Δευ06242019

Τελευταία ΕνημέρωσηΔευ, 24 Ιουν 2019 6pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Να (τους...) τα πούμε;

trigono kalanta

Κάλαντα, δωράκια, ευχές γεμάτες ελπίδες, ενέσεις αισιοδοξίας, μια διάχυτη προσπάθεια ξεγνοιασιάς και βεβαιότητας πως ότι κακό και δυσάρεστο θα μείνει πίσω, τα καλά και ρόδινα βρίσκονται μπροστά...

Το καλεί το πνεύμα το γιορτινό. Η εθιμική ανάπαυλα σε μια καθημερινότητα που, ένα, χρόνο μετά, δεν ήταν τελικά και τόσο καλύτερη απ’ όσο την ευχηθήκαμε πέρσι τέτοιο καιρό. Η αναγκαία «ανασυγκρότηση», με παραμυθίες και εμψυχωτικά παιδιάστικα όνειρα. Που, όμως, τα έχουμε τόσο ανάγκη. Κάθε 365 μέρες, να μηδενίζουμε το κοντέρ της πραγματικότητας και να ξεκινάμε από την αρχή, γυρεύοντας μιαν άλλη...

«Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά...ήρθε ο νέος με τα δώρα, με τραγούδια, με χαρά...». Ο άνθρωπος, είναι φτιαγμένος από υλικά ονείρου. Γι’ αυτό αντέχει. Γι’ αυτό σηκώνεται, κάθε φορά που πέφτει. Βαθειά μέσα του, ξέρει την δυστοπία της διαδρομής. Αλλά παίρνει θάρρος και κουράγιο απο την ελπίδα της ουτοπίας που γεννιέται ενστικτωδώς. Και προχωράει με μια ψευδαίσθηση, που καταλήγει η μόνη αλήθεια...

Δεν ταιριάζουν τούτες οι μέρες με μαυρίλες και απαισιοδοξίες. Απαιτούν το παραμύθι τους. Το ενθαρρυντικό, το ζωογόνο, το απαραίτητο οξυγόνο της ζωής. Φέτος, οι ευχές και τα δώρα, χρειάζονται ίσως πιο πολύ από ποτέ. Μόνο που πρέπει να είναι όχι «εθιμικές», αλλά από καρδιάς, να λάμπουν σαν την αλήθεια...

Περνάμε δύσκολες εποχές σε τούτη την πατρίδα. Και γι’ αυτό, φταίει σε μεγάλο βαθμό το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, το παραμύθι των ημερών είχε κυρίως «δράκους». Που δεν κοίταγαν το μέλλον, αλλά στρέφονταν σ’ ένα αποτυχημένο παρελθόν, υποσχόμενοι την... επάνοδο σ’ αυτό!

Αντί η σωρευμένη εμπειρία των ταγών μας, τουλάχιστον, να τους οδηγεί στο να μας λένε τι πρέπει να γίνει για να μην ξαναγίνουν τα λάθη του παρελθόντος, μας προέτρεπαν να... «πάμε σαν άλλοτε», ως εάν δεν έχει μεσολαβήσει τίποτε!

Αντί να προσφέρουν ως δώρο στην κοινωνία την αλήθεια και την σωστή αποτίμηση των σωρευμένων λαθών (τους και μας...), ώστε να τ’ αποφύγουμε για να ξεκινήσουμε από μια νέα πιο ελπιδοφόρα, αν και με απαραίτητες θυσίες, αρχή, μοίραζαν στον κόσμο ψεύτικες ελπίδες, έναν παράδεισο χωρίς σκληρή δουλειά και κόπο. Υπόσχονταν ένα «θαύμα», που διασκέδαζε την απαισιοδοξία και την τελμάτωση. Μοίραζαν «όνειρα» που η λογική έλεγε ότι θ’ αποδειχθούν εφιάλτες...

Αλλά η ελπίδα, προϋποθέτει κι’ ένα μίνιμουμ ρεαλισμού. Για να είναι πειστική, να κινητοποιεί σε δράση, να γαληνεύει...

Η αλήθεια που επιτέλους πρέπει να ειπωθεί (δεν την λένε οι πολιτικοί, ας την σπείρουν οι σοβαροί της ενημέρωσης), είναι πως επιστροφή στο παρελθόν, δεν υπάρχει.

Μπροστά μας, διαγράφεται μια πραγματικότητα στην οποία τίποτε δεν μπορεί να είναι όπως πριν. Τα λάθη μας και η βολική ψευδαίσθηση ανεμελιάς, το αποκλείουν. Και είναι ευθύνη των πολιτικών να μιλήσουν με αλήθειες στον κόσμο, αντί να τον κοροϊδεύουν για μικροπολιτικά οφέλη.

