Παρ11172017

Τελευταία ΕνημέρωσηΠαρ, 17 Νοε 2017 8pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Γιατί το έκαναν;

tsipras kammenos

Υπάρχουν πράγματα που όλοι γνωρίζουμε. Κάποιοι τα εγκρίνουν, άλλοι τα καταδικάζουν. Ομως μέσα στον ντόρο της αντιπαράθεσης σπανίως τίθενται μια σειρά από αρχικά ερωτήματα: πώς προέκυψε κάτι, ποιοι και πώς το σκέφτηκαν και τι σημαίνει;

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Ελληνες. Είναι γεγονός περί του οποίου στην Κουμουνδούρου δεν αρέσει να μιλάει, ενώ η αντιπολίτευση το επικαλείται συστηματικά σε μια προσπάθεια να καταδείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρεται πρωτίστως για το πώς θα παραμείνει στην εξουσία, επιδεικνύοντας ένα μείγμα κυνισμού και τυχοδιωκτισμού. Αν βάλουμε κατά μέρος το ποιος έχει δίκιο, μένει να δούμε πώς έφτασε μέχρι εκεί.

Κατ’ αρχάς μια διαπίστωση: η συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛΛ. δεν προέκυψε αφού πρώτα εξαντλήθηκαν τα εναλλακτικά σενάρια για συνασπισμό με άλλα κόμματα. Για να το πούμε διαφορετικά, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έμεινε από συμμάχους αλλά επέλεξε, δεν εξαναγκάστηκε να συνεργαστεί με τους ΑΝ.ΕΛΛ.

Κι αυτό φάνηκε ακόμα πιο καθαρά στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, όταν η συγκυβέρνηση με τον Π. Καμμένο θεωρήθηκε αυτονόητα και χωρίς καμία συζήτηση η πλέον πρόσφορη λύση. Γιατί; Νομίζω ότι οι λόγοι ήταν δύο, ο ένας ιδεολογικός και ο άλλος πολιτικός με τη στενή έννοια.

Η ιδεολογική διάσταση της συνεργασίας είναι προφανής: ο ΣΥΡΙΖΑ θέλησε να περάσει το μήνυμα ότι η προεξάρχουσα διάκριση σήμερα είναι μνημόνιο-αντιμνημόνιο και όχι Αριστερά-Δεξιά, όπως παλιά. Μόνο που αυτό δεν ισχύει. Διότι αν ίσχυε, θα έπαιζε το ενδεχόμενο συνεργασίας με τη Χρυσή Αυγή, πράγμα φυσικά αδιανόητο. Συνεπώς το δίπολο Αριστερά-Δεξιά παραμένει ως υπέρτατο κριτήριο, αλλά αποκρύπτεται για ευνόητους λόγους.

Στο πολιτικό ή μάλλον κομματικό επίπεδο, και σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις αμέσως μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, η συνεργασία με τον Καμμένο ήταν ένας προαποφασισμένος και βραχύβιος ελιγμός. Το σενάριο προέβλεπε άτακτη οπισθοχώρηση των πιστωτών συνοδεία μουσικής, αποθέωση του οργανοπαίχτη Τσίπρα και ξανά εκλογές, με τον ΣΥΡΙΖΑ να εξασφαλίζει αυτοδυναμία, δηλαδή κυβέρνηση χωρίς τους ΑΝ.ΕΛΛ.

Το τι συνέβη στη συνέχεια το ξέρουμε: η κυβέρνηση ανακάλυψε (!) ότι η ετυμηγορία του ελληνικού λαού δεν δεσμεύει τις κυβερνήσεις των πιστωτών μας. Και για όποιον δεν κατάλαβε, το όνειρο έγινε καθαρή «αυταπάτη» όταν ο Σόιμπλε μας έταξε λεφτά για να φύγουμε.

Επειδή όμως για καταστάσεις περίπλοκες σαν κι αυτή οι αιτίες είναι συνήθως πολλές, ας συνεχίσουμε το ψάξιμο. Εχω την εντύπωση ότι στην τακτική του ΣΥΡΙΖΑ βάρυνε πολύ και κάτι άλλο: αν επέλεγε για συνεργάτη ένα κόμμα της Κεντροαριστεράς, πράγμα όχι αδύνατο αν σκεφτεί κανείς τι έχουν δει τα μάτια μας, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναγκαζόταν να πλησιάσει ιδεολογικά τον εταίρο του και κυρίως να μοιραστεί μαζί του την επιτυχία.

