Πεμ10182018

Τελευταία ΕνημέρωσηΠεμ, 18 Οκτ 2018 1am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Μετά το πρωτογενές πλεόνασμα,τι;

Είναι γνωστοί σε όλους οι πανυγηρικοί για το πρωτογενές πλεόνασμα που πέτυχε επιτέλους η χώρα στα οικονομικά της θέματα.

Πιστεύει κανείς ότι πήρε δεύτερη φορά το Euro η Εθνική! Αλλά αυτό που μένει στο τέλος είναι η απλή ερώτηση: Τι σημαίνει αυτό για εμένα;

Καταρχήν επειδή δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να ξέρουν οικονομικά και όρους, ας πούμε τι ακριβώς είναι το πρωτογενές πλεόνασμα. Για να το πούμε απλά, η κυβέρνηση είδε στα κατάστιχά της ότι αυτά που περιμένει να εισπράξει είναι λίγο (ή πολύ) περισσότερα από αυτά που έχει να πληρώσει. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται πλέον να δανείζεται.

Πάντα είναι καλό για κάθε χώρα να έχει πλεόνασμα, φυσικά και η Ελλάδα δεν εξαιρείται από το κανόνα αυτό. Ωστόσο οι πολλές χαρές καλό είναι να μην μπερδεύουν τον κόσμο και να μην τον γεμίζουν ελπίδες, τουλάχιστον περισσότερο από ότι πρέπει.

Για να το εξηγήσουμε με όσο το δυνατόν πιο απλά λόγια.

Καταρχήν το πλεόνασμα εμφανίστηκε για ένα 8μηνο. Δηλαδή υπάρχουν άλλοι 4 μήνες το χρόνο που βγαίνουμε χρεωμένοι. Προφανώς και αυτός είναι ο πρώτος στόχος της κυβέρνησης πλέον, να βγάλουμε ένα ολόκληρο χρόνο πλεονασματικό.

Αλλά ας σκεφτούμε το εξής: Από που παίρνει τα χρήματα η κυβέρνηση; Από εμάς, μέσω των φόρων. Εγώ δέχομαι ότι δε θα αυξήσει τους φόρους (άλλωστε δεν έχει μείνει και τίποτα για να πάρει, δε θα καταλάβει κάτι). Πρέπει να βρει τρόπο να μειώσει τα έξοδά της. Και τα έξοδά της είναι μισθοί, συντάξεις, πληρωμές κτλ. Επειδή μιλάμε για επαγγελματίες πολιτικούς, το θεωρώ μάλλον απίθανο να τολμήσουν να μειώσουν και άλλο συντάξεις κτλ, οπότε δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε για αυτό. Ωστόσο κάποιες περικοπές θα γίνουν, ίσως όχι τόσο προφανείς. Αλλά αυτό για εμάς λίγη σημασία έχει.

Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι ότι δεν έχουμε πλέον ανάγκη τους Ευρωπαίους! Τώρα έχουμε πλεόνασμα. Αυτό.... δε θέλω να σας στεναχωρήσω αλλά δεν ισχύει.

Γιατί το πλεόνασμα που βγάλαμε αφορά μόνο στα εσωτερικά μας οικονομικά θέματα. Για τον δημόσιο δανεισμό μας τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Γιατί ακόμα χρωστάμε 320 δις €, τα οποία δε μπορούμε να τα δώσουμε (εκτός αν το πρωτογενές πλεόνασμα που βγάλαμε είναι ίσο με το Ακαθάριστο Εθνικό προϊόν 2 ετών.... 2 καλών ετών). Κατά συνέπεια ακόμα χρειαζόμαστε τις επόμενες δόσεις. Η διαφορά είναι ότι τις χρειαζόμαστε όχι για εμάς, αλλά για να μπορούμε να πληρώνουμε αυτούς. Κατά συνέπεια, τουλάχιστον, μπορούμε αν διατηρηθεί αυτή η κατάσταση να είμαστε ήσυχοι από νέα Μνημόνια. Αυτό το παραδέχομαι στο πρωτογενές μας πλεόνασμα.

