Τετ01242018

Τελευταία ΕνημέρωσηΤρι, 23 Ιαν 2018 6pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Η ΖΩΗ ΟΛΗ .....ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ

kideia moisiadi

Δυστυχως ενα αγγελούδι ένα αθώο παιδάκι έφυγε απο τη ζώη... από μια σφαίρα.

Χτές και σήμερα ολες οι κασάνδρες και οι δήθεν "λυπούντε" και εύχοντε να είναι το τελευταίο θύμα. Μπράβο .Θύμα τίνος; Πολέμου;Ατυχήματος;Τίνος;

Πέστε τα πράγματα με το όνομά τους.Θυμα εγκληματιών, αδιστακτων κακοποιών.Τωρα ανακαλυψαν τα "Αβατα"Μενιδιου ,Ασπροπυργου ,Ζεφειριου κλπ κλπ ;

Στο βωμο της προστασιας ιδιαιτερων πληθυσμιακων ομαδων εχουν μεινει απροστατευτοι ολοι οι υπολοιποι κατοικοι αυτων των περιοχών με τις περιουσιες τους.Ποιος φταίει;Οι Παντες απο την Τοπικη Αυτοδιοικηση μεχρι την Κεντρικη Διοικηση.

Και η Αστυνομια; Βεβαιως εχει τις ευθυνες της.
Αλλα..Υπαρχει ενα αλλα που πρεπει να απαντηθει απο την Κεντρικη Διοικηση και το Υπουργειο Προστασιας του Πολιτη.

Ποσοι Αστυνομικοι δουλευουν σ αυτες τις περιοχες;
Γιατι ειναι μετρημενοι στα δαχτυλα των χεριων μας;
Ποσοι δουλευουν νυχτα;Μετριουντε στα δαχτυλα του ενος χεριου;
Ποες παρανομιες οικονομικης φυσεως απο μεγαλοσχημωνες γινοντε σ αυτες τις περιοχες;

Απο παρανομες διακινησεις καυσιμων,εμπορευματων,αλλα δυστυχως και ΕΝΟΙΚΙΣΑΣΗ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ως εργατων αντι Πινακιου Φακης.
Αυτα αν δεν τα γνωριζουν ειναι ανικανοι να Κυβερνουν, αν ομως τα γνωριζουν ειναι Συμμετοχοι σε Ποινικα Αδικηματα.
Οι Αστυνομικοι εκτελουν εντολες αυτοι οι λιγοι που ΣΚΟΠΙΜΑ φροντισαν να υπαρχουν στο δρομο ,στη γειτονια ,με καθε κινδυνο.

Οι αλλοι;
Οι Κυβερνωντες και διαπλεκομενοι;

Τα συμπερασματα δικα σας.

Ας αφησουν τα κροκοδειλια δακρυα και τις δηθεν αναδαρθρωσεις της ΕΛΑΣ γιατι οδηγουν στην Πληρη αποδιαρθρωση.
Αυτα φιλοι μου ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

Α και μην τολμησει κανεις τιποτα γιατι ως γονος αγροτοκτηνοτροφικης οικογενειας την ΚΑΠΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΧΩ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΗ
Καποιοι ξερετε τι σημαινει αυτο.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΩΣ ΕΔΩ.

Θανάσης Κατερινόπουλος

ΣΗΜ: Στο ιερό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου έπεσε η αυλαία του ανείπωτου δράματος που εκτυλίχθηκε την Παρασκευή στο Μενίδι, με τον αδόκητο θάνατο του 11χρονου Μάριου από αδέσποτη σφαίρα.
Η οικογένεια, οι συμμαθητές του από το σχολείο, οι συμπαίκτες του στο ποδόσφαιρο και πλήθος κόσμου με λευκά τριαντάφυλλα στα χέρια αποχαιρέτισαν σε κλίμα άφατης οδύνης τον αγαπημένο τους, που τόσο άδικα και πρόωρα έφυγε από τη ζωή.

