Δευ10152018

Τελευταία ΕνημέρωσηΔευ, 15 Οκτ 2018 9pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Ο Ερντογάν δρα ανενόχλητος και η Ελλάδα του... “δεν διεκδικούμε” κοιμάται τον ύπνο του (διεθνούς) δικαίου

polemika ploia toyrkika

Η Τουρκία έχει αποθρασυνθεί. Και η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία. Έχει να κάνει με την αίσθηση ισχύος που όχι ιδιαίτερα άδικα έχει πλέον αποκτήσει και λόγω της συμμαχίας, ας μη γελιόμαστε, με την ομόδοξο Ρωσία του ηγέτη του Ξανθού Γένους Βλαντιμίρ Πούτιν.

Και ο Πούτιν, ο κάθε Πούτιν επί γης, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να συμμαχήσει και με τον διάβολο ακόμα (βλ. Ερντογάν) για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του και πράγματι τα εξυπηρετεί με τον καλύτερο για τη Μόσχα τρόπο.

Η Ρωσία επέτρεψε την τουρκική επιχείρηση στην Συρία κατά των Κούρδων η οποία εξυπηρετεί και το καθεστώς Άσαντ και τους μουλάδες του Ιράν.

Με ένα σμπάρο όλα τα τρυγόνια ικανοποιημένα. Ο δε πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, χωρίς να ρισκάρει ιδιαίτερα, με αιχμή του δόρατος και τροφή για τα κανόνια τους κατσαπλιάδες του λεγόμενου Ελεύθερου Συριακού Στρατού τα έχει σχεδόν καταφέρει στο Αφρίν με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται όχι μόνο πολιτικά-στρατηγικά αλλά και όσον αφορά την αυτοπεποίθησή του.

Η συμμαχία όμως Ρωσίας και Τουρκίας εκφράζεται και σε ένα άλλο μέτωπο, στην κυπριακή ΑΟΖ. Δεν είναι προς τον συμφέρον της Ρωσίας η ύπαρξη εναλλακτικής, που μπορεί να γίνει και κύρια, πηγής τροφοδοσίας της Ευρώπης με φυσικό αέριο. Η Τουρκία έχει τις παράνομες απαιτήσεις της στην κυπριακή ΑΟΖ και κάθε συμφέρον να σπάσει τον άξονα Αθήνας και Λευκωσίας με Κάιρο και Ιερουσαλήμ. Στο σημείο αυτό τα συμφέροντα Μόσχας και Άγκυρας σε μικρό ή μεγάλο βαθμό ταυτίζονται.

Η Ρωσία άλλωστε έχει στόχο τον διεμβολισμό του ΝΑΤΟ. Και στην Συρία δεν πήγε για τον Άσαντ αλλά για την Κριμαία. Απλώς λόγω «σοφής» αμερικανικής πολιτικής της δόθηκε πολύς ελεύθερος χώρος στο συριακό γήπεδο τον οποίο και εκμεταλλεύτηκε. Η Ρωσία όμως δεν είναι ισχυρή στην Συρία και οι απειλές έναντι των ΗΠΑ να μην αγγίξουν τον Άσαντ δεν έχουν αντίκρισμα εκεί, αλλά στην Ουκρανία.

Από την άλλη, στην Ελλάδα κυριαρχεί ο ύπνος του (διεθνούς) δικαίου. Επικαλούμενη αλήθεια η ελληνική ηγεσία το διεθνές δίκαιο τι πιστεύει ότι θα καταφέρει; Πιστεύει κανείς εκ των ταγών του έθνους ότι ο Ερντογάν δεν ξέρει ότι παραβιάζει το διεθνές δίκαιο; Περίμενε εμάς να του το πούμε; Δεν ήρθε εντός Αθηνών και γράφοντας στα παλιά του παπούτσια το πρωτόκολλο έθεσε ανοικτά θέμα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης;

Πιστεύει κανείς ότι θα συγκινηθεί από δηλώσεις του τύπου «οι διεθνείς συνθήκες δεν αναθεωρούνται». Αλήθεια; Σε ποιόν πλανήτη; Γιατί στη Γη οι διεθνείς συνθήκες αναθεωρούνται από νεότερες συνθήκες που επιβάλει ο νικητής, ιστορικά τεκμηριωμένα. Το πλέον φαιδρό δε είναι να επικαλείται κανείς την απειλή περί ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας λες και η Άγκυρα εκλιπαρεί την ένταξή της στην Ένωση.

Πραγματικά ο Ερντογάν το βράδυ σε κάποιο από τα 1.000+ δωμάτια του ανακτόρου του θα γελά με την καρδιά του ακούγοντας τις «σκληρές» ανακοινώσεις, τα μηνύματα και τις δηλώσεις της Αθήνας. Είναι δε πιθανό να πεθάνει από τα γέλια ακούγοντας τις αναλύσεις που θεωρούν ότι ο Ερντογάν κινείται επιθετικά σε Αιγαίο και Κύπρο διότι έχει προβλήματα στο Αφρίν. Δηλαδή μόλις πέσει το Αφρίν σώθηκε η Ελλάδα και η Κύπρος κύριοι;

Υπάρχουν βέβαια και ορισμένοι που διατείνονται πως οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι διαλυμένες, πως μόνο πέντε φρεγάτες μπορούν να πλεύσουν και κάτι παρόμοια. Ευσεβείς πόθοι, ειδικά αν πρόκειται να υπάρξει σύγκρουση με την Ελλάδα.

