Παρ11172017

Τελευταία ΕνημέρωσηΠαρ, 17 Νοε 2017 8pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Γιατί ο Τσίπρας πυροβολεί... τα πόδια του

tsipras kourasmenos

Τις τελευταίες μέρες στην κυβέρνηση καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες να πείσουν την κοινή γνώμη ότι είναι έτοιμοι να βγουν στις αγορές κι ότι η επιτυχής πώληση του 5ετούς ομολόγου των 2 δις ευρώ, με επιτόκιο 4,6%-4,8%, θα μπορούσε να αποτελέσει την απαρχή για το ξεκλείδωμα μεγάλων επενδύσεων αλλά και της επιστροφής στην κανονικότητα για την ελληνική οικονομία, αφού θα είναι το πρώτο βήμα για να μπορεί να δανείζεται το Δημόσιο από τις αγορές σταθερά και κανονικά μόλις τελειώσει το τρίτο μνημόνιο, τον Αύγουστο του 2018.

Μέχρι την στιγμή, που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν ήταν ακόμα γνωστό αν η κυβέρνηση θα αποτολμούσε αυτή την δοκιμαστική έξοδο στις αγορές. Δεν αποκλείεται να το πράξει.

Αλλά αν το κάνει, θα πρέπει να έχει γίνει μέχρι την Πέμπτη, οπότε συμβαίνουν δύο σημαντικά γεγονότα, που θα εμποδίσουν στο άμεσο μέλλον, παρόμοια εγχειρήματα. Η συνεδρίαση του ΔΝΤ για το ελληνικό ζήτημα, που θα κρίνει κατά πάσαν βεβαιότητα το ελληνικό χρέος «μη βιώσιμο», κι η συνεδρίαση της ΕΚΤ, η οποία δεν πρόκειται καν να εξετάσει το ενδεχόμενο ένταξης των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, το περιβόητο QE.

Ακόμα όμως κι αν μέχρι την Πέμπτη το μεσημέρι, η κυβέρνηση και το υπουργείο Οικονομικών βγουν στις αγορές και συγκεντρώσουν το ποσό των 2 δις, με επιτόκιο κοντά στο 5%, αμφιβάλλω αν θα αποτελεί ουσιαστική επιτυχία για την χώρα και την οικονομία. Ας μην ξεχνάμε ότι κάτι παρόμοιο είχε κάνει το 2014, η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Κι έκτοτε έχασε 4 διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις (ευρωεκλογές 2014, βουλευτικές εκλογές Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου 2015, δημοψήφισμα 20150, χωρίς η κατάσταση να ομαλοποιηθεί σε ότι αφορά τη δυνατότητα σταθερής εξόδου μας στις αγορές.

Καθώς ουδείς επείσθη ότι το χρέος είναι διαχειρίσιμο. Έκτοτε τα πράγματα έχουν επιδεινωθεί. Η χώρα βρίσκεται δύο χρόνια σε capital controls, το τραπεζικό σύστημα αδυνατεί να συνέλθει, η οικονομία βαριανασαίνει και βαρυγκωμά, παρά την άνοδο του τουρισμού, οι υπερβολικοί φόροι διώχνουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις κι η γραφειοκρατία αποτρέπει μεγάλες επενδύσεις. Αν βγει τώρα η κυβέρνηση στις αγορές θα το κάνει προστατευμένα, με φιλικές τράπεζες, που θα τα δώσουν τα 2 δις διότι γνωρίζουν ότι θα τα πάρουν πίσω, αφού δεν τίθεται θέμα χρεοκοπίας της Ελλάδας την επόμενη πενταετία. Αλλά είναι άγνωστο αν αυτή η έξοδος θα έχει συνέχεια, σταθερή και μετά το τέλος του Μνημονίου.

Η κατάσταση παραμένει ρευστή κι αβέβαιη. Καθώς η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου κάνει ότι είναι δυνατόν για να αποτρέψει την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς την ελληνική οικονομία και να προσελκύσει ξένες η κι εγχώριες επενδύσεις. Το πρόβλημα είναι και θεωρητικό, μια και μια κυβέρνηση της Αριστεράς είναι γνωστό τοις πάσι ότι δεν είναι φιλική προς τις ιδιωτικές επενδύσεις. Αλλά κι ουσιαστικό, αφού τα μέτρα πολιτικής, που επιβάλλονται είναι αποτρεπτικά για τους επενδυτές.

