Παρ04272018

Τελευταία ΕνημέρωσηΠεμ, 26 Απρ 2018 8pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο

tsakal troika fonto vouli

Μια ευφάνταστη λεζάντα θα μπορούσε να έχει ως εξής: «Επιφανές μέλος του κινήματος Occupy Wall Street μετά την επιτυχημένη ολοκλήρωση της κατάληψης».

Εντάξει, μπορεί να μην ήταν αυτή ακριβώς η κατάληψη του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης που ονειρεύονταν οι αγανακτισμένοι, αλλά πλησίασε αρκετά. Η παρουσία του μαρξιστή οικονομολόγου στο ναό του καπιταλισμού δείχνει πως πλέον το σύστημα μπορεί να χτυπηθεί εκ των έσω. Η μήπως όχι;

ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ του 2015, που ο πραγματιστής Τσακαλώτος διαδέχθηκε τον εκρηκτικό Γιάνη Βαρουφάκη, άλλαξαν πολλά. Πρώτα απ’ όλα άλλαξε ο ίδιος. Ο αριστερός, σπουδασμένος στην Οξφόρδη και ευκατάστατος ιδεολόγος, με τους ήπιους τόνους, το φλεγματικό χιούμορ και τις συμπαθητικές ατάκες, μοιάζει να μεταλλάχθηκε. Πάει ο καιρός που μιλούσε με ειλικρίνεια για έντιμο συμβιβασμό και για τη συζήτηση που πρέπει να κάνουν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ για την ήττα που υπέστησαν στη διαπραγμάτευση. Αν παρατηρήσει κάποιος προσεκτικά την παρουσία του στη Βουλή, όταν πρέπει να υποστηρίξει αυτά που ποτέ δεν είχε φανταστεί πως θα μπορούσε, βλέπει πως ο ψύχραιμος Ευκλείδης δεν μένει πια εδώ.

ΤΑ ΕΥΚΛΕΙΔΕΙΑ αστεία ξέπεσαν από τη… Σκάρλετ Γιόχανσον στις φυματικές σαρανταποδαρούσες, αλλά αυτό είναι το λιγότερο, αν συγκριθεί με το πώς αντέδρασε όταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος τού έθεσε συγκεκριμένα ερωτήματα για την ελληνική οικονομία μετά τη λήξη του προγράμματος. Αυτό το στραπατσάρισμα του αφηγήματος της καθαρής εξόδου από τα Μνημόνια ήταν πολύ για να το υπομείνει με χιούμορ: «Αφού τα κάνατε τόσο καλά εσείς και τόσο χάλια εμείς γιατί είστε τόσο αποτυχημένος πολιτικός;», του είπε εμφανώς εκνευρισμένος, για να λάβει το βενιζέλειο χαρακτηρισμό «αλαζών και ανεπίγνωστος». Πράγματι, η πολιτική αλαζονεία που κόλλησε στο υπουργείο Οικονομικών δεν του επιτρέπει να καταλαβαίνει πλέον, τι ακριβώς σημαίνει επιτυχημένος υπουργός. Επιτυχημένος για ποιους; Και με ποιον ακριβώς τρόπο;

Ο ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ Τσακαλώτος έπεσε έξω στις προβλέψεις του για το ρυθμό ανάπτυξης της χώρας, αφού από το 2,7%, που προέβλεπε ο Προϋπολογισμός του 2017, «πέφτουμε» στο 1,6% που είναι η εκτίμηση του Προϋπολογισμού του 2018, αλλά μάλλον το θεωρεί λεπτομέρεια. Και στο αφορολόγητο έπεσε έξω, αλλά για το καλό της διαπραγμάτευσης κατάπιε την περαιτέρω μείωσή του, ξεχνώντας τις απειλές για παραίτηση. Δεν πέφτει έξω όμως όταν μιλά για τις αναπτυξιακές δυνατότητες των τραπεζών, τις οποίες τώρα σπεύδει να υποστηρίξει για «κοινωνικούς λόγους», προσπαθώντας να πείσει τους συντρόφους του να μην αντιδρούν στους πλειστηριασμούς.

