Τετ01242018

Τελευταία ΕνημέρωσηΤρι, 23 Ιαν 2018 6pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Μαθήματα οικονομικής ανάκαμψης για... αρχάριους και αστοιχείωτους

greece riots simaia vouli

Ακούγοντας διάφορους αριστερούς και... προοδευτικούς (!) να σου μιλάνε για ανάπτυξη είναι σαν να ακούς βαρυποινίτες να σου κάνουν διάλεξη για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας! Άνθρωποι οι οποίοι βγάζουν... σπυριά όταν ακούνε για τα αυτονόητα που εφαρμόζονται σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου είναι προφανές ότι δεν μπορούν να είναι αρωγοί μιας ουσιαστικής προσπάθειας ανάκαμψης σύμφωνα με τις κλασικές οικονομικές θεωρίες και πρακτικές, παρά μόνο υπονομευτές στο πλαίσιο των παρωχημένων και χρεοκοπημένων ιδεολογιών και ιδεοληψιών που πρεσβεύουν...

Σε μια χώρα όπου ο οδικός χάρτης για τη βιωσιμότητα του χρέους εξακολουθεί να είναι θολός, ας μην περιμένουμε ουσιαστικές μεταβολές. Όταν ακούς... ευφυολογήματα περί "δίκαιης ανάπτυξης" ή επαναλαμβανόμενα και ασύστολα ψεύδη περί... επιτυχημένων διαπραγματεύσεων και αλλαγής του κλίματος για τη χώρα, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να εκφράσεις τη συμπάθειά σου για τη (δια)νοητική κατάσταση αυτών που τα λένε...

Το 2014 είχαν διαμορφωθεί οι συνθήκες επιστροφής της χώρας στην κανονικότητα μετά την άσωτη δημοσιονομική κατάσταση που διαμορφώθηκε και ενισχύθηκε από τη δεκαετία του ΄80. Γιατί τα στοιχεία αυτό λένε. Μιας και η κυβέρνηση μιλάει με αριθμούς (έστω και αργά...), οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η χώρα μας το 1981 είχε δημόσιο χρέος 33% του ΑΕΠ. Άρα, το πρόβλημα ξεκίνησε από τη στιγμή που άρχισαν να ριζώνουν τα αφηγήματα περί σοσιαλισμού, αριστεράς και άλλων ανοησιών!

Για να υπάρξει βιώσιμο χρέος πρέπει να δοθεί πλέον ιδιαίτερη έμφαση στον παρονομαστή του κλάσματος, δηλαδή στο ΑΕΠ. Για να μεγαλώσει το ΑΕΠ χρειάζεται ένα... τσουνάμι επενδύσεων το οποίο δεν μπορεί να προκαλέσει η σημερινή κυβέρνηση καθώς στερείται αξιοπιστίας. Όταν άλλωστε μετατρέπεις την πορεία βιωσιμότητας του χρέους σε μια κούρσα θανάτου χωρίς να έχεις φρένα, δεν μπορείς να έχεις και μεγάλες απαιτήσεις. Η ενθάρρυνση των επενδύσεων θα έρθει μέσα από την πιστή εφαρμογή των αρχών, θεωριών και αξωιμάτων της σύγχρονης οικονομικής θεωρίας. Σε όσους δεν αρέσει, ο καπιταλισμός είναι όρθιος εδώ και κάτι χιλιάδες χρόνια και συνεχώς προστίθενται στη λίστα του πρώην θιασώτες του χρεοκοπημένου κομμουνισμού ή του αποτυχημένου σοσιαλισμού με τα εύκολα και ανεξέλεγκτα δανεικά.

Η ρύθμιση του χρέους θα δώσει το μήνυμα στις αγορές για προσέλκυση επενδύσεων εφόσον αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, η οποία με τη σειρά της θα οδηγήσει νομοτελειακά και στην άρση των περιορισμών που υπάρχουν σήμερα στην κίνηση κεφαλαίων.