Γι αυτό κι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας είχε προειδοποιήσει ότι τώρα δεν πρέπει να υπάρξει ούτε καν δοκιμαστική έξοδος στις αγορές, αλλά προηγουμένως θα έπρεπε να υπάρξουν 2-3 εμβληματικές ιδιωτικοποιήσεις, που θα έπειθαν τους διεθνείς τραπεζοπιστωτικούς κύκλους ότι κάτι επιτέλους αλλάζει στην Ελλάδα. Αυτό όμως δεν έχει γίνει. Αντίθετα, η κατάσταση με τις πολιτικές αποφάσεις, που λαμβάνουν οι κυβερνώντες γίνεται ολοένα πιο πολύπλοκη κι αποτρεπτική για τις αγορές.

Ας δούμε γιατί, επί τη βάσει των τελευταίων πολιτικών αποφάσεων.

Κατ’ αρχάς, συνεχίζεται ο θόρυβος μετά τις αποκαλύψεις του Γιάνη Βαρουφάκη ότι υπήρχε «κρυφή αντζέντα» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για παράλληλο σύστημα πληρωμών κι ουσιαστική έξοδο από το ευρώ. Η ζημιά, που έχουν προκαλέσει αυτές οι αποκαλύψεις, που δεν διαψεύδονται, διεθνώς είναι τεράστια.

Συγχρόνως, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κάνει ότι είναι δυνατόν για να πείσει ότι απεχθάνεται τις αγορές και τις ιδιωτικές επενδύσεις. Και σε αυτό δεν συνηγορούν μόνον οι υπερβολικοί φόροι, οι επιθέσεις εναντίον της Δικαιοσύνης, ο αυταρχισμός αλλά κι η γραφειοκρατία της Δημόσιας Διοίκησης. Αλλά και μια σειρά από συγκεκριμένα κυβερνητικά μέτρα:

1.Ο υπουργός Μεταφορών Σπίρτζης κρατικοποιεί τον ΟΑΣΘ και μεταφέρει τις ζημιές και τα ελλείμματα του στους φορολογουμένους

2. Ο υπουργός Εσωτερικών Σκουρλέτης όχι μόνο παρακάμπτει τις αποφάσεις για τις προσλήψεις και τις μονιμοποιήσεις συμβασιούχων, που περιλαμβάνονται στην συμφωνία με τους δανειστές, αλλά φέρνει νομοσχέδιο για τους Δήμους, που επαναφέρει όλες τις ρουσφετολογικές και δαπανηρές ρυθμίσεις, που είχαν καταργηθεί.

3. Ο υπουργός Ενέργειας Σταθάκης εμποδίζει τις πωλήσεις ακόμα και των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, εμποδίζοντας την όποια απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας

4.Ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων για πρώτη φορά από το 2010 αυξάνεται συστηματικά, μαζί με το κόστος για την μισθοδοσία τους

5. Τα προγράμματα μέσω ΕΣΠΑ για την Ανταγωνιστικότητα παραμένουν ανενεργά, κι ένα χρόνο τώρα δεν έχει δοθεί ούτε ένα ευρώ στους χιλιάδες δικαιούχους, που έχουν υποβάλλει σχετική αίτηση

6. Το αλαλούμ με τις εφορίες συνεχίζεται. Και το βάρος για τους ιδιώτες είναι αβάστακτο

7. Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν προχωρούν, ακόμα κι όταν ψηφίζονται, και μένουν στα χαρτιά

Με τέτοιου είδους λογικές και πρακτικές είναι προφανές ότι η κυβέρνηση διώχνει τις ιδιωτικές επενδύσεις. Κι απομακρύνει όλους εκείνους, που θα ήθελαν να επενδύσουν είτε σε ομόλογα είτε σε νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Γι αυτό οι σοβαροί αναλυτές εκτιμούν ότι η επιστροφή στην ευρωπαϊκή κανονικότητα είναι όνειρο απατηλό, όσο η κυβέρνηση αυτή κουτοπόνηρα δεν εφαρμόζει τις αποφάσεις και τις συμφωνίες και συνεχίζει να εχθρεύεται ότι το ιδιωτικό

marketnews

Γιατί η Ρωσία «εγκατέλειψε» την Ελλάδα και στράφηκε στην Τουρκία

s 400 turkia

Η είδηση ότι υπογράφτηκε τελικά η συμφωνία πώλησης τεσσάρων συστοιχιών ρωσικών πυραύλων S-400 στην Τουρκία, που ανατρέπει σε δραματικό βαθμό την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο, φέρνει στην μνήμη πολλών την στάση της τσαρικής Ρωσίας με τα ορλωφικά και την στάση της Σοβιετικής Ένωσης στην Μικρασιατική καταστροφή.