Μενίδι: Ο θάνατος του 11χρονου αθώου μαθητή Μάριου ξεσκέπασε το γκέτο (vid)

Μπροστά σε στρατηγικό αδιέξοδο και χωρίς επινοήσεις πλέον ο Αλέξης Τσίπρας

tripras agriopos vouli

Σε απόλυτο στρατηγικό αδιέξοδο- αν υποτεθεί ότι διέθετε ποτέ συνεκτική στρατηγική, όπως παρατηρεί βιτριολικά η πολιτική αγορά...- βρίσκεται το Μαξίμου αυτήν την εποχή.

Δεν το μαρτυρά αυτό, μόνο η αξιοσημείωτη αφωνία και η απουσία από το προσκήνιο κάθε κυβερνητικής παρουσίας που θα έδινε κάποιο ευκρινές πολιτικό στίγμα για τις προσεχείς κινήσεις ενόψει όσων επίκεινται και τις προσδοκίες της Αθήνας.

Είναι κυρίως το γεγονός, όπως παρατηρούν ακόμα και εντός κυβερνητικών τειχών, της διαρκούς έκπτωσης στρατηγικών στόχων που θα όριζαν δυνητικά, ένα έστω αβέβαιο πολιτικό άλλοθι, ικανό να υποστηριχθεί στα μάτια της κοινής γνώμης μετά το ναυάγιο του τελευταίου διαστήματος, όπου γενναιόδωρα η ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε σκληρά μέτρα και υψηλά πλεονάσματα, χωρίς να εξασφαλίσει κανένα αντάλλαγμα για τη χώρα.

Από τις μεσοπρόθεσμες ρυθμίσεις για το χρέος και την ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση, που φαίνεται πως απομακρύνεται μέχρι το τέλος του προγράμματος τον Αύγουστο του 2018 και αυτό υπό προϋποθέσεις, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, υπέδειξε στις κουρασμένες κυβερνητικές λεγεώνες τον επόμενο στόχο της εξόδου στις αγορές.

Πρόκειται βεβαίως για επισφαλές, αν όχι απροσέγγιστο όριο, με δεδομένο, όπως παρατηρούν οι οικονομικοί αναλυτές, το υψηλό χρέος και τις δομικές αδυναμίες της Οικονομίας και της Δημόσιας Διοίκησης, που δεν επιτρέπουν ενθαρρυντικές αναγνώσεις στους ιδιώτες δανειστές. Το πιθανότερο, όπως εκτιμούν, είναι η χώρα να χρειαστεί ένα νέο Πρόγραμμα μετά τον Αύγουστο του 2018, οπότε λήγει η διάρκεια του τρέχοντος...

Ως νέα Γη της Επαγγελίας πλέον στην οποία όπως όλα δείχνουν προσανατολίζονται τώρα οι κυβερνητικές προσπάθειες, είναι να κλείσει επιτέλους στο προσεχές Eurogroup η αξιολόγηση- ενώ έπεται η επόμενη από τα μέσα φθινοπώρου...- και να εκταμιευθεί η δόση των 7,5 δις.

Τον ρόλο του αχθοφόρου της νέας γραμμής, ανέθεσε το αμήχανο Μαξίμου στον υπουργό Επικρατείας Αλέκο Φλαμπουράρη, ο οποίος δήλωσε συγκεκριμένα, ότι:

«Βασική επιδίωξη της κυβέρνησης είναι η ολοκλήρωση της αξιολόγησης, καθώς τα προαπαιτούμενα έχουν εκπληρωθεί, παρότι κάποια από αυτά είναι σκληρά.

Και είναι σαφές πως με το κλείσιμο της αξιολόγησης και την εκταμίευση της δόσης των 7,5 δισ. ευρώ θα πάρει ανάσα η πραγματική οικονομία. Γιατί εκτός από την εξόφληση των υποχρεώσεων προς τους πιστωτές, τα υπόλοιπα χρήματα θα καλύψουν ανάγκες της πραγματικής οικονομίας».