Οι Τούρκοι ξέρουν τι συμβαίνει απέναντί τους ενώ οι υπεύθυνοι Έλληνες ταγοί κρύβουν πράγματα. Οι δε κραυγές περί ηρωισμού και προγόνων δεν ωφελούν, ειδικά αν ακούγονται από ανεύθυνους-υπεύθυνους που δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν το τυφέκιο από την γκλίτσα για μια σειρά από λόγους.

Ο πόλεμος είναι το χειρότερο παιχνίδι λογικής που έχει ανακαλυφθεί. Και ουδέποτε, κανένας πόλεμος δεν κερδήθηκε παρά με την σωστή μίξη τόλμης και λογικής, με την δεύτερη να επικρατεί σχεδόν απολύτως στον τομέα της σχεδίασης και την τόλμη να εκδηλώνεται κυρίως στην εκτέλεση.

1.Θα αφήσουν δηλαδή οι Αμερικάνοι να γίνει πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας; Αυτή είναι η μόνιμη επωδός. Και αν δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει πόλεμος γιατί ξοδεύαμε τόσα σε εξοπλισμούς; Και ακόμα χειρότερα, τι ακριβώς θα προλάβουν να πράξουν οι ΗΠΑ αν η Τουρκία επιτεθεί και σε μερικές ώρες καταλάβει ένα μικρό νησί ή έστω μια βραχονησίδα;

2.Θα της κηρύξουν τον πόλεμο για χάρη της πτωχής πλην τίμιας κόρης Ελλάδος ή θα προσπαθήσουν να συμβιβάσουν τα πράγματα και από τα 100 που ζητά ο Ερντογάν να του δώσουν τα 10 ή έστω το 1 για να μην φέρει τίποτα Ρώσους στο παιχνίδι;

3.Ή μήπως θα κατέβουν τα ευρωπαϊκά φουσάτα να “καθαρίσουν” για την Ελλάδα και την Κύπρο;

Και για να μην τρέφουμε αυταπάτες, η Τουρκία, ως εξορισμού επιτιθέμενη, είναι αυτή που θα επιλέξει τον τόπο και τον χρόνο της όποιας κρίσης. Μήπως αυτό δεν της παρέχει εξ αρχής καταλυτικό πλεονέκτημα, δεδομένου ότι κατέχει και το αντίστοιχο αριθμητικό;

Αλλά εμείς δεν διεκδικούμε τίποτα…Για αυτό ακριβώς και θα χάσουμε πολλά. Γιατί έχουμε παραχωρήσει και το στρατηγικό πλεονέκτημα στην άλλη πλευρά. Της επιτρέπουμε να διεκδικεί τον ουρανό με τ’ άστρα και είναι λογικό οι όποιοι διαιτητές να της δώσουν τουλάχιστον λίγη αστρόσκονη για αποζημίωση. Αυτό δεν περνά από το μυαλό κανενός ταγού του έθνους, ούτε καν από το μυαλό ευφυέστατων συμβούλων με μεγάλο ενδιαφέρον για τα πράσινα φυτά;

Οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί στην Αδριανούπολη, ο εμβολισμός στα Ίμια, οι τσαμπουκάδες στην κυπριακή ΑΟΖ είναι σημάδια και μάλιστα καθόλου ενθαρρυντικά.

Παντελής Καρύκας, hellasjournal.com

Αυτό που συμβαίνει με την Τουρκία είναι πόλεμος – Το θέμα είναι πώς τον αντιμετωπίζουμε. Τα ερωτήματα

ellada tourkia

Αν αντιπαρέλθουμε τα σχόλια αυτόκλητων υπερασπιστών των Ενόπλων Δυνάμεων που συνιστούν στα μέσα ενημέρωσης σιγήν ιχθύος στην κρίση που προέκυψε με την Τουρκία, θα επισημαίναμε πως ό,τι έχει διατυπωθεί μέχρι σήμερα, από δημοσιογραφικής απόψεως, είναι εξαιρετικά προσεκτικό και στην κατεύθυνση διαμόρφωσης ενός κλίματος ομοψυχίας.

Αν κάποιος προσπαθεί να διασπάσει αυτό το κλίμα ομοψυχίας, αυτός θα πρέπει να αναζητηθεί σε εκείνους που εν κρυπτώ επεξεργάζονται σχέδια ακραίου διχασμού ενόψει της επερχόμενης, αργά ή γρήγορα, εκλογικής αναμέτρησης.

Η αιχμαλωσία των δύο Ελλήνων στρατιωτικών έχει πολλαπλούς στόχους. Μπορεί να μην ήταν ένα γεγονός στοχευμένο στους δύο συγκεκριμένους στρατιωτικούς, αλλά ως σκέψη να συλληφθούν άνδρες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, υπήρξε.

Δεν ήταν ένα γεγονός που προέκυψε εν αιθρία. Δεν σκέφθηκαν ξαφνικά οι Τούρκοι πως τους συγκεκριμένους στρατιωτικούς θα έπρεπε να τους συλλάβουν. Αυτό και φαινόταν το προηγούμενο διάστημα και γράφηκε στα μέσα ενημέρωσης. Τίτλοι του είδους: «Οι Τούρκοι κάτι ετοιμάζουν στον Έβρο» ήταν συνηθισμένοι.