Το γεγονός ότι ο οδικός χάρτης ρύθμισης του χρέους παραμένει θολός και ως εκ τούτου καθίσταται προβληματική η εμπιστοσύνη από τις αγορές, οφείλεται ακριβώς στον περιορισμό της ελευθερίας στην κίνηση κεφαλαίων λόγω των capital controls. Με αυτήν την κυβέρνηση δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα άρσης των κεφαλαιακών ελέγχων και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν άπαντες. Ούτως ή άλλως η ζημιά των δύο ετών θα μας... κυνηγάει για πολλές δεκαετίες.

Πέρα από τα μαθήματα οικονομικής θεωρίας και ανάκαμψης για... αρχάριους και αστοιχείωτους, η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να αντιληφθεί ότι δεν αποτελεί μέρος της λύσης αλλά της διαιώνισης του προβλήματος και της προσπάθειας ανάκαμψης της οικονομίας. Όσο συντομότερα το συνειδητοποιήσει και φύγει, τόσο το καλύτερο για τη χώρα.

Το χειρότερο απ΄ όλα είναι ο συνδυασμός αρχάριων, αστοιχείωτων και ανεπίδεκτων μαθήσεως! Βεβαίως, εδώ υπάρχει ένα... θέμα. Το πολιτεύεσθαι αυτής της κυβέρνησης δεν έχει να κάνει με την προσπάθεια να βγει η χώρα στο ξέφωτο, αλλά με την εμμονή να κρατηθεί στην εξουσία απολαμβάνοντας τα προνόμια της.

Μια ακόμη απόδειξη για το γεγονός ότι ενδιαφέρονται για την πάρτη τους είναι ότι ναρκοθετούν την πορεία της χώρας φέρνοντας για παράδειγμα την απλή αναλογική, ενώ η ανάληψη της διακυβέρνησης έγινε με το μπόνους των 50 εδρών! Ξέρουν ότι γι αυτούς δεν υπάρχει αύριο. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Η παραμονή τους στην εξουσία υπονομεύει ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα..

Γεωργιάδης Λουκάς

Μήπως πρέπει να ανασχηματιστεί και ο... ανασχηματιστής;..

tsipras ypourgiko

Με κάθε σεβασμό, θα διαπράξω σήμερα κάποιες σκέψεις ως έργω συνδρομή στα λαγωνικά του ανασχηματισμού, αλλά και συμβολή στη σκέψη του πρωθυπουργού.

Που θα πρέπει, μια και η κυβέρνηση, η οικονομία, η χώρα μπαίνουν σε νέα μέρα -έτσι είπε-, οψέποτε φτιάξει νέα κυβέρνηση, να λάβει υπόψη όχι μόνο το θετικό έργο κάθε υπουργού, αλλά και το αρνητικό. Διότι δεν μπορεί να μείνει στη θέση του κάποιος αν έχει υποπέσει σε λάθη που σήκωσαν κύμα κριτικής και πολεμικής από αξιόπιστα μεγάλα ΜΜΕ.

Ενδεικτικά μπορώ να αναφέρω τον Παππά, που ώθησε ακόμα και τον Βαρδινογιάννη - Star να τον μηνύσει. Μαζί του και τον Κρέτσο. Τα δύο αυτά στελέχη, αφού υπονόμευσαν την ενημέρωση, και τα οικονομικά των ιδιοκτητών καναλιών, επιμένουν ακόμα σε διαγωνισμούς, εγγυημένο αριθμό εργαζομένων και τέτοια, πράγμα που αντίκειται στα αρχές της ελεύθερης οικονομίας. Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται και ο Σπίρτζης, που καταργεί την ελεύθερη οικονομία όχι μόνο μεγάλων εργολάβων, αλλά και του ΟΑΣΘ.