Στα ισχυρά μητροπολιτικά κέντρα της Ευρώπης, δεν έχουν πάψει βεβαίως να αναζητούν παρασκηνιακώς ενδιάμεσες λύσεις για τον «Έλληνα ασθενή». Αυτό που δεν είναι όμως γνωστό, είναι οι θέσεις της Ελλάδας, η οποία εμφανίζεται και πάλι σε παθητική κατάσταση αμέτοχου παρατηρητή, ελπίζοντας σε μια βελτιωμένη εκδοχή των προτάσεων Σόϊμπλε για το χρέος.

Χάρη σε αυτήν την προσωρινή ακινησία, όπως γνωρίζουν οι παρατηρητές των διαθέσεων στον ΣΥΡΙΖΑ και την Κοινοβουλευτική Ομάδα, η υπόκωφη δυσαρέσκεια παραμένει ακόμα σε συνθήκες ελεγχόμενης καταστολής.

Ενώπιον δεινού αδιεξόδου, το Μαξίμου περιφέρει δειλά τελευταία, τη θέση ότι το θέμα του χρέους, είναι υπόθεση εθνική που υπερβαίνει την πολιτική διαχείριση μιας κυβέρνησης.

Το υφέρπον αίτημα για σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών- επιστρατεύθηκε κομψά γι΄ αυτό και ο Νίκος Βούτσης...- δεν φαίνεται ωστόσο, να έχει καμία τύχη, από την στιγμή που οι πολιτικοί του αντίπαλοι κατηγορούν τον κ. Τσίπρα ότι με τους τακτικισμούς και την μικροπολιτική του διαχείριση, έκαψε κάθε αξιόπιστη δυνατότητα εθνικής συνεννόησης.

Το πιθανότερο είναι να συναντηθεί κατά μόνας με τους ηγέτες της Αντιπολίτευσης, αφού κανένας δεν δείχνει πρόθυμος να συμμεριστεί σε αυτήν τη συγκυρία, «ξένες» ευθύνες...

Γιώργος Χατζηδημητρίου

 

Γιατί το έκαναν;

tsipras kammenos

Υπάρχουν πράγματα που όλοι γνωρίζουμε. Κάποιοι τα εγκρίνουν, άλλοι τα καταδικάζουν. Ομως μέσα στον ντόρο της αντιπαράθεσης σπανίως τίθενται μια σειρά από αρχικά ερωτήματα: πώς προέκυψε κάτι, ποιοι και πώς το σκέφτηκαν και τι σημαίνει;

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Ελληνες. Είναι γεγονός περί του οποίου στην Κουμουνδούρου δεν αρέσει να μιλάει, ενώ η αντιπολίτευση το επικαλείται συστηματικά σε μια προσπάθεια να καταδείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρεται πρωτίστως για το πώς θα παραμείνει στην εξουσία, επιδεικνύοντας ένα μείγμα κυνισμού και τυχοδιωκτισμού. Αν βάλουμε κατά μέρος το ποιος έχει δίκιο, μένει να δούμε πώς έφτασε μέχρι εκεί.

Κατ’ αρχάς μια διαπίστωση: η συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛΛ. δεν προέκυψε αφού πρώτα εξαντλήθηκαν τα εναλλακτικά σενάρια για συνασπισμό με άλλα κόμματα. Για να το πούμε διαφορετικά, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έμεινε από συμμάχους αλλά επέλεξε, δεν εξαναγκάστηκε να συνεργαστεί με τους ΑΝ.ΕΛΛ.

Κι αυτό φάνηκε ακόμα πιο καθαρά στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, όταν η συγκυβέρνηση με τον Π. Καμμένο θεωρήθηκε αυτονόητα και χωρίς καμία συζήτηση η πλέον πρόσφορη λύση. Γιατί; Νομίζω ότι οι λόγοι ήταν δύο, ο ένας ιδεολογικός και ο άλλος πολιτικός με τη στενή έννοια.