ΑΝ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ ότι στην τριετία 2015-16 υπεγράφησαν φορολογικά μέτρα 9,5 δισ., αντιλαμβανόμαστε πλήρως τον εκνευρισμό, αλλά το ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Ολα αυτά άραγε τον κάνουν επιτυχημένο υπουργό Οικονομικών, σε αντίθεση με τον Γιάννη Στουρνάρα που το Μέγαρο Μαξίμου βάφτισε επίσης αποτυχημένο, ξεχνώντας ότι επί των ημερών του η εμπιστοσύνη των καταθετών ανέκαμψε;

ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ πάντως πως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος κατάφερε να εκπλήξει πολλούς. Τους ιδεολογικούς συντρόφους της ομάδας «53+» (αρνητικά) και τους εταίρους (θετικά). «Ο όγδοος υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας, μόλις ένα μήνα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, εξέπληξε πολλούς συμφωνώντας σε ένα τρίτο σχέδιο διάσωσης συνολικού ύψους 86 δισ. ευρώ», γράφει το «Politico», συμπεριλαμβάνοντάς τον στον κατάλογο με τις 28 προσωπικότητες που θα παίξουν σημαντικό ρόλο το 2018.

Και είναι γεγονός πως έβαλε πολύ νερό στο κρασί του για να καταφέρει αυτά που κατάφερε. Να κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση μετά πολλών κόπων, την τρίτη αξιολόγηση λίγο πιο εύκολα και να μπορεί τώρα να θέτει υποψηφιότητα για τον υπουργό Οικονομικών που θα υπογράψει την έξοδο της χώρας από τα Μνημόνια. Μια έξοδο που βασίζεται στην οικονομική αιμορραγία των πολιτών -φορολογική, μισθολογική, συνταξιοδοτική- και η οποία θα είναι καθ’ όλα τυπική και διόλου ουσιαστική, αφού τα μέτρα θα μας ακολουθούν για πολλά χρόνια μετά.

ΔΥΣΚΟΛΟΣ λοιπόν ο χρόνος που πέρασε, δύσκολος και ο χρόνος που έρχεται για τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Αλλά αντέχει, το έχει πει και ο ίδιος σε ανύποπτο χρόνο, τότε που ούτε αλαζών ήταν ούτε ανεπίγνωστος: «Πάντα αντέχεις. Πάντα υπάρχουν χειρότερα. Ετσι έλεγε ο καθηγητής μου στην Οξφόρδη. Οταν έχεις φτάσει στον πάτο του βαρελιού και νομίζεις ότι δεν έχει παρακάτω τίποτα, τότε είναι που ακούς ένα τουκ τουκ από κάτω».

Δέσποινα Κονταράκη

Ο Αρκάς..... κατακεραυνώνει μέσω του Προφήτη

arkas ta dyskola erxontai

Τι κι αν είναι «μέρες αγάπης», ο γνωστός σκιτσογράφος Αρκάς δεν… χαρίζεται σε κανέναν και ειδικά στους έχοντες εξουσία.

Αυτοί είναι στο στόχαστρο του τελευταίου σκίτσου του με τον Προφήτη, ο οποίος πολύ σωστά διαπιστώνει πως είναι εύκολο να κυβερνά κανείς, όταν δεν ξέρει από διακυβέρνηση.

Τα δύσκολα έρχονται όταν ξέρεις…

«Η διακυβέρνηση είναι πολύ εύκολη όταν δεν ξέρεις να κυβερνάς, αλλά πολύ δύσκολη όταν ξέρεις» είναι η ατάκα του Προφήτη στο σκίτσο που δημοσιεύθηκε στην επίσημη σελίδα του Αρκά στο facebook το βράδυ της επομένης των Χριστουγέννων.

Ο Μητσοτάκης θα ήθελε, το ΠΑΣΟΚ δεν ασχολείται και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί

vouli eso

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε χθές οτι θα προχωρήσει σε τρείς σημαντικές μεταρρυθμίσεις αν γίνει πρωθυπουργός. Είπε οτι θα αλλάξει τη δημόσια διοίκηση, οτι θα μειώσει τους φόρους και θα απλοποιήσει τη διαδικασία των επενδύσεων. Επίσης είπε Οτι θα ανανεώσει το κόμμα του τουλάχιστον κατά 50%.

Όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά και αναγκαία για να ανακάμψει η οικονομία αλλά και για να αρχίσει σιγά - σιγά να αποδεσμεύεται ο πολίτης από την κρατική θηλειά που τον πνίγει.

Παρά το γεγονός οτι για να γίνουν αποδεκτές οι μειώσεις των φόρων από τους τροικανούς θα πρέπει ο κ. Μητσοτάκης να λάβει πολύ αποτελεσματικά μέτρα μείωσης των δημοσίων δαπανών - πράγμα που δεν τολμά να το δηλώσει σήμερα, μάλλον για να μη χάσει ψήφους - θεωρούμε οτι τα μέτρα αυτά που προαναγγέλει είναι εφικτά. Και είναι μέτρα που κάθε κυβέρνηση θα ήθελε να λάβει αν μπορούσε, αλλά δεν μπορεί, διότι καμία κυβέρηση δεν τολμά να τα βάλει με το τέρας του δημοσίου και να το περιορίσει.

Το κόμμα του κ. Μητσοτάκη κυβέρνησε πρόσφατα δυο φορές. Η κυβέρνηση Καραμανλή μεγέθυνε το δημόσιο και τις σπατάλες του σε πρωτοφανή βαθμό και οδήγησε στην κρίση του 2009 που μας βασαναίζει ακόμη. Η κυβέρνηση Σαμαρά στηρίχθηκε σε εισπρακτικά μέτρα και δεν τόλμησε να μειώσει το δημόσιο και να κάνει μεταρρυθμίσεις - που αργότερα αναγκάστηκε να κάνει η κυβέρνηση Τσίπρα.

Ο κ. Μητσοτάκης λοιπόν μπορεί πράγματι να έχει θέσει αυτούς τους στόχους, αλλά το να θέτεις στόχους είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να τους υλοποιήσεις διότι χρειάζεται θάρρος για μεγάλες συγκρούσεις με το πελατειακό και κομματικό κράτος του δημοσίου. Αυτό ήταν πάντα το πρόβλημα σε αυτή τη χώρα και η Νέα Δημοκρατία δεν έχει αποδείξει μέχρι σήμερα οτι είναι διατεθειμένη να το πράξει.

Οι περισσότεροι δε από τους βουλευτές της ανήκουν στη λεγόμενη “λαική δεξιά” η οποία διαφωνεί οριζοντίως και καθέτως με τις απόψεις του Μητσοτάκη και είναι εξίσου κρατιστές με τους Συριζαίους και τους Ανελίτες. Πολλοί δε εξ αυτών βρίσκονται μεταξύ των σημερινών κορυφαίων στελεχών του κ. Μητσοτάκη.

Ας ελπίσουμε οτι ο Μητσοτάκης θα βρεί το θάρρος να κάνει αυτές τις μεταρρυθμίσεις και οτι το κόμμα του θα τις ανεχτεί, ακόμη και αν δεν τις υιοθετήσει.

Οι δηλώσεις Μητσοτάκη σε κάθε περίπτωση ανεβάζουν οτν πήχυ για την κυρία Φώφη Γεννηματά η οποία ασχολούμενη με την κεντροαριστερά δεν έχει ακόμη δημοσιοποιήσει κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής. Το ΠΑΣΟΚ (για να μη κοροιδευόμαστε με την Κεντροαριστερά) δεν έχει ακόμη ανακοινώσει τις προτάσεις του για το ποιές επιμέρους πολιτικές θα ακολουθηθούν. Δεν έχει βρεί λύσεις που να ισορροπούν μεταξύ εφικτού, ρεαλιστικού  και ιδεολογικά σωστού, δεν έχει προχωρήσει σε ανανέωση, ούτε των απόψεων του, ούτε των προσώπων.