Και αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον απώτερο στρατηγικό του στόχο, δηλαδή τη δημιουργία ενός νέου και ευδιάκριτου δικομματισμού, όπου αντίπαλος θα είναι η Νέα Δημοκρατία, με το Κέντρο ή την Κεντροαριστερά πολιτικά εξαφανισμένα. Ως προς αυτό, οι Ανεξάρτητοι Ελληνες του ήρθαν κουτί.

Δεν τον απειλούν εκλογικά εφόσον το ιδεολογικό χάσμα μεταξύ τους παραμένει και το εκλογικό εκτόπισμα του Π. Καμμένου είναι πολύ μικρό. Επιπλέον, αν ο κυβερνητικός εταίρος ανήκε στην Κεντροαριστερά και τα έσπαγαν, δεν αποκλείεται κάποιοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ να περνούσαν απέναντι, κάτι που σίγουρα δεν θα συμβεί αν χωρίσουν τα τσανάκια τους με τον Καμμένο.

Αντίθετα, μια ρήξη με τους ΑΝ.ΕΛΛ. θα μπορούσε να διαβαστεί σαν ανάκτηση της αριστεροσύνης που, όπως και να το κάνουμε, ένα πλήγμα το έχει δεχτεί όταν η «πρώτη φορά Αριστερά» μπόρεσε να μπει και να παραμείνει στο Μαξίμου με τη βοήθεια της σκληρής Δεξιάς.

Ετσι θα συνεχιστεί η ζωή μας μέχρι τις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Υπάρχει όμως και το τίμημα. Η μακροζωία του κυβερνητικού σχήματος, πράγμα γα το οποίο επαίρεται ο ΣΥΡΙΖΑ, μετατρέπει τη σύμπραξη με τους ΑΝ.ΕΛΛ. από κίνηση τακτικής σε δομικό χαρακτηριστικό. Και ο λεκές αυτός δύσκολα θα βγει. Aν βγει!

Γιατί κάποια πράγματα μένουν. Δεν εννοώ την άρνηση των ΑΝ.ΕΛΛ. να ψηφίσουν ορισμένα μέτρα που θα περάσουν με τη βοήθεια της αντιπολίτευσης, όπως έγινε με την εκκίνηση της διαδικασίας για την ανέγερση μουσουλμανικού τεμένους.

Εννοώ τη δήλωση του Πάνου Καμμένου στον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος, παρόντος του Αλέξη Τσίπρα, να μην ανησυχεί γιατί με ένα τηλεφώνημά του θα ρίξει την κυβέρνηση την επόμενη μέρα. Πόσο αριστερή είναι μια κυβέρνηση που τη ρίχνει τόσο εύκολα ο προκαθήμενος της Εκκλησίας;

Γιώργος Γιαννουλόπουλος

Από τα πανηγύρια στην απογοήτευση. Η .... γραβάτα του Τσίπρα που γίνεται... θηλειά

maximou diadilosi

Σε τεντωμένο σκοινί βαδίζει η κυβέρνηση, έχοντας πλέον ελάχιστες πιθανότητες να εξασφαλίσει κάποια οριστική συμφωνία για τη διευθέτηση του χρέους στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου και με την απογοήτευση να κυριαρχεί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Από τις θριαμβολογίες του Αλέξη Τσίπρα ότι θα φορέσει γραβάτα, η κυβέρνηση πέρασε σε μια πολύ δυσάρεστη θέση, αντιμετωπίζοντας πλέον ακόμη και τον κίνδυνο, αν δεν κλείσει η αξιολόγηση, να μη λάβει την επόμενη δόση του Ιουλίου που είναι απαραίτητη για την πληρωμή των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας, που φθάνουν τα 7,4 δισεκατομμύρια ευρώ.

Παρά τις νέες κυβερνητικές υποσχέσεις, η «καθαρή λύση» που αναζητεί για το χρέος ο πρωθυπουργός απομακρύνεται από τον ορίζοντα. Υπουργός της κυβέρνησης υποστηρίζει, μάλιστα, στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής πως «πριν από τις γερμανικές εκλογές δεν θα πρέπει να περιμένουμε καμία σημαντική εξέλιξη στο θέμα της διευθέτησης του ελληνικού χρέους».