Επίσης, εκείνον τον μελαχρινό στην Υγεία, μαζί με τον Ξανθό, δεν είναι καιρός να τους αλλάξει; Ως πότε δεν θα κάνει ξαστεριά στην ΠΟΕΔΗΝ, στο ΚΕΕΛΠΝΟ, στη Novartis; Δεν πάει άλλο. Όπως δεν πάει άλλο με τον Τσακαλώτο, που ούτε μια χρεοκοπία της προκοπής κατάφερε. Ή με τον μπολσεβικισμό της Αχτσιόγλου, που κυνηγάει φαντάσματα μαύρης εργασίας, τρομάζοντας την ιδιωτική πρωτοβουλία. Και φυσικά με τον λαϊκιστή Σκουρλέτη, που σιγά-σιγά θα βάλει και στολή ναυάρχου στους σκουπιδιάρηδες.

Να μην ξεχάσω τον Τζανακόπουλο, που δεν βάζει γλώσσα μέσα, κυκλοφορεί και με μικροαστική γραβάτα. Στην ίδια κατηγορία και η Γεροβασίλη, που δεν ανοίγει το στόμα της τελευταία, κυκλοφορεί και με αστική ενδυμασία. Ο Κοτζιάς, επίσης, σε πόσες διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό θα πρέπει να αποτύχει για να κοπεί; Κι εκείνα τα μικρά, ο Χουλιαράκης, ο Χαρίτσης, ο Καλογήρου και κάτι άλλα, ώς πότε θα μας θυμίζουν ότι μεγαλώσαμε; Ας πάρουν πρώτα το πτυχίο της ζωής και του αγώνα. Άι σιχτίρ πια.

Υπάρχουν και αρκετοί άλλοι, αλλά δεν παίρνει ο χώρος. Άλλη φορά. Τελευταίο, και πιο σοβαρό. Μήπως πρέπει να ανασχηματιστεί και ο ανασχηματιστής; Γιατί σε μεγαλύτερο μπελά απ’ όλους αυτός μας βάζει. Να ηρεμήσουν όχι μόνο οι βαρόνοι, αλλά και ο Κυριάκος...

Θανάσης Καρτερός

Γιατί ο Τσίπρας πυροβολεί... τα πόδια του

tsipras kourasmenos

Τις τελευταίες μέρες στην κυβέρνηση καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες να πείσουν την κοινή γνώμη ότι είναι έτοιμοι να βγουν στις αγορές κι ότι η επιτυχής πώληση του 5ετούς ομολόγου των 2 δις ευρώ, με επιτόκιο 4,6%-4,8%, θα μπορούσε να αποτελέσει την απαρχή για το ξεκλείδωμα μεγάλων επενδύσεων αλλά και της επιστροφής στην κανονικότητα για την ελληνική οικονομία, αφού θα είναι το πρώτο βήμα για να μπορεί να δανείζεται το Δημόσιο από τις αγορές σταθερά και κανονικά μόλις τελειώσει το τρίτο μνημόνιο, τον Αύγουστο του 2018.

Μέχρι την στιγμή, που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν ήταν ακόμα γνωστό αν η κυβέρνηση θα αποτολμούσε αυτή την δοκιμαστική έξοδο στις αγορές. Δεν αποκλείεται να το πράξει.

Αλλά αν το κάνει, θα πρέπει να έχει γίνει μέχρι την Πέμπτη, οπότε συμβαίνουν δύο σημαντικά γεγονότα, που θα εμποδίσουν στο άμεσο μέλλον, παρόμοια εγχειρήματα. Η συνεδρίαση του ΔΝΤ για το ελληνικό ζήτημα, που θα κρίνει κατά πάσαν βεβαιότητα το ελληνικό χρέος «μη βιώσιμο», κι η συνεδρίαση της ΕΚΤ, η οποία δεν πρόκειται καν να εξετάσει το ενδεχόμενο ένταξης των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, το περιβόητο QE.