Και στις δυο περιπτώσεις οι Έλληνες προδοθήκαν με τον πιο άσχημο τρόπο από το ξανθό γένος του Βορρά.

Για όσους βέβαια υποστηρίζουν την αναγκαιότητα μιας συμμαχίας με την Ρωσία του Πούτιν, μπαίνουν αμείλικτα ερωτηματικά που θα πρέπει με προσοχή να ερευνηθούν.

Το ζήτημα της τουρκορωσικής προσέγγισης έχει πολλές αφετηρίες, με πρώτη και καλλίτερη : Ουκρανία και ΝΑΤΟ.

Η Μόσχα βλέπει συνεχώς να σφίγγει το ζωνάρι γύρω από την ευρύτερη περιοχή της, ειδικά στην Βαλτική καις την Πολωνία, ενώ τελευταία και παρά τις αυστηρές προειδοποιήσεις του ίδιου του Πούτιν, το ΝΑΤΟ φέρεται να προχωρεί στο να προωθεί και την Ουκρανία στην συμμαχία με άμεση συνέπεια την ανοιχτή πλέον σύγκρουση με τους Ρώσους.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση και παρά τα ωραία λόγια στην πρόσφατη συνάντηση Πούτιν – Τραμπ, ενώ ο κλοιός όλο και πιο πολύ στενεύει γύρω από τους Ρώσους, θα έπρεπε να γίνει κάτι αποτελεσματικό ενάντια σε αυτή την κατάσταση, εκτός από την προσέγγιση με την Κίνα που όμως γίνεται σε θολό πεδίο.

Η δυνατότητα δόθηκε με την ευκαιρία της τουρκικής περιπέτειας με το αποτυχόν πραξικόπημα. Στην Άγκυρα, ένας υπερφίαλος ηγέτης έχει με την αλλοπρόσαλλη στάση του δημιουργήσει πολλά προβλήματα και στις ΗΠΑ και στην Γερμανία και γενικά στο ΝΑΤΟ.

Ο Πούτιν δεν θα έχανε αυτή την ευκαιρία να αντιδράσει μέσω Τουρκίας στην αυξανομένη πίεση από τα δυτικά. Σκεφτείτε τι θα γίνονταν αν στην Τουρκιά υπήρχε μια από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, σαφώς εχθρική προς την Ρωσία. Θα ήταν ακόμα ένα μεγάλο και ίσως αποφασιστικό βήμα για την τελική εφόρμηση της Δύσης.

Ο Πούτιν ουσιαστικά κατάφερε και «έδεσε» τον αλλοπρόσαλλο Ερντογάν στο άρμα του, εκμεταλλευόμενος την μεγαλομανία του και αφού τον απομάκρυνε από το άρμα της Δύσης, τώρα παίζει μέσω αυτού στο ταμπλό της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο.

Βέβαια αυτή η εξέλιξη είχε σαν συνέπεια να απομακρυνθεί σε κάποιο βαθμό η πάγια ρωσική υποστήριξη στα εθνικά μας θέματα και στο κυπριακό, ήρθε όμως και σαν επίπτωση της εχθρικής ελληνικής στάσης, (εμπάργκο κλπ), προς την Μόσχα, που υπαγορεύονταν από τους μνημονιακούς δυνάστες της χώρας.

Εξετάζοντας με ψυχραιμία τα πράγματα, η Ρωσία και η Τουρκία είχαν ανέκαθεν από την εποχή των Τσάρων και του ψυχρού πολέμου διαφορετικά συμφέροντα και αυτό αναπόφευκτα δεν θα αργήσει να ξαναφανεί. Σε μεγάλο και αποφασιστικό βαθμό αυτό θα εξαρτηθεί από την διαφαινόμενη προσέγγιση ΗΠΑ Ρωσίας, οπότε και η Τουρκία θα χάσει τα ερείσματα της.