Δεν θέλει ρήξη

Τις επόμενες τρεις εβδομάδες η κυβέρνηση αναμένεται να προετοιμάσει το έδαφος για μια νέα υποχώρηση και πιθανότατα ένα νέο επώδυνο συμβιβασμό για να κλείσει, επιτέλους, η αξιολόγηση, καθώς ενδεχόμενη νέα καθυστέρηση θα σηματοδοτούσε απρόβλεπτες καταστάσεις για τη χώρα και ο πρωθυπουργός τη δεδομένη χρονική στιγμή δεν φαίνεται να επιθυμεί τη ρήξη.

Η αποστροφή του Αλέξη Τσίπρα, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο υπουργείο Περιβάλλοντος, ότι ο στόχος θα επιτευχθεί είτε πάρει μια λύση «σαν αυτή που μας παρουσίασε ο Γερμανός υπουργός και αρνηθήκαμε είτε πάρουμε μια ακόμη καλύτερη λύση», φανερώνει ότι η κυβέρνηση τελικά πιθανότατα θα συρθεί σε έναν ακόμη συμβιβασμό και θα υπογράψει όποια συμφωνία τής… σερβίρουν οι δανειστές.

Ο πρωθυπουργός, στην προσπάθειά του για εξεύρεση μιας καλύτερης λύσης, θα συνεχίσει τις επαφές και τις διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους, γνωρίζοντας όμως πως, αν στις 15 Ιουνίου δεν κλείσει η αξιολόγηση, τότε η δόση του καλοκαιριού των 10 δισεκατομμυρίων ευρώ θα βρεθεί «στον αέρα» και η χώρα θα μπει σε νέα περίοδο αβεβαιότητας, η οποία θα προκαλούσε σοβαρούς κλυδωνισμούς και στην κυβέρνηση. Συνεπώς, το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι η κυβέρνηση να δεχθεί τελικά την πρόταση Σόιμπλε, δηλαδή να μπει το ΔΝΤ στο πρόγραμμα, αλλά χωρίς χρήματα και το θέμα του χρέους να μεταφερθεί για αργότερα.

Η τελευταία αρνητική εξέλιξη στο θέμα της διευθέτησης του χρέους προκάλεσε απογοήτευση σε αρκετούς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι ουσιαστικά κλήθηκαν να ψηφίσουν τα νέα σκληρά μέτρα επί τη βάσει μιας αυταπάτης και χωρίς να λάβουν κανένα πραγματικό αντάλλαγμα.

Πολιτικός παράγοντας που έχει πλήρη γνώση του περιεχομένου των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές υποστηρίζει στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής πως «ουδέποτε οι εταίροι έδωσαν στην κυβέρνηση τη δέσμευση ότι στις 22 Μαΐου επρόκειτο να υπάρξει οποιαδήποτε πρόοδος στο θέμα του ελληνικού χρέους. Δεν υπήρχε καμία τέτοια δέσμευση πάνω στην οποία να βασιστεί η αδικαιολόγητη αισιοδοξία που εκφράστηκε από τον πρωθυπουργό».

Σε άμυνα

Η κυβέρνηση μπροστά στο αδιέξοδο, που η ίδια δημιούργησε με τις προσδοκίες που καλλιέργησε για το χρέος, αναμένεται να στηρίξει την άμυνά της σε 4 σημεία.

1 Θα υποστηρίξει ότι η χώρα εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της με την ψήφιση των μέτρων και θα δεσμευθεί -για μία ακόμη φορά- ότι το ζήτημα του χρέους θα λυθεί με καθυστέρηση τους επόμενους μήνες και σε κάθε περίπτωση μέχρι το τέλος της τετραετίας.

2 Θα στραφεί εναντίον των δανειστών και, κυρίως, κατά της Γερμανίας, που ευθύνονται για το νέο αδιέξοδο και δεν σέβονται τις θυσίες του ελληνικού λαού και θα αναδείξει τη σημασία που έχουν οι μεταξύ τους διαφωνίες εις βάρος της χώρας μας.

3 Θα υποστηρίξει ότι πέτυχε τουλάχιστον μία από τις δύο προϋποθέσεις για την ψήφιση των μέτρων, δηλαδή την εφαρμογή των λεγόμενων αντιμέτρων, χάρη στην επιτυχημένη διαπραγμάτευση που έκανε με τους δανειστές.

4 Θα προβάλει ως προτεραιότητα τη δοκιμαστική έξοδο της χώρας στις αγορές που θα επιχειρηθεί τους επόμενους μήνες, ανεξάρτητα από την πρόοδο που θα έχει γίνει στο θέμα του χρέους.