Και το ερώτημα είναι: οι πολιτικοί και οι στρατηγοί δεν το αντελήφθησαν; Και αν το αντελήφθησαν δεν έδωσαν συγκεκριμένες αυστηρές οδηγίες να αποφευχθούν συμπεριφορές «κανονικότητας» σαν και αυτή που οδήγησε τους δύο στρατιωτικούς στα χέρια των Τούρκων;

Δεν θέλουμε να πιστέψουμε πως δεν μπόρεσαν να διαγνώσουν ούτε αυτό οι στρατηγοί.

Ο χειρισμός της υπόθεσης χρειάζεται βεβαίως ομοψυχία, πνεύμα ενότητας, αλλά από ένα σημείο και μετά και αποφασιστικότητα. Η τακτική που φαίνεται να ακολουθείται είναι ακριβώς αυτή που δεν έχει καμιά αποτελεσματικότητα σε χώρες όπως η Τουρκία. Η απόλυτη σιωπή των μέσων ενημέρωσης δεν εξυπηρετεί. Μια ψύχραιμη προσέγγιση που θα επισημαίνει διαστάσεις του προβλήματος που, ενδεχομένως, να μην έχουν γίνει αντιληπτές από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, είναι αναγκαία.

Δεν γνωρίζουμε τους γείτονές μας
Μακάρι αυτό να μην ίσχυε. Μακάρι να ήταν μια υπερφίαλη διατύπωση και όσα γράφονται και λέγονται δημοσίως να ήσαν γνωστά και να είχαν αναλυθεί στα στρατιωτικά και πολιτικά επιτελεία. Ανησυχούμε, όμως, πως αυτό δεν είναι αλήθεια. Πως η προσέγγιση των ελληνοτουρκικών είναι πολύ επιφανειακή.

Ως ελληνική πολιτεία δεν γνωρίζουμε τους γείτονές μας. Έχουν αλλάξει πολύ από αυτό που ως κοινωνία και πολιτικό καθεστώς ήταν παλιά, και δεν έχουμε τα εργαλεία που χρειάζονται για να αντιληφθούμε τι θέλουν, πώς κινούνται, και τι εντέλει επιδιώκουν.

Αντί λοιπόν στα πανεπιστήμια να δημιουργούσαμε έδρες μελέτης των γειτόνων μας σε όλους τους τομείς, ο υπουργός Παιδείας αναλώνει τις δυνάμεις του σε πανεπιστημιακά σχήματα που θα οδηγούσαν στον έλεγχο των ΑΕΙ από το κόμμα του. Διότι σήμερα θεωρεί ότι δεν τα ελέγχει.

Και στο υπουργείο Άμυνας και στο υπουργείο Εξωτερικών αυτοσχεδιάζουν χωρίς να γνωρίζουν σε βάθος το αντικείμενο με το οποίο ασχολούνται.

Στα έτη της ευμάρειας το είχαμε ρίξει στην αδιαφορία και σε έναν άκρατο καταναλωτισμό. Δεν μας ενδιέφερε τίποτε παρά η καλοπέρασή μας. Δημιουργήσαμε ένα κλίμα στην κοινωνία και μια νοοτροπία που δεν αντήλλασσε ούτε τον καφέ της παραλίας με κάποια σκέψη ότι κάτι μπορεί στο μέλλον να μην πάει καλά και μήπως έπρεπε να πάρουμε τα μέτρα μας. Στην περίοδο της κρίσης θεωρούσαμε πως επρόκειτο για έναν εφιάλτη ο οποίος, μόλις ξυπνήσουμε, θα περάσει.

Ο εφιάλτης συνεχίζεται, η κρίση είναι παρούσα, και τώρα, εκτός από την οικονομική μας κατάσταση και το αξιακό μας σύστημα, απειλεί και την ακεραιότητά μας ως χώρας.

Και ενώ ασχολούμασταν με τα οικονομικά και κοινωνικά μας προβλήματα με τρόπο μάλιστα διχαστικό, το διεθνές περιβάλλον γύρω μας άλλαζε. Και άλλαζε ραγδαία. Όποιος τολμούσε να το επισημάνει θεωρούνταν πολεμοχαρής.

Σήμερα φθάσαμε στο σημείο να βρισκόμαστε σε πόλεμο με την Τουρκία. Ναι, σε πόλεμο. Όχι τον κλασικό πόλεμο που κηρύσσεται και οι δύο αντίπαλοι παρατάσσουν τις δυνάμεις τους. Όχι. Τέτοιος ελληνοτουρκικός πόλεμος δεν θα γίνει. Το είδος του πολέμου στο οποίο βρισκόμαστε είναι διαφορετικό. Και την πρωτοβουλία των κινήσεων την έχει η Τουρκία. Αυτή αποφασίζει τι πόλεμο θέλει με την Ελλάδα. Και αυτή τον επιβάλλει.

Το είδος αυτό του πολέμου λέγεται υβριδικός πόλεμος. Και τα αποτελέσματά του είναι ορατά.
Η έμπρακτη αμφισβήτηση της τουρκικής άποψης για τα Ίμια, η επαναφορά δηλαδή αυτού που συμφωνήθηκε τη νύχτα της κρίσης του 1996, η επαναφορά του status quo ante, η άσκηση δηλαδή της ελληνικής κυριαρχίας επί των νησιών, είχε ως αποτέλεσμα την εκδίωξη του σκάφους του Λιμενικού από την τουρκική ακταιωρό.