Το πρόβλημα για μας είναι μέχρι τότε πως θα υπερασπιστούμε τα εθνικά μας συμφέροντα, απέναντι σε ένα απρόβλεπτο και αλλοπρόσαλλο ηγέτη που ανά πάσα στιγμή, συνεπικουρούμενος και από την ρωσική στάση, μπορεί να βάλει φωτιά σε όλο το Αιγαίο.

nikosxeiladakis

Οι υποψήφιοι αρχηγοί στη νέα Κεντροαριστερά

disy logo

Εκλογικό θα είναι το φετινό φθινόπωρο για την Κεντροαριστερά. Σύμφωνα με τον οδικό χάρτη που παρουσιάστηκε στο πρόσφατο συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου θα διεξαχθεί η εκλογή αρχηγού τού υπό δημιουργία φορέα, με ανοιχτές διαδικασίες βάσης.

Πριν από την επίσημη έναρξη της κούρσας, καθώς μια σειρά από λεπτομέρειες δεν έχουν διευθετηθεί, η ονοματολογία έχει ήδη φουντώσει… Αρκετά στελέχη εμφανίζονται ως βέβαιοι υποψήφιοι.

Αλλα ενδιαφέρονται, όμως διστάζουν. Ορισμένοι το σκέφτονται και αναζητούν στήριξη για να καταλήξουν. Κάποιοι φαίνεται να το έχουν αποφασίσει, ωστόσο περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να το ανακοινώσουν. Και άλλοι συνδέουν τη στάση τους με τις ευρύτερες εξελίξεις και την οριστικοποίηση της σχετικής διαδικασίας.

Συνολικά, οι υποψηφιότητες –με τα σημερινά δεδομένα– μπορεί να φτάνουν τις 10.

Σε κάθε περίπτωση, η μάχη αναμένεται να έχει μεγάλο ενδιαφέρον και προμηνύεται σκληρή για τον απλούστατο λόγο ότι ο νικητής θα είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης, στα μέτρα του οποίου θα χτιστεί ακολούθως η νέα παράταξη της Κεντροαριστεράς.

Η «Εφ.Συν.» παρουσιάζει τα πρόσωπα που είτε ακούγονται είτε θα μπορούσαν να διεκδικήσουν την ηγεσία.



Φώφη Γεννηματά

Μοναδική σίγουρη υποψήφια και το φαβορί για να κερδίσει. Η κ. Γεννηματά ξεκινά την κούρσα με το προβάδισμα που της δίνει η θέση της ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ αλλά και εξαιτίας του θετικού τρόπου –όπως της πιστώνεται– με τον οποίο κρατά τα ηνία του κόμματός της και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Στα συν της, ότι έχει καταφέρει να ενώσει τα διάσπαρτα κομμάτια της Κεντροαριστεράς όπως συνέβη με την συμπόρευση με τον Γιώργο Παπανδρέου.

Προτάσσει τη γραμμή της εθνικής συνεννόησης, απορρίπτει τη σύμπραξη είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ είτε με τη Ν.Δ. και έχει αντίθετες απόψεις με τον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Εχει δηλώσει ότι τη χωρίζει άβυσσος με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ έχει κατηγορήσει τον Αλέξη Τσίπρα ότι πέρασε στη χώρα νέα μνημονιακή θηλιά.

Θέτει ως στόχο την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών για να καταστεί η ΔΗΣΥ ο βασικός εκφραστής του προοδευτικού πόλου.

Κλίνει περισσότερο στην εκδοχή ο νέος φορέας να είναι πολυκομματικός. Τη στηρίζει η παλιά φρουρά του ΠΑΣΟΚ.

Σταύρος Θεοδωράκης

Θα είναι υποψήφιος μόνο εάν πειστεί ότι το εγχείρημα αφορά κάτι ολοκληρωτικά καινούργιο.

Αποκλείει κατηγορηματικά την ένταξη ή τη συνεργασία με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη και δεν έχει καλή χημεία με τη Φώφη Γεννηματά. Διαφωνεί με τον όρο Κεντροαριστερά, όπως και με τη διάκριση Δεξιά-Αριστερά, υποστηρίζοντας ότι θέλει να εκφράσει το «προοδευτικό Κέντρο».