Ο Τσώρτσιλ πέτυχε, επειδή σε δύσκολες ώρες συνέγειρε την κοινωνία στον ρεαλισμό, λέγοντάς της ότι «δεν έχει να προσφέρει, παρά μόνο αίμα, πόνο, δάκρυα και ιδρώτα...»- και η κοινωνία μεγαλούργησε! Σε τέτοιες, απαιτείται θαρραλέα υπέρβαση, λόγος αλήθειας που από μόνη της γεννά ελπίδες.

Κάποιος πρέπει να πει στην ελληνική κοινωνία που δεν βιώνει απλή κρίση, αλλά πραγματική παρακμή θεσμών, αρχών, οικονομίας, ότι για να ξαναβαδίσει στο μονοπάτι της ελπίδας και να μπορεί να διεκδικεί μέλλον, θέλει θυσίες, δάκρυα και ιδρώτα.

Πως τα προεκλογικά επιδόματα, δεν αποτελούν λύση αναθέρμανσης της οικονομίας όταν εξασφαλίζονται από «πλεονάσματα» που στεγνώνουν την αγορά, από περικοπή αναπτυξιακών επενδύσεων.

Πως οι προσλήψεις στο δημόσιο (οι... με υπόσχεση αλλά και οι άμεσες, χωρίς μελέτη των αναγκών), δεν είναι παραγωγικές και αναπτυξιακές, δεν μεγαλώνουν την πίττα -αντίθετα την μικραίνουν. Και το μόνο (κι’ αυτό αμφίβολο...) κέρδος, είναι η εξαγορά ψήφων από τους απελπισμένους...

Χρόνια καλά, με υγεία, τύχη και αισιοδοξία. Κι’ εδώ που έχουμε φθάσει, μόνο το άστρο της αλήθειας μπορεί να φωτίσει τον δύσκολο δρόμο για την ελπίδα για το μέλλον.

Θάνος Οικονομόπουλος

Το γελεκάκι που φοράς...

yellow vests

Ευφάνταστο εύρημα το κίτρινο γιλέκο. Φωσφορίζει, ξεχωρίζει και συμβολίζει (την παρουσία στον δρόμο, την κινητοποίηση). Δεν έχει σημασία ποιός είχε την έμπνευση.

Σημασία έχει το αποτέλεσμα : η Γαλλία θυμάται τον αγωνιστικό εαυτό της, ο Μακρόν υποχωρεί ατάκτως και η Ενωση που «έχει τραχανά απλωμένο» (πονοκέφαλος λόγω Ιταλίας) σιωπά αιδημόνως... Όμως υπήρξε κι άλλο ένα αποτέλεσμα.

Δεν είναι η ευεξήγητη πτώση της δημοτικότητας του Μακρόν(-5 μονάδες μέσα σ΄ένα μήνα), αλλά η άνοδος της Λεπέν (+6 μονάδες μέσα στον ίδιο μήνα, ποσοστό 29% έναντι 27% του Μακρόν)...

Ετερόκλητο το πλήθος στις κινητοποιήσεις που διοργάνωσαν τα ακομμάτιστα-όπως διατείνονται- «Κίτρινα Γιλέκα», ευθεία η υποστήριξη των κινητοποιήσεων από Λεπέν και Μελανσόν, κέρδη για τους Ακροδεξιούς, στασιμότητα για τον ριζοσπάστη της Αριστεράς.Τουλάχιστον μέχρι στιγμής...

Κάποτε ο Γκάρι Λίνεκερ, είχε πεί ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι με 22 ποδοσφαιριστές που κυνηγούν μια μπάλα και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί.

Παραφράζοντας τον αφορισμό του, θα λέγαμε ότι στην σημερινή Ευρώπη οι εργαζόμενοι πασών των πολιτικών αποχρώσεων κινητοποιούνται και αγωνίζονται, αλλά στο τέλος αποκομίζει κέρδη η Ακροδεξιά.

Υ.Γ. Μετά το Μουντιάλ της Ρωσίας ,και την οικτρή αποτυχία της εθνικής Γερμανίας, ο Λίνεκερ τα μάζεψε λέγοντας ότι ο περιώνυμος αφορισμός του ανήκει στην ιστορία. Είθε –εν όψει ευρωεκλογών-να ισχύσει το ίδιο και για την Ακροδεξιά του καιρού μας. Ώστε το μαύρο κύμα να αναχαιτισθεί και να αφορά πλέον το παρελθόν.