Βγαίνει ο πλέον αναρμόδιος για τέτοιου είδους δηλώσεις, ο υπουργός Εξωτερικών του οποίου η δουλειά είναι να ασκεί διπλωματία, και λέει πως την επόμενη φορά η ελληνική αντίδραση δεν θα είναι ειρηνική. Επόμενες φορές υπήρξαν, αλλά δυναμική ελληνική αντίδραση δεν διαφαίνεται. Ο καθένας πρέπει να περιοριστεί στο ρόλο του και να μετράει τα λόγια του. Η αξιοπιστία των αξιωματούχων του ελληνικού κράτους έχει φθάσει στο ναδίρ. Δεν θέλω να σχολιάσω την αντίδραση της Αθήνας στην τελευταία δήλωση του συμβούλου του Τούρκου προέδρου ότι αν η Ελλάδα πατήσει στα Ίμια η Τουρκία θα τα υπερασπιστεί μέχρι θανάτου. Η Τουρκία θεωρεί τα Ίμια τουρκικά.

Ποιους στόχους έχει πετύχει η Τουρκία
Προκλήσεις στο πλαίσιο του υβριδικού πολέμου της Τουρκίας κατά της Ελλάδας είναι και τα τετελεσμένα που προσπαθεί να δημιουργήσει στην κυπριακή ΑΟΖ, όπως και η σύλληψη των δύο στρατιωτικών.

Με την καλά μελετημένη σύλληψη η Τουρκία έχει πετύχει αρκετούς στόχους:
Κρατά την Ελλάδα σε ομηρία, τη στιγμή μάλιστα που δεν αποκλείεται μια περαιτέρω ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με αφορμή την άφιξη του γεωτρύπανου της αμερικανικής Exxon.

Ασκεί ένα είδος ψυχολογικού πολέμου. Στο είδος αυτού του πολέμου η αξιοποίηση των μέσων ενημέρωσης του αντιπάλου περιλαμβάνεται στον σχετικό σχεδιασμό. Έχω την εντύπωση πως το παιχνίδι αυτό το οποίο επιδίωκαν οι τουρκικοί σχεδιασμοί δεν το έπαιξαν, ακουσίως, βεβαίως, τα ελληνικά ΜΜΕ. Ας σιωπήσουν οι αυτόκλητοι υπερασπιστές των Ενόπλων Δυνάμεων.

Επιχείρησε να διασύρει κατά τρόπο εντελώς απαράδεκτο τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Η Τουρκία, διαχρονικώς, έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς. Δεν αλλάζει. Και ο περιορισμός της ή η αλλαγή της συμπεριφοράς της δεν γίνεται με τον τρόπο που επιχειρεί η Ελλάδα. Δεν γίνεται με την επίκληση του Διεθνούς Δικαίου ή της ευρωπαϊκής της πορείας. Γίνεται με τη δύναμη. Και δεν υπονοούμε τον πόλεμο.

Οι θρασείς είναι και δειλοί όταν αντιληφθούν τις συνέπειες που θα έχει η θρασύτητά τους. Η ελληνική δύναμη που θα μπορούσε να τους αντιπαρατεθεί είναι η ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτή η δύναμη δεν υπάρχει. Διότι αν υπήρχε θα είχε αποτελέσματα. Η αποτροπή συνδυάζεται και με την αναγκαία επίδειξη κάποιας αποφασιστικότητας. Η θεωρητική διαφορά ισχύος, αυτήν τη στιγμή, μεταξύ των δύο κρατών δεν είναι τέτοια που να δικαιολογεί το βαθμό των τουρκικών προκλήσεων.

Η Ελλάδα, ένας ευνουχισμένος αντίπαλος
Το συγκριτικό πλεονέκτημα της Τουρκίας είναι η αποφασιστικότητά της και η αίσθησή της ότι έχει να κάνει με έναν ευνουχισμένο αντίπαλο.

Προκύπτει βεβαίως το ερώτημα τι θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα στο πλαίσιο ενός υβριδικού πολέμου.
Προφανώς οι εν ενεργεία στρατηγοί θα το γνωρίζουν καλύτερα, αλλά κάποιοι συνάδελφοί τους αναρωτιούνται, δημοσίως, πού είναι οι ειδικές δυνάμεις της χώρας; Θα μπορούσαν να είχαν προβεί σε καταδρομική επιχείρηση που θα απέδιδε κάτι το ισοδύναμο με αυτό που έχουν πετύχει οι Τούρκοι με τη σύλληψη των δύο στρατιωτικών;

Και τέλος, η διπλωματία. Πολλά λόγια για τη διπλωματία και τη συμμετοχή της χώρας στους διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς. Βεβαίως, όλα χρειάζονται και δεν αμφισβητεί κανείς τη συμμετοχή αυτή. Αλλά πρέπει να σχετικοποιήσουμε την αποτελεσματικότητά της.

Σε τι βοήθησε στο συγκεκριμένο ζήτημα της άμεσης τουρκικής απειλής η συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ; Σε τίποτε. Κανείς δεν πρόκειται να βοηθήσει όταν διακυβεύεται η εδαφική σου ακεραιότητα και ανεξαρτησία. Θα υπερασπιστείς μόνος την παρουσία σου. Γι’ αυτό καμιά διπλωματία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις.