Ως σχετικό πετυχημένο πρότυπο φέρνει τον νέο πρόεδρο της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, ενώ έχει μιλήσει κατ’ επανάληψη κολακευτικά για το ρεύμα του «εκσυγχρονισμού» και τον Κώστα Σημίτη.

«Στον σωστό χρόνο τα όργανα θα πάρουν τις αποφάσεις τους», τόνισε προχθές ερωτηθείς αν θα μετάσχει στις διεργασίες του φθινοπώρου.

Θανάσης Θεοχαρόπουλος

Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ είχε αφήσει ανοιχτό στο παρελθόν το ενδεχόμενο να είναι υποψήφιος.

Οσοι τον παρακινούν να πάρει το ρίσκο, σημειώνουν ότι μόνο να κερδίσει έχει από μια υποψηφιότητα, καθώς θα έχει την ευκαιρία να μετρήσει τις δυνάμεις του εν όψει εθνικών εκλογών.

Ως γνωστόν, αν δεν τοποθετηθεί ξανά στο Επικρατείας, το πιθανότερο είναι να κατέβει στη Β΄ Αθηνών.

Πιστεύει στην ανανέωση και την ενότητα του σοσιαλδημοκρατικού χώρου. Εχει χαρακτηρίσει «στρατηγικό αντίπαλο» τη Ν.Δ. και αποτελεί τη φωνή της ανανεωτικής Αριστεράς στο εγχείρημα.

Νίκος Ανδρουλάκης

Ο 38χρονος ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ θεωρείται υπολογίσιμος αντίπαλος, ισχυρός στον κομματικό μηχανισμό, αλλά ο λόγος του βρίσκει απήχηση και σε ευρύτερα ακροατήρια.

Η νεαρή του ηλικία τού επιτρέπει να αποφεύγει την ταύτιση με το κυβερνητικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, αν και συγκαταλέγεται στα έμπειρα στελέχη λόγω της ενασχόλησης με την πολιτική από τα φοιτητικά του χρόνια.

Εξελέγη γραμματέας του ΠΑΣΟΚ επί προεδρίας Βενιζέλου, ενώ ως μέλος τής πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικής πτέρυγας διατηρεί επαφές με τον Κώστα Σημίτη.

Τα τελευταία χρόνια ακολουθεί αυτόνομη πορεία εντός της Χαριλάου Τρικούπη. Ζητά να προηγηθεί το ιδρυτικό συνέδριο και να ακολουθήσει η ανάδειξη επικεφαλής από τη βάση.

Τάσσεται υπέρ ενός ενιαίου νέου φορέα μέσα από μια διαδικασία τύπου Επινέ.

Οι σχέσεις του με τη Φ. Γεννηματά είχαν διαταραχθεί τον περασμένο Απρίλιο.

Γιάννης Ραγκούσης

Ηταν ένα από τα κεντρικά πρόσωπα του συνεδρίου στο ΣΕΦ, αφού η ομιλία του αποτέλεσε έκπληξη.

Συμφώνησε με το μοντέλο της εκλογής αρχηγού και του νέου φορέα, επιλέγοντας να λάβει ενεργά μέρος, χωρίς να ενταχθεί στη ΔΗΣΥ.

Η πολιτική κίνηση Ωρα Αποφάσεων στην οποία συμμετείχε τον έθεσε εκτός, ωστόσο δηλώνει ότι παραμένει συνεπής προς τον αρχικό στόχο της δημιουργίας ενός νέου προοδευτικού κόμματος.

Υποστηρίζει ότι κεντρική αντίθεση της εποχής μας είναι «πρόοδος ή συντήρηση», ενώ αίσθηση έκανε η φράση του ότι «το μέλλον μας δεν μπορεί να είναι ο Μ. Βορίδης και ο Αδ. Γεωργιάδης».

Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος

Προέρχεται από τη νεότερη γενιά στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Εχει διατελέσει υφυπουργός Ανάπτυξης επί συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ. και πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά.

Τον Ιούνιο του 2015 είχε θέσει υποψηφιότητα για αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και κατετάγη τρίτος. Ασκεί δριμύτατη κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ και εκτιμά ότι η Δημοκρατική Συμπαράταξη στις επόμενες εκλογές έχει τα εχέγγυα να τον υποσκελίσει.