Ακόμα όμως κι αν μέχρι την Πέμπτη το μεσημέρι, η κυβέρνηση και το υπουργείο Οικονομικών βγουν στις αγορές και συγκεντρώσουν το ποσό των 2 δις, με επιτόκιο κοντά στο 5%, αμφιβάλλω αν θα αποτελεί ουσιαστική επιτυχία για την χώρα και την οικονομία. Ας μην ξεχνάμε ότι κάτι παρόμοιο είχε κάνει το 2014, η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Κι έκτοτε έχασε 4 διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις (ευρωεκλογές 2014, βουλευτικές εκλογές Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου 2015, δημοψήφισμα 20150, χωρίς η κατάσταση να ομαλοποιηθεί σε ότι αφορά τη δυνατότητα σταθερής εξόδου μας στις αγορές.

Καθώς ουδείς επείσθη ότι το χρέος είναι διαχειρίσιμο. Έκτοτε τα πράγματα έχουν επιδεινωθεί. Η χώρα βρίσκεται δύο χρόνια σε capital controls, το τραπεζικό σύστημα αδυνατεί να συνέλθει, η οικονομία βαριανασαίνει και βαρυγκωμά, παρά την άνοδο του τουρισμού, οι υπερβολικοί φόροι διώχνουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις κι η γραφειοκρατία αποτρέπει μεγάλες επενδύσεις. Αν βγει τώρα η κυβέρνηση στις αγορές θα το κάνει προστατευμένα, με φιλικές τράπεζες, που θα τα δώσουν τα 2 δις διότι γνωρίζουν ότι θα τα πάρουν πίσω, αφού δεν τίθεται θέμα χρεοκοπίας της Ελλάδας την επόμενη πενταετία. Αλλά είναι άγνωστο αν αυτή η έξοδος θα έχει συνέχεια, σταθερή και μετά το τέλος του Μνημονίου.

Η κατάσταση παραμένει ρευστή κι αβέβαιη. Καθώς η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου κάνει ότι είναι δυνατόν για να αποτρέψει την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς την ελληνική οικονομία και να προσελκύσει ξένες η κι εγχώριες επενδύσεις. Το πρόβλημα είναι και θεωρητικό, μια και μια κυβέρνηση της Αριστεράς είναι γνωστό τοις πάσι ότι δεν είναι φιλική προς τις ιδιωτικές επενδύσεις. Αλλά κι ουσιαστικό, αφού τα μέτρα πολιτικής, που επιβάλλονται είναι αποτρεπτικά για τους επενδυτές.

Γι αυτό κι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας είχε προειδοποιήσει ότι τώρα δεν πρέπει να υπάρξει ούτε καν δοκιμαστική έξοδος στις αγορές, αλλά προηγουμένως θα έπρεπε να υπάρξουν 2-3 εμβληματικές ιδιωτικοποιήσεις, που θα έπειθαν τους διεθνείς τραπεζοπιστωτικούς κύκλους ότι κάτι επιτέλους αλλάζει στην Ελλάδα. Αυτό όμως δεν έχει γίνει. Αντίθετα, η κατάσταση με τις πολιτικές αποφάσεις, που λαμβάνουν οι κυβερνώντες γίνεται ολοένα πιο πολύπλοκη κι αποτρεπτική για τις αγορές.

Ας δούμε γιατί, επί τη βάσει των τελευταίων πολιτικών αποφάσεων.

Κατ’ αρχάς, συνεχίζεται ο θόρυβος μετά τις αποκαλύψεις του Γιάνη Βαρουφάκη ότι υπήρχε «κρυφή αντζέντα» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για παράλληλο σύστημα πληρωμών κι ουσιαστική έξοδο από το ευρώ. Η ζημιά, που έχουν προκαλέσει αυτές οι αποκαλύψεις, που δεν διαψεύδονται, διεθνώς είναι τεράστια.

