Τετ01242018

Τελευταία ΕνημέρωσηΤρι, 23 Ιαν 2018 6pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Πολιτισμος & Ψυχαγωγια Πολιτισμος

«Οι ανασκαφές στην Πύλο ανατρέπουν όσα ξέρουμε για τα μυκηναϊκά κράτη»

anaktoro nestoros
Στην αναθεώρηση των γνώσεων που έχουμε για τα μυκηναϊκά κράτη οδηγούν τα ευρήματα των ανασκαφών που διενεργεί η Αρχαιολογική Εταιρεία στη Μεσσηνία, σύμφωνα με όσα δήλωσε ο καθηγητής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Μιζούρι - Σεντ Λούις Μιχάλης Κοσμόπουλος, ο οποίος έχει αναλάβει τις ανασκαφές.

Μιλώντας σε πρακτορείο ειδήσεων, ο κ. Κοσμόπουλος σημείωσε ότι «ο διοικητικός ιστός του κράτους του Εγκλιανού, απέκτησε μία διοικητική διαίρεση δύο βαθμίδων, που συνίστατο στην κεντρική πρωτεύουσα και τις περιφερειακές πρωτεύουσες». Πρόκειται, όπως προσθέτει, «για μία πρώιμη μορφή της διπλής διοικητικής διαίρεσης που απαντάται σε ομοσπονδιακά κράτη».

Αναλυτικά, η συνέντευξη του κ. Κοσμόπουλου έχει ως εξής: Έχετε χαρακτηρίσει την Ίκλαινα ως μία από τις πιο σημαντικές μυκηναϊκές θέσεις που ανασκάπτονται. Τι αποκαλύπτουν;

Οι ανασκαφές της Αρχαιολογικής Εταιρείας στην Ίκλαινα έχουν φέρει στο φως μία από τις πρωτεύουσες του μυκηναϊκού βασιλείου της Πύλου. Ο λόγος για τον οποίο η Ίκλαινα είναι τόσο σημαντική είναι ότι οδηγεί σε αναθεώρηση της γνώσης μας για τα μυκηναϊκά κράτη, με πραγματικά απρόσμενα ευρήματα: Κυκλώπεια κτίρια, αναπτυγμένες αστικές δομές (πλακόστρωτους δρόμους και πλατείες, σύστημα υδροδότησης, κεντρικό αποχετευτικό σύστημα), πινακίδα Γραμμικής Β, τοιχογραφίες εξαιρετικής αισθητικής.

Με βάση όσα γνωρίζαμε μέχρι τώρα για τη μυκηναϊκή Ελλάδα τέτοια ευρήματα βρίσκονται μόνο στα μεγάλα παλάτια (πχ Μυκήνες, Τίρυνθα, Θήβα, Πύλο). Τα ευρήματα της Ίκλαινας μας υποχρεώνει να επανεξετάσουμε τα υπάρχοντα στοιχεία από νέα οπτική γωνία.Πώς σας βοηθούν τα ευρήματα, ώστε να καταλάβετε τον τρόπο που αναπτύχθηκαν οι πόλεις και τα κράτη στην ελληνική προϊστορία;

Σύμφωνα με την προκαταρκτική μελέτη των ευρημάτων, φαίνεται ότι τα πρώτα κράτη στην Πελοπόννησο ήταν αποτέλεσμα βίαιων συγκρούσεων ανάμεσα σε τοπικούς ηγεμόνες. Στην περίπτωση της Πύλου, φαίνεται ότι οι ηγεμόνες της Ίκλαινας και του Άνω Εγκλιανού (του λεγομένου "Ανακτόρου του Νέστορα") συγκρούσθηκαν προς τα τέλη της μυκηναϊκής εποχής και ότι ο ηγεμόνας της Ίκλαινας έχασε, με αποτέλεσμα τα εδάφη του να προσαρτηθούν στην επικράτεια του ηγεμόνα του Εγκλιανού. Έτσι, φαίνεται ότι το βασίλειο της Πύλου δημιουργήθηκε από τη βίαιη προσάρτηση των εδαφών διαφόρων ηγεμονιών της Μεσσηνίας.Ποια είναι τα ευρήματα που σας έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα, ότι πολλοί από τους θεσμούς που έχουμε σήμερα, δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα πριν από 3.000 χρόνια;

Θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με το τι εννοούμε με τη λέξη "θεσμοί". Δεν μιλάμε για συγκεκριμένες δομές, αλλά για γενικούς θεσμούς, όπως ο θεσμός του κράτους, δηλαδή μίας περιφέρειας με κεντρική εξουσία, στρατό, και έλεγχο επί πολλών πλευρών της οικονομίας και της κοινωνίας. Υπό την έννοια αυτή τα πρώτα βεβαιωμένα σύνθετα κράτη φαίνεται ότι εμφανίζονται στη μυκηναϊκή εποχή.

