Παρ07192019

Τελευταία ΕνημέρωσηΠαρ, 19 Ιουλ 2019 3pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Τα δολοφονικά μερεμέτια

xalkidiki katastrofes

Ταβέρνες, σπίτια, κοτέτσια, αποθηκευτικοί χώροι και στάνες έχουν προεκτάσεις που έγιναν με δουλειές του ποδαριού και λαμαρίνες της συμφοράς.

Στήθηκαν σε μία άλλη εποχή, όταν ένα απλό μπουρίνι εθεωρείτο ακραίο μετεωρολογικό φαινόμενο και σε μία χώρα που, ένα χρόνο μετά το Μάτι, δεν έχει διαθέσιμο το 112, ο πανευρωπαϊκός αριθμός ειδοποίησης για καταστάσεις εκτακτης ανάγκης  

Στις φωτογραφίες από τις καταστροφές στη Χαλκιδική, βλέπουμε, μεταξύ άλλων, μία στέγη που φέρει πάνελ φωτοβολταϊκών. Δεν την βλέπουμε στην επιφάνεια του κτιρίου, αλλά επάνω σε ένα αυτοκίνητο.

«Ποιος άραγε μελέτησε αυτή τη στέγη;» αναρωτιέται η κυρία Φυλλίτσα Καραντώνη επίκουρος καθηγήτρια στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών. Και όπως επισημαίνει η ίδια, αυτά συμβαίνουν όταν οι μάστορες αντικαθιστούν τους μελετητές. Και το πάει ακόμα πιο πέρα, στην εκπαίδευση των πολιτικών μηχανικών: «Λίγοι επιλέγουν το Μάθημα των Ξύλινων Κατασκευών γιατί έχει εργασία που ξεκινάει από τον προσδιορισμό φορτίων ανέμου και τελειώνει με υπολογισμό των συνδέσεων των μελών. Κοινώς απαιτεί πλήρη μελέτη και αρκετή δουλειά».

Όποιος έχει γνώση και εικόνα της περιοχής που επλήγη, μπορεί να αντιληφθεί καλύτερα τις επισημάνεις που κάνει η καθηγήτρια αν και στην πραγματικότητα αφορούν το σύνολο της χώρας, ειδικά την περιφέρεια, όπου ο τοπικός μάστορας αντικαθιστά τον μηχανικό και το μερεμέτι την ολοκληρωμένη μελέτη.

Δεν τιμωρείται κανείς. Πώς να τιμωρήσεις μία ολόκληρη χώρα; Μην πάτε μακριά, βγείτε λίγο έξω από μία ελληνική πόλη, ειδικά σε καμιά παραλία με ταβέρνες ή σε μεγάλους οικισμούς αυθαιρέτων, όπως η Νέα Καλλικράτεια στη Χαλκιδική που βρίσκεται και πολύ κοντά στο σημείο μηδέν της καταστροφής. Καταστήματα εστίασης, σπίτια, κοτέτσια, αποθηκευτικοί χώροι και στάνες έχουν προεκτάσεις που έγιναν με δουλειές του ποδαριού και λαμαρίνες της συμφοράς.

Στήθηκαν σε μία άλλη εποχή, όταν ακόμα ένα απλό μπουρίνι εθεωρείτο ακραίο μετεωρολογικό φαινόμενο. Και στήθηκαν με την προχειρότητα που επέβαλε αφενός η έλλειψη οικονομιών πόρων και αφετέρου η απουσία ελέγχων.

Οι νόμιμες και καλά μελετημένες κατασκευές δεν υπέστησαν, ούτε προκάλεσαν περιφερειακές ζημιές. Τα μερεμέτια απεδείχθησαν δολοφονικά.

Τι μπορεί να γίνει; Όχι και πολλά στη χώρα όπου τα πάντα νομιμοποιούνται αν υπάρχει πολιτική βούληση. Είναι άλλωστε ανέφικτος ο έλεγχος και η παρέμβαση από την πλευρά της Πολιτείας.

Εδώ ανέχονται τα τέρατα μπροστά στα μάτια τους, θα ασχοληθούν με φωτοβολταϊκά στη στέγη; Ενδεχομένως να είχαν γλιτώσει κάποιες ζωές αν λειτουργούσε το σύστημα προειδοποίησης δια του 112, με το οποίο όλα τα κινητά τηλέφωνα που λειτουργούν σε συγκεκριμένη περιοχή, λαμβάνουν σχετικό μήνυμα.

Την Παρασκευή ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης θα επιβλέψει τη δοκιμή του συστήματος. Αν το είχε ετοιμάσει ο Νίκος Παππάς, καλό είναι να βγει να μας το πει, να του αποδώσουμε τα εύσημα. Αλλιώς θα πρέπει να τον ρωτήσουμε γιατί επί ένα χρόνο δεν λειτούργησε κάτι που λειτούργησε σε μία μέρα.

Κώστας Γιαννακίδης, Protagon

Ρότζερ Κόεν: "Αν ψάχνετε μία αισιόδοξη ιστορία στην Ευρώπη, δοκιμάστε την Ελλάδα"

mitsotakis ptd ypoyrgoi orkomosia

«Η Ελλάδα είναι η καλή είδηση της Ευρώπης», είναι ο τίτλος άρθρου του δημοσιογράφου των New York Times, Ρότζερ Κόεν, σχετικά με τις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου και την κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα.

«Αν ψάχνετε για μία αισιόδοξη ιστορία στην Ευρώπη, δοκιμάστε την Ελλάδα. Ναι, καλά διαβάσατε. Έχοντας χάσει το ένα τέταρτο της οικονομίας της κατά τη διάρκεια μίας καταστροφικής ύφεσης, η Ελλάδα γύρισε σελίδα, με τη Δημοκρατία της άθικτη, τους εξτρεμιστικούς πειρασμούς ηττημένους και τον αντιαμερικανισμό ξοφλημένο», αναφέρει χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που μπήκε στη σφαίρα του λαϊκισμού και η πρώτη που τον εγκατέλειψε.

Αναφερόμενος στον νέο πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, ο Κόεν τονίζει ότι έχοντας σπουδάσει στο Χάρβαρντ και το Στάνφορντ, και έχοντας εργαστεί στη συμβουλευτική εταιρεία McKinsey στο Λονδίνο, ο πρωθυπουργός χρειάστηκε να υπερνικήσει τις αντιλήψεις που τον ήθελαν πολύ «Αμερικανό» και πολύ τεχνοκράτη για την ελληνική πολιτική σκηνή, ώστε να καταφέρει να εκλεγεί.

«Μέσα από μια εκστρατεία στο πλαίσιο της οποίας υποσχέθηκε να μειώσει τους φόρους των επιχειρήσεων, να ξεκολλήσει τις ιδιωτικοποιήσεις, να αναμορφώσει ψηφιακά την οικονομία, να προσελκύσει επενδύσεις και να καταστήσει τον δημόσιο τομέα πιο αποτελεσματικό, ο Μητσοτάκης κατάφερε να πείσει τους Έλληνες, ότι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος, που μπορεί να μετατρέψει τις εκλάμψεις ανάκαμψης σε βιώσιμη ανάπτυξη. Έχοντας αυτοδυναμία στη Βουλή, έχει τα μέσα για να επιταχύνει την εφαρμογή του προγράμματος του», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Κόεν.

Εντούτοις, υπογραμμίζει ότι κάτι τέτοιο δεν θα είναι εύκολο, καθώς η Ελλάδα «παραμένει δέσμια των δημοσιονομικών περιορισμών που της έχει επιβάλει η Γερμανία και άλλοι πιστωτές της, αναφορικά με το θέμα των πρωτογενών πλεονασμάτων».

Επίσης, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, ο Μητσοτάκης θα πρέπει να επιβληθεί στις «παλαίες δυνάμεις» του νεποτισμού στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας και να δώσει προτεραιότητα στην επιχειρηματικότητα και την καινοτομία, καθώς, όπως αναφέρει, «το παλιό μοντέλο δεν θα δουλέψει».

Ωστόσο, ο Κόεν εμφανίζεται αισιόδοξος, τονίζοντας ότι «ο νέος πρωθυπουργός είναι συνηθισμένος σε τέτοιου είδους προκλήσεις» και υπενθυμίζοντας μία συνάντηση που είχε μαζί του το 2013, όταν ο κ. Μητσοτάκης ήταν υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης.

Στη σύντομη συζήτηση που είχαν, ο πρωθυπουργός του είχε τονίσει, ότι «η χώρα έχει τεντωθεί στα όρια της», με τον Κόεν να προσθέτει, ότι αυτά τα όρια δεν ξεπεράστηκαν λόγω της δικλείδας ασφαλείας των ευρωπαϊκών θεσμών, οι οποίοι απέτρεψαν τον δρόμο προς την καταστροφή.

kathimerini

Ελπίδα για νέο πνεύμα στην πολιτική

Eνας χρόνος πέρασε από την εκατόμβη των καμμένων νεκρών στο Μάτι - Ο Πρωθυπουργός που δεν ήξερε

tsipra sto skai

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι δεν γνώριζε πως η ΕΡΤ μετέδιδε ζωντανά τη σύσκεψη στο Επιχειρησιακό Κέντρο της Πυροσβεστικής, το βράδυ της καταστροφής στο Μάτι. Κανονικά το κομμάτι τελειώνει εδώ, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.

Όμως ας το προσπαθήσουμε. Τσίπρας στον ΣΚΑΪ: «Είχαμε την αφέλεια... Δεν ήξερα... Δεν μου είπαν» Πατήστε εδώ Δεν ήταν σοφή η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να παραχωρήσει συνέντευξη στον ΣΚΑΙ. Όχι επειδή βρέθηκε απέναντι σε δύο δημοσιογράφους καλά προετοιμασμένους. Αλλά επειδή βρέθηκε αντιμέτωπος με την αλήθεια και τη λογική.

Μία συνέντευξη, όταν γίνεται σωστά, απέχει πολύ από τον πολιτικό διάλογο ή από μία αντιπαράθεση στη Βουλή. Στην πολιτική αντιπαράθεση οπλίζεις και χτυπάς με ιδεολογήματα. Στη συνέντευξη, όμως, έχεις μπροστά σου γεγονότα, στοιχεία και αριθμούς.

Διαβάζω σχόλια, σε φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα και στα social media, για την επιθετικότητα των δημοσιογράφων και για τις παρεμβολές στη ροή του πρωθυπουργικού λόγου. Αναμενόμενη η έκπληξη, ειδικά αν δεν έχεις παρακολουθήσει πώς γίνονται αντίστοιχες συνεντεύξεις στο εξωτερικό.

Kαι ναι, όταν ο συνομιλητής σου καταφεύγει σε καταφανή ψέματα, είναι λογικό να βγεις και από τα όρια. (H Σία Κοσιώνη δεν δικαιούται, πάντως, να παραπονιέται για την αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στην οικογενειακή της κατάσταση. Όταν είσαι συγγενής πολιτικού αντιπάλου του ανθρώπου που βρίσκεται απέναντι, οφείλεις να τα περιμένεις αυτά. Αλλιώς υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να τα αποφύγεις.)

Ο Αλέξης Τσίπρας παραπονέθηκε ότι δεν τον ρώτησαν για τα ελληνοτουρκικά και τη σύνοδο κορυφής. Δικαίως. Γιατί έτσι έχει μάθει. Μία συνέντευξη, όμως, έχει μικρή αξία αν δεν χτίζεται από σκληρές ερωτήσεις. Κατά βάθος θα συμφωνεί και ο Πρωθυπουργός. Οι περισσότερες απαντήσεις ξεκινούσαν από το «χαίρομαι που μου κάνετε αυτήν την ερώτηση».

Ο κ. Τσίπρας δεν στάθηκε, τελικά, στο ύψος της αλήθειας. Προσέβαλε την κοινή λογική. Αλλά και τη νοημοσύνη μας. Προσπάθησε να μετατρέψει την ανεπάρκεια σε αρετή, λέγοντας ότι «είχε την αφέλεια» να περιμένει υποχώρηση των Ευρωπαίων κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης.

«Ήμασταν προετοιμασμένοι, αλλά οι άλλοι είχαν προετοιμαστεί καλύτερα». Αυτό μπορούσε να το πει ο προπονητής της εθνικής ομάδας μετά την τριάρα από την Ιταλία. Όχι όμως και ο Πρωθυπουργός.

Κατασκεύασε εικονική πραγματικότητα, ισχυριζόμενος ότι το μνημόνιο που έφερε «δεν είχε τραγικές συνέπειες» λες και δεν υπήρξαν capital controls και Υπερταμείο για 100μ χρόνια!.

Μας έβγαλε χυδαία τη γλώσσα λέγοντας ότι δεν γνώριζε ότι υπήρχε ζωντανή μετάδοση στο Επιχειρησιακό της Πυροσβεστικής, αν και πρόσθεσε ότι οι υπουργοί του το γνώριζαν και είχαν ... παγώσει!. Και σαν να ψέλλισε ότι είχε εικόνα για έναν-δύο νεκρούς.

Είπε και άλλα εντυπωσιακά: ότι δεν έκανε παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, δεν υπήρξε προσπάθεια οικοδόμησης φιλικού τοπίου στα media, δεν έκανε διακοπές με σκάφος της διαπλοκής, δεν έχει εξοχικό μεσοτοιχία με τον Χριστοφοράκο, δεν είναι από τζάκι, μεγάλωσε σε γειτονιά και όχι σε σαλόνια. Είχε βέβαια τα δίκια του με το Μακεδονικό, αλλά ποιος θα ασχοληθεί με αυτό όταν προηγήθηκαν όλα τα άλλα;

Είπε ότι δεν βλέπει θυμό στον κόσμο, αλλά δυσαρέσκεια. Και πως διασκέδασε τη συζήτηση. Και εμείς.

Κ. Γιαννικίδης, Protagon

The New York Times: Ο «υποτιμημένος» τώρα είναι Πρωθυπουργός της Ελλάδας

mitsotakis kriti
Η υποτίμηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είχε γίνει κάτι σαν εθνικό σπορ στην Ελλάδα. Αλλωστε οι επικριτές του αρέσκονταν στο να τον αποκαλούν «Κούλη», από το υποκοριστικό του ονόματος του, κάτι που συνηθίζεται στα μικρά παιδιά.

Ομως, μετά την σαρωτική του νίκη στις εκλογές της Κυριακής, φαίνεται ότι ο κ. Μητσοτάκης, ο ηγέτης του κεντροδεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, μπορεί να είναι αυτός που γελάει τελευταίος, γράφει η δημοσιογράφος Ματίνα Στέβις Γκρίντεφ, στους The New York Times υπό τον τίτλο «Η Ελλάδα αρεσκόταν να υποτιμά τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τώρα είναι πρωθυπουργός».

Η άνοδός του στην πρωθυπουργία της Ελλάδας είναι αποτέλεσμα της επιμονής του και των δραστικών αλλαγών που συντελέσθηκαν στο πολιτικό σύστημα της χώρας μέσα σε μία δεκαετία ακραίας οικονομικής δυσπραγίας και της αναμόρφωσης των πολιτικών συμμαχιών που προκάλεσε.

Αποτελεί επίσης μία εντυπωσιακή επανεμφάνιση για ένα mainstream πολιτικό κόμμα σε μία στιγμή που τα ευρωπαϊκά κεντροδεξιά κόμματα αγωνίζονται να κερδίσουν εκλογές και να σχηματίσουν κυβερνήσεις χωρίς κυβερνητικούς εταίρους.

Ο 51χρονος Μητσοτάκης θα πρέπει τώρα να πείσει ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού ότι είναι ικανός να φέρει εις πέρας την αποστολή να οδηγήσει την εξαντλημένη χώρα σε καλύτερους καιρούς. Θα χρειασθεί να πείσει εκείνους που θεωρούν ότι στερείται τη ικανότητας να αντιμετωπίσει τα πολύπλοκα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της Ελλάδας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέει ότι το επώνυμό του τον βοήθησε μεν την πρώτη φορά που εξελέγη μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου, αλλά, έκτοτε, αντίθετα, έγινε όλο και μεγαλύτερο βάρος. «Δεν νομίζω ότι άνθρωποι με ψηφίζουν επειδή προέρχομαι από πολιτική οικογένεια...θεωρώ ότι οι άνθρωποι με ψηφίζουν παρά το γεγονός ότι προέρχομαι από πολιτική οικογένεια», δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξη.

Θα χρειασθεί επιδέξια ηγετική ικανότητα για να διατηρηθεί η πειθαρχία μετά την σαρωτική νίκη και κάποιες από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει ο κ. Μητσοτάκης θα προέρχονται από το ίδιο του το κόμμα, όπου παγιωμένες φατρίες εξακολουθούν να υπερασπίζονται παλαιά κεκτημένα.

«Υπάρχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα στο να σε υποτιμούν οι άνθρωποι. Δεν με νοιάζει. Εχω μία δουλειά να φέρω εις πέρας και μεγάλη εμπιστοσύνη στις ικανότητές μου».

ΑΠΕ - ΜΠΕ, The New York TImes

Αποκαλύψεις για την 6μηνη σκοτεινή περίοδο του 2015, καίνε τον Βαρουφάκη

baroyfakis polakis

Η παρούσα προεκλογική περίοδος και η επανάκαμψη στο προσκήνιο του Γιάνη Βαρουφάκη, πρώτου υπουργού Οικονομικών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, έφεραν και πάλι στην επικαιρότητα τη σκοτεινή περίοδο Ιανουαρίου – Ιουλίου 2015 στην οποία κυριάρχησε η «περήφανη διαπραγμάτευση» έναντι των διεθνών πιστωτών.

Το κεντρικό σημείο των διαφόρων αναλύσεων είναι το κόστος για την Ελλάδα από την αλλοπρόσαλλη οικονομικο-διπλωματική πολιτική εκείνης της περιόδου, μετά μια χλωμή ανάκαμψη το 2014 που είχε συνοδευτεί και από μια μικρή έξοδο στις αγορές τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς κάτω από την κυβέρνηση Σαμαρά.

Κομβική παραμένει η εκτίμηση του επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ, που ανέβασε το κόστος για τη χώρα γύρω στα 100 δισ. ευρώ, δηλαδή 56% του ΑΕΠ το 2015! Μια πρόσφατη ανάλυση του καθηγητή στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Πάνου Τσακλόγλου ανεβάζει το κόστος στα 150 δισ. ευρώ. Τείνω να πιστεύω ότι, παρά την αβεβαιότητα για τα ακριβή μεγέθη, η ανάλυση του κ. Τσακλόγλου είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Αυτά, ως προς τα νούμερα.

Αλλά υπάρχει και ένα άλλο κόστος της σκοτεινής εκείνης περιόδου, το οποίο νομίζω ότι δεν έχει τύχει επαρκούς ανάλυσης: η απώλεια κάθε ίχνους αξιοπιστίας της κυβέρνησης και κατ’ επέκταση της χώρας, που είχε εξίσου σημαντικές συνέπειες σαν τον εκτροχιασμό της οικονομίας, διότι οι επιπτώσεις παρέμειναν αισθητές για πολλά χρόνια.

Πρωταγωνιστής σε αυτή την κωμικοτραγική περιπέτεια ήταν ο ανεκδιήγητος κ. Βαρουφάκης, η συμπεριφορά του οποίου συστηματικά απεδείκνυε άγνοια όχι μόνο στοιχειωδών οικονομικών, αλλά και των κανόνων των διεθνών οργανισμών. Οι τέσσερις τελευταίες σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι σε διάστημα δύο εβδομάδων και που τελικά οδήγησαν στην αποπομπή του ήταν:

Η συνάντηση με τη διευθύνουσα σύμβουλο του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ στις 5 Απριλίου 2015 (ανήμερα το Πάσχα των καθολικών, κατ’ απαίτησή του), στην οποία ανέτρεψε τα δεδομένα για μια επιτυχή (σε σχετικούς όρους) συμφωνία με το ΔΝΤ που είχε μπει στα σκαριά τις προηγούμενες ημέρες, με την ανεπίσημη αρωγή και της αμερικανικής κυβέρνησης.

Ο αποκλεισμός μου από αυτή τη διαβόητη συνάντηση, πράγμα που προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στο management του Ταμείου, γιατί αποτελούσε παράβαση των κανονισμών λειτουργίας του.

Η απροσδόκητη παρουσία στη συνάντηση Βαρουφάκη – Λαγκάρντ του Παναγιώτη Ρουμελιώτη, προκατόχου μου στο Εκτελεστικό Συμβούλιο, ο οποίος ήταν ύποπτος για διαρροή πρακτικών του Εκτελεστικού Συμβουλίου στη διάρκεια της θητείας του και για τον οποίον είχε ήδη αρχίσει επίσημη προδικαστική έρευνα από το Συμβούλιο μέσω της διακεκριμένης νομικής εταιρείας Wilmer Hale, που ειδικεύεται σε εγκλήματα «λευκών κολάρων».

Η διαδικασία αυτή έχει συμβεί μόνον τρεις φορές στη 70ετή ιστορία του Ταμείου! Ο κ. Ρουμελιώτης θα είχε αποπεμφθεί, αλλά είχε ήδη αποχωρήσει από τη θέση του.

Η συνάντηση του κ. Βαρουφάκη δύο εβδομάδες αργότερα με τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ Τζακ Λιου στο πλαίσιο της Εαρινής Συνόδου του 2015, στη διάρκεια της οποίας ο κ. Λιου, αφού ανέχτηκε υπομονετικά τις πομφόλυγες του Έλληνα υπουργού περί εξωτερικού χρέους κ.λπ., αναγκάστηκε στο τέλος να παρατηρήσει: «Ίσως θα ήταν σκόπιμο, κύριε Υπουργέ, να ρίχνατε μια ματιά στον προϋπολογισμό του ελληνικού κράτους».

Με άλλα λόγια, ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ έκανε παρατήρηση σε επίσημη συνάντηση στον υπουργό Οικονομικών της Ελλάδας ότι δεν γνωρίζει τις βασικές παραμέτρους του προϋπολογισμού!

Αυτά τα τέσσερα γεγονότα που έλαβαν χώρα σε διάρκεια δύο εβδομάδων αποτέλεσαν σημείο καμπής στις σχέσεις του ΔΝΤ, των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών θεσμών με την πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και οι τρεις πλευρές κατέληξαν τότε στο συμπέρασμα ότι δεν είναι πλέον διατεθειμένες να συνδιαλέγονται με Έλληνες εκπροσώπους τέτοιας στάθμης, και η απόφασή τους τελικά έλαβε σάρκα και οστά στο Eurogroup της Ρίγας της 24 Απριλίου 2015, όπου οι Ευρωπαίοι απαίτησαν από τον κ. Τσίπρα την αποπομπή του Βαρουφάκη από την κυβέρνηση ως όρο για τη συνέχεια των διαπραγματεύσεων.

Η τελευταία πράξη ήταν η συνάντηση Κορυφής της 12ης Ιουλίου, στη διάρκεια της οποίας η Ευρώπη εξανάγκασε τον κ. Τσίπρα στην υπογραφή του 3oυ Μνημονίου για τη παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Λίγο αργότερα, στις 19 Αυγούστου 2015, οι Ευρωπαίοι εταίροι ενέκριναν το τρίτο μνημόνιο για την Ελλάδα, ενώ το ΔΝΤ αποχώρησε από την τότε τρόικα σαν ενεργός πιστωτής.

Θάνος Κατσάμπας, αναπληρωτής Εκτελεστικός Διευθυντής και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του ΔΝΤ από τον Ιανουάριο του 2012 μέχρι τον Ιούνιο του 2015, οπότε παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας του με τον τότε υπουργό κ. Βαρουφάκη.