Συγχρόνως, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κάνει ότι είναι δυνατόν για να πείσει ότι απεχθάνεται τις αγορές και τις ιδιωτικές επενδύσεις. Και σε αυτό δεν συνηγορούν μόνον οι υπερβολικοί φόροι, οι επιθέσεις εναντίον της Δικαιοσύνης, ο αυταρχισμός αλλά κι η γραφειοκρατία της Δημόσιας Διοίκησης. Αλλά και μια σειρά από συγκεκριμένα κυβερνητικά μέτρα:

1.Ο υπουργός Μεταφορών Σπίρτζης κρατικοποιεί τον ΟΑΣΘ και μεταφέρει τις ζημιές και τα ελλείμματα του στους φορολογουμένους

2. Ο υπουργός Εσωτερικών Σκουρλέτης όχι μόνο παρακάμπτει τις αποφάσεις για τις προσλήψεις και τις μονιμοποιήσεις συμβασιούχων, που περιλαμβάνονται στην συμφωνία με τους δανειστές, αλλά φέρνει νομοσχέδιο για τους Δήμους, που επαναφέρει όλες τις ρουσφετολογικές και δαπανηρές ρυθμίσεις, που είχαν καταργηθεί.

3. Ο υπουργός Ενέργειας Σταθάκης εμποδίζει τις πωλήσεις ακόμα και των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, εμποδίζοντας την όποια απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας

4.Ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων για πρώτη φορά από το 2010 αυξάνεται συστηματικά, μαζί με το κόστος για την μισθοδοσία τους

5. Τα προγράμματα μέσω ΕΣΠΑ για την Ανταγωνιστικότητα παραμένουν ανενεργά, κι ένα χρόνο τώρα δεν έχει δοθεί ούτε ένα ευρώ στους χιλιάδες δικαιούχους, που έχουν υποβάλλει σχετική αίτηση

6. Το αλαλούμ με τις εφορίες συνεχίζεται. Και το βάρος για τους ιδιώτες είναι αβάστακτο

7. Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν προχωρούν, ακόμα κι όταν ψηφίζονται, και μένουν στα χαρτιά

Με τέτοιου είδους λογικές και πρακτικές είναι προφανές ότι η κυβέρνηση διώχνει τις ιδιωτικές επενδύσεις. Κι απομακρύνει όλους εκείνους, που θα ήθελαν να επενδύσουν είτε σε ομόλογα είτε σε νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Γι αυτό οι σοβαροί αναλυτές εκτιμούν ότι η επιστροφή στην ευρωπαϊκή κανονικότητα είναι όνειρο απατηλό, όσο η κυβέρνηση αυτή κουτοπόνηρα δεν εφαρμόζει τις αποφάσεις και τις συμφωνίες και συνεχίζει να εχθρεύεται ότι το ιδιωτικό

marketnews

Λάθος οι συγκρούσεις με Δικαιοσύνη και Μίντια. Ο Έλληνας αποθεώνει... τον Ντάνο του survivor. Mας λείπει ο Αριστοφάνης

dikastirio aithousa

Αν ζούσε σ’αυτά τα πέτρινα χρόνια ο Αριστοφάνης, σίγουρα θα σκάρωνε μία σειρά από νέες αθάνατες κωμωδίες με άφθονο υλικό, πρωταγωνιστές και ιστορίες από το σημερινό πολιτικό σκηνικό.

Όπως και τότε, στα δικά του χρόνια, έτσι και σήμερα έχουμε ατέλειωτες πολιτικές κόντρες και φαυλότητα, ηλίθιο πείσμα και ισχυρογνωμοσύνη που δεν οδηγούν σε κανένα καλό για την κοινωνία, λερναία ύδρα διαπλοκής (δεξιάς και αριστερής) και μανία για δίκες. Ο ένας θέλει να στείλει τον άλλον στη Θέμιδα και να τον δει να «καίγεται» στην πυρά, όπως η Ιωάννα της Λωραίνης.