Η ιδεολογική διάσταση της συνεργασίας είναι προφανής: ο ΣΥΡΙΖΑ θέλησε να περάσει το μήνυμα ότι η προεξάρχουσα διάκριση σήμερα είναι μνημόνιο-αντιμνημόνιο και όχι Αριστερά-Δεξιά, όπως παλιά. Μόνο που αυτό δεν ισχύει. Διότι αν ίσχυε, θα έπαιζε το ενδεχόμενο συνεργασίας με τη Χρυσή Αυγή, πράγμα φυσικά αδιανόητο. Συνεπώς το δίπολο Αριστερά-Δεξιά παραμένει ως υπέρτατο κριτήριο, αλλά αποκρύπτεται για ευνόητους λόγους.

Στο πολιτικό ή μάλλον κομματικό επίπεδο, και σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις αμέσως μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, η συνεργασία με τον Καμμένο ήταν ένας προαποφασισμένος και βραχύβιος ελιγμός. Το σενάριο προέβλεπε άτακτη οπισθοχώρηση των πιστωτών συνοδεία μουσικής, αποθέωση του οργανοπαίχτη Τσίπρα και ξανά εκλογές, με τον ΣΥΡΙΖΑ να εξασφαλίζει αυτοδυναμία, δηλαδή κυβέρνηση χωρίς τους ΑΝ.ΕΛΛ.

Το τι συνέβη στη συνέχεια το ξέρουμε: η κυβέρνηση ανακάλυψε (!) ότι η ετυμηγορία του ελληνικού λαού δεν δεσμεύει τις κυβερνήσεις των πιστωτών μας. Και για όποιον δεν κατάλαβε, το όνειρο έγινε καθαρή «αυταπάτη» όταν ο Σόιμπλε μας έταξε λεφτά για να φύγουμε.

Επειδή όμως για καταστάσεις περίπλοκες σαν κι αυτή οι αιτίες είναι συνήθως πολλές, ας συνεχίσουμε το ψάξιμο. Εχω την εντύπωση ότι στην τακτική του ΣΥΡΙΖΑ βάρυνε πολύ και κάτι άλλο: αν επέλεγε για συνεργάτη ένα κόμμα της Κεντροαριστεράς, πράγμα όχι αδύνατο αν σκεφτεί κανείς τι έχουν δει τα μάτια μας, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναγκαζόταν να πλησιάσει ιδεολογικά τον εταίρο του και κυρίως να μοιραστεί μαζί του την επιτυχία.

Και αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον απώτερο στρατηγικό του στόχο, δηλαδή τη δημιουργία ενός νέου και ευδιάκριτου δικομματισμού, όπου αντίπαλος θα είναι η Νέα Δημοκρατία, με το Κέντρο ή την Κεντροαριστερά πολιτικά εξαφανισμένα. Ως προς αυτό, οι Ανεξάρτητοι Ελληνες του ήρθαν κουτί.

Δεν τον απειλούν εκλογικά εφόσον το ιδεολογικό χάσμα μεταξύ τους παραμένει και το εκλογικό εκτόπισμα του Π. Καμμένου είναι πολύ μικρό. Επιπλέον, αν ο κυβερνητικός εταίρος ανήκε στην Κεντροαριστερά και τα έσπαγαν, δεν αποκλείεται κάποιοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ να περνούσαν απέναντι, κάτι που σίγουρα δεν θα συμβεί αν χωρίσουν τα τσανάκια τους με τον Καμμένο.

Αντίθετα, μια ρήξη με τους ΑΝ.ΕΛΛ. θα μπορούσε να διαβαστεί σαν ανάκτηση της αριστεροσύνης που, όπως και να το κάνουμε, ένα πλήγμα το έχει δεχτεί όταν η «πρώτη φορά Αριστερά» μπόρεσε να μπει και να παραμείνει στο Μαξίμου με τη βοήθεια της σκληρής Δεξιάς.