Η άνοδος του στις δημοσκοπήσεις αποτυπώνει την απελπισία των προοδευτικών ανθρώπων που δεν θέλουν τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε τη ΝΔ, αλλά πλειοψηφοικό ρεύμα δεν μπορεί να διαμορφώσει. Αν το ΠΑΣΟΚ είχε θέσεις σαφείς, ρεαλιστικές και αποτελεσματικές θα είχε σήμερα σαρώσει τον ΣΥΡΙΖΑ και θα απειλούσε τη ΝΔ. Δεν το έχει κάνει και δεν φαίνεται οτι θα το κάνει, τουλάχιστον όσο δεν ασχολείται με την διαμόρφωση θέσεων και προτάσεων, αλλά με την αναδιάταξη των εσωτερικών του ισορροπιών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη μεριά, έχει ένα μικρό πλέον περιθώριο χρόνου μέχρι το τέλος της τετραετίας να παρουσιάσει ένα άλλο πρόσωπο, πιο αναπτυξιακό και πιο σύγχρονο. Δυστυχώς για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για την χώρα, δεν μπορεί να το κάνει. Το μόνο που κάνει είναι ευχολόγια για ανάπτυξη, χωρίς αποτέλεσμα.

Είναι αδύνατον για τον ΣΥΡΙΖΑ να αποδεχθεί οτι ο μόνος τρόπος για να αναπτυχθεί η οικονομία, να μειωθεί η ανεργία και να αυξηθούν τα εισοδήματα, είναι να αναπτυχθεί ο ιδιωτικός τομέας. Είναι ένα κόμμα πολύ βαθειά κρατικιστικό, με ιδεοληψίες αριστερές, που επιδιώκει την ισοπέδωση προς τα κάτω όλων των πολιτών, παρά την παροχή ευκαιριών στους φτωχότερους για να ανέβουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να βοηθήσει την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα, αλλά θα επιμένει σε μια κοινωνική πολιτική “χαρτζηλικιού”.

Ο πολιτικός κόσμος συνολικά με εξαίρεση κάποιους στη Νέα Δημοκρατία και κάποιους στο ΠΑΣΟΚ - τους λιγότερους δυστυχώς - δεν έχει αποδεχθεί το γεγονός οτι το δημόσιο δεν ,πορεί πλέον να καλύψει τις ανάγκες των πολιτών.

Μπορεί βεβαίως να συμβάλει σημαντικά αν σταματήσει να εμποδίζει την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα. Μπορεί επίσης να συμβάλει αν κάνει επενδύσεις. Όμως το δημόσιο δεν κάνει επενδύσεις, κάνει παροχές και σπαταλά το χρήμα, δεν το επενδύει για να δώσει δουλειές, για να φτιάξει υποδομές για να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες. Το ξοδεύει για να εξαγοράζει ψήφους.

Χονδρικά, αυτή είναι η κατάσταση σήμερα στα τρία κόμματα που διεκδικούν την ηγεσία της χώρας. Και είναι απογοητευτικό οτι ο Μητσοτάκης και οι μεταρρυθμιστές είναι μειοψηφία στη ΝΔ, οτι το ΠΑΣΟΚ ασχολείται με τα εσωτερικά του προβλήματα και οτι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί με τίποτα να εκσυγχρονιστεί και να εγκαταλείψει τις ιδεοληψίες του.

Ο πολιτικός κόσμος πρέπει να αποδεχθεί οτι εφόσον το δημόσιο δεν έχει λεφτά και δεν πρόκειται να βρεί, μοναδική οδός ανάπτυξης της χώρας είναι οι ιδιωτικές επενδύσεις. Πρώτα των Ελλήνων και μετά των ξένων.

Όταν δούμε τους Έλληνες να επενδύουν στη χώρα, τότε θα δούμε και τους ξένους και θα ξέρουμε οτι θα υπάρχει ανάπτυξη. Όλα τα άλλα, είναι ευχολόγια.

reporter

2018: Με το μάτι στον ανασχηματισμό ή και ... τις εκλογές το Μαξίμου

maximou

Σε οιονεί προεκλογική περίοδο εισέρχεται η χώρα από τις αρχές του έτους. Η αίσθηση εντείνεται από μια σειρά παραμέτρους, αλλά και από ένα στοιχείο το οποίο διαπιστώνεται για πρώτη φορά στο διάστημα των τελευταίων μηνών: Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, κομματικά και κοινοβουλευτικά, όταν ερωτώνται για το ενδεχόμενο προσφυγής στις κάλπες, δεν το απορρίπτουν, όπως συνήθιζαν να κάνουν έως πρόσφατα.