Αυτό που δεν παραδέχομαι και απορώ με την ευκολία των δηλώσεων των μελών της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, είναι το ότι το πλεόνασμα αυτό θα περάσει στο Λαό.

Σε απλά λόγια, ότι ένα μέρος των μέτρων των μνημονίων θα αρχίσει να αναστέλεται ή θα μειωθεί η φορολογία, τουλάχιστον για τις ευπαθείς ομάδες. Μα ο λόγος που έχουμε το πλεόνασμα αυτό είναι τα μνημόνια. Γιατί όσο δυσάρεστα και αν είναι, όσο αναποτελεσματικά για την οικονομία, μάζεψαν χρήματα για το κράτος. Αν το κράτος αρχίσει να τα καταργεί, ή έστω να τα τροποποιεί, τότε τα χρήματα θα στερέψουν και θα είμαστε πάλι από εκεί που ξεκινήσαμε. Αποτέλεσμα; Κανένα.

Τα γενναία και ωραία λόγια που ακούγονται τελευταία στη τηλεόραση (από άτομα που θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα από εμένα), «τέρμα τα μνημόνια», «δε θα χρειαστεί να ξαναδανειστούμε», «οι μισθοί και οι συντάξεις θα ανακάμψουν σύντομα» κτλ, είναι απλά λόγια που θέλει να ακούσει ο κόσμος.

Είναι ένα υποκατάστατο του κανονικού φαρμάκου, δηλαδή της υγιούς ανάπτυξης, που δεν υπάρχει. Γιατί στο τέλος, ένα πλεόνασμα που προέρχεται μόνο από φορολογικά μέτρα και περικοπές, δε μπορεί να περάσει στο λαό γιατί προέρχεται από αυτόν. Αν αύριο ο κος Τσίπρας «σκίσει τα μνημόνια» όπως επαίρεται, θα βρεθεί στην ανάγκη να διακόψει τις πληρωμές στο εξωτερικό, ενώ θα διατηρήσει τα ίδια φορολογικά μέτρα στο εσωτερικό (γιατί πολύ απλά αν δε το κάνει δε θα έχει ούτε πλεόνασμα, αλλά ούτε χρήματα για τις βασικές ανάγκες, εφόσον η διεθνής στρόφιγγα θα έχει κλείσει). Πιο απλά.... μετά από όσα έχουμε περάσει... θα χρεωκοπήσουμε μονομερώς...

Δε θα πω ότι το πλεόνασμα που επιτεύχθηκε δεν είναι κάτι το θετικό, κάθε άλλο. Αλλά αν η κυβέρνηση το χρησιμοποιήσει για ελαφρύνσεις και φοροαπαλλαγές, θα φερθεί απλά και μόνο ψηφοθηρικά και όχι προς το συμφέρον της χώρας. Το πλεόνασμα αυτό πρέπει να αφιερωθεί στην οικονομική ανάπτυξη και μόνο, όσο σκληρό και αν ακούγεται αυτό. Γιατί μόνο με επένδυση κερδίζει κανείς χρήματα. Επιπλέον το γεγονός ότι η αντιπολίτευση έλαβε αυτό το πλεόνασμα σαν σήμα απεξάρτησης από τα μνημόνια δείχνει ένα από 2 πράγματα. Είτε είναι και αυτοί το ίδιο ψηφοθήρες όσο η κυβέρνηση που κατηγορούν και πολεμούν, είτε δεν έχουν την παραμικρή ιδέα από οικονομικά και απλά λένε ότι τους φαίνεται ότι θα ακουστεί καλύτερα.