Το ελληνικό πρόσωπο θα είναι φιλειρηνικό και οι διεθνείς ενέργειες θα ασκούνται στο πλαίσιο της διπλωματίας. Αλλά με την προϋπόθεση ότι η χώρα διαθέτει ισχυρό στρατό. Χωρίς αυτόν, καμιά οικονομική ανάπτυξη και κανένα πολιτισμικό πρότυπο δεν μπορεί να προβληθεί.

Του Παντελή Σαββίδη

Του αδελφού σου το παιδί είναι δυο φορές παιδί σου

bobiras

Ένα μικροσκοπικό πλασματάκι που μεγαλώνει με ραγδαίους ρυθμούς. Το πρωτοκοιτάς στο υπερηχογράφημα και σοκάρεσαι, τι είναι τούτο εδώ το φασολάκι! Πότε επιτέλους θα γεννηθείς, ακόμα να περάσουν οι μήνες; Έλα στο κόσμο μας μικρό μου ανιψάκι να σε αγκαλιάσουμε. Ολόκληρη η οικογένεια ανυπομονεί να σε καλωσορίσει.

Οι μήνες πέρασαν, γεννήθηκε κι εσύ έτρεμες να το κρατήσεις αγκαλιά, φοβόσουν μη σου σπάσει. Η πρώτη σας στιγμή μαζί, το ξεκίνημα μιας σχέσης που θα χαραχθεί βαθιά μες στην καρδιά σου. Θα σε αλλάξει, θα σε ωριμάσει, θα σου μάθει ποια είναι επιτέλους αυτή η ανιδιοτελής αγάπη που τόσα χρόνια ακούς. Αυτό το μικρό ανθρωπάκι που κρατάς και που σε αναγκάζει να βουρκώσεις από συγκίνηση, ήρθε σαν τη συνέχεια του αδελφού σου, σαν τη συνέχεια της οικογένειας.

Μετά τη συγκίνηση και την κρυφή σου αγωνία να μεγαλώσει αυτό το παιδί χωρίς να του λείψει ποτέ τίποτα, έρχεται η ευγνωμοσύνη. Οφείλεις απέραντη ευγνωμοσύνη στη γυναίκα του αδελφού σου, σε αυτήν τη γυναίκα που εμφανίστηκε στη ζωή σας και που τον έκανε ευτυχισμένο. Που πόνεσε, πρήστηκε, μάτωσε για να κρατάς τώρα εσύ το πριγκιπόπουλό σου στην αγκαλιά σου. Μέσα απ’ το δικό της σώμα, έγινες κι εσύ λίγο γονιός, μέσα από εκείνη βλέπεις και τη δική σου συνέχεια.

Διακρίνεις κάτι κι απ’ τα δικά σου μάτια σε μια νέα ζωή που ήρθε να ταρακουνήσει τον κόσμο σας. Ο αδελφός σου κι εσύ είσαστε φτιαγμένοι απ’ τα ίδια υλικά, από εκείνα τα υλικά είναι φτιαγμένο κι αυτό το παιδί. Έχετε το ίδιο αίμα κι αυτό δε θα αλλάξει ποτέ. Θα είστε αιώνια δεμένοι με αυτό το είδος αγάπης που δε λιγοστεύει, δεν αλλοιώνεται και δεν τερματίζει. Γιατί η οικογένεια δεν είναι μια ομάδα ανθρώπων που ζουν μέσα στο ίδιο σπίτι, είναι μια ομάδα ανθρώπων που δένονται μαγικά, χωρίς λογικές αναλύσεις και στημένα σενάρια. Με ένα συναίσθημα διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο συναντάται σε διαπροσωπικές σχέσεις.

Είναι απίστευτο πώς ένα παιδί μπορεί να προκαλέσει τέτοιες τεράστιες ποσότητες αγάπης. Χωρίς να προσπαθήσει, χωρίς τεχνάσματα. Απλά υπάρχει κι εσύ το κοιτάς και συνειδητοποιείς πως τελικά η ζωή έχει κάποιο νόημα. Ένα μικρό παιδάκι, ένα γελάκι του, ένα σάλεμα των δακτύλων του, μπορεί να κάνει και τον πιο σκληρό άνθρωπο να λυγίσει και να συγκινηθεί.

Μια νέα ζωή, ένας ολοκαίνουριος άνθρωπος με τον οποίο θα σας δένει για πάντα το αίμα κι η αγάπη. Μεγαλώνει και το καμαρώνεις. Τα πρώτα του βήματα, τα πρώτα του λόγια. Σε φωνάζει, σου στέλνει φιλιά, σου λέει πως σε αγαπάει και νιώθεις την καρδιά σου έτοιμη να σπάει από χαρά κι αγάπη.

Βλέπεις μέσα από αυτό τον αδελφό σου, έτσι όπως τον θυμάσαι από όταν ήσασταν μικροί. Πόσο του μοιάζει, αλήθεια. Το ανίψι σου χωρίς να το ξέρει, σου χαρίζει ένα δώρο ανεκτίμητο, κάτι που κανείς άλλος δε θα μπορούσε να σου δώσει. Σου ξαναδίνει τον αδελφό σου παιδί, να τον ξαναζήσεις όπως τον έζησες τότε, πάνω που είχε αρχίσει να σου λείπει αυτή η αθωότητά των παιδικών σας χρόνων. Όταν ήσασταν παιδιά δεν μπορούσες να αντιληφθείς πόσο σημαντικές ήταν οι στιγμές που μοιραζόσασταν, τις άφηνες να περνάνε ανεκμετάλλευτες.