Αντιθέτως, επιδεικνύουν έναν προβληματισμό για το κατά πόσο ένας εκλογικός ελιγμός θα ήταν μια λύση για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεδομένων της φθοράς και των πολλαπλών αδιεξόδων της κυβέρνησης.

Τέτοιες σκέψεις προέρχονται κατά βάση από τη λεγόμενη ομάδα των 53+ και τους συνοδοιπόρους τους. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές του εσωκομματικού παιχνιδιού στον ΣΥΡΙΖΑ, «το θέμα δεν είναι το «αν», αλλά το «πότε»». Επιβεβαιώνουν έτσι ότι η συζήτηση είναι υπαρκτή και ότι μια κίνηση σε αυτή την κατεύθυνση μελετάται ή πάντως έχει τεθεί υπ” όψιν του Αλέξη Τσίπρα.

Συνοδεύεται δε αυτή η ανησυχία των συγκεκριμένων προσώπων και από μια αγωνία για το διάστημα των πρώτων μηνών του 2018. Κατά την περίοδο εκείνη, όπως λένε, η κυβέρνηση αναμένεται να δεχθεί νέες πιέσεις και ο ΣΥΡΙΖΑ να βρεθεί ενώπιον οριστικών διλημμάτων, στο πλαίσιο της τέταρτης αξιολόγησης.

Στο διάστημα αυτό θα πρέπει να διευθετηθούν όλες οι εκκρεμότητες, κυρίως στο πεδίο των δημοσιονομικών, της επίσπευσης της μείωσης του αφορολογήτου και άλλων περικοπών, της διασφάλισης ενός χρηματοδοτικού «μαξιλαριού» άνω των 12 δισ. ευρώ, της απόπειρας δανεισμού της χώρας και του καθορισμού του πλαισίου επιτήρησης έπειτα από το τέλος του σημερινού Μνημονίου.

Επιπλέον, καθοριστικής σημασίας παράμετρος για τις αποφάσεις της κυβέρνησης είναι η πρόσφατη ματαίωση των προσδοκιών της περί της έναρξης μιας συζήτησης για το χρέος από τον νέο πρόεδρο του Eurogroup Μάριο Σεντένο. Ο Πορτογάλος υπουργός Οικονομικών ξεκαθάρισε ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί πριν από τον Αύγουστο του 2018 και εφόσον έχει ολοκληρωθεί επιτυχώς το τρέχον Μνημόνιο.

Κυβερνητικές πηγές περιγράφουν πάντως έναν άλλο σχεδιασμό: Διεξαγωγή εθνικών εκλογών το νωρίτερο την άνοιξη του 2019 και μετάθεση των αυτοδιοικητικών εκλογών για το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς. Στόχος μιας τέτοιας μεθόδευσης είναι η δημιουργία ενός περιβάλλοντος πολιτικής αστάθειας, με συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις και με κατάληξη την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στις αρχές του 2020, με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ευελπιστεί ότι θα μπορεί να «παίξει» και πάλι, όπως το 2014-2015.

Παροχολογία, πόλωση και… παράπονο για ΚΚΕ

Η αίσθηση περί της έναρξης μιας άτυπης και άγνωστης διάρκειας προεκλογικής περιόδου εντείνεται και από έναν άλλο συνδυασμό παραγόντων, όπως:

  • η αγωνιώδης παροχολογία της κυβέρνησης, εν πολλοίς ερήμην των δανειστών, με πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα το επίδομα των 400 ευρώ στους ανέργους 18-24 ετών, το νέο επίδομα στους πλημμυροπαθείς της Δυτικής Αττικής, η εξαγγελία για ίδρυση πανεπιστημίου στην ίδια περιοχή κ.ά.
  • η σφοδρότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης με προσωπικά χαρακτηριστικά, στην οποία καταφεύγει ο κ. Τσίπρας.
  • το νέο μέτωπο με το ΚΚΕ, υπό τον φόβο διαρροών ψηφοφόρων προς τα αριστερά.