Σαν να μην έφταναν οι χιλιάδες φάκελοι που σχηματίστηκαν επί μνημονίου για τους μισούς Έλληνες και βάλε, ο πολιτικός κόσμος θέλει σε προκρούστεια κλίνη το σώμα της ελληνικής Δικαιοσύνης. Όταν οι αποφάσεις της δεν ευθυγραμμίζονται απόλυτα με τη βούληση της αριστεροδέξιας πλειοψηφίας, βγαίνει πότε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και πότε το Μαξίμου και «κόβει τα ποδάρια της»… Όποτε κάποιες αποφάσεις της δεν αρέσουν στην Αντιπολίτευση, τότε αυτή «αρπάζει τα πόδια της» και τα τραβάει με τη σειρά της, όπως έκανε ο γίγαντας στην «Κακιά Σκάλα».

Ο καθένας θέλει για λογαριασμό του…. να «δουλεύουν» δικαστές και εισαγγελείς και να βγάζουν αποφάσεις που να στηρίζουν την πολιτική του. Επίσης επιδιώκουν να προκαταλαμβάνουν την δικαστική κρίση σε υποθέσεις πολιτικών «φίλων» ή «αντιπάλων».

Αυτό φυσικά ακυρώνει κάθε έννοια Δημοκρατίας , ισονομίας και κυρίως ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Προφητικά, θα έλεγα, ο πολιτικός αναλυτής Μανώλης Κοττάκης, είχε γράψει στο Crash –τεύχος Μαίου 2016, ότι «ο Αλέξης Τσίπρας πρόκειται να συγκρουστεί μετωπικά με ΜΜΕ, Δικαιοσύνη και τράπεζες προκειμένου να επιβιώσει». Σύμφωνα με την ανάλυση του συναδέλφου «ισχυρά τραπεζικά και μιντιακά συμφέροντα των οποίων οι επιδιώξεις δεν ταυτίζονται απολύτως με αυτές της ΝΔ, δίνουν μάχη ζωής και θανάτου εναντίον του Τσίπρα, με στόχο την πτώση του, πριν επέλθει η δική τους». Επίσης σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσίευσε το Crash «η κυβέρνηση ετοίμαζε μαζικό ξήλωμα δικαστών και εισαγγελέων τους οποίους χρεώνει στο παλαιό σύστημα και θεωρεί ότι καθυστερούν υποθέσεις που σχετίζονται με σκάνδαλα της περιόδου Σημίτη».

Πρέπει να αποδεχθούμε ότι το Μαξίμου, ως πυροβάτης, βαδίζοντας στα αναμμένα κάρβουνα του μνημονίου και έχοντας επί μονίμου βάσεως το πιστόλι του Σόιμπλε και των δανειστών στον κρόταφο, επιχείρησε να συγκρουστεί και να σκοτώσει ως «καλπάζων Άγιος Γεώργιος» όλους τους «Δράκους» της Μεταπολίτευσης». «Αποτελείωσε» οριστικά τον Σταύρο Ψυχάρη (πανίσχυρο άνδρα των πολιτικών παρασκηνίων επί δεκαετίες), αλλά δεν μπόρεσε να θέσει υπό έλεγχο τον ΔΟΛ. «Εξαφάνισε»…. πλήρως το δελτίο ειδήσεων του Mega, λόγω της εποπτείας που ασκούσε μέσω των τραπεζών για ένα κρίσιμο διάστημα, αλλά το μεγάλο Κανάλι, όπως όλα δείχνουν θα επαναλειτουργήσει πολύ σύντομα, έχοντας στο διοικητικό του συμβούλιο μία δική της «μειοψηφία» που ονομάζεται Ιβάν Σαββίδης.