Στο τέλος απλέ άνθρωπε που διαβάζεις αυτό το κατεβατό: Το πρωτογενές πλεόνασμα αν χρησιμοποιηθεί σωστά, μπορεί να σε βγάλει από το τέλμα που βρίσκεσαι. Αλλά δε θα το κάνει άμεσα, δε θα το κάνει μόνο του και αν το δεις να σου ανεβάζει μισθό ή σύνταξη.... δε θα το κάνει ποτέ.

Νασος Μάμαλης, Οικονομολογος

Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ σε νέο ιστορικό κύκλο!

 

Οι επαφές Ελλήνων και Κύπριων αξιωματούχων στις ΗΠΑ για θέματα ενέργειας και, κυρίως, η διακυβερνητική συνάντηση Ελλάδας - Ισραήλ στις 8 Οκτωβρίου ολοκληρώνουν τον πρώτο κύκλο μιας ιστορικής αλλαγής στη ΝΑ Μεσόγειο: η συνεργασία Αθήνας - Λευκωσίας - Τελ Αβίβ προσφέρει οφέλη και στις τρεις πλευρές, εξελίσσεται σε ζήτημα αιχμής για την πολιτική της Ουάσινγκτον στην περιοχή και αποδεικνύει ότι η ελληνική διπλωματία σημειώνει επιτυχίες ακόμα και σε εποχές Μνημονίου.

Τώρα ανοίγει ο δεύτερος ιστορικός κύκλος.

Το κοινό ανακοινωθέν των πρωθυπουργών Α. Σαμαρά και Μπ. Νετανιάχου, σύμφωνα με τον μέχρι στιγμής εμπιστευτικό σχεδιασμό, θα στηρίζει την πρόθεση της Ελλάδας να προωθήσει διεθνείς πρωτοβουλίες για το φυσικό αέριο σε συνέχεια των σημαντικών επιτυχιών του αγωγού TAP και της υπογραφής του κοινού μνημονίου με την Κύπρο και το Ισραήλ, για την ενέργεια και τα ύδατα στη ΝΑ Μεσόγειο.

Η συγκυρία της ελληνικής προεδρίας στην Ε.Ε. μπορεί να δρομολογήσει σχέδια για τη συνεργασία των μεσογειακών χωρών στην ενέργεια και για την εδραίωση των θαλάσσιων ζωνών, όπως (αλλά όχι μόνον) η ΑΟΖ.

Ομως το στρατηγικό ερώτημα που τίθεται παρασκηνιακά από την Ε.Ε. και επείγει να απαντηθεί από την Αθήνα και τις δύο άλλες εμπλεκόμενες κυβερνήσεις αφορά τις πραγματικές δυνατότητες παρέμβασης στην ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας. Τα ισχυρότερα μέλη της Ε.Ε. για πολιτικούς (βλ. Τουρκία) και οικονομικούς λόγους (βλ. κρατικές και ιδιωτικές εταιρίες τους) ακολουθούν αμφίρροπη πολιτική. Από τη μια πλευρά, υποβαθμίζουν τη σημασία των βεβαιωμένων κοιτασμάτων της ΝΑ Μεσογείου, λέγοντας ότι γύρω στο 2020 δεν θα αντιπροσωπεύουν παρά το 3% της ετήσιας κατανάλωσης φυσικού αερίου στην Ε.Ε. Από την άλλη πλευρά, οι ισχυροί εταίροι παραδέχονται ήδη τη συμβολή των κοιτασμάτων στη διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας (απεξάρτηση από την Gazprom) και την πιθανή μείωση των τιμών.

Οι εκτιμήσεις της Ε.Ε. και των ενδιαφερόμενων εταίρων αφήνουν λόγω σκοπιμοτήτων, αλλά και έλλειψης λεπτομερών επιστημονικών στοιχείων, δύο κενά: πρώτον, ποια θα είναι η σημασία των πρόσθετων κυπριακών και ισραηλινών κοιτασμάτων μετά το 2020 (που δεν απέχει και τόσο πολύ) και, δεύτερον, τι θα συμβεί με όλα με τα υπόλοιπα κοιτάσματα (ανάμεσά τους και τα πιθανότατα ελληνικά) στον βυθό της ΝΑ Μεσογείου.