Γιάννης Τριάντης

Γιατί η Τουρκία απέτυχε να «γκριζάρει» την κυπριακή ΑΟΖ

KYPRIAKH AOZ XARTES

Η Λευκωσία έκανε το πρώτο βήμα το 2011 με τη γεώτρηση της μικρής αμερικανικής εταιρείας Noble Energy στο τεμάχιο 12. Οι Τούρκοι ακολούθησαν την ίδια τακτική, επιδιώκοντας το ίδιο αποτέλεσμα. Η Κυπριακή Δημοκρατία, όμως, δεν είχε τη δυνατότητα να αντιπαρατεθεί στην Τουρκία. Έτσι, αγνόησε την πρόκληση και προχώρησε το ενεργειακό της πρόγραμμα.

Οι Τούρκοι δεν τόλμησαν να την εμποδίσουν, όπως έκαναν χρόνια αργότερα με το γεωτρύπασνο της ΕΝΙ, ακριβώς επειδή πίσω από την εταιρεία ήταν οι ΗΠΑ.

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η Λευκωσία, προσαρμόζοντας την τακτική της στις δυνατότητές της, απέφυγε να στρατικοποιήσει την αντιπαράθεση. Αγνοεί τις έρευνες που πραγματοποιούν τουρκικά ερευνητικά σκάφη στη δική της ΑΟΖ (τελευταίως το “Μπαρμπαρός”), θεωρώντας πως δεν δημιουργούν τετελεσμένο. Οι Ελληνοκύπριοι δίνουν έμφαση στην εφαρμογή του ενεργειακού προγράμματός του και μέχρι στιγμής το επιτυγχάνουν.

Ο βασικός λόγος που το επιτυγχάνουν είναι ότι ειδικά μετά την ανακάλυψη του γιγαντιαίου κοιτάσματος Zor στην αιγυπτιακή ΑΟΖ και πλησίον των θαλασσίων συνόρων με την κυπριακή ΑΟΖ, εκδήλωσαν έντονο ενδιαφέρον πετρελαϊκοί κολοσσοί. Από τη στιγμή που μπήκαν στο παιχνίδι εταιρείες όπως η ExxonMobil και η Total, η Άγκυρα είχε σχεδόν χάσει το παιχνίδι.

Πλέγμα ασφαλείας στην κυπριακή ΑΟΖ

Βεβαίως, προηγουμένως η Κυπριακή Δημοκρατία είχε φροντίσει να συνάψει συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ της με τις γειτονικές χώρες, κυρίως την Αίγυπτο και το Ισραήλ, ώστε να υπάρχει ξεκάθαρο πλαίσιο νομιμότητας. Εξάλλου, οι αδειοδοτήσεις αφορούν τη θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κύπρου, η οποία καταφανώς ανήκει στους Ελληνοκυπρίους ακόμα και με την τουρκική λογική της ύπαρξης δύο κρατών στο νησί.

Οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός στρατιωτικού πλέγματος ασφαλείας, όπως συνέβη στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν υπήρχαν στο Αιγαίο. Εκεί, η Ελλάδα ήταν μόνη της απέναντι στην Τουρκία, με τους Δυτικούς σε ρόλο διαιτητή και μάλιστα διαιτητή, ο οποίος ευνοούσε την πλευρά που τότε στα μάτια του ήταν σημαντικότερη από στρατηγικής απόψεως. Τα πράγματα, ωστόσο, στην περιοχή μας αλλάζουν κι αυτό ενδεχομένως με κάποιον τρόπο να επηρεάσει και τις ισορροπίες στο Αιγαίο. Προς το παρόν, πάντως, δεν είμαστε εκεί.

Από τα ανωτέρω προκύπτει σαφώς πως η στρατιωτικοποίηση μετατρέπεται σε προνομιακό πεδίο για την Αθήνα όταν ξεφεύγει από το διμερές επίπεδο και στο πλαυρό της Ελλάδος τάσσονται ισχυρές δυνάμεις. Προφανώς, κανείς δεν πρόκειται να πολεμήσει για λογαριασμό σου, αλλά η Άγκυρα θα σκεφθεί πολύ πριν ενεργήσει επιθετικά εάν είναι απομονωμένη, εάν φοβηθεί πως μπορεί να εμπλακεί σε μία περιπέτεια με αβέβαιη κατάληξη. Για να φθάσουμε, όμως, σε ένα τέτοιο σημείο, δεν αρκεί η βούληση και η διπλωματική ικανότητα της Αθήνας. Απαιτούνται και άλλου τύπου προϋποθέσεις, οι οποίες αρχίζουν να διαμορφώνονται, λόγω της συνεχιζόμενης αμερικανοτουρκικής αντιπαραθέσεως.