Γιατί η Ίκλαινα θα μπορούσε να ήταν μέλος ενός πρώιμου ομοσπονδιακού κράτους, όπως για παράδειγμα, είναι σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής;
Σύμφωνα με τα αρχεία της Γραμμικής Β που βρέθηκαν στον Άνω Εγκλιανό (που θεωρείται η κεντρική πρωτεύουσα του μυκηναϊκού βασιλείου της Πύλου), αν και η Ίκλαινα ήταν μία από τις δευτερεύουσες πρωτεύουσες του βασιλείου και βρισκόταν υπό την εξουσία της κεντρικής πρωτεύουσας, είχε κάποια σχετική αυτονομία (π.χ. είχε δικό της κυβερνήτη και δική της οικονομική παραγωγή).

Με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία, το σύστημα αυτό διακυβέρνησης είναι η αρχαιότερη έκφανση συστήματος διακυβέρνησης με δύο βαθμίδες, δηλαδή κεντρική εξουσία και υποκείμενες ημιανεξάρτητες περιφέρειες. Πώς αναπτύχθηκαν τα κράτη;
Ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο κυριαρχεί ο θεσμός του κράτους, και όλοι ξέρουμε σε ποιο βαθμό κράτη και κυβέρνησης επιδρούν στη ζωή μας. Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι, γιατί υπήρχαν περίοδοι στην ανθρώπινη ιστορία χωρίς να υπάρχουν κράτη, αλλά άλλες, λιγότερο σύνθετες μορφές διακυβέρνησης.

Η μετάβαση από έναν κόσμο χωρίς κράτη σε έναν κόσμο όπου το κράτος είναι ο κυρίαρχος πολιτικός θεσμός αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά κεφάλαια της ανθρώπινης ιστορίας. Και τα πρώτα βεβαιωμένα κράτη στο δυτικό πολιτισμό γεννιούνται στην Ελλάδα. Πρόκειται για τα μινωικά κράτη της Κρήτης (περ. 2000-1500 πΧ) και τα μυκηναικά κράτη της ηπειρωτικής Ελλάδας (περ. 1600-1100 πΧ).

Με βάση τα δεδομένα που έχουμε από τη Μεσσηνία (που είναι μια από τις περιοχές που και έχουν εξερευνηθεί αρχαιολογικά και μας έχουν δώσει κείμενα υπό τη μορφή πινακίδων Γραμμικής Β) φαίνεται ότι τα μυκηναϊκά κράτη γεννήθηκαν μέσω διεργασιών ενσωμάτωσης/προσάρτησης ανεξάρτητων ηγεμονιών από έναν ισχυρό ηγεμόνα.

Μία από τις ανεξάρτητες αυτές ηγεμονίες ήταν της Ίκλαινας, της οποίας ο ηγεμόνας (τουλάχιστον επί τη βάση προκαταρκτικής μελέτης των ευρημάτων) φαίνεται ότι ηττήθηκε από τον ηγεμόνα του Άνω Εγκλιανού και τα εδάφη του προσαρτήθηκαν σε αυτά του Εγκλιανού. Υποθέτουμε ότι παρόμοιες εξελίξεις σημειώθηκαν και με άλλες ηγεμονίες της Μεσσηνίας, που σιγά-σιγά προσαρτήθηκαν στην ηγεμονία του Εγκλιανού.

Όπως γίνονταν οι προσαρτήσεις αυτές, οι ηγεμονίες που προσαρτούνταν διατήρησαν κάποιο βαθμό της προηγούμενης ανεξαρτησίας τους: η κάθε μία διατήρησε την πρωτεύουσά της, είχε δικό της κυβερνήτη και αντικυβερνήτη, δικούς της αξιωματούχους, δικά της ιερά, αλλά τμήμα της οικονομικής της παραγωγής ελεγχόταν από την κεντρική πρωτεύουσα του Εγκλιανού.