Τώρα ξέρεις κι έχεις την ευκαιρία να τις ξαναζήσεις για δεύτερη φορά, μέσα από αυτό. Ξαναγίνεσαι κι εσύ παιδί. Ξαναγυρίζεις πίσω, ξαναπλάθεσαι, χτίζεις δεσμούς δυο φορές πιο ισχυρούς με τον αδελφό σου. Τον βλέπεις δυο φορές πιο δυνατό, να προστατεύει το παιδί του, εσένα, τη γυναίκα του. Κι εσύ να προστατεύεις εκείνον, το παιδί του, τη γυναίκα του. Γιατί οι οικογένειες θα ενώνονται πάντα με δεσμά που είναι αδύνατο να λυθούν, ούτε να χαλαρώσουν. Θα γίνεται πάντα ο ένας το προστατευτικό δίχτυ του άλλου.

Δε θες να κάνεις σχέδια για όταν θα μεγαλώσει, ούτε οι γονείς του κάνουν. Μόνο εύχεστε να είναι γερό και χαρούμενο, ό,τι επιλογές κι αν κάνει. Ορκίζεστε κρυφά να φροντίσετε για αυτό, παίζοντας ο καθένας το ρόλο που του αναλογεί. Γιατί μόνο ένα πράγμα χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά, είτε μέσα σε ένα παλάτι, είτε μέσα σε ένα διαμερισματάκι 50 τετραγωνικών. Χρειάζεται αγάπη, να έρχεται από πολλούς αποστολείς, να μην περάσει ποτέ απ’ το μυαλό του πως ο κόσμος είναι φτιαγμένος από κακούς. Μα κι αν το μάθει μεγαλώνοντας, να είναι απόλυτα σίγουρο πως όλοι εσείς, η οικογένειά του, θα είσαστε δίπλα του να το προστατεύετε ως που να έρθει η στιγμή να ανοίξει τα δικά του φτερά. Και να εύχεστε τότε να μη σας έχει ανάγκη, αυτό θα σημαίνει πως κάνατε καλή δουλειά.

 Κωνσταντίνα Γρημάνη

Τι γνωρίζει ο Αμερικανός πρέσβης, που οι υπόλοιποι αγνοούμε, για το Αιγαίο και την Κύπρο;

pyatt delfoi

Ο Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ δεν έκρυψε χθες την ανησυχία του, μιλώντας στο επιτυχημένο συνέδριο των Δελφών, για τα προβλήματα που δημιουργεί η Τουρκία στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Οι πολεμικές ιαχές των ισλαμιστών είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Είπε ο κ. Πάιατ, απαντώντας στις ερωτήσεις του Αλέξη Παπαχελά, πως τον απασχολεί το ενδεχόμενο ενός επεισοδίου «αθέλητης» σύγκρουσης. Πάγωσε η αίθουσα. Διότι αυτός που το επανέλαβε αντιπροσωπεύει την υπερδύναμη στην πολύπαθη χώρα μας.

Σαφής όπως πάντα ο κ. Πάιατ, ο οποίος -όπως έχω γράψει πολλές φορές- έχει εξελιχθεί σε διαφημιστή της Ελλάδας στην Αμερική. Είναι πρωτόγνωρα τα πράγματα που κάνει, καθώς δεν μας είχαν συνηθίσει σε παρόμοια υποστήριξη οι προκάτοχοί του, μερικοί εκ των οποίων δρούσαν ως «ανθύπατοι».

Κάτι γνωρίζει ο Αμερικανός διπλωμάτης ή απλώς προειδοποιεί για ένα άσχημο ενδεχόμενο, επειδή γνωρίζει τον τρόπο σκέψης του Ταγίπ Ερντογάν και το απρόβλεπτο του χαρακτήρα του;

Θα έλεγα ότι είναι ένα μείγμα των παραπάνω.

Και το λέω αυτό επειδή ο συγκεκριμένος διπλωμάτης έχει μελετήσει την ιστορία της περιοχής και γνωρίζει πολύ καλά πως ο ταραξίας στη γειτονιά μας ΔΕΝ είναι η Ελλάδα. Και επειδή δεν μπορεί, και διότι η χώρα μας ακολουθεί μία φιλειρηνική πολιτική χωρίς να δημιουργεί προβλήματα, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο της άνευ προηγουμένου οικονομικής κρίσης, που μαστίζει τον ελληνικό λαό με ευθύνη των διεφθαρμένων πολιτικών της.

Είναι η δεύτερη φορά που προειδοποιεί ο Αμερικανός πρέσβης και ας ελπίσουμε πως δεν θα υπάρξει και τρίτη, που θα μπορούσε να είναι και φαρμακερή. Δεν πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στον Ταγίπ Ερντογάν, μάλλον -για να το τονίσω διαφορετικά- δεν μπορούμε να τον εμπιστευθούμε. Διότι είναι όμηρος του φανατικού ισλαμικού όχλου, που ο ίδιος εκπαίδευσε να σκέφτεται ανθελληνικά.

Ο κ. Πάιατ βρέθηκε πριν δύο εβδομάδες στην Άγκυρα, όπου παρακάθισε σε σύσκεψη κορυφής με τον υπουργό Εξωτερικών, Ρεξ Τίλερσον. Στο τραπέζι ήταν βασικά το Αιγαίο και οι απειλές της Τουρκίας και πρέπει να λήφθηκαν και αποφάσεις, τις οποίες δεν γνωρίζουμε. Εικάζω ότι αποφασίστηκε να γίνουν παρεμβάσεις στον ίδιο τον Ταγίπ Ερντογάν. Αν έπιασαν τόπο δεν μπορεί να το πει ούτε ο ίδιος ο επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο οποίος είναι έντονα ενοχλημένος με την εν γένει συμπεριφορά της Τουρκίας.