Άγγελος Συρίγος, slpress

"Η γεωπολιτική της ΠΓΔΜ και η Ελλάδα"

skopia greece flags

Στριμωγμένη στη μέση των Βαλκανίων, περίκλειστη και περιβαλλόμενη από δύσκολους έως εχθρικούς γείτονες, η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) κατέχει μια πολύ κρίσιμη γεωπολιτική θέση στα Βαλκάνια, ειδικά από την οπτική της Ελλάδας.

Η βόρεια γειτονική μας χώρα η οποία, μετά την ολοκλήρωση των διαδικασιών επικύρωσης της Συμφωνίας της Πρέσπας (17.6.2018) από τα κοινοβούλια των Σκοπίων και των Αθηνών, θα αποκαλείται κι επίσημα Βόρεια Μακεδονία, και μάλιστα erga omnes, έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα.

Δεν είναι απλά ένας μικρός βόρειος γείτονας με ένα όνομα που αποτελούσε και αποτελεί “κόκκινο πανί” για πολλούς Έλληνες. Είναι μια γεωπολιτικά κομβική χώρα, κρίσιμη για τη σταθέροτητα στα Βαλκάνια και κατ' επέκταση για τον πρωταγωνιστικό ρόλο που η Ελλάδα φιλοδοξεί να διαδραματίσει στην ευρύτερη περιοχή.

Είναι γεγονός πως η γεωπολιτική φυσιογνωμία της βαλκανικής άλλαξε ριζικά με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας (1991-1992) και τη σταδιακή ανάδυση στη θέση της επτά μικροτέρων χωρών, ορισμένες εκ των οποίων ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία τους που έγιναν ανεξάρτητες. Μια από αυτές ήταν και η ΠΓΔΜ, μια μικρή κεντροβαλκανική δημοκρατία η σταθερότητα της οποίας χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα ευάλωτη, καθώς αποτελεί το σημείο όπου τέμνονται επικίνδυνα τα δύο αντίπαλα “τόξα” (ορθόδοξο και ισλαμικό) της περιοχής, που στο πρόσφατο παρελθόν έδωσαν αιματηρές συγκρούσεις στη Βοσνία και στο Κόσοβο.

Από τη στιγμή που η ΠΓΔΜ εμφανίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος (8 Σεπτεμβρίου 1992) στο γεωπολιτικό σκηνικό της χερσονήσου μας, σχεδόν όλοι οι γείτονές της εκδήλωσαν απροκάλυπτα το ενδιαφέρον τους και προσπάθησαν να αυξήσουν την επιρροή τους στα εδάφη αυτής της νεότευκτης δημοκρατίας. Για ένα διάστημα μάλιστα (1992-2001) σχεδόν όλες οι γειτονικές της χώρες άρχισαν να "ορέγονται" τον ευαίσθητο γεωστρατηγικό της χώρο, σε σημείο ώστε οι ΗΠΑ να πάρουν την "προληπτική απόφαση" να σταθμεύουν μόνιμα αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις στα Σκόπια.

Διακηρυγμένος σκοπός της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας ήταν να λειτουργήσουν πυροσβεστικά και αποτρεπτικά για την περίπτωση μετάδοση των γιουγκοσλαβικών συγκρούσεων προς νότο -κάτι που έγινε ολοφάνερο με τον πόλεμο στο Κόσοβο (1998-1999) και τον Νατοϊκό βομβαρδισμό της Σερβίας (άνοιξη του 1999).

Με πρόφαση λοιπόν το ενδεχόμενο επέκτασης των συγκρούσεων της Βοσνίας και του Κοσόβου προς νότο, οι ΗΠΑ έβαλαν "πόδι" στην ΠΓΔΜ, την οποία θεωρούν εξαιρετικά ευάλωτη ακόμη και στην παραμικρή αποσταθεροποιητική κίνηση. Οι ανησυχίες των ΗΠΑ πηγάζουν κι από το γεγονός ότι στο έδαφος της ΠΓΔΜ τέμνονται, όπως προαναφέραμε, επικίνδυνα τα δυο αντίπαλα "τόξα" της βαλκανικής, γεγονός που θα προσέδιδε σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση και θρησκευτικό χαρακτήρα και ίσως να παρέσυρε και τους δυο άσπονδους συμμάχους του ΝΑΤΟ, την Ελλάδα και την Τουρκία, σε μια καταστρεπτική, για τα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην ανατολική Μεσόγειο, περιπέτεια...