Τάσσεται υπέρ του νέου ενιαίου φορέα και χαρακτήρισε θετικό βήμα την απόφαση της Φ. Γεννηματά να επιταχύνει τις διαδικασίες.

Φίλιππος Σαχινίδης

Εφόσον δοκιμάσει τις δυνάμεις του, ο πρώην υπουργός Οικονομικών θα υποστηριχθεί από τον Γιώργο Παπανδρέου και το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών.

Ενθερμος εκφραστής της κλασικής σοσιαλδημοκρατικής προοπτικής του χώρου με σαφή οριοθέτηση από τον νεοφιλελευθερισμό και τη λαϊκίστικη Αριστερά.

Προκρίνει τη διατήρηση της αυτονομίας των κομμάτων που μετέχουν στη ΔΗΣΥ.

Αννα Διαμαντοπούλου

Η πρώην υπουργός και μέλος της Ωρας Αποφάσεων παρακολουθεί τις διεργασίες ως παρατηρήτρια.

Οι διαφωνίες της για τη στρατηγική και τον οργανωτικό δρόμο που προτείνει η ΔΗΣΥ παραμένουν σε πλήρη ισχύ.

Αν στους μήνες που μεσολαβήσουν αλλάξει κάτι συνταρακτικά, δεν αποκλείεται να διεκδικήσει τη μεταρρυθμιστική ψήφο των κεντρώων ψηφοφόρων.

Οι αποστάσεις της από τη Ν.Δ. είναι πάντως μικρότερες από τις αντίστοιχες με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γιάννης Μανιάτης - Γιάννης Τούντας

Το ενδεχόμενο να είναι υποψήφιος εξετάζει –σύμφωνα με πληροφορίες– ο βουλευτής Αργολίδας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και πρώην υπουργός Περιβάλλοντος, Γιάννης Μανιάτης, ενώ οχλήσεις να ριχτεί στη μάχη φέρεται να δέχεται ο Γιάννης Τούντας από τις Κινήσεις Πολιτών...

Δημήτρης Κουκλουμπέρης efsyn

Και με τον Βελουχιώτη και με τον Φρίντμαν δε γίνεται - Eίναι μια σχιζοφρενική κατάσταση. Αλήθειες που αποκρύπτονται

velouxiotis friedman

Ο υπουργός Έργων και Περιβάλλοντος δεν κρύβει το κάδρο με τη φωτογραφία του Άρη, που λέει ότι τον εμπνέει. Ταυτόχρονα, δεν κρύβει τις υπογραφές που έχει βάλει για την από- κρατικοποίηση μεγάλων επιχειρήσεων δημοσίου συμφέροντος. Αυτά, όμως, που έχει υπογράψει μαζί με όλους τους ομοϊδεάτες του όχι απλώς θα έστελναν τον Άρη σε νέα αυτοκτονία, αλλά οδηγούν τη χώρα υποχρεωτικά σ αυτό που έχουν αποφασίσει η ΕΕ, η Γερμανία, το ΔΝΤ, οι ΗΠΑ. Κι αυτό λέγεται καπιταλισμός ηλίθιοι, όχι κομμουνισμός!

Την απλή αυτή ανάλυση τη χρωστάω στην τωρινή δήλωση Σπίρτζη για την «από- ιδιωτικοποίηση (!) των λεωφορείων της Θεσσαλονίκης», όπως την είπε, προφανώς γιατί η λέξη κρατικοποίηση του κάνει κάτι σε κακό!

Είπε ο θαυμαστής του Άρη συγκεκριμένα: «Η απο-ιδιωτικοποίηση είναι ο ακριβώς αντίθετος όρος από την απο-κρατικοποίηση. Σημαίνει την απαλλαγή από κρίσιμους τομείς της κοινωνικής πολιτικής και στρατηγικούς τομείς της εθνικής οικονομίας κρατικοδίαιτων ολιγοπωλίων και μονοπωλίων».

Ίσως δεν έχουμε διαβάσει εμείς καλά, αλλά η εκφρασμένη με μαχητικότητα πολιτική που αποβλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η διατήρηση του κρατικού ελέγχου στις «κρίσιμες επιχειρήσεις κοινωνικού και οικονομικού ενδιαφέροντος». Δηλαδή, κρατικοδίαιτα μονοπώλια σαν τα λεωφορεία της Θεσσαλονίκης και ολιγοπώλια σαν τη ΔΕΗ!