Οι πολιτικοί αναλυτές στην αμερικανική πρωτεύουσα πιστεύουν ότι ο κ. Τίλερσον δίνει την τελευταία ευκαιρία στη διπλωματία ελπίζοντας σε βελτίωση των σχέσεων με την Τουρκία, αλλά δεν πρέπει να είναι αισιόδοξος. Σίγουρα η απόφαση είναι να επιστρέψει στο αμερικανικό «μαντρί» ο κ. Ερντογάν, αλλά οι Αμερικανοί -όπως τονίσαμε πολλές φορές- λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο πρόεδρος της Τουρκίας. Είναι ένας αυταρχικός άνθρωπος και πολιτικός, ένας σκληρός και φανατικός ισλαμιστής, με άπειρες και απίστευτες εμμονές. Δεν πρόκειται να αφήσει ήσυχες την Ελλάδα και την Κύπρο. Ας μην είμαστε αφελείς και μωροί.

Αλλά -και αυτό το αντιλαμβάνονται και οι Αμερικανοί, αλλά ζουν στον κόσμο της λανθάνουσας αισιοδοξίας τους- δεν πρόκειται να αφήσει ήσυχη ούτε την Αμερική. Στο μυαλό του είναι ένας αντάρτης της διεθνούς πολιτικής σκηνής. Στην πραγματικότητα είναι ένας αντιαμερικανός που θέλει να εκδικηθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή είναι πεπεισμένος πως κρύβονται πίσω από το σικέ πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 2016.

Αν -και μιλώ υποθετικά- δεν ήταν τότε πρόεδρος της Αμερικής ο Μπάρακ Ομπάμα, θα μπορούσα να δεχθώ ότι οι Αμερικανοί σχεδίασαν την ανατροπή του. Αλλά, ο συγκεκριμένος πρόεδρος ήταν μαλακός και άκακος. Πίστευε στη Δημοκρατία και όσο και να αντιπαθούσε τον Ερντογάν, δεν θα κατέφευγε στο πραξικόπημα. Όμως, ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν πρόκειται να πιστέψει ποτέ, πως οι Αμερικανοί είναι αθώοι.

Το αρρωστημένο του μυαλό έχει πειστεί ότι οι Αμερικανοί και οι Εβραίοι σχεδίασαν την εξόντωσή του. Δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι οι συγκεκριμένοι, τα πραξικοπήματα τα κάνουν και το ποσοστό της αποτυχίας είναι μηδενικό.

Ο Αμερικανός πρέσβης γνωρίζει πως έχει την ευθύνη των λόγων του. Η ενημέρωση που κάνει στους προϊσταμένους του στην Ουάσιγκτον είναι η ορθή. Δίνει τη σωστή διάσταση των πραγμάτων και καταγράφει και τα συμπεράσματα του. Τα λέει πολύ καλά. Εάν επιχειρήσει ο Ερντογάν να κτυπήσει την Ελλάδα και την Κύπρο, οφείλει να σταθεί στο πλευρό των αδυνάτων, και να υποστηρίξει το Δίκαιο. Στο μεταξύ, ας συνεχίσει την προσπάθεια για να αποτραπούν τα βρώμικα σχέδια του Ερντογάν…

.m.igantiou hellasjournal.com

Κατά πού πέφτει το λεγόμενο ....υπουργείο Οικονομίας - Ανάπτυξης, σύντροφοι;

anaptixi arkas

Παραιτήθηκε ο υπουργός Οικονομίας - Ανάπτυξης  και έφερε ανασχηματισμό. Γιατί σύντροφοι; Κανείς δεν ξέρει τι κάνει αυτό το υπουργείο. Και να γιατί.  

Γιατί θα το πρόσεχε  μόνο αν η επωνυμία του ήταν υπουργείο Φανφάρας και Φούμαρων... Αυτή τη δουλειά κάνει  από το 2015. 

Παχιά λόγια. Ανοησίες για στόχους. Επενδυτικές ευκολίες φαντάσματα… Απλοποιήσεις με 1-2 βήματα (για αντίστοιχους κλάδους) και για τους άλλους άσε και θα δούμε...

Το 2015 το πέρασαν, με πειράματα της κακιάς ώρας στην πλάτη της βιομηχανικής και βιοτεχνικής αγοράς. Λόγια και φούμαρα για διευκολύνσεις και κατάργηση αντικινήτρων στις αδειοδοτήσεις της βιομηχανίας και βιοτεχνίας. 

Στην πράξη ένας ακαταλαβίστικος νόμος για συγκεκριμένες περιπτώσεις. Και η συνέχεια επί της οθόνης... Κατά τα άλλα χρειάζεσαι τέσσερις άδειες: σκοπιμότητας, εγκαταστάσεως, περιβαλλοντική, και λειτουργίας για να στήσεις και εργαστήρι να φτιάχνεις ζυμάρι...