Στη συνέχεια προστέθηκε στους αμερικανικούς προβληματισμούς και η ανησυχία για τη γεωπολιτική διείσδυση της Ρωσίας στα δυτικά Βαλκάνια, καθώς και ο αποσταθεροποιητικός ρόλος που θα μπορούσε να διαδραματίσει μια ανεξέλεγκτη αντιδυτική Τουρκία υπό τον Ερντογάν, η οποία φλερτάρει απροκάλυπτα με τον αυταρχισμό και τον ισλαμισμό.

Με διεθνή παρέμβαση που οδήγησε στη Συμφωνία της Αχρίδας (13 Αυγούστου 2001) οι αιματηρές εθνοτικές συγκρούσεις μεταξύ Σλαβομακεδόνων (65% του πληθυσμού) και Αλβανών (27%), που διήρκεσαν έξι μήνες (Φεβρουάριος-Αύγουστος 2001), σταμάτησαν και η αλβανική μειονότητα, αποκτώντας περισσότερα δικαιώματα στη γλώσσα και στην αυτοδιοίκηση, άρχισε να βλέπει τον εαυτό της ως “συνδιαχειριστή” ορισμένων περιοχών της ΠΓΔΜ, με αλβανική πλειονότητα, αφήνοντας έτσι κατά μέρος τις αποσχιστικές της τάσεις.

Η Ελλάδα, η οποία μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, φιλοδοξούσε να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στα Βαλκάνια, έπειτα από μια τρίχρονη (1992-1995) στείρα αντιπαράθεση με αυτόν τον μικρό νεόκοπο γείτονά της, άλλαξε πολιτική επιδιώκοντας πλέον να προσδέσει την ΠΓΔΜ στο δικό της “άρμα” συμφερόντων και να τη χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο για γεωοικονομική διείσδυση προς τις αγορές της βόρειας βαλκανικής.

Έτσι η ελληνική εξωτερική πολιτική με επίκεντρο τα Σκόπια εγκαινίασε, μετά το 1995 και την υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, με την οποία η Ελλάδα αναγνώριζε τη γειτονική χώρα με τη σύνθετη ονομασία “Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας”, μια νέα περίοδο “οικονομικής διπλωματίας” στα Βαλκάνια.

Σύντομα οι πολίτες της ΠΓΔΜ αντιλήφθηκαν τα οφέλη, που μπορούσαν ν' αποκομίσουν μέσα από τη βελτίωση των σχέσεών τους με την Ελλάδα. Με το τέλος του εμπάργκο το 1995 η Ελλάδα κατέστη ο σημαντικότερος οικονομικός εταίρος της χώρας και για ένα διάστημα ήταν και ο υπ' αριθμόν ένα επενδυτής σε αυτή. Από τα διυλιστήρια της ΟΚΤΑ μέχρι βιοτεχνίες και σούπερ μάρκετ, οι ελληνικές εταιρίες δημιούργησαν ευκαιρίες απασχόλησης και αύξησαν τις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των δύο χωρών προς όφελος, κυρίως, της ελληνικής οικονομίας.

Οι βόρειοι γείτονές μας συνειδητοποίησαν -με “βαριά καρδιά” είναι η αλήθεια- ότι μακροπρόθεσμα, ακόμη και η ίδια τους η επιβίωση, εξαρτάται από τη σύμπλευσή τους με τα ελληνικά γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα και την, διαμέσω της Ελλάδος, πρόσδεσή τους στο ευρωατλανικό άρμα (ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση).

Όταν βεβαίως επιλυθεί και η εκκρεμότητα της ονομασίας, μαζί με όλα τα προβληματικά σημεία των διμερών σχέσεων π.χ. αλυτρωτικές ερμηνείες στο Σύνταγμά της (κάτι που προβλέπεται επακριβώς στη Συμφωνία των Πρεσπών) η ΠΓΔΜ πλέον, ως φίλη και σύμμαχος προς την Ελλάδα χώρα, θα μπορούσε αναδειχθεί σε κομβικό εταίρο και σε εφαλτήριο για την γεωπολιτική εξακτίνωση της Ελλάδας στο νέο πλουραλιστικό γεωπολιτικό περιβάλλον της Βαλκανικής.