Γι αυτό τον τελικό πολιτικό στόχο γίνονται όλες οι υποχωρήσεις μπροστά στις απαιτήσεις των δανειστών, όπως βεβαιώνουν όλα τα ούλτρα αριστερά στελέχη της κυβέρνησης, μεταξύ των οποίων και ο πρωθυπουργός, αλλά και ο κ. Σπίρτζης στις δηλώσεις του για τον ΟΑΣ Θεσσαλονίκης:

«Ούτε έχουμε αλλάξει, ούτε έχουμε παραδοθεί. Όπου μπορούμε ασκούμε πολιτικές σύμφωνες με την δική μας αντίληψη, με τις δικές μας προτάσεις. Ο ΟΑΣΘ είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα», είπε ο υπουργός. Κοιτάζοντας περήφανα το κάδρο με τη φωτογραφία του Άρη προφανώς.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν έχει αλλάξει περισσότερο από όσο τα μέλη της κυβέρνησης και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση μ αυτά που έλεγαν και υπόσχονταν και πίστευαν πρίν από 2 χρόνια. Και δεν θα ξοδέψω ούτε αράδα για να επιχειρηματολογήσω επί του αν η Γή γυρίζει γύρω από τον ήλιο.

Αλλά, στο «ούτε έχουμε παραδοθεί» θα αφιερώσω λίγες παραγράφους επειδή τα όρια μεταξύ πολιτικών δηλώσεων και γελοιότητας έχουν πια καταργηθεί.

Τα μνημόνια 1,2 και 3, που έχει υπογράψει (γιατί με το κάθε ένα συνυπογράφεις και τα προηγούμενα ως προαπαιτούμενο, όπως ίσως δεν ξέρουν οι πολίτες) και εφαρμόζει η κυβέρνηση έχουν παραδώσει την ελληνική περιουσία ως εγγύηση και ως εκμεταλλεύσιμο κεφάλαιο για 99 χρόνια στους δανειστές.

Επομένως, δεν μπορείς να την απαλλοτριώσεις, με ελληνική δημόσια διοίκηση σε όφελος του λαού, όπως διαφημίζουν οι θαυμαστές του Άρη στην κυβέρνηση. Έχουν παραδοθεί.

Με τον ίδιο τρόπο έχουν παραδοθεί και στις από- κρατικοποιήσεις συγκεκριμένων ελληνικών επιχειρήσεων, με τις υπογραφές που έχουν βάλλει στους όρους και τις προϋποθέσεις των μνημονίων. Ούτε σ αυτές μπορούν να εφαρμόσουν κολεκτιβίστικη πολιτική ή πολιτική αμοιβών και συμβάσεων των εργαζόμενων.

Οι εργασιακές σχέσεις που αφορούν σε αμοιβές και εργασιακά δικαιώματα και υποχρεώσεις καθορίζονται αυστηρά από τους όρους των δανειστών, που προβλέπουν υποστολή των δικαιωμάτων των εργαζόμενων μπροστά στα δικαιώματα των εργοδοτών. Ωράρια, ελαστικές μορφές, αποδοχές, απεργίες, ανταπεργίες, συμβάσεις είναι όλα κομμένα στα μέτρα των εταιριών σε βάρος των εργαζόμενων.

Το κράτος πρόνοιας της ασφάλισης δεν καθορίζεται πια από τις ελληνικές κυβερνήσεις και από τα ταμεία των εργαζόμενων, αλλά από τις ντιρεκτίβες που έχουν δώσει οι δανειστές. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, που «δεν έχουν παραδοθεί», απλώς νομοθετούν αυτά που επιβάλλουν οι άλλοι. Φυσικά, σε βάρος των ασφαλισμένων.

Τα κλειστά επαγγέλματα, που ανθούσαν χάρις στον προστατευτισμό του κράτους των ρουσφετολογικών κυβερνήσεων, θα ανοίξουν, αλλιώς δεν πέφτει η δόση των δανειστών, αυτή και η επόμενη. Είναι στα προαπαιτούμενα που καθυστερούν!

Οι πολυπόθητες επενδύσεις, για τις οποίες στάζει μέλι το στόμα του πρωθυπουργού, θα γίνουν από καπιταλιστές που προσδοκούν σε κέρδος και όχι από «συντρόφους» που ευαγγελίζονται «τη δίκαιη μοιρασιά των κερδών σε όφελος του λαού».