Αναβρασμός

Την ίδια στιγμή, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με «καζάνι που βράζει», καθώς ολοένα και περισσότεροι βουλευτές αντιλαμβάνονται πλέον ότι ο δρόμος για την κυβερνητική πλειοψηφία από εδώ και στο εξής θα είναι στρωμένος με αγκάθια και όχι με… ροδοπέταλα, όπως ορισμένοι πίστευαν πριν από λίγο καιρό.

Τα μέλη της ομάδας των «53+» τηρούν στάση αναμονής, αν και ήδη ορισμένοι βουλευτές έκαναν επίδειξη ισχύος με την «ανταρσία» στην οποία προχώρησαν την Πέμπτη, ζητώντας κατάργηση διάταξης του Μνημονίου για τα ιδιωτικά σχολεία, την οποία βέβαια… οι ίδιοι είχαν ψηφίσει λίγες μέρες πριν.

Οι περισσότεροι βουλευτές, πάντως, θεωρούν ότι αυτή τη στιγμή οι εξελίξεις επιβάλλουν αυτοσυγκράτηση. Ενδεικτική είναι η δήλωση του κ. Νίκου Φίλη σε συνομιλητές του ότι οι εξελίξεις με τη διευθέτηση του χρέους «αποτελούν πλέον εθνικό θέμα» και για αυτόν το λόγο τηρεί και εκείνος στάση αναμονής.

Σε κάθε περίπτωση, οι συνεχείς διαψεύσεις των προσδοκιών του πρωθυπουργού δημιουργούν αμηχανία σε πολλά κομματικά στελέχη που αδυνατούν να διαχειριστούν τις πιέσεις που δέχονται από τις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από τα νέα μέτρα. Η λαϊκή δυσαρέσκεια αποτυπώνεται και στην πρόσφατη δημοσκόπηση (Pulse για το Action 24), όπου η Νέα Δημοκρατία προηγείται με 13 μονάδες έναντι του ΣΥΡΙΖΑ στην πρόθεση ψήφου.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Χρήστος Μαντάς, σε δήλωσή του στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής παραδέχεται ότι η επόμενη περίοδος θα είναι κρίσιμη, ωστόσο υποστηρίζει ότι η Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει συμπαγής και ενωμένη.

«Εργαζόμαστε εντατικά και με προσήλωση στο στόχο να δοθεί συνολική λύση αντίστοιχη με τις θυσίες του ελληνικού λαού, που είναι και εφικτή και αναγκαία. Οπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές, δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν μέτρα και δεν θα υπάρξουν, αν δεν έχουμε ουσιαστική λύση για το χρέος.

Η Κ.Ο. είναι συμπαγής και με απόλυτη συναίσθηση της κρισιμότητας της περιόδου και θα αντιμετωπίσει, με συλλογικότητα και ενότητα, την όποια άλλη εξέλιξη, που μπορεί να θέσει δυσκολίες στον οδικό χάρτη που έχει χαράξει η κυβέρνηση για οριστική έξοδο από τη σκληρή επιτροπεία στο τέλος του προγράμματος και την εξυπηρέτηση των χρηματοδοτικών αναγκών από τις αγορές», τονίζει ο κ. Μαντάς.

Ιάσων Πιπίνης

Στις ΗΠΑ προσβλέπει πλέον η Αθήνα για «βοήθεια» στο μέτωπο του χρέους

ypex simees allad hpa ee

Βαρόμετρο για τις εξελίξεις στο μέτωπο του χρέους, σύμφωνα με κυβερνητικούς κύκλους, εκτιμάται ότι θα είναι ο ρόλος που θα παίξουν οι ΗΠΑ, στο παζάρι ΔΝΤ και Βερολίνου.

Το γεωπολιτικό ενδιαφέρον της αμερικανικής διοίκησης, αλλά και η έμφαση που δίνεται σε επενδύσεις στη χώρα, όπως πιστοποιείται κι από τις προτάσεις του ελληνοαμερικανικού σχήματος της EXIN για την Εθνική Ασφαλιστική και της Exxon Mobil (εταιρίας που θήτευσε ο νυν υπουργός Εξωτερικών Τίλερσον) για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες αποτελούν πιστοποίηση, σύμφωνα με εκτιμήσεις, ότι η Ουάσινγκτον βάζει ψηλά στην ατζέντα της τη χώρα.