Αυτό έγινε σαφές στην παρέμβαση του υπουργού Εσωτερικών Π. Σκουρλέτη στη Βουλή την προηγούμενη Τρίτη, όταν, απευθυνόμενος στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και… εγκαλώντας τον Περισσό για τις αντικυβερνητικές αντιδράσεις, είπε:

«Πέστε μου μια φορά που το κάνατε αυτό με την κυβέρνηση Σαμαρά. Χρωστάτε απαντήσεις, όχι σε εμάς, αλλά στον κόσμο της εργασίας, που δεν βρήκατε τίποτα να τους πείτε για το θέμα των συλλογικών συμβάσεων που υπογράφηκαν για πρώτη φορά. Αυτός ο ολισθηρός δρόμος απομονώνει μια πλευρά της Αριστεράς». Η απάντηση ήλθε από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΚΚΕ Θ. Παφίλη: «Χρειάζεται πολύ μεγάλο θράσος, διαστημικό, να φέρνεις τη νύχτα σαν τον κλέφτη τροπολογία για να καταργείς την απεργία και να έχεις στείλει με τις πολιτικές σου στον Καιάδα τον κόσμο, να κατηγορείς αυτούς που προσπαθούν και υπερασπίζονται τα συμφέροντά του όταν κάνει μια διαμαρτυρία».

Υπό το πρίσμα αυτό, μεταξύ των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και της αντιπολίτευσης, προκλήθηκε αίσθηση από τον τρόπο με τον οποίο ο Πρωθυπουργός θέλησε, κατά την ομιλία του επί του προϋπολογισμού την προηγούμενη Τρίτη, να υπενθυμίσει και πάλι τη συνταγματικά προβλεπόμενη ημερομηνία των εκλογών: «Ο ελληνικός λαός έχει και μνήμη, και γνώση, και διαίσθηση. Σας γνωρίζει πολύ καλά. Αυτή ήταν η αιτία. Γνωρίζει τι κάνατε όλα αυτά τα χρόνια» είπε ο Αλέξης Τσίπρας απευθυνόμενος στον Κ. Μητσοτάκη και συμπλήρωσε: «Και αυτή θα είναι η αιτία που θα σας οδηγήσει και σε νέα ήττα στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2019».

Το ότι οι εκλογές διεξάγονται (θεωρητικώς) κάθε τέσσερα έτη είναι γνωστό σε όλους. Το ότι ο Πρωθυπουργός αισθάνεται την ανάγκη να το επαναλαμβάνει πυροδοτεί σενάρια για δύο λόγους:

α) επειδή, σύμφωνα και με συντρόφους του, φανερώνει μια αγωνία και

β) επειδή όλοι γνωρίζουν ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωνε να παραμείνει στην εξουσία έως τον Σεπτέμβριο του 2019, θα πήγαινε στις εκλογές έχοντας εφαρμόσει έναν νέο γύρο περικοπών σε συντάξεις και αποδοχές, τις οποίες έχει ήδη ψηφίσει από την προηγούμενη άνοιξη. Συνεπώς, με ακόμη μεγαλύτερη φθορά.

Μία επιπλέον παράμετρος η οποία εντείνει την εκλογολογία είναι πάντοτε ο Πάνος Καμμένος. Η κινητικότητα στο Σκοπιανό και η ρητή δήλωση του υπουργού Αμυνας πως δεν πρόκειται να δεχθεί ονομασία που να περιέχει καθ” οιονδήποτε τρόπο το συνθετικό «Μακεδονία» καθιστούν σαφές ότι ο χρόνος δεν θα τρέχει προς όφελος της κυβερνητικής συνοχής – στον βαθμό βεβαίως που ο κ. Καμμένος εμφανιστεί συνεπής προς τις δημόσιες δηλώσεις του…

