. Αλλά δεν έχει σημασία.

Η ιδιότητα της Ελληνίδας μάνας θα είναι εκεί. Μπασταρδεμένη, πληγωμένη, αλλαγμένη, ξεθωριασμένη αλλά παρούσα. Κι εσύ, ο γιος σου και ο εγγονός σου θα είστε εκεί για να την θεωρείτε δεδομένη. Και να την τιμάτε μόνο μετά θάνατον πάνω από ένα πιάτο άνοστης μαγειρίτσας.

Δεν είναι αργά να αγαπήσεις την μάνα σου

Αν τολμούσα να σου δώσω κάποιο μυστικό για να συσφίξεις τις σχέσεις με την μάνα σου, θα έπρεπε να βαφτώ μόνος μου μπλε και να πέσω στη θάλασσα. Οι ανθρώπινες σχέσεις, ειδικά ενδοοικογενειακά, δεν επιδέχονται συμβουλές. Το πώς συμπεριφέρεσαι στην μάνα σου το ξέρεις μόνο εσύ.

Και μόνο εσύ ξέρεις πώς θα χτίσεις από την αρχή μια σχέση μαζί της. Για όλα αυτά τα μικρά και καθημερινά που ποτέ δεν προσέχεις, ποτέ δεν σε ικανοποιούν, ποτέ δεν σου αρκούν.

Άλλος θα πει μια καλή κουβέντα, άλλος θα πάρει ένα δώρο, άλλος θα βοηθήσει την μάνα του με τις δουλειές της, άλλος θα γράψει ένα τραγούδι. Σαν αυτό που τραγουδούσε κάποτε μοναδικά ο Luciano Pavarotti...

Χρήστος Χατζηιωάννου

Περισσότερα Άρθρα...