Έστω κι αν βέβαια ο Πρόεδρος της Επιτροπής Νομισματικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Άντι Μπαρ έστειλε αυστηρό μήνυμα προς το ΔΝΤ να μην συμμετάσχει στο τρίτο ελληνικό πρόγραμμα, το ενδιαφέρον του σκληρού πυρήνα του αμερικανικού κατεστημένου είναι δεδομένο. Άλλωστε μεγάλοι οίκοι και  fund (π.χ. Paulson, Black rock, Prem Watsa) έχουν χτίσει θέσεις στην Ελλάδα ενώ ο εμβληματικός οίκος Rothchild είναι ο βασικός πυλώνας – σύμβουλος της Αθήνας για την δοκιμαστική έξοδο στις αγορές.
 
Πάντως την Κυριακή, ένα 24ωρο πριν το κρίσιμο Eurogroup, αναμένεται να συναντηθούν στις Βρυξέλλες, εκπρόσωποι των κρατών (ΕΕ, ΗΠΑ) που μετέχουν στο λεγόμενο Washington Group, ώστε να λειάνουν το έδαφος για μια ενδεχόμενη συμφωνία τη Δευτέρα. Σημειώνεται ότι η αντίστοιχη προσπάθεια που καταβλήθηκε πριν λίγες μέρες στο Μπάρι στο περιθώριο του G7 δε στέφθηκε από επιτυχία.
 
Το παζάρι αυτό αναμένεται να ενταχθεί στη συνολική διαδικασία που είναι σε εξέλιξη μεταξύ της Ουάσιγκτον και του Βερολίνου για τη διαμόρφωση μιας νέας ισορροπίας. Η διοίκηση Τραμπ άλλωστε πιστεύει ότι το Βερολίνο οφείλει να δώσει περισσότερα τόσο σε επίπεδο άμυνας, όσο και σε επίπεδο στήριξης της ευρωπαϊκής περιφέρειας, που για τις ΗΠΑ είναι κομβικής  - πέρα από ιστορικής - στρατηγικής σημασίας για την ανάσχεση της διείσδυσης των «ανατολικών δυνάμεων» Ρωσίας και Κίνας.
 
Ωστόσο τα επιχειρήματα του Βερολίνου είναι ιδιαίτερα ισχυρά καθώς άπτονται της οικονομικής του στρατηγικής αλλά και της γεωπολιτικής άσκησης που έχει εδώ και χρόνια σε εξέλιξη και αφορά  την εγκαθίδρυση μιας γερμανικής εκδοχής για την ευρωζώνη.
 
Την ώρα λοιπόν που τα μεγάλα «βουβάλια» θα κονταροχτυπιούνται η ελληνική αντιπροσωπεία θα προσπαθήσει να πετύχει το βέλτιστο αποτέλεσμα που θα λειτουργήσει ως αντιστάθμισμα στην επιβολή της σκληρής λιτότητας που αποφασίστηκε στη Βουλή την Πέμπτη κι έχει ορίζοντα και πέρα των διακοσιοστών γενεθλίων του σύγχρονου ελληνικού κράτους.
 
Από ελληνικής πλευράς μεταβαίνουν στη Βελγική κυβέρνηση ο υπουργός Οικονομικών κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο αναπληρωτής κ. Γιώργος Χουλιαράκης ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ κ. Δημήτρης Λιάκος. Αξίζει να σημειωθεί ότι στις Βρυξέλλες θα είναι και ο επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους κ. Στέλιος Παπαδόπουλος, που εδώ και πολλά χρόνια χειρίζεται τα θέμα του χρέους έχοντας βαθιά γνώση και απόλυτα διακριτική παρουσία.
 
Τόσο την Κυριακή όσο και τη Δευτέρα πάντως η νύχτα αναμένεται να είναι μακριά καθώς τα ζητήματα είναι σύνθετα καθώς άπτονται σειράς τεχνικών ζητημάτων που εφόσον λυθούν μπορεί να οδηγήσουν σε ένταξη στο πρόγραμμα του ΔΝΤ αλλά και της χώρας στο QE. Εναλλακτικά η υπόθεση πάει σε νέες συζητήσεις τον επόμενο μήνα με τη δόση να εκταμιεύεται σταδιακά.
 
reporter

 

Οι 3 στόχοι του Ερντογάν: Τι θέλει να κάνει το καλοκαίρι στη Συρία, στο Αιγαίο και στην Κύπρο

erdogan trellos

Η διανοητική και ψυχική κατάσταση του προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, είναι στο ναδίρ.

Το αποδεικνύουν δια γυμνού οφθαλμού πολλά γεγονότα και περιστατικά και δεν απαιτείται κανείς να έχει εσωτερική ή ειδική πληροφόρηση.