Ανασχηματισμός: Ποιοι υπουργοί αναμένεται να μετακινηθούν ή να απομακρυνθούν

Με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, στον προγραμματισμό του Αλέξη Τσίπρα επανέρχεται ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης. Αναμένεται προς τα τέλη Ιανουαρίου, όμως οποιαδήποτε κίνηση θα τελεί υπό την αίρεση (και) των εσωκομματικών συσχετισμών. Αλλαγές στα βασικά υπουργεία (Οικονομικών, Εξωτερικών, Αμυνας, Εσωτερικών) θεωρείται δύσκολο να γίνουν. Και αυτό, μεταξύ των άλλων, επειδή καθεμία περίπτωση θα δημιουργούσε εστίες τριβών.

Προς μετακίνηση ή απομάκρυνση θεωρούνται πιθανοί υπουργοί ο Γ. Σταθάκης από το Ανάπτυξης, με γνωστή τη φιλοδοξία του Ν. Παππά να αναλάβει κάποιο από τα λεγόμενα παραγωγικά υπουργεία, ο Ι. Μουζάλας από το Μεταναστευτικής Πολιτικής, με πιθανό αντικαταστάτη τον Δ. Βίτσα, η Λυδία Κονιόρδου από το Πολιτισμού, όπου υπό συνθήκες και προϋποθέσεις θα μπορούσε να τοποθετηθεί ο Ν. Φίλης.

Το Βήμα

Πάμε καλά;

akropoli touristria

Για να κρίνουμε κατά πόσον ένα κράτος πάει καλά και είναι πετυχημένο, έχουμε στη διάθεσή μας δείκτες που αφορούν ιδίως τους πολιτειακούς του θεσμούς και τις οικονομικές του επιδόσεις. 

Η λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών, η αποτελεσματικότητα της Διοίκησης, η ανεξαρτησία αλλά και αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης, η ανταγωνιστικότητα των προϊόντων και των υπηρεσιών που παράγει η οικονομία του είναι κάποιοι από τους δείκτες που χρησιμοποιούνται από πολλούς διεθνείς οργανισμούς όταν συντάσσουν τις ετήσιες εκθέσεις τους.

Ως επιτυχημένο, κρίνεται ένα κράτος που προσαρμόζεται με τον καλύτερο και ταχύτερο τρόπο στις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες. Πώς; Μα...με μεταρρυθμίσεις.

Δηλαδή δεν είμαστε μόνο εμείς που πρέπει να κάνουμε μεταρρυθμίσεις για να πάρουμε κάθε φορά τη δόση που θα μας κρατήσει όρθιους;

Και βέβαια όχι! Η διαφορά είναι πως τα περισσότερα άλλα κράτη εισάγουν αυτοβούλως και συστηματικά μεταρρυθμίσεις για να διορθώσουν αδυναμίες και υστερήσεις που διαπιστώνουν σε διάφορους τομείς. Διότι, απλά, δεν θέλουν να μένουν πίσω. Δεν διστάζουν, επομένως, να πάρουν κάθε φορά τα μέτρα που απαιτούνται για να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και στις απαιτήσεις του διεθνούς ανταγωνισμού.

Αλλά ακόμη και οι διεθνείς οργανισμοί που συντάσσουν τις εκθέσεις με βάση τις οποίες κρίνονται οι πολιτειακοί θεσμοί και η οικονομία των κρατών από χρόνο σε χρόνο, συμπληρώνουν και βελτιώνουν και αυτοί τα κριτήρια αξιολόγησης και τους δείκτες που χρησιμοποιούν για να ενισχύσουν την αξιοπιστία της μεθοδολογίας τους.