Οι Αγορές, στις οποίες προσδοκούν να βγούν οι κυβερνήτες με τόση ανυπομονησία, ως δείγμα ανάπτυξης της χώρας, είναι η επιτομή του καπιταλισμού καζίνο, τα τρισεκατομμύρια των δηλωμένων και αδήλωτων αξιών κάθε μορφής, που ψάχνουν να βρουν κατ αρχήν κέρδος και δευτερευόντος ασφάλεια. Οι Αγορές έχουν όρους βαρύτατου καπιταλισμού, τους οποίους δοκίμασε η χώρα με τον χειρότερο τρόπο, όταν τους έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια πριν από 7 χρόνια.

Ο Άρειος Πάγος, σε αντίθεση με το Συμβούλιο Επικρατείας, με τις απανωτές αποφάσεις νομιμότητας των περικοπών μισθών και συντάξεων, νομιμότητας της απλήρωτης εργασίας (!), νομιμότητας των ετεροβαρών εργασιακών σχέσεων, έχει δείξει ότι η μέγγενη των δανειστών καθορίζει και κρίσιμους δικαστικούς προσανατολισμούς, που νομιμοποιούν νοοτροπίες.

Αυτές οι νοοτροπίες είναι μακριά από ένα Ανεξάρτητο κράτος Δικαίου. Αλλά, είναι μακριά και από τη νοοτροπία του ΣΥΡΙΖΑ να ελέγξει τη Δικαιοσύνη για να διευκολύνει τις δικές του αντιδημοκρατικές ιδέες σε θέματα Συντάγματος, Τύπου, Παιδείας, Εκλογών, Δημοσίου και Δικαίου.

Οι υπογεγραμμένες απαιτήσεις των δανειστών για απεγκλωβισμό της Δικαιοσύνης από την κρατική γραφειοκρατική και κυβερνητική πατρωνία είναι προαπαιτούμενα για τις περίφημες δόσεις. Κι εδώ χάνουν και ο Άρης και τα λαϊκά δικαστήρια.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια σχιζοφρενική κατάσταση για τον εαυτό του και την κυβέρνηση.

Γ. Παπαδόπουλος

Να μας ζήσεις κ. Γαβρόγλου με τα ωραία σοu

panep skoup

Μερικές φορές τα ελληνικά Πανεπιστήμια θυμίζουν κακόφημες περιοχές που καλό είναι κανείς να αποφεύγει.

Τις βραδυνές ώρες, το Πολυτεχνείο της Αθήνας, μετατρέπεται συχνά σε ορμητήριο κάποιων χουλιγκάνων που λαμπαδιάζουν με άνεση διερχόμενα τρόλεϊ κι ύστερα οχυρώνονται στα έγκατά του, επειδή τους προστατεύει το άσυλο.

Και στη Θεσσαλονίκη, γιατί δεν μπορεί και αυτή να πάει πίσω, το Αριστοτέλειο (πρόσφατη είναι η καταγγελία εκατοντάδων φοιτητών που δημοσίευσε η «Καθημερινή») είναι φρόνιμο να το αποφεύγει τις νυχτερινές ιδίως ώρες, όποιος δεν θέλει δυσάρεστα συναπαντήματα με κακοποιά στοιχεία που βρίσκουν και κάνουν...

Τα παραδείγματα είναι πολλά. Όπως ας πούμε η περίπτωση του καθηγητή στο Πάντειο που προπηλακίστηκε επειδή υπέδειξε σε κάποιους φοιτητές να μην λερώνουν με σπρέϊ τους τοίχους.

Ή στη Νομική, στο κέντρο της Αθήνας, όπου λυπάσαι να περάσεις μέρα- μεσημέρι, από τους δυστυχισμένους ναρκομανείς που συναθροίζονται για μια δόση, την οποία «χτυπάνε» επί τόπου, ενώ θα έπρεπε η Πολιτεία στοργικά να τους περιθάλπει..

.

Το κακό έχει πολλά πρόσωπα. Και το χειρότερο είναι ότι έχουμε συνηθίσει να κοιτάζουμε από μιθριδατισμό κατάματα το κεφάλι της Μέδουσας χωρίς πια τον κίνδυνο να πετρώσουμε. Έχει