Είναι απλά άκρως επικίνδυνος άνθρωπος και ηγέτης. Μην ξεχνάτε ότι εξαφάνισε από την πολιτική σκηνή όλους όσους τον ανέδειξαν πρωθυπουργό και μετά πρόεδρο. Οι φυλακές είναι γεμάτες με φίλους του και συνεργάτες, το μοναδικό έγκλημα των οποίων είναι η δημοκρατικότητά τους και η άρνησή τους να αποδεχθούν τον αυταρχισμό του και τον διεφθαρμένο εαυτό του.

Η βασική κουβέντα που ακούει κανείς από Τούρκους δημοσιογράφους και εξόριστους είναι αυτή: Εσχάτως «είναι ασυνήθιστα απρόβλεπτος και σκληρός. Δεν έχει αισθήματα για κανένα», λένε οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν από τότε που ήταν ένα τίποτα. Αυτό σημαίνει πως ανά πάσα στιγμή και ανάλογα με την ψυχική και διανοητική του κατάσταση, μπορεί να λάβει αψυχολόγητες αποφάσεις με χείριστες επιπτώσεις για τη χώρα του ή τους γείτονές του.

Εμάς βεβαίως, μας ενδιαφέρει πρωτίστως η αντίδρασή του σε ότι αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο. Το τι θα πράξει για την Τουρκία και το λαό της, επίσης μας ενδιαφέρει, διότι πάνω απ’ όλα είμαστε δημοκρατικοί πολίτες και δεν ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους ανάλογα με τη φυλή και τη θρησκεία τους ή αν είναι πολίτες ενός εχθρικού κράτους.

Όσοι τον παρακολουθούν συστηματικά, όσοι αναλύουν τον τρόπο με τον οποίο δρα, αντιδρά και ομιλεί, γνωρίζουν ότι το τελευταίο διάστημα είναι ένα «πληγωμένο θηρίο».

Κανένας άνθρωπος, που αγαπά τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, δεν θα δώσει εντολή να κτυπήσουν αλύπητα συνανθρώπους του, απλά επειδή εκφράζουν το δημοκρατικό δικαίωμα της διαφωνίας. Ή επειδή διαδηλώνουν ειρηνικά εναντίον ενός αυταρχικού ηγέτη, που γέμισε τις φυλακές με αντιπάλους του. Αυτό που συμβαίνει στην Τουρκία, μπορεί να συγκριθεί με καθεστώτα όπως της Βορείου Κορέας, της Σαουδικής Αραβίας και γενικά με ηγέτες και κράτη, όπου έχει καταλυθεί η Δημοκρατία.

Όλοι συμφωνούν, και οι κυρίως οι σύμμαχοι του στην Ουάσιγκτον, ότι είναι αυταρχικός, διεφθαρμένος, ένας δικτάτορας που δυστυχώς έχει την έσωθεν «καλή μαρτυρία» των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων. Βεβαίως, τα εκλογικά αποτελέσματα είναι σικέ, αλλά οι πάντες σιωπούν. Δεν θα βρεθεί ούτε ένας σοβαρός άνθρωπος να ισχυριστεί ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι καθαρό.

Οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ, που από την πρώτη στιγμή εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους, φιμώθηκαν. Οι δειλοί ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έβγαλαν τον σκασμό, και αναζητούν τρόπους να τα ξαναβρούν μαζί του. Ανάλγητοι και θεομπαίκτες είναι, ανθρωπάκια που γονατίζουν μπροστά στον Τούρκο Σουλτάνο. Είναι εκβιάσιμοι, άρα και κατώτεροι των περιστάσεων.

Η Καγκελάριος της Γερμανίας τον φοβάται. Ας είμαστε ρεαλιστές. Νομίζει ότι θα μπορούσε να αλλάξει το εκλογικό αποτέλεσμα στην Γερμανία, ενώ όλοι αυτοί οι φανατικοί Τούρκοι, που ζουν στη χώρα της και τον υποστηρίζουν, είναι γνωστό πως δεν ψηφίζουν στις γερμανικές εκλογές. Ας το θέσουμε διαφορετικά: Ελάχιστοι ψηφίζουν εκ των φανατικών, που σημαίνει πως δεν μπορούν να νοθεύσουν τη βούληση του γερμανικού λαού. Στην Ελλάδα και στην Κύπρο, δυστυχώς, βρίθουν οι υποστηρικτές του στην ελίτ των δύο χωρών.