Έτσι, με τη διατήρηση τμήματος της προηγούμενης ανεξαρτησίας τους, οι ηγεμονίες αυτές εντάχθηκαν στο διοικητικό ιστό του κράτους του Εγκλιανού, το οποίο απέκτησε μία διοικητική διαίρεση δύο βαθμίδων, που συνίστατο στην κεντρική πρωτεύουσα και τις περιφερειακές πρωτεύουσες. Πρόκειται για μία πρώιμη μορφή της διπλής διοικητικής διαίρεσης που απαντάται σε ομοσπονδιακά κράτη.

 

Το πέτρινο αρχοντικό στη λεωφ. Ποσειδώνος παραπέμπει σε παραμύθι. Μουσείο... παιχνιδιών σήμερα με φανατικούς φίλους. Η ιστορία του

pyrgos paraliaki

Η αποδοχή του ήταν αναμενόμενη, παρόλο που αρκετοί γονείς όταν μιλάνε για παιχνίδια αναφέρονται σε κούκλες τύπου Barbie και τηλεκατευθυνόμενα.

Επί της υποδοχής, κάθε άλλο παρά τυχαία, έχει τοποθετηθεί το ξύλινο αλογάκι που είχε χαρίσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος στον αγαπημένο του εγγονό Λευτεράκη.

Δίπλα, τα βλέμματα των πιο μυημένων στην τέχνη κλέβει μια κούκλα, πολύτιμο απομεινάρι θεατρικής παράστασης που βγήκε από τα χέρια του σκηνογράφου Διονύση Φωτόπουλου, αλλά και ένα καρουζέλ με δαντελένια διακόσμηση.

Είναι μόνο μια μικρή γεύση από τον πλούτο των 20.000 συλλεκτικών παιχνιδιών από όλο τον κόσμο που ανήκουν στο μουσείο.

Η δημιουργία του στηρίχθηκε σε δύο μεγάλες δωρεές, μία για το κτίριο και μία για τα πολύτιμα εκθέματα, που έμεναν για δεκαετίες αναξιοποίητες.

Το κτίριο, που ολοκληρώθηκε στην αυγή του 20ού αιώνα και το 1997 χαρακτηρίστηκε διατηρητέο, θεωρείται χαρακτηριστικό δείγμα της νεογοτθικής αρχιτεκτονικής.

Είναι κατασκευασμένο από λαξευμένη πέτρα και ξαφνιάζει με τους Δίδυμους Πύργους του με απολήξεις που παραπέμπουν σε πολεμίστρες μεσαιωνικού κάστρου.

Εχουν οκταγωνική κάτοψη και βρίσκονται στις δύο γωνίες της πρόσοψης, ενώ στην πίσω πλευρά του ορόφου υπάρχει ένας ανάλογης τεχνοτροπίας ορθογώνιος πύργος, που φαίνεται ότι προστέθηκε πολύ αργότερα.

Το εκλεκτικιστικό κτίριο μπορεί να αποτελούσε μυστήριο για τους διερχόμενους, αλλά αποδείχθηκε ότι διαθέτει ονοματεπώνυμο.

Αρχικός ιδιοκτήτης του ήταν ο Σπυρίδων Δεσποσίτο, το όνομα του οποίου φιγουράριζε ανάμεσα στα «βαριά» επιχειρηματικά «τζάκια» των Σεπιέρη και Σκουζέ, που στα τέλη του 19ου αιώνα είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για την αξιοποίηση των πλούσιων μεταλλείων της χώρας. Είχαν εντοπιστεί από τους αρχαίους χρόνους και είχαν αξιοποιηθεί, αλλά στη συνέχεια είχαν εγκαταλειφθεί.

Το πάθος για τη μεταλλουργία είχε επανέλθει τότε, για προφανείς κερδοσκοπικούς σκοπούς, για να καταλήξει το 1874 στη «φούσκα» με τις μετοχές των Μεταλλείων Λαυρίου.

Εχοντας δημιουργήσει σημαντική περιουσία από την εξορυκτική δραστηριότητα σε Σούνιο, Εύβοια και κυρίως στο Γραμματικό, ο Σπυρίδων Δεσποσίτο αγόρασε το 1896 το προνομιακό οικόπεδο περίπου χιλίων τετραγωνικών μέτρων, στη διασταύρωση της παραλιακής με την οδό Τρίτωνος, απέναντι από το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου.