Άφησε τον Πήγασο να …καταρρεύσει, βγάζοντας έτσι, εκτός μιντιακού τοπίου τον Φώτη και Γιώργο Μπόμπολα. Τα «κομμένα φτερά» του Πήγασου, θα βγούνε τώρα σε πλειστηριασμό. Ο Ιβάν και άλλοι «φίλοι» του Μαξίμου, μέχρι στιγμής εμφανίστηκαν με μικρό κομπόδεμα και ανόρεκτοι να εμπλακούν στο παιχνίδι των μίντια. Συνεπώς, μετά το «Βατερλώ» στο ΣτΕ του νόμου για τις περίφημες 4 τηλεοπτικές άδειες και την απώλεια του ΔΟΛ, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα , κατόρθωσε να δημιουργήσει ολιγοπωλιακούς πυλώνες ενημέρωσης, εκατοντάδες ανέργους και χιλιάδες απλήρωτους «ομήρους». Η σύμπραξη ΣΚΑΙ-STAR δηλαδή Βαρδινογιάννη- Αλαφούζου, η μεγαλειώδης είσοδος του Βαγγέλη Μαρινάκη σε ΔΟΛ και Mega και η οικογένεια Κυριακού στον ΑΝΤ1 είναι οι τρεις κυρίαρχοι παίκτες.

Μέχρι τώρα, η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να επιβάλλει τα σχέδια της, παρά το γεγονός ότι φαίνεται πως κέρδισε μια σειρά από “μάχες” με την «διαπλοκή» όπως τουλάχιστον την είχε σε πρόσωπα και καταστάσεις στο μυαλό της.

Εκείνο που έχει με το μέρος του ο Τσίπρας (όσο και αν αυτό φαίνεται παράξενο) είναι η κατακόρυφη πτώση της αναγνωσιμότητας, της κυκλοφορίας των εφημερίδων. Το χαρτί πεθαίνει σε όλο τον κόσμο και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα. Η τηλεόραση προσφέρει λαϊκές φιγούρες, “μαχητές” όπως οι παίκτες του survivor, ο κόσμος συνωστίζεται για να αποθεώσει τον «ήρωα» …Ντάνο που γύρισε από τις παραδεισένιες παραλίες του Αγίου Δομίνικου και ..χαίρεται η ψυχή του με την φωτογραφία του Προκόπη Παυλόπουλου στο πλευρό των νεόνυμφων Σάκη Ρουβά και Κάτιας Ζυγούλη, στο προεδρικό μέγαρο.

Έχω μία απορία βέβαια… Γιατί «σκίζεται» γενικά, το πολιτικό προσωπικό της χώρας να χειραγωγήσει έναν κόσμο που έχει παθητικοποιηθεί τόσο πολύ από το σοκ και δέος του μνημονίου;

Υ.Γ Θερμή παράκληση προς όλους τους ανήσυχους, ανήρεμους και θερμοκέφαλους: Μην δέρνετε τους τουρίστες που πάνε να ψωνίσουν Κυριακή σε ανοιχτά καταστήματα! Το μόνο έσοδο στην πολύπαθη περιοχή, είναι αυτοί….

Γιώργος Τράγκας

Γιατί η Ρωσία «εγκατέλειψε» την Ελλάδα και στράφηκε στην Τουρκία

s 400 turkia

Η είδηση ότι υπογράφτηκε τελικά η συμφωνία πώλησης τεσσάρων συστοιχιών ρωσικών πυραύλων S-400 στην Τουρκία, που ανατρέπει σε δραματικό βαθμό την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο, φέρνει στην μνήμη πολλών την στάση της τσαρικής Ρωσίας με τα ορλωφικά και την στάση της Σοβιετικής Ένωσης στην Μικρασιατική καταστροφή.

Και στις δυο περιπτώσεις οι Έλληνες προδοθήκαν με τον πιο άσχημο τρόπο από το ξανθό γένος του Βορρά.

Για όσους βέβαια υποστηρίζουν την αναγκαιότητα μιας συμμαχίας με την Ρωσία του Πούτιν, μπαίνουν αμείλικτα ερωτηματικά που θα πρέπει με προσοχή να ερευνηθούν.