Είναι γνωστό ότι δεν διαθέτουν σπονδυλική στήλη και κάνουν τραγικό λάθος να πιστεύουν ότι υποχωρώντας συνεχώς θα εξημερώσουν το «θηρίο». Ότι είναι να βάλει στο ταραγμένο του μυαλό, θα το κάνει, ακόμα και αν του χαρίσουν το Καστελόριζο ή υποχωρήσουν εντελώς στο Κυπριακό.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι είναι πλέον ασυγκράτητος. Ο ηχηρός μπάτσος που έφαγε από τους Αμερικανούς, τον έχει μετατρέψει σε ταύρο εν υαλοπωλείο. Αυτή τη στιγμή αδυνατεί να αντιδράσει εναντίον των Αμερικανών, διότι είναι αυτοί που τον εκβιάζουν με τα θέματα του Ιμάμη Γκιουλέν και των δύο φίλων του, που βρίσκονται φυλακισμένοι στη Νέα Υόρκη.

Επίσης, τον έχουν θέσει στη γωνία με την απόφαση που υπέγραψε ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ για εξοπλισμό των Κούρδων της Συρίας (YPG), οι οποίοι είναι θανάσιμοι εχθροί του. Λογικά, και με βάση όσα γνωρίζουμε για τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του, θα αντιδράσει προς άλλες κατευθύνσεις, διότι δεν μπορεί να τα βάλει με τους Αμερικανούς.

Πρώτος στόχος είναι οι Κούρδοι αντάρτες του PKK και τα καταφύγια τους στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ήδη έχει ενημερώσει τους Αμερικανούς για την πρόθεσή του να ξεκινήσει ευρείας κλίμακας επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων μαχητών του PKK στο Ιράκ. Το ίδιο θα ήθελε να πράξει και εναντίον των μαχητών του YPG στη Συρία.

Δεύτερος στόχος είναι η Κύπρος και η απόφασή της να ξεκινήσουν οι έρευνες της TOTAL και της ENI στην κυπριακή ΑΟΖ. Απαιτείται μεγάλη προσοχή και ετοιμότητα για αποτελεσματική άμυνα.

Και, Τρίτος στόχος είναι το Αιγαίο και οι περιοχές που θεωρεί «γκρίζες» ή δικές του. Αντί η πολιτική ηγεσία να τον καλοπιάνει και να του δείχνει αδυναμία, είναι καλύτερο και πρέπον να ετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει πιθανές δυσάρεστες καταστάσεις. Οι άνθρωποι στη διανοητική και ψυχική κατάσταση του Ταγίπ Ερντογάν, είναι μεν απρόβλεπτοι, αλλά όταν βρουν αντίσταση καθίστανται αυτόματα και δειλοί. Δεν χρειάζεται να κάνουν τα παλληκάρια ούτε να ρίχνουν νερό στο μύλο του προέδρου της Τουρκίας, οι αρμόδιοι στην Αθήνα και τη Λευκωσία.

Πρέπει να αποφύγουμε τις εθνικιστικές κορώνες και τις φραστικές προκλήσεις. Πρέπει να τον αφήσουμε να βράζει στο ζουμί της τρέλας του, αλλά να δείχνουμε αποφασιστικότητα να αντιμετωπίσουμε ότι αποφασίσει το ταραγμένο του μυαλό

mignatiou

Mιχ. Ιγνατίου: Τι θα… "πάρει" ο Ερντογάν από τον Πρόεδρο Τραμπ

trump erdogan

Ο Ταγίπ Ερντογάν φτάνει σήμερα το βράδυ (τοπική ώρα) στην Ουάσιγκτον έτοιμος για πόλεμο.

Και αυτοί που το λένε κυριολεκτούν. Η πληροφορία διακινείται από ανθρώπους της Τουρκικής Πρεσβείας, από υπαλλήλους των Τουρκοαμερικανικών Οργανώσεων, από στελέχη του ισλαμικού κόμματος του προέδρου της Τουρκίας που ήρθαν προπομποί του «Μεγάλου Ηγέτη», αλλά και από τους Γκιουλενιστές, που επίσης είναι πολλοί στην Αμερική.

Έρχεται για πόλεμο, λοιπόν: Και με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, από τον οποίο ΑΠΑΙΤΕΙ να ακυρώσει την απόφασή του για εξοπλισμό των Κούρδων της Συρίας (YPG). Αλλά και με τους αντιπάλους του. Έστειλε την περασμένη Δευτέρα τον υπουργό του της …Δικαιοσύνης, και ζήτησε από τον Αμερικανό ομόλογό του τη σύλληψη του Ιμάμη Γκιουλέν, πριν από την άφιξη του κ. Ερντογάν στην αμερικανική πρωτεύουσα.