Εκ πρώτης όψεως τα στοιχεία που αφορούν την ΠΓΔΜ δεν “γεμίζουν το μάτι” ενός απλού παρατηρητή. Με έκταση 25.713 τετραγωνικά χιλιόμετρα η ΠΓΔΜ είναι η 3η μικρότερη σε έκταση και πληθυσμό (2,1 εκ. κατοίκους) χώρα των Βαλκανίων (μετά το Μαυροβούνιο και το Κόσοβο). Η πλειοψηφία (65%) των κατοίκων της είναι Σλαβομακεδόνες, ενώ υπάρχει και μια πολυάριθμη αλβανική κοινότητα (27% του πληθυσμού) που εντοπίζεται κυρίως στις βορειοδυτικές περιοχές της χώρας.

Το ΑΕΠ της ανέρχεται σε 12 δισ. ευρώ και το κατά κεφαλήν της εισόδημα είναι μόνον 5.000 ευρώ, δηλαδή είναι μία από τις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης, μόλις στο 36% του κατά κεφαλήν μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παρόλα αυτά, έχοντας 228 χιλιόμετρα συνόρων με την Ελλάδα, η ΠΓΔΜ αποτελεί τη βασική φυσική χερσαία πύλη διασύνδεσης της Ελλάδας με τον βορρά, με τη Σερβία και την κεντρική Ευρώπη.

Συνδέει αλλά και μπορεί να αποκόψει την επαφή της Ελλάδας με τον παραδοσιακό της σύμμαχο στα Βαλκάνια, τη Σερβία, αλλά και το αντίστροφο.

Η ελεύθερη πρόσβαση στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι, ως γνωστόν, βασική προτεραιότητα της σερβικής εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή μας, πράγμα που καθιστά αυτομάτως την ΠΓΔΜ πολύτιμο συνδετικό κρίκο της σερβικής ενδοχώρας με το Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Και αντίστροφα πολλαπλασιάζει τη δυναμική του λιμανιού της Θεσσαλονίκης και της βόρειας Ελλάδας προς τη βαλκανική ενδοχώρα. Ως γνωστόν η Θεσσαλονίκη είναι ιστορικά και γεωγραφικά προσανατολισμένη προς τις κοιλάδες του Αξιού-Μοράβα, έχει δηλαδή μια ξεκάθαρη φυσική κατεύθυνση προς βορρά, προς τη ΠΓΔΜ και τη Σερβία. Είναι το φυσικό επίνειο ολόκληρης της βαλκανικής χερσονήσου.

Γι' αυτό τόσο η Σερβία, όπως και η Ελλάδα, συγκλίνουν διαχρονικά στη στρατηγική επιλογή της διαφύλαξης της ακεραιότητας της ΠΓΔΜ. Οι δύο σύμμαχες βαλκανικές χώρες (Ελλάδα και Σερβία) κατά βάθος επιθυμούν τη διαφύλαξη της ξεχωριστής οντότητας και ταυτότητας της ΠΓΔΜ ως μέσο αποτροπής του ενδεχόμενου συνειδησιακής προσκόλλησης των Σλαβομακεδόνων στο βουλγαρικό έθνος -με το οποίο έχουν στενές ιστορικές και πολιτιστικές σχέσεις- και μελλοντικής ένωσης της χώρας με τη Βουλγαρία, κάτι που θα ανέτρεπε όλους τους ελληνικούς σχεδιασμούς στον βαλκανικό χώρο.

Από το έδαφος της ΠΓΔΜ διέρχεται ο στρατηγικής σημασίας οδικός άξονας Ε75, που συνδέει τη Θεσσαλονίκη με το Βελιγράδι και τη Βουδαπέστη, καθώς και η αντίστοιχη σιδηροδρομική γραμμή, που αποτελούν τους βασικότερους χερσαίους άξονες διασύνδεσης της Ελλάδας με την κεντρική Ευρώπη και το αντίστροφο.

Υπάρχουν επίσης σχέδια για κάθετους ενεργειακούς αγωγούς που θα συνδέουν την Ελλάδα με την κεντρική Ευρώπη μέσω της ΠΓΔΜ, καθώς και το φαραωνικό σχέδιο κατασκευής μιας “υδάτινης λεωφόρου” που θα συνδέει το λιμάνι της Θεσσαλονίκης μέσω του πλωτού Αξιού και Μοράβα με τον Δούναβη.

Η σημασία της φάνηκε το 2015 κι από το κλείσιμο της λεγόμενης "βαλκανικής οδού" διέλευσης των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, που εγκλώβισε ξαφνικά στην Ελλάδα δεκάδες χιλιάδες Σύρους πρόσφυγες, δημιουργώντας τον τεράστιο προσφυγικό καταυλισμό της Ειδομένης -ένα αίσχος και στίγμα για την πολιτισμένη Ευρώπη.