Το ζήτημα της τουρκορωσικής προσέγγισης έχει πολλές αφετηρίες, με πρώτη και καλλίτερη : Ουκρανία και ΝΑΤΟ.

Η Μόσχα βλέπει συνεχώς να σφίγγει το ζωνάρι γύρω από την ευρύτερη περιοχή της, ειδικά στην Βαλτική καις την Πολωνία, ενώ τελευταία και παρά τις αυστηρές προειδοποιήσεις του ίδιου του Πούτιν, το ΝΑΤΟ φέρεται να προχωρεί στο να προωθεί και την Ουκρανία στην συμμαχία με άμεση συνέπεια την ανοιχτή πλέον σύγκρουση με τους Ρώσους.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση και παρά τα ωραία λόγια στην πρόσφατη συνάντηση Πούτιν – Τραμπ, ενώ ο κλοιός όλο και πιο πολύ στενεύει γύρω από τους Ρώσους, θα έπρεπε να γίνει κάτι αποτελεσματικό ενάντια σε αυτή την κατάσταση, εκτός από την προσέγγιση με την Κίνα που όμως γίνεται σε θολό πεδίο.

Η δυνατότητα δόθηκε με την ευκαιρία της τουρκικής περιπέτειας με το αποτυχόν πραξικόπημα. Στην Άγκυρα, ένας υπερφίαλος ηγέτης έχει με την αλλοπρόσαλλη στάση του δημιουργήσει πολλά προβλήματα και στις ΗΠΑ και στην Γερμανία και γενικά στο ΝΑΤΟ.

Ο Πούτιν δεν θα έχανε αυτή την ευκαιρία να αντιδράσει μέσω Τουρκίας στην αυξανομένη πίεση από τα δυτικά. Σκεφτείτε τι θα γίνονταν αν στην Τουρκιά υπήρχε μια από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, σαφώς εχθρική προς την Ρωσία. Θα ήταν ακόμα ένα μεγάλο και ίσως αποφασιστικό βήμα για την τελική εφόρμηση της Δύσης.

Ο Πούτιν ουσιαστικά κατάφερε και «έδεσε» τον αλλοπρόσαλλο Ερντογάν στο άρμα του, εκμεταλλευόμενος την μεγαλομανία του και αφού τον απομάκρυνε από το άρμα της Δύσης, τώρα παίζει μέσω αυτού στο ταμπλό της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο.

Βέβαια αυτή η εξέλιξη είχε σαν συνέπεια να απομακρυνθεί σε κάποιο βαθμό η πάγια ρωσική υποστήριξη στα εθνικά μας θέματα και στο κυπριακό, ήρθε όμως και σαν επίπτωση της εχθρικής ελληνικής στάσης, (εμπάργκο κλπ), προς την Μόσχα, που υπαγορεύονταν από τους μνημονιακούς δυνάστες της χώρας.

Εξετάζοντας με ψυχραιμία τα πράγματα, η Ρωσία και η Τουρκία είχαν ανέκαθεν από την εποχή των Τσάρων και του ψυχρού πολέμου διαφορετικά συμφέροντα και αυτό αναπόφευκτα δεν θα αργήσει να ξαναφανεί. Σε μεγάλο και αποφασιστικό βαθμό αυτό θα εξαρτηθεί από την διαφαινόμενη προσέγγιση ΗΠΑ Ρωσίας, οπότε και η Τουρκία θα χάσει τα ερείσματα της.

Το πρόβλημα για μας είναι μέχρι τότε πως θα υπερασπιστούμε τα εθνικά μας συμφέροντα, απέναντι σε ένα απρόβλεπτο και αλλοπρόσαλλο ηγέτη που ανά πάσα στιγμή, συνεπικουρούμενος και από την ρωσική στάση, μπορεί να βάλει φωτιά σε όλο το Αιγαίο.

nikosxeiladakis