Το τίμημα ήταν κάτι λιγότερο από 13.000 δραχμές και θεωρείται ιδιαίτερα χαμηλό για την περιοχή του Παλαιού Φαλήρου.

Τότε το σημερινό αριστοκρατικό προάστιο της πρωτεύουσας ήταν μικρός οικισμός, είχε όμως σπουδαία ιστορία, καθώς αναφέρεται στον Ηρόδοτο και τον Παυσανία, ενώ ήταν το πρώτο επίνειο της αρχαίας Αθήνας, πριν ο Θεμιστοκλής και ο Περικλής προχωρήσουν στην κατασκευή του λιμανιού στον Πειραιά.

Σε καταχωρίσεις του 1910 σε αθηναϊκές εφημερίδες το κτίριο λειτουργεί ως αναρρωτήριο-υδροθεραπευτήριο και από το 1917 πέρασε στην ιδιοκτησία του Αθανάσιου Κουλούρα.

Γεννημένος στην Υδρα το 1873, ήταν γόνος αγωνιστών του 1821 και είχε μεγάλη αγάπη για τη θάλασσα. Πήρε το δίπλωμα του πλοιάρχου και πολύ γρήγορα έγινε σημαίνον μέλος της ναυτιλιακής ελίτ, παρόλο που δεν διέθετε πολλά πλοία. Εκανε πολλές δωρεές στην γεννέτειρά του, μεταξύ των οποίων το κτίριο που στεγάζει τη Ναυτική σχολή της Υδρας και είχε μόνον συντοπίτες του στα πλοία του.

Αφησε την τελευταία του πνοή στο αρχοντικό του Παλαιού Φαλήρου, που είχε πολιτογραφηθεί ως «πύργος Κουλούρα», έχοντας πλάι του τη δεύτερη σύζυγό του, Βέρα, με την οποία δεν απέκτησαν παιδιά.

Προερχόταν από την πλούσια οικογένεια του σιτέμπορου Σπυρίδωνος Καλογερά, ενώ η μητέρα της ανήκε στην πειραϊκή «δυναστεία» Σκυλίτση.

Ανέλαβε να υλοποιήσει την τελευταία επιθυμία του συζύγου της και στην αρχή δώρισε το αρχοντικό στον δήμο, αλλά, με βάση την τελική διαθήκη της, από το 1976 περιήλθε στο Μουσείο Μπενάκη, μαζί ένα εκατομμύριο δραχμές για τη συντήρηση και διαμόρφωσή του.

Ηταν η πρώτη μεγάλη δωρεά, αλλά υπάρχει και δεύτερη, με εξίσου παραμυθένια ιστορία. Πρωταγωνίστρια είναι η Μαρία Αργυριάδη, που γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Γλυπτική στη Σχολή Καλών Τεχνών. Από το 1970 άρχισε να συλλέγει κούκλες και στη συνέχεια άλλα παιχνίδια. Η ίδια έχει εξομολογηθεί ότι η μεγάλη αγάπη της για τα παιχνίδια άρχισε τυχαία, όταν ανακάλυψε στον δρόμο ένα παραπεταμένο αρκουδάκι.

Το υιοθέτησε και ξεκίνησε μια ενδιαφέρουσα περιπέτεια, αφού είκοσι χρόνια αργότερα η πολύτιμη συλλογή της θεωρήθηκε μία από τις δέκα καλύτερες στην Ευρώπη!

Η ενασχόλησή της με τα πολιτιστικά δρώμενα της εποχής την οδήγησε το 1991 να τη δωρίσει στο Μουσείο Μπενάκη.

Χρειάστηκε όμως να περάσουν άλλα είκοσι χρόνια για «παντρευτούν» οι δύο μεγάλες δωρεές και να ξεκινήσουν τα έργα αναστήλωσης του κτιρίου, με προοπτική να λειτουργήσει το νέο μουσείο το 2015.

Το όνειρο έγινε πραγματικότητα δύο χρόνια αργότερα και από τον περασμένο Οκτώβριο τα παραμύθια έχουν τη δική τους στέγη. Στην είσοδο διατηρήθηκαν τα αρχικά «Α & Κ», καθώς και μια ανάγλυφη άγκυρα, για να θυμίζουν τη δωρεά της οικογένειας του Αθανάσιου Κουλούρα.