Για όλους αυτούς τους λόγους βασική εθνική στρατηγική επιλογή της Ελλάδας, την οποία υιοθέτησε με ιδιαίτερη σοβαρότητα η σημερινή κυβέρνηση, είναι, παρά τις όποιες εθνικιστικές κραυγές που ακούγονται για λόγους μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και εσωτερικής κατανάλωσης, να συμβάλλει στη σταθεροποίηση του αδύναμου "κρίκου" της βαλκανικής που λέγεται ΠΓΔΜ και να εγγυηθεί την ασφάλεια, εξασφαλίζοντας την πρόσδεσή του στις ευρωατλαντικές δομές.

Στη συνέχεια θα πρέπει να προχωρήσει σε όλες τις απαιτούμενες κινήσεις (επίλυση της εκκρεμότητας της ονομασίας κ.ά., μεγάλες στρατηγικές επενδύσεις, ενεργειακή εξάρτηση, φιλική πολιτική "ήπιας ισχύος" κ.α.), ώστε να προσδέσει αυτή τη μικρή κομβική χώρα στο άρμα των ελληνικών γεωπολιτικών συμφερόντων και της νέας στρατηγικής συνανάπτυξης που προτάσσει η μεταμνημονιακή Ελλάδα, για να ανακτήσει τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στα Βαλκάνια.

Από γεωπολιτικής άποψης ισχύει απόλυτα για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα πως “αν δεν υπήρχε αυτή η χώρα θα έπρεπε να την εφεύρουμε”. Ακόμη και με ένα όχι και τόσο επιθύμητο όνομα.

Πόσο μάλιστα με το όνομα “Βόρεια Μακεδονία” (Severna Makedonija) που είναι μια ονομασία που ανταποκρίνεται πλήρως στην ελληνική εθνική γραμμή της “σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό”, υιοθετημένης το 2008 από όλα τα τότε ελληνικά πολιτικά κόμματα πλην του ακροδεξιού ΛΑ.ΟΣ.

Τέτοιες ευκαιρίες εμφανίζονται συνήθως μια φορά στον αιώνα και η Ελλάδα ορθώς επιχειρεί να την αδράξει, κλείνοντας έτσι ένα κακοφορμισμένο μακροχρόνιο ζήτημα κι ανοίγοντας μια νέα σελίδα ειρήνης, σταθερότητας και συνανάπτυξης για την ίδια και τα Βαλκάνια.

Γιώργος Στάμκος, συγγραφέας και δημοσιογράφος, ειδικός για τα βαλκανικά ζητήματα.

Οι «μικροί» στον «ντορβά» του δικομματισμού

dikomatismos palio skitso

Δειλά, μοιραία κι’ άβουλα αντάμα, τα «μικρά» κόμματα πασχίζουν στην Βουλή και στην κοινωνία, προσμένοντας «κάποιο θάμα...».

Ο δικομματισμός επανακάμπτει μετά, από ένα μικρό σχετικά διάστημα, και κυριαρχεί στην δημοσκοπική αλλά και την πραγματική πολιτική. Και οι λεγόμενοι «μικροί», μοιάζει να μην έχουν πραγματικά αποφασιστικό ρόλο στο σημερινό προεκλογικό-κι’ όπως ανησυχούν- και στο αυριανό πολιτικό σκηνικό.

Δεν είναι ευχάριστο, και δεν είναι σίγουρα διόλου ενθαρρυντικό για την δημοκρατική ομαλότητα, αλλά ΚΙΝ.ΑΛ, Ποτάμι, Κεντρώοι, για να μείνουμε μόνο στα κόμματα του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου και τα οποία σήμερα εκπροσωπούνται στην Βουλή, έχουν εκ των πραγμάτων χαρακτηρισθεί ως «συμπληρωματικές δυνάμεις», που θα κληθούν να στηρίξουν την επόμενη κυβέρνηση. Όποιο κι’ αν είναι το πρώτο κόμμα, που σήμερα δημοσκοπικά δεν αμφισβητείται ότι θα είναι η ΝΔ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως, που αντιλαμβάνεται (άλλο που, φυσικά, δεν μπορεί να το παραδεχθεί ούτε στον... εαυτό του, σε συνθήκες σκληρής μάχης) ότι θα είναι, στην καλύτερη για τον ίδιο περίπτωση δεύτερο κόμμα, έχει κάνει κεντρική του προεκλογική στρατηγική την πόλωση μέχρις εσχάτων, το «εμείς και οι άλλοι»,προβάλλει μηνύματα και αρθρώνει λόγο εμφυλιοπολεμικό, καλεί καθημερινά Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ (το ΚΙΝ.ΑΛ, δηλαδή...), ακόμη και τον Λεβέντη, να ξεκαθαρίσουν από τώρα «με ποιόν θα πάνε και ποιον θ’ αφήσουν» την επαύριο των εκλογών...