Οι Αμερικανοί βρίσκονται αντιμέτωποι με δύο τελεσίγραφα του Σουλτάνου, ο οποίος ζητά να ταπεινώσει τον Πλανητάρχη, ακυρώνοντας μία πολύ σοβαρή απόφαση, που αφορά τον πόλεμο εναντίον των τζιχαντιστών και επίσης απαιτεί να επιβάλει και τους όρους του στην αμερικανική Δικαιοσύνη.

Ότι είναι ένας παράλογος άνθρωπος και ηγέτης το γνωρίζαμε…

Ότι έχει ψυχασθενικές τάσεις επίσης το ξέραμε…

Ότι είναι αυταρχικός μέχρις εκεί που δεν πάει άλλο… Το γνωρίζαμε και αυτό.

Αλλά δεν μας πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι είναι τόσο, μα τόσο βλάκας.

Κανονικά, εάν οι αμερικανικές αρχές απορρίψουν τους δύο όρους του, όπως αναμένεται, και εάν είναι τόσο μάγκας όσο δείχνει, θα έπρεπε να αρνηθεί να πάει στο Λευκό Οίκο, να ολοκληρώσει το υπόλοιπο πρόγραμμά του, και να φύγει σαν κύριος, αλλά και ως ένας ηγέτης που σέβεται τον εαυτό του.

Ξεχάσατε τι έκανε στον τέως πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα η τότε πρόεδρος της Βραζιλίας. Απέρριψε την πρόσκλησή του όταν πληροφορήθηκε ότι την παρακολουθούσαν όλες οι αμερικανικές υπηρεσίες. Στο τέλος κατέληξε να παραιτηθεί, αλλά η διαφθορά δεν είχε σχέση ούτε με τις παρακολουθήσεις ούτε με το όχι στον Ομπάμα.

Ας είμαστε σοβαροί… Οι άνθρωποι του κ. Ερντογάν στην Ουάσιγκτον -και πιστέψτε με έχει πολλούς σε διατεταγμένη υπηρεσία- ενημέρωσαν χθες ότι «θα πάει στο Λευκό Οίκο για να τα …ψάλλει στον Πρόεδρο Τραμπ», τον οποίο υποτίθεται ότι θα κατηγορήσει και για προδοσία της τουρκοαμερικανικής φιλίας. Υποστήριξαν ότι θα είναι σκληρός με τον Αμερικανό πλανητάρχη και είπαν και άλλες τέτοιες ανοησίες.

Αν και αποφεύγω τις προβλέψεις, θα επιχειρήσω αυτή τη φορά να υποθέσω τον τρόπο αντίδρασης του κ. Τραμπ και των στελεχών που θα λάβουν μέρος στις συνομιλίες με τον Τούρκο Πρόεδρο: 

Για το θέμα των Κούρδων η απάντηση θα είναι αρνητική, διότι τυχόν αλλαγή της απόφασης για ενίσχυσή τους εναντίον των Τζιχανιστών θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για τον Πρόεδρο Τραμπ, και θα προσθέσει ένα ακόμα πονοκέφαλο στους τόσους που τον ταλαιπωρούν. Για το θέμα του Ιμάμη Γκιουλέν, ο κ. Τραμπ δεν θα παρακάμψει τη Δικαιοσύνη. Αν το επιχειρήσει, θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, μεγαλύτερη από τις υποθέσεις ρωσικής ανάμειξης στις αμερικανικές εκλογές.

Αυτό που ίσως προσπαθήσει να κάνει, χρησιμοποιώντας τον πρώην δήμαρχό της Νέας Υόρκης Ρούντι Τζουλιάνι, είναι να «καθαρίσει» τους δύο ταμίες του Ερντογάν και της οικογένειάς του, που βρίσκονται σε φυλακές στη Νέα Υόρκη. Ακόμα και αυτό, όμως, είναι εξαιρετικά δύσκολο.

Η πρόβλεψη μου είναι ότι ο Ερντογάν θα φύγει με άδεια χέρια και με το που θα φτάσει στην Άγκυρα θα ξεκινήσει και η αντίστροφη μέτρηση για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Θα δοκιμαστούν πολύ και πιθανότατα δεν θα αντέξουν τις αναταράξεις που θα προκληθούν…