Ετσι θα συνεχιστεί η ζωή μας μέχρι τις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Υπάρχει όμως και το τίμημα. Η μακροζωία του κυβερνητικού σχήματος, πράγμα γα το οποίο επαίρεται ο ΣΥΡΙΖΑ, μετατρέπει τη σύμπραξη με τους ΑΝ.ΕΛΛ. από κίνηση τακτικής σε δομικό χαρακτηριστικό. Και ο λεκές αυτός δύσκολα θα βγει. Aν βγει!

Γιατί κάποια πράγματα μένουν. Δεν εννοώ την άρνηση των ΑΝ.ΕΛΛ. να ψηφίσουν ορισμένα μέτρα που θα περάσουν με τη βοήθεια της αντιπολίτευσης, όπως έγινε με την εκκίνηση της διαδικασίας για την ανέγερση μουσουλμανικού τεμένους.

Εννοώ τη δήλωση του Πάνου Καμμένου στον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος, παρόντος του Αλέξη Τσίπρα, να μην ανησυχεί γιατί με ένα τηλεφώνημά του θα ρίξει την κυβέρνηση την επόμενη μέρα. Πόσο αριστερή είναι μια κυβέρνηση που τη ρίχνει τόσο εύκολα ο προκαθήμενος της Εκκλησίας;

Γιώργος Γιαννουλόπουλος

Το QE φεύγει...Η αυτοδυναμία έρχεται; Συμπεράσματα από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις

dimoskopisi

Με αμείωτη ένταση συνεχίζεται η καταγραφή των τάσεων της κοινής γνώμης με τις κυλιόμενες δημοσκοπήσεις να έχουν «πάρει φωτιά». Η περίοδος που διανύουμε είναι κρίσιμη, μια και όλα τα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος είναι στον αέρα και οι όποιες σχετικές εξελίξεις δεν προμηνύονται ευοίωνες για τα ελληνικά συμφέροντα.

Τόσο στο Μέγαρο Μαξίμου όσο και στην Πειραιώς τα επιτελεία των δύο αρχηγών σε σχεδόν καθημερινή βάση λαμβάνουν πληροφορίες και στοιχεία για έρευνες που «τρέχουν» και περιλαμβάνουν άλλοτε ποιοτικά στοιχεία και άλλοτε στοιχεία που έχουν να κάνουν με την αντίδραση των πολιτών πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα.

Τα τελευταία 24ωρα, αυτό που δείχνει να κυριαρχεί είναι το ξεθώριασμα του κεντρικού κυβερνητικού στόχου που ονομαζόταν «χρέος και QE». Φαίνεται πως και στα δύο θέματα δε θα υπάρχουν καλές ειδήσεις για τη χώρα και κατ επέκτασιν θα δημιουργηθούν προβλήματα στο λεγόμενο «αφήγημα» του Μεγάρου Μαξίμου.

Η κακή λοιπόν πορεία του «αφηγήματος» δείχνει ήδη να αποτυπώνεται και στα πρώτα ευρήματα των δημοσκοπήσεων που έχουν στα χέρια τους Μέγαρο Μαξίμου και ΝΔ.

Σύμφωνα με πληροφορίες το κεντρικό συμπέρασμα των ερευνών είναι η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του πρωθυπουργού. Παρότι ο Αλέξης Τσίπρας αποτελούσε το δυνατό χαρτί του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης συνολικά, αυτό δείχνει να μην ισχύει πλέον. Ο δείκτης ικανοποίησης από τους χειρισμούς του είναι μικρός και η δημοφιλία του υπολείπεται εκείνης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μέχρι σήμερα ο κ.Τσίπρας αποτελούσε το μεγάλο «όπλο» της κυβέρνησης, φαίνεται όμως πως έχουμε μπει σε μία διαφορετική φάση, στην οποία οι πολίτες δυσπιστούν απέναντί του.

Το δεύτερο συμπέρασμα των δημοσκοπήσεων είναι πως όσο περνάει ο καιρός η ΝΔ φτάνει ολοένα και πιο κοντά στο όριο της αυτοδυναμίας.