Λόγω ταραχής κι αμηχανίας, εκβιάζει αυτά τα κόμματα, πώς είτε θα δηλώσουν... προκαταβολικά ότι θα «παίξουν κεντροαριστερά», μ’ ότι κι’ αν αυτό σημαίνει, είτε θα το αφήνουν αδιευκρίνιστο, οπότε τα χαρακτηρίζει... εκ προοιμίου «ακροδεξιούς συνοδοιπόρους» της... ακροδεξιάς ΝΔ! Φυσικά και ξέρει ότι σε προεκλογικό χρόνο, το να δηλώσει κάποιο κόμμα ποιόν θα στηρίξει (αν χρειασθεί) για να σχηματίσει κυβέρνηση, είναι ... συνταγή αυτοκτονίας! Που ουδείς εχέφρων πολιτικός αρχηγός θ’ ακολουθήσει. Γιατί είναι σαν να λέει στον δυνητικό ψηφοφόρου του «εγώ μ’ αυτόν θα συνεργαστώ, άρα μπορείς να επιλέξεις στην κάλπη απ’ ευθείας αυτόν, χωρίς διαμεσολάβηση!»

Πιο «της πιάτσας», και φυσικά πολύ πιο ήρεμη και ασφαλής,η ΝΔ ακολουθεί άλλη τακτική, περισσότερο δημοκρατική, συμφιλιωτική, ελκυστική: δηλώνει από τώρα, ότι και με την αυτοδυναμία που ελπίζει να εξασφαλίσει, θα σαλπίσει «σάλπισμα εθνικής συναίνεσης και συνεννόησης” και σ άλλες πολιτικές δυνάμεις, προκειμένου να υπάρξει μια από κοινού εθνική προσπάθεια, στο δύσκολο και απαιτητικό «αύριο» που εκ των πραγμάτων καλείται να αντιμετωπίσει η χώρα.

Πιέζοντας με μεγαλύτερη ένταση προς τον δικομματισμό, ο ΣΥΡΙΖΑ παραβλέπει ότι αυτή η πολωτική στρατηγική, εμπεριέχει ένα πολύ συγκεκριμένο κίνδυνο:

Iκανός αριθμός από τους ψηφοφόρους των μικρών αυτών κομμάτων, να... ακούσουν την «λογική» του και να ψηφίσουν... αδιαμεσολάβητα κάποιον από τους δύο μονομάχους, με αποτέλεσμα (και με βάση τις «τάσεις» των δημοσκοπήσεων) να... ενισχύσουν ακόμη περισσότερο την ΝΔ!

Και παράλληλα, στο ενδεχόμενο κάποια από τα κόμματα αυτά να μείνουν εκτός Βουλής, ν’ αυξηθεί κατακόρυφα η πιθανότητα αυτοδυναμίας του Μητσοτάκη! Και η άνεσή του, ως αυριανή κυβέρνηση, να κάνει περισσότερα (και εκ του ασφαλούς!) «ανοίγματα» σε όσα δημοκρατικά κόμματα εξασφαλίσουν είσοδο στην Βουλή.

Για αυτονόητους λόγους, από το σκεπτικό μας αφήσαμε εκτός το φασιστικό μόρφωμα (το οποίο, πάντως, ο ΣΥΡΙΖΑ που...πασχίζει να ενισχύσει, ποντάροντας σε τυχόν αφαίρεση ψήφων από την ΝΔ-δεν είναι τυχαίο ότι 4 χρόνια δεν λέει να τελειώσει την δίκη της ΧΑ.!!!..), και τους σε... αλλοφροσύνη και παροξυσμό ΑΝΕΛ.

Ο κ. Τσίπρας, αν και θεωρεί τον κ. Καμμένο «τελειωμένο», κάνει και τα πλέον «τρελά» προκειμένου να κρατήσει κάποιο ποσοστό αυτό το... συμπούρμπουλο κόμμα, ευελπιστώντας ότι έστω και με ένα 2% οι «ψεκασμένοι» μπορεί μεν να μην μπουν στην Βουλή (σιγά που τον νοιάζει!), αλλά τουλάχιστον θα έχει «κόψει» ψήφους από την ΝΔ...

Ο ταραγμένος άνθρωπος, δεν μπορεί παρά να κάνει ταραγμένα όνειρα...

ΘΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