Δύο χρόνια θα τραβιέσαι να πάρεις την πλέον ασήμαντη άδεια να λειτουργήσεις και παπουτσάδικο!!! Και αυτό αν δεν σε κολλήσουν στον τοίχο οι υπηρεσίες του υπουργείου Περιβάλλοντος ή κάποιος ελεύθερος σκοπευτής... πολεοδόμος, δασολόγος, αρχαιολόγος που θεωρεί την κάθε επένδυση οχυρό ξένων καταχτητών...

Και τι κάνει το υπουργείο Φανφάρας -γνωστό και ως Οικονομίας - Ανάπτυξης-μπροστά στο χάλι αυτό;

Μελετάει, εδώ και 3 χρόνια, πως θα γίνουν ελκυστικές οι επενδύσεις (λες και είναι μελιτζάνες...). Και πως το κράτος-αφέντης δεν θα παρεμβαίνει!!! να λύνει τις διαφορές με εκείνους που πολεμάνε την φάμπρικα ή τους "εθελοντές οικολόγους" που προσποιούνται πως ανατριχιάζουν όταν βλέπουν φουγάρο...

Το 2016 σκέφτηκαν να αναστήσουν μέσα από το υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης το πρώην υπουργείο Βιομηχανίας (το κατάργησε το ΠΑΣΟΚ το 1982 γιατί έπιανε αλλεργία τους τότε πρασινοφρουρούς).  

Και τι δεν έταξαν τότε οι Συριζαίοι του Οικονομίας και Ανάπτυξης. Ότι θα αναστήσουν όλες τις βιομηχανίες ερείπια στις εθνικές οδούς και στους παράδρομους...

Ότι θα πάρουν τις μικρές βιοτεχνίες και θα τις μεγαλώσουν με το ζόρι… Ότι θα ζητάς σήμερα την άδεια να λειτουργήσεις το ξυλάδικο και θα σου την φέρνουν την επομένη με μια πίτσα δώρο...

Ότι θα κάνουν μαζώξεις... ομάδων –ομάδων επιχειρήσεων και όλες αυτές θα μετατρέπονται σε "νεράιδο-βιομηχανίες" πρότυπα στην Ευρώπη. Ότι... Ότι...

Τι έγινε στην πράξη; ξαναβάλανε εμπρός την κρατική βιομηχανία ζάχαρης με λεφτά του κοσμάκη και τώρα ψάχνουν πώς να την πουλήσουν. 

"Κορτάρανε" και με την κρατική αιμορραγία σε βάρος των φορολογούμενων, την ΛΑΡΚΟ, αλλά τα παράτησαν όταν είδαν πως γελούσε μαζί τους και το παρδαλό κατσίκι.

Ούτε χρόνο δεν έκλεισε και αυτή η φανφάρα. Πάει και το υπουργείο Βιομηχανίας. Το ξεχάσανε στον προηγούμενο ανασχηματισμό. Το σβήσανε από τον χάρτη των υπουργικών χαρτοφυλακίων... Και βεβαίως  ούτε που ανοίξανε ξανά κουβέντα για τέτοιο υπουργείο.

Το 2017 οι σύντροφοι του Οικονομίας - Ανάπτυξης το ρίξανε στις επενδύσεις. Και από πού δεν θα φέρνανε επενδυτές. Μέχρι και στη Βενεζουέλα ψάξανε, σε κάποιο ταξίδι οικονομικής διπλωματίας. 

Τι Ελληνοαμερικανούς θα φέρνανε να μας γεμίσουν δολάρια. Τι Γάλλους που δεν θα ξέραμε που να τους στριμώξουμε. Τι τεράστιες επενδύσεις για fast-track σχεδιάσανε. Και τι δεν μας είπαν μέσα από παρόμοιες φανφάρες...

Κοντέψανε και να αρπαχτούν, οι σύντροφοι, για το ποιος θα κουμαντάρει τις επενδύσεις fast – track. 

Κάποιες 10-12 που έχουν εμφανισθεί στα χαρτιά αλλά τις παπαγαλίζουν εδώ και ένα χρόνο χωρίς να καταλαβαίνουν γιατί πρόκειται.

Οι εγχώριοι επιχειρηματίες όμως (που έχουν λόγους να παρακολουθούν τον ανταγωνισμό) έψαξαν και έμαθαν ότι πρόκειται για κάτι τουριστικές και μερικές για ανεμογεννήτριες και ηλιακά...    

Οι σύντροφοι όμως επιμένουν. Έχουμε και επενδύσεις. Έχουμε και υπουργείο για επενδύσεις. Έχουμε και ειδικό πρωθυπουργικό επιτελείο για τους επενδυτές.

Με τούτα και με τα άλλα όμως το υπουργικό επιτελείο των συντρόφων του υπουργείου Οικονομίας και Ανάπτυξης έμπλεξε (λες και δεν τα ήθελε...) και τον Τσίπρα να υπόσχεται ορδές επενδυτών... (με τους Αμερικανούς να καταφθάνουν σε μεραρχίες...) που θα ξαναχτίσουν... βιομηχανικά, βιοτεχνικά και ξενοδοχειακά την Ελλάδα.

Αλλά όταν οι κομματικοί πατριώτες... (του ΣΥΡΙΖΑ) ξεσηκώθηκαν ενάντια στα μεταλλεία στις Σκουριές, στα ξενοδοχεία Κέρκυρας και Κρήτης και στο Ελληνικό, το υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης ούτε και που πήρε χαμπάρι... Τα έμαθε στη συνέχεια από τους Ρουβίκωνες...

Του Γιώργου Κράλογλου