Η Ε.Ε. συμμερίζεται (ή, τουλάχιστον, αποδέχεται ελλείψει άλλων στοιχείων) την εκτίμηση της US Geological Survey περί ύπαρξης ως και 3.500 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου και 1,7 δισ. βαρελιών πετρελαίου στη ΝΑ Μεσόγειο. Μολονότι οι αριθμοί είναι θεωρητικοί για τα αντλήσιμα κοιτάσματα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το κόστος (δηλαδή η σημαντικότερη παράμετρος!), η αλήθεια παραμένει ότι τα περιθώρια εκμετάλλευσης εμφανίζονται σημαντικότατα.

Τα βεβαιωμένα κοιτάσματα της Κύπρου και του Ισραήλ είναι αθροιστικά 1.000 δισ. κυβικά μέτρα, ενώ του Λιβάνου (ανακοινώσεις αναμένονται την άνοιξη του 2014) ίσως να βρίσκονται κοντά στα 500 δισ. Η απόσταση ως τα (έστω θεωρητικά και υψηλού κόστους) 3.500 δισεκατομμύρια της US Geological Survey είναι τεράστια, καθιστώντας τις προσεχείς κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης ιστορικής σημασίας.

Αλέξανδρος Τάρκας, dimokratia

Βαρύ το κλίμα στη Κ.Ο. της Ν.Δ. Απαισιόδοξοι κι απελπισμένοι οι βουλευτές της ..!!!

"Ορατότης μηδέν" ήταν ο τίτλος μιας παλαιάς δραματικής ελληνικής ταινίας.

Αυτός ο τίτλος μπορεί κάλλιστα να περιγράψει το κλίμα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ.
Oι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι αισιόδοξοι για την έξοδο από το τούνελ της κρίσης και η Κοινοβουλευτική Ομάδα λειτουργεί σε μια συνεχή αναταραχή.

Στα «πηγαδάκια» που σχηματίζονται στη Βουλή τα σενάρια που ακούγονται είναι απαισιόδοξα. Άλλοι προβλέπουν σύντομα και πάλι δημοσιονομικά μέτρα, παρά τις διαβεβαιώσεις, άλλοι αναδιαπραγμάτευση του χρέους και όλοι πιστεύουν ότι οδεύουν σε αδιέξοδο.

Στην κατήφεια συμβάλλει και το κλίμα έξω από τη Βουλή. Σχεδόν καθημερινά τα μηνύματα που λαμβάνουν από τους ψηφοφόρους τους είναι αρνητικά. Οι περισσότεροι το κατανοούν και γι’ αυτό και προ ημερών έκαναν κινήσεις για να εκτονωθεί η κατάσταση, καταθέτοντας ερωτήσεις στον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα.

Η ατμόσφαιρα είναι βαριά και το αναγνωρίζουν και στο Μέγαρο Μαξίμου, παρά το κλίμα αισιοδοξίας που μεταδίδουν. Ακόμα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς κατανοεί ότι η χώρα κινείται και πάλι οριακά.

«Δεν έχουμε μια πυξίδα. Προς τα πού πάμε, ποιοι είναι οι μεσοπρόθεσμοι στόχοι μας για να στηρίξουμε την κυβέρνηση;» έλεγε βουλευτής που ανήκε κάποτε στην ομάδα των σκληρών σαμαρικών, μια ένδειξη ότι η κατήφεια επηρεάζει οριζόντια την Κ.Ο. της Ν.Δ.

Ο γ.γ. της κυβέρνησης Τάκης Μπαλτάκος, που είναι καθημερινά στη Βουλή, όπου και βρίσκεται το γραφείο του, ο γραμματέας της Κ.Ο. Θανάσης Μπούρας, αλλά και άλλα στελέχη που έχουν επιφορτιστεί από το Μέγαρο Μαξίμου, προσπαθούν να ισορροπήσουν το σκάφος, με συνεχείς ενημερώσεις των βουλευτών.