Τα δημοσκοπικά ευρήματα μπορεί να δείχνουν ακόμα μία απόσταση, όμως βαίνει μειούμενη. Στελέχη μάλιστα της ΝΔ εκτιμούν ότι όσο ο καιρός θα περνάει και οι πολίτες θα αντιλαμβάνονται το περιεχόμενο των μέτρων που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ , τόσο θα στρέφουν το βλέμμα τους προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Βεβαίως η επίτευξη της αυτοδυναμίας δε θα αποτελέσει μία εύκολη υπόθεση όμως στην Πειραιώς θεωρούν ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ τους. Μεγάλη βαρύτητα σε όλες τις δημοσκοπήσεις παίζει η λεγόμενη παράσταση νίκης.Ποιό κόμμα δηλαδή θεωρούν οι πολίτες ότι θα κερδίσει στις εκλογές όποτε και αν αυτές γίνουν. Στην ερώτηση αυτή η ΝΔ διατηρεί πολύ μεγάλο προβάδισμα, στοιχείο που κάνει τα γαλάζια στελέχη να πιστεύουν ότι έχουν πάρει τον «αέρα του νικητή».

Εξαιρετικά μεγάλο είναι και το ενδιαφέρον που παρουσιάζουν τα ευρήματα στις μετακινήσεις των ψηφοφόρων. Στην ΝΔ  παρατηρείται είσοδος ψηφοφόρων από όλα τα κόμμα. Ενδεικτικά η Ν.Δ. κερδίζει πάνω από το 20% των ψηφοφόρων της από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, ενώ σημαντική είναι  η απευθείας μετακίνηση ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση, που φτάνει κοντά στο 15%. Μεγάλη είναι η αποδοχή του λόγου του Κυριάκου Μητσοτάκη και στις τάξεις των ψηφοφόρων του Ποταμιού που αγγίζει μάλιστα το 30%.

Στο πλαίσιο αυτό γαλάζια στελέχη δεν κρύβουν την ικανοποίηση τους για το μέχρι σήμερα «πέρασμα» στην κοινωνία της παρουσίας του κ.Μητσοτάκη. Ενα «πέρασμα» , το οποίο αποτελεί το μεγάλο στοίχημα για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης αν θέλει να αποδειχθεί κυρίαρχος στην πολιτική σκηνή.

Όλα αυτά βεβαίως αποτυπώνονται στις δημοσκοπήσεις, οι οποίες ποτέ δεν έβγαλαν κυβερνήσεις.Πάντοτε όμως αποτύπωναν τάσεις...

Γιάννης Τρουπής

Από τα πανηγύρια στην απογοήτευση. Η .... γραβάτα του Τσίπρα που γίνεται... θηλειά

maximou diadilosi

Σε τεντωμένο σκοινί βαδίζει η κυβέρνηση, έχοντας πλέον ελάχιστες πιθανότητες να εξασφαλίσει κάποια οριστική συμφωνία για τη διευθέτηση του χρέους στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου και με την απογοήτευση να κυριαρχεί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Από τις θριαμβολογίες του Αλέξη Τσίπρα ότι θα φορέσει γραβάτα, η κυβέρνηση πέρασε σε μια πολύ δυσάρεστη θέση, αντιμετωπίζοντας πλέον ακόμη και τον κίνδυνο, αν δεν κλείσει η αξιολόγηση, να μη λάβει την επόμενη δόση του Ιουλίου που είναι απαραίτητη για την πληρωμή των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας, που φθάνουν τα 7,4 δισεκατομμύρια ευρώ.

Παρά τις νέες κυβερνητικές υποσχέσεις, η «καθαρή λύση» που αναζητεί για το χρέος ο πρωθυπουργός απομακρύνεται από τον ορίζοντα. Υπουργός της κυβέρνησης υποστηρίζει, μάλιστα, στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής πως «πριν από τις γερμανικές εκλογές δεν θα πρέπει να περιμένουμε καμία σημαντική εξέλιξη στο θέμα της διευθέτησης του ελληνικού χρέους».