Και μεις πως τα πήγαμε φέτος;

Εμείς, το 2017 είχαμε μία πολύ καλή χρονιά στον Τουρισμό. Αλλά ακόμη και αυτό δεν οφείλεται τόσο πολύ στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του τουριστικού μας προϊόντος αλλά στην επιδείνωση της πολιτικής κατάστασης και αστάθειας που, δυστυχώς, χαρακτηρίζει τις περισσότερες τουριστικές χώρες στην ευρύτερη περιοχή. Πως θα είναι όμως του χρόνου;

Καλά, τίποτε άλλο; Ειλικρινά, ο γράφων δυστυχώς δεν διακρίνει καμμία άλλη αξιόλογη αλλαγή. Η κατάταξή μας στην διεθνή ανταγωνιστικότητα και στο επιχειρείν υποχώρησαν και φέτος ενώ η ανεργία, η κυριότερη ανισότητα από την οποία μαστίζεται η Ελληνική κοινωνία, παραμένει σε απαράδεκτα υψηλά επίπεδα. Έστω και αν το πρώτο τρίμηνο του έτους  σημειώθηκε κάποια αύξηση στις εγχώριες επενδύσεις, οι ξένες άμεσες επενδύσεις, η σημαντικότερη μηχανή ανάπτυξης κάθε κράτους, παραμένουν κολλημένες και μάλιστα σε μία ευρωπαϊκή συγκυρία, η οποία εφέτος ήταν ιδιαίτερα θετική. Φαίνεται όμως πως υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.

Βλέπετε, οι επιδόσεις μας στις εκθέσεις διεθνούς ανταγωνιστικότητας και του επιχειρείν είναι τα πρώτα πράγματα που κοιτάζουν οι υποψήφιοι επενδυτές αλλά και οι αγορές.

Καλά και η αξιολόγηση που, ως φαίνεται, πάει για πρώτη φορά να κλείσει στην ώρα της;

Μπορεί, αλλά αυτό δεν αποτελεί είδηση από αυτές που θα μπορούσαν να πείσουν τις αγορές ή τους υποψήφιους επενδυτές. Σημαίνει απλά ότι η Κυβέρνηση κάνει μία προσπάθεια παραπάνω έχοντας διαβάσει σωστά μία συγκυρία ευνοϊκή κατά την οποία οι εταίροι και δανειστές μας ούτως ή άλλως θέλουν σιγά-σιγά να αποσυρθούν βάζοντας πίσω τους τα προγράμματα στήριξης και μισοκλείνουν επομένως τα μάτια τους...

Διότι μετά τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος, ένα πράγμα αποκλείεται:  να μας εγκρίνουν και νέο δάνειο. Τους το έχουν ήδη κόψει οι ψηφοφόροι τους. Και βέβαια, αν το τέλος της εποχής των μνημονίων σημάνει και το τέλος των μεταρρυθμίσεων (ή μνημονίων,  αν προτιμάτε), τότε σίγουρα δεν πάμε καλά!

Και αυτό, διότι κάποιοι από τους δείκτες στους οποίους θα δώσουν τώρα σημασία οι υποψήφιοι επενδυτές αλλά και οι αγορές είναι κατά πόσον εφαρμόζονται οι μεταρρυθμίσεις που έχουν ήδη νομοθετηθεί, η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων και το άνοιγμα των αγορών.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι δείκτες που θα τους επηρεάσουν και, που, αν δεν τους υποψιαζόμαστε, ενδέχεται να μας αιφνιδιάσουν. Ένας από αυτούς είναι κατά πόσον το κράτος ανακτά την εδαφική κυριαρχία που έχει απολέσει πάνω σε ένα σημαντικό και ιστορικό κομμάτι του Δήμου Αθηναίων από ομάδες τις οποίες δεν ελέγχει, ή ακόμη, η ανοχή μας στα καμώματα του Ρουβίκωνα.

Ένας άλλος πολύ σημαντικός δείκτης είναι η διάθεση των εργαζομένων να δεχθούν επιτέλους ότι η βελτίωση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας της επιχείρησης στην οποία απασχολούνται είναι τα κλαδιά στα οποία κάθονται και πως αν επιμείνουν να τα πριονίζουν, θα κόψουν μαζί και το μέλλον τους αλλά και το μέλλον των παιδιών τους.

Λοιπόν, εσείς τι λέτε, πάμε καλά; Πολύ γρήγορα θα μας το δείξουν οι αγορές με τα επιτόκια που θα μας επιβάλουν. Διότι οι αγορές έτσι μιλάνε και έτσι χορεύουν, με αριθμούς.

reporter