Παράλληλα, και ο Πρωθυπουργός έχει δώσει εντολές, μετά από σύσκεψη που έγινε προ ημερών στο Μαξίμου για τα επικοινωνιακά, ώστε να υπάρχει καθημερινή και συνεχής ενημέρωση των βουλευτών σε πρώτη φάση.
Αρκεί όμως αυτή η ενημέρωση για να αλλάξει το κλίμα; Όπως επισημαίνει έμπειρος κοινοβουλευτικός, αυτό δεν αρκεί: «Το κλίμα δεν φτιάχνεται μέσα από τη Βουλή, όταν ο γενικός πολιτικός περίγυρος δεν βοηθά» λέει.

Μια μεγάλη ομάδα βουλευτών από διάφορες τάσεις, χωρίς συνεκτικούς δεσμούς μεταξύ τους, συμπίπτουν στην εκτίμηση ότι το κυβερνητικό φράγμα που έχει χτιστεί είναι αδύναμο και υπάρχει κίνδυνος στον πρώτο κοινωνικό σεισμό να αρχίσουν οι διαρροές με κίνδυνο να σπάσει…

Όσο δεν βελτιώνεται η οικονομική απόδοση της κυβέρνησης τόσο θα αναγκαζόμαστε να απολογούμαστε και πλέον δεν είμαστε πειστικοί, λένε. Από την άλλη υπάρχουν οι μουτζαχεντίν του μνημονίου που υποστηρίζουν ότι «δεν μπορεί να ανακοινώνουμε μια πολιτική και έπειτα να καθυστερούμε να την εφαρμόσουμε και να την ακυρώνουμε» σημειώνουν.

Οι βουλευτές αυτοί πιέζουν για ορατά και μετρήσιμα αποτελέσματα στους στόχους για τους οποίους δεσμεύτηκε η κυβέρνηση απέναντι στην τρόικα.

Ιωάννης Μαρτέλλος

Σήμανε ΑLERT στην κοινωνία: Τα παιδιά μας δεν αξίζουν έναν τέτοιο κόσμο ...!!

Δεν υπάρχει σοβαρή και μη σοβαρή Χρυσή Αυγή, όπως δεν υπάρχει καλή και κακή βία. Ένας νέος άνθρωπος έχασε την ζωή του, επειδή "προκαλούσε" με την παρουσία του τα θρασύδειλα κτήνη με τα μαύρα.

Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι κάποτε θα φτάναμε κι εδώ. Ποιός είπε ότι οι εκκλήσεις για "κρεμάλες" και οι συντεταγμένες κραυγές για τους "προδότες" δεν "νομιμοποίησαν" την βία; Κρίμα το παλικάρι. Πατέρες και μητέρες αφυπνιστείτε. Τα παιδιά μας δεν αξίζουν μία τέτοια τύχη.

Δεν μπορώ να εξισώσω την δράση των ακροδεξιών ταγμάτων του θανάτου με την νόμιμη δράση αριστερών κινήσεων και κομμάτων. Δεν μπορώ, όμως, και να αποδεχτώ ως νόμιμη την ακραία δράση ομάδων που δρουν στο όνομα της αριστεράς, επειδή δήθεν η αριστερά έχει κάποιου είδους ασυλία.

Αλλά αυτή την στιγμή το πρόβλημα δεν είναι να βάλουμε τα πάντα πάνω σε ένα ζύγι. Το πρόβλημα είναι ότι ένα νεοναζιστικό κόμμα δρα ανενόχλητο στην Ελλάδα και μέλη του τρομοκρατούν και σκοτώνουν.