Δεν θέλει ρήξη

Τις επόμενες τρεις εβδομάδες η κυβέρνηση αναμένεται να προετοιμάσει το έδαφος για μια νέα υποχώρηση και πιθανότατα ένα νέο επώδυνο συμβιβασμό για να κλείσει, επιτέλους, η αξιολόγηση, καθώς ενδεχόμενη νέα καθυστέρηση θα σηματοδοτούσε απρόβλεπτες καταστάσεις για τη χώρα και ο πρωθυπουργός τη δεδομένη χρονική στιγμή δεν φαίνεται να επιθυμεί τη ρήξη.

Η αποστροφή του Αλέξη Τσίπρα, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο υπουργείο Περιβάλλοντος, ότι ο στόχος θα επιτευχθεί είτε πάρει μια λύση «σαν αυτή που μας παρουσίασε ο Γερμανός υπουργός και αρνηθήκαμε είτε πάρουμε μια ακόμη καλύτερη λύση», φανερώνει ότι η κυβέρνηση τελικά πιθανότατα θα συρθεί σε έναν ακόμη συμβιβασμό και θα υπογράψει όποια συμφωνία τής… σερβίρουν οι δανειστές.

Ο πρωθυπουργός, στην προσπάθειά του για εξεύρεση μιας καλύτερης λύσης, θα συνεχίσει τις επαφές και τις διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους, γνωρίζοντας όμως πως, αν στις 15 Ιουνίου δεν κλείσει η αξιολόγηση, τότε η δόση του καλοκαιριού των 10 δισεκατομμυρίων ευρώ θα βρεθεί «στον αέρα» και η χώρα θα μπει σε νέα περίοδο αβεβαιότητας, η οποία θα προκαλούσε σοβαρούς κλυδωνισμούς και στην κυβέρνηση. Συνεπώς, το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι η κυβέρνηση να δεχθεί τελικά την πρόταση Σόιμπλε, δηλαδή να μπει το ΔΝΤ στο πρόγραμμα, αλλά χωρίς χρήματα και το θέμα του χρέους να μεταφερθεί για αργότερα.

Η τελευταία αρνητική εξέλιξη στο θέμα της διευθέτησης του χρέους προκάλεσε απογοήτευση σε αρκετούς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι ουσιαστικά κλήθηκαν να ψηφίσουν τα νέα σκληρά μέτρα επί τη βάσει μιας αυταπάτης και χωρίς να λάβουν κανένα πραγματικό αντάλλαγμα.

Πολιτικός παράγοντας που έχει πλήρη γνώση του περιεχομένου των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές υποστηρίζει στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής πως «ουδέποτε οι εταίροι έδωσαν στην κυβέρνηση τη δέσμευση ότι στις 22 Μαΐου επρόκειτο να υπάρξει οποιαδήποτε πρόοδος στο θέμα του ελληνικού χρέους. Δεν υπήρχε καμία τέτοια δέσμευση πάνω στην οποία να βασιστεί η αδικαιολόγητη αισιοδοξία που εκφράστηκε από τον πρωθυπουργό».

Σε άμυνα

Η κυβέρνηση μπροστά στο αδιέξοδο, που η ίδια δημιούργησε με τις προσδοκίες που καλλιέργησε για το χρέος, αναμένεται να στηρίξει την άμυνά της σε 4 σημεία.

1 Θα υποστηρίξει ότι η χώρα εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της με την ψήφιση των μέτρων και θα δεσμευθεί -για μία ακόμη φορά- ότι το ζήτημα του χρέους θα λυθεί με καθυστέρηση τους επόμενους μήνες και σε κάθε περίπτωση μέχρι το τέλος της τετραετίας.

2 Θα στραφεί εναντίον των δανειστών και, κυρίως, κατά της Γερμανίας, που ευθύνονται για το νέο αδιέξοδο και δεν σέβονται τις θυσίες του ελληνικού λαού και θα αναδείξει τη σημασία που έχουν οι μεταξύ τους διαφωνίες εις βάρος της χώρας μας.