 Στους ναζί

Κατά τη γερμανική κατοχή, ο «Πύργος» επιτάχθηκε από τους Γερμανούς, που τον χρησιμοποίησαν για κατοικία των υπευθύνων του γειτονικού εργοστασίου της αεροπορίας. Πιθανόν να είναι αυτοί που κατασκεύασαν την υπόγεια στοά που οδηγεί στην οδό Τρίτωνος.

 Η χρηματοδότηση

Η χρηματοδότηση των εργασιών αποκατάστασης εξασφαλίστηκε μόλις το 2011 από το ΕΣΠΑ Αττικής, με συνολικό προϋπολογισμό 3,5 εκατ. ευρώ, που περιλάμβανε και την υποδομή του μουσείου. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις θαυμάσιες τοιχογραφίες, έργο Ιταλού καλλιτέχνη, καθώς και στο θαυμάσιο δάπεδο.

 20.000 παιχνίδια

Η συλλογή των ιστορικών παιχνιδιών αποτελείται από 20.000 κομμάτια, προερχόμενα από την Ελλάδα, την Ευρώπη, την Αμερική και την Ασία. Με πολύ δυσκολία επιλέχθηκαν περίπου 3.000 που εκτίθενται στις προθήκες του μουσείου και δίνουν απίστευτες πληροφορίες για την καθημερινότητα των παιδιών από τον 17ο αιώνα ώς σήμερα, ενώ ξεχωριστή θέση έχουν οι αρχαίες κωδωνόσχημες κούκλες και οι κοκάλινες του 6ου αιώνα. Καθένα από αυτά κουβαλά μια ολόκληρη ιστορία που καλούνται να ανακαλύψουν τα παιδιά, ανεξάρτητα από την ηλικία τους...

efsyn

Παγκόσμιο δέος προκαλεί η επιβεβαίωση της αυθεντικότητας του Πανάγιου Τάφου - Τεράστια επιτυχία του ΕΜΠ

ierosolyma panagios tafos

Παγκόσμιο δέος έχει προκαλέσει από χθες η είδηση της επιβεβαίωσης της ηλικίας και άρα αυθεντικότητας του Τάφου του Ιησού κάτι που είχαν αποδείξει από πέρυσι οι έρευνες των επιστημόνων του ΕΜΠ.

Πρόκειται για μια επιβεβαίωση όχι μόνο σε ζήτημα θεμελιώδους πίστης της Αλήθινής Θρησκείας αλλά και των προσπαθειών του ΕΜΠ και της πολύ καλής δουλειάς που κάνει παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια λόγω Μνημονίων

 

Η Τόνια Μοροπούλου, επικεφαλής της έρευνας, σε δηλώσεις της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ χαρακτηρίζει πολύ σημαντικά τα συμπεράσματα της ανάλυσης από τα δείγματα του κονιάματος που συνέλεξε η ελληνική διεπιστημονική ομάδα του ΕΜΠ όταν άνοιξε το Κουβούκλιο του Πανάγιου Τάφου, στον ναό της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ.

Διότι, όπως εξηγεί η επικεφαλής της ομάδας, «επιβεβαιώνουν ότι η κατασκευή είναι της εποχής του Μ. Κωνσταντίνου».

Όπως, επίσης, ότι «από τις αναλύσεις των κονιαμάτων στον Ιερό Βράχο γύρω από τον Τάφο βρίσκουμε την ιστορική συνέχεια των επεμβάσεων που έχουν χαρακτηρίσει το Ιερό Κουβούκλιο».

«Χαρακτηρίσαμε και χρονολογήσαμε τα κονιάματα με πρότυπες και καινοτόμες μεθόδους και τα συμπεράσματα είναι πολύ σημαντικά. Διότι επιβεβαιώνουν ότι ο Τάφος του Χριστού, που κατά την Ιστορία αποκαλύφθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο, ορθομαρμαρώθηκε από αυτόν» αναφέρει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η επικεφαλής της διεπιστημονικής ομάδας του ΕΜΠ που ανέλαβε τον Οκτώβριο του 2016 και παρέδωσε στις 22/3/2017 το έργο αποκατάστασης του Κουβουκλίου του Πανάγιου Τάφου.

Και συνεχίζει η κυρία Μοροπούλου την αφήγηση της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ:

«Δηλαδή, το κονίαμα που συνδέει την γκρίζα μαρμάρινη πλάκα που ακουμπάει πάνω στον Τάφο είναι της εποχής του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ενώ τα κονιάματα που συνδέονται με την επάνω πλάκα -αυτήν την άσπρη μαρμάρινη πλάκα που απομακρύναμε για να ανοίξουμε τον Τάφο του Χριστού- αυτά, λοιπόν, τα κονιάματα ανάγονται σε εποχές μετά την καταστροφή του Τάφου από τους Μαμελούκους το 1244 μ.Χ και έως το 1550 μ.Χ που ήταν η αναγεννησιακή αναστήλωση από τον Mπονιφάτσιο ντι Ραγκούζα.

Επίσης σπουδαίο εύρημα είναι ότι από τις αναλύσεις πολλών κονιαμάτων στον Ιερό Βράχο γύρω από τον Τάφο και όσον αφορά στις ορθομαρμαρώσεις βρίσκουμε την ιστορική συνέχεια των επεμβάσεων που έχουν χαρακτηρίσει το Ιερό Κουβούκλιο: από την Κωνσταντίνεια περίοδο, την Βυζαντινή, τους Σταυροφόρους, την αναγεννησιακή αναστήλωση, την αναστήλωση του Κομνηνού».

Η έρευνα και ανάλυση των κονιαμάτων έγινε από το Εργαστήριο Επιστήμης και Τεχνικής των υλικών του ΕΜΠ, που διευθύνει η Τώνια Μοροπούλου σε συνεργασία με το Εργαστήριο Αρχαιομετρίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, το οποίο διευθύνει ο καθηγητής Νίκος Ζαχαριάς.

«Συνεχίζουμε την έρευνα, κάνουμε δημοσιεύσεις, μοιραζόμαστε όλο αυτό το έργο με τον κόσμο» τονίζει η κ. Μοροπούλου.

Μαζί με την ομάδα του ΕΜΠ και σε συνεργασία με το υπουργείο Πολιτισμού και το Βυζαντινό Μουσείο προετοιμάζουν τη μεταφορά στο Βυζαντινό Μουσείο της εικονικής έκθεσης του «National Geographic» για το μεγάλο έργο του Πανάγιου Τάφου. Η έκθεση «Tomb of Christ: The Holy Sepulchre Experience» άνοιξε τις πύλες της στις 15 Νοεμβρίου στην Ουάσινγκτον και θα μεταφερθεί στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο στις 21 Μαΐου 2018.

Να σημειώσουμε ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος θεωρείται επί της ουσίας ο πρώτος Βυζαντινός Αυτοκράτορας και η βασιλεία του σήμανε την έναρξη της δημιουργίας της Ελληνορθοδοξίας αφού πλέον η Ανατολική Εκκλησία ξεκινάει έναν διαφορετικό δρόμο από εκείνο της Δυτικής η οποία υποπίπτει σιγα σιγά σε ένα είδος κοσμικού καθεστώτος όπου ο Επίσκοπος της Ρώμης (Πάπας) αποκτάει εξουσίες πολιτικού ηγέτη.

Τα Κάλαντα και τραγούδια των Χριστουγέννων

kalanta xristougenna

Τα Κάλαντα αποτελούν δημοτικά ευχητικά και εγκωμιαστικά τραγούδια που ψάλλονται εθιμικά κατ΄ έτος κυρίως την παραμονή μεγάλων θρησκευτικών εορτών όπως των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς (Αγ. Βασιλείου), των Θεοφανείων, ακόμη και των Βαΐων (ή Λαζάρου), με εξαίρεση εκείνων της Μεγάλης Παρασκευής που είναι κατανυκτικά.

Κύρια παραδοσιακά μουσικά όργανα που συνοδεύουν τα κάλαντα είναι το τρίγωνο, το λαούτο, το νταούλι η τσαμπούνα, η φλογέρα κ.ά.

Οι τραγουδιστές - οργανοπαίκτες των καλάντων ονομάζονται "καλαντιστές".

 

 

Μοναδική σφραγίδα-αριστούργημα προϊστορικής τέχνης έκρυβε ο τάφος του πολεμιστή στην Πύλο

polemistis pulos

Μια σφραγίδα που ενδέχεται να αλλάξει τα όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα για την προϊστορική τέχνη αποκάλυψε ο τάφος του πολεμιστή στην Πελοπόννησο, στην ευρύτερη περιοχή της Πύλου, που αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες -και περισσότερο αναπάντεχες- αρχαιολογικές ανακαλύψεις του 2015.

  Από μία πρώτη έρευνα, οι αρχαιολόγοι έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στα χρυσά κοσμήματα του τάφου, χωρίς να υποψιάζονται ότι ένα βρώμικο κομμάτι αχάτη μεγέθους μόλις 3,6 εκατοστών έκρυβε ένα από τα ωραιότερα ελληνικά προϊστορικά έργα τέχνης.

Η συντήρηση του ευρήματος έδειξε ότι ήταν ένας σφραγιδόλιθος, μία πέτρα με χάραγμα που σφράγιζε το κερί ή το μολύβι σαν «ταυτότητα» του κατόχου. Σιγά-σιγά, όσο αντιλαμβάνονταν ότι είχαν βρει ένα σπουδαίο εύρημα, ο ενθουσιασμός των αρχαιολόγων μεγάλωνε. Πάνω του υπήρχε μια εκπληκτικής ακρίβειας σκηνή μάχης, με λεπτομέρειες που μόλις είναι ορατές με γυμνό μάτι. Εικονίζει έναν πολεμιστή να σκοτώνει έναν αντίπαλο, ενώ ένας τρίτος πολεμιστής κείται νεκρός.

Το θέμα της σφραγίδας
Το θέμα της σφραγίδας

«Με δεδομένο το μέγεθος του λίθου, οι λεπτομέρειες είναι εκπληκτικές», λέει στους «New York Times» ο Τζον Μπένετ, διευθυντής της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής στην Αθήνα. Ακόμη περισσότερο ενθουσιώδης ακούγεται  ο Μάλκολμ Βίνερ, από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης και ειδικός στο προϊστορικό  Αιγαίο. Το έργο, λέει, «είναι ένα από τα αριστουργήματα της αιγαιακής τέχνης και «μπορεί να συγκριθεί με σκίτσα του Μιχαήλ Άγγελου που εκτίθενται στο Μουσείο».

Έπειτα από τον εντοπισμό, δύο ερωτήματα ζητούν απάντηση. Το ένα, γράφουν οι «New York Times», είναι πώς και γιατί χαράχτηκε ο λίθος. Το δεύτερο είναι αν η πολεμική σκηνή, που θυμίζει την Ιλιάδα, η οποία είναι αρκετούς αιώνες νεότερη, επηρέασε τελικά τις προφορικές παραδόσεις που «γέννησαν» τα ομηρικά έπη.

Για το πρώτο, δίνει κάποιες απαντήσεις η χρονολόγηση του τάφου, που τοποθετείται στο 1450 π.Χ. Είναι η εποχή που ο μινωικός πολιτισμός μεταφερόταν από την Κρήτη στην ηπειρωτική Ελλάδα, έναν αιώνα πριν αποκτήσουν μεγάλη δύναμη η Πύλος, οι Μυκήνες και τα άλλα μεγάλα κέντρα.

Η κατασκευή ενός τέτοιου κομψοτεχνήματος ήταν αδύνατη για τα δεδομένα της εποχής στην ηπειρωτική Ελλάδα – ήταν όμως δυνατή στην Κρήτη από όπου μάλλον εισήχθη. Πιθανόν να πρόκειται για αντίγραφο ενός μεγαλύτερου έργου, όπως μιας τοιχογραφίας, και πιθανόν να είχε κατασκευαστεί με τη χρήση μεγεθυντικού φακού, αν και δεν έχουν βρεθεί φακοί στην Κρήτη.

Το ζευγάρι των αρχαιολόγων που εργάζεται στην ανασκαφή, η Σάρον Στόκερ κι ο Τζακ Ντειβις από το Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι θα παρουσιάσουν τα ευρήματά τους σε μια δημοσίευση που θα πραγματοποιηθεί αργότερα αυτό τον μήνα στην Hesperia. Σύμφωνα με τη Στόκερ, «αυτή η σφραγίδα θα πρέπει να αναφέρεται σε όλα κείμενα ιστορίας της τέχνης που θα ακολουθήσουν και θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντλαμβανόμαστε την προϊστορική τέχνη.