Βαρέθηκα να ακούω διαφόρους να επικαλούνται την δράση της Χρυσής Αυγής ως μία πράξη τιμωρίας του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Ε, λοιπόν, δεν είναι έτσι. Κι όσοι ψήφισαν αυτό το κόμμα, καλό θα είναι να πάνε σήμερα το βράδυ να σκεφτούν τι ακριβώς έχουν κάνει. Να σκεφτούν αν οι ίδιοι με την ψήφο τους όπλισαν το χέρι του φονιά.

Ένας νέος άνθρωπος έχασε σήμερα την ζωή του. Αλήθεια, στο όνομα ποιας "αλήθειας"; Ποιά είναι η αλήθεια εκείνη που αξίζει μία ανθρώπινη ζωή; Ποιός τους έδωσε το δικαίωμα να τριγυρίζουν από γειτονιά σε γειτονιά με ρόπαλα και να το παίζουν αστυνόμοι; Σε αυτή την κοινωνία θέλουμε να ζήσουμε; Εγώ δεν θέλω.

Η πατρίδα μας δεν έχει μέλλον σε ένα τέτοιο τοξικό περιβάλλον.

Η βία δεν είναι η λύση στα προβλήματά μας. Κι όσοι επενδύουν σε αυτή δεν είναι παρά κοινοί εγκληματίες. Δεν υπάρχει "πολιτικό λιντσάρισμα". Κι αν δεν το γνωρίζουν ας ανοίξουν ένα λεξικό για να το μάθουν. Παίζουν επικίνδυνα παιγνίδια στην πλάτη του κόσμου. Δίνουν πισώπλατα μαχαιριές στην Ελλάδα την οποία δήθεν υπηρετούν.

Η Χρυσή Αυγή δεν είναι κόμμα, αλλά μία συμμορία που θα έπρεπε να βρίσκεται εκτός νόμου, όπως και όλα τα νεοναζιστικά μορφώματα στην Ευρώπη. Αλλά κάπου εδώ πρέπει να μπει και μία γραμμή για το τι είναι πολιτική δράση και τι δεν είναι. Δεν νομιμοποιείται ο οποιοσδήποτε να ασκεί βία. Αυτό ξεχωρίζει μια κοινωνία που σέβεται τα μέλη της από την ζούγκλα.

Όλα τα υπόλοιπα είναι για να δικαιολογήσουν κάποιοι τα αδικαιολόγητα.

Θ. Μαυρίδης, capital
 

Το «σχέδιο» της στασιμότητας: Κατεστημένα, φιλοδοξίες, ίντριγκες κλείνουν τον δρόμο στους νέους !

Δεν υπάρχει κάποιο μεγάλο σχέδιο για την έξοδο της χώρας από την κρίση κι ούτε μπορεί να υπάρξει.

Κανείς δεν γνωρίζει το μέλλον και γι’ αυτό κανείς δεν μπορεί να σχεδιάσει για ολόκληρες κοινωνίες όλες εκείνες τις απίθανες λεπτομέρειες που φτιάχνει η ζωή, έτσι ώστε να παρουσιάσει κάποια βασιλική οδό για την πρόοδο και την ανάπτυξη.

Αυτές έρχονται όταν επιτρέπεται στους ανθρώπους να δοκιμάσουν νέα πράγματα, ακόμη κι αυτά που πολλοί θεωρούν «τρελά». Η πρόοδος και η ανάπτυξη είναι μια διαρκής διαδικασία δοκιμών και λαθών, βελτιωμένων πρακτικών μέχρι κάποια στιγμή να εμφανιστεί -συνήθως από νέους ανθρώπους- η μεγάλη επιτυχία.

Κατά την ίδια λογική σήμερα δεν εκτελείται κάποιο μεγάλο σχέδιο που κρατά την Ελλάδα στάσιμη. Υπάρχουν μόνο μικρά κατεστημένα, μικρές φιλοδοξίες, μικρές ίντριγκες, που σε διάφορους τομείς κλείνουν τον δρόμο στους νέους προς όφελος εκείνων που κατέχουν τα πόστα.