3 Θα υποστηρίξει ότι πέτυχε τουλάχιστον μία από τις δύο προϋποθέσεις για την ψήφιση των μέτρων, δηλαδή την εφαρμογή των λεγόμενων αντιμέτρων, χάρη στην επιτυχημένη διαπραγμάτευση που έκανε με τους δανειστές.

4 Θα προβάλει ως προτεραιότητα τη δοκιμαστική έξοδο της χώρας στις αγορές που θα επιχειρηθεί τους επόμενους μήνες, ανεξάρτητα από την πρόοδο που θα έχει γίνει στο θέμα του χρέους.

Αναβρασμός

Την ίδια στιγμή, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με «καζάνι που βράζει», καθώς ολοένα και περισσότεροι βουλευτές αντιλαμβάνονται πλέον ότι ο δρόμος για την κυβερνητική πλειοψηφία από εδώ και στο εξής θα είναι στρωμένος με αγκάθια και όχι με… ροδοπέταλα, όπως ορισμένοι πίστευαν πριν από λίγο καιρό.

Τα μέλη της ομάδας των «53+» τηρούν στάση αναμονής, αν και ήδη ορισμένοι βουλευτές έκαναν επίδειξη ισχύος με την «ανταρσία» στην οποία προχώρησαν την Πέμπτη, ζητώντας κατάργηση διάταξης του Μνημονίου για τα ιδιωτικά σχολεία, την οποία βέβαια… οι ίδιοι είχαν ψηφίσει λίγες μέρες πριν.

Οι περισσότεροι βουλευτές, πάντως, θεωρούν ότι αυτή τη στιγμή οι εξελίξεις επιβάλλουν αυτοσυγκράτηση. Ενδεικτική είναι η δήλωση του κ. Νίκου Φίλη σε συνομιλητές του ότι οι εξελίξεις με τη διευθέτηση του χρέους «αποτελούν πλέον εθνικό θέμα» και για αυτόν το λόγο τηρεί και εκείνος στάση αναμονής.

Σε κάθε περίπτωση, οι συνεχείς διαψεύσεις των προσδοκιών του πρωθυπουργού δημιουργούν αμηχανία σε πολλά κομματικά στελέχη που αδυνατούν να διαχειριστούν τις πιέσεις που δέχονται από τις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από τα νέα μέτρα. Η λαϊκή δυσαρέσκεια αποτυπώνεται και στην πρόσφατη δημοσκόπηση (Pulse για το Action 24), όπου η Νέα Δημοκρατία προηγείται με 13 μονάδες έναντι του ΣΥΡΙΖΑ στην πρόθεση ψήφου.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Χρήστος Μαντάς, σε δήλωσή του στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής παραδέχεται ότι η επόμενη περίοδος θα είναι κρίσιμη, ωστόσο υποστηρίζει ότι η Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει συμπαγής και ενωμένη.

«Εργαζόμαστε εντατικά και με προσήλωση στο στόχο να δοθεί συνολική λύση αντίστοιχη με τις θυσίες του ελληνικού λαού, που είναι και εφικτή και αναγκαία. Οπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές, δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν μέτρα και δεν θα υπάρξουν, αν δεν έχουμε ουσιαστική λύση για το χρέος.

Η Κ.Ο. είναι συμπαγής και με απόλυτη συναίσθηση της κρισιμότητας της περιόδου και θα αντιμετωπίσει, με συλλογικότητα και ενότητα, την όποια άλλη εξέλιξη, που μπορεί να θέσει δυσκολίες στον οδικό χάρτη που έχει χαράξει η κυβέρνηση για οριστική έξοδο από τη σκληρή επιτροπεία στο τέλος του προγράμματος και την εξυπηρέτηση των χρηματοδοτικών αναγκών από τις αγορές», τονίζει ο κ. Μαντάς.

Ιάσων Πιπίνης