Είναι όλες εκείνες οι ευνοϊκές για κάποιες ομάδες κρατικές ρυθμίσεις που δημιουργούν έλη στασιμότητας. Κάθε λίγο και λιγάκι νομοθετούνται απαγορεύσεις και ρυθμίσεις που κατ’ ουσίαν απαγορεύουν να δοκιμαστούν νέοι άνθρωποι ή νέες πρακτικές σε κάθε τομέα της ελληνικής πραγματικότητας.

Αυτή η πρακτική απαντάται παντού· στα κλειστά επαγγέλματα, στις απίθανες διοικητικές ρυθμίσεις που αποτρέπουν νέους επιχειρηματίες να μπουν στην αγορά, στη δημόσια διοίκηση, στα ΑΕΙ κ.λπ. Υπάρχουν πάντα κάποιες αόριστες και απίθανες διατάξεις νόμων, που δεν τις προσέχει κανείς, και οι οποίες μόνο στόχο έχουν τη συντήρηση του υπάρχοντος.

Πιο χαρακτηριστική περίπτωση απαντάται στα ΑΕΙ, όπου παρατηρείται η μοναδική τάξη των Ελλήνων που δεν θέλουν να βγουν στη σύνταξη.

Διάφοροι μεγαλόσχημοι καθηγητές κατόρθωσαν να επεκτείνουν το όριο συνταξιοδότησης στα 67 έτη (την εποχή μάλιστα που όλοι οι Ελληνες ονειρεύονταν να βγουν στη σύνταξη στα πενήντα) και τώρα κάποιοι πάλι επιχειρούν να διατηρήσουν (τις διοικητικές μόνο) θέσεις μέχρι τα βαθιά γεράματα· σημειώσαμε τις διοικητικές θέσεις διότι ορθώς ο νόμος προβλέπει ότι κάποιοι καθηγητές μπορούν να διδάσκουν ως ομότιμοι και μετά τη συνταξιοδότησή τους. Είναι δε απορίας άξιον γιατί κάποιοι καθηγητές θέλουν να ασκούν τα κατά κανόνα βαρετά διοικητικά καθήκοντα (σε σχέση πάντα με τη μαγεία της επιστήμης) αντί να συνταξιοδοτηθούν ή να προσφέρουν τα φώτα τους ως απλοί ομότιμοι.

Ακόμη δε πιο περίεργο είναι οι σχέσεις τους με το πολιτικό σύστημα ή έστω μέρος αυτού, το οποίο χρησιμοποιούν για να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Ετσι έξι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας (επτά έγραψε σε επιστολή του στην «Κ» 11.9.2013 ο καθηγητής της Ιατρικής κ. Χριστόδουλος Στεφανάδης και ίσως να έχει καλύτερη πληροφόρηση) -οι κ.κ. Λένα Μακρή (Φθιώτιδας), Μάξιμος Σενετάκης (Ηρακλείου), Μάνος Κονσόλας (Δωδεκανήσου), Γιώργος Γεωργαντάς (Κιλκίς), Μαρία Αντωνίου (Καστοριάς), Λάζαρος Τσαβδαρίδης (Ημαθίας)- ξύπνησαν ξαφνικά κάποιο πρωί και αποφάσισαν να καταθέσουν μια τροπολογία σύμφωνα με την οποία θα επιτρέπεται σε καθηγητές άνω των 67 ετών να συνταξιοδοτηθούν μεν, αλλά να παραμείνουν κοσμήτορες των τμημάτων τους.

Γιατί; Δεν το εξηγούν στην πρότασή τους· λένε απλώς ότι υπάρχει ασάφεια νόμου. Και όπως είναι γνωστό σ’ αυτή τη χώρα, κάθε ασάφεια νόμου είναι υπέρ της συντήρησης και κατά των νέων.

Πάσχος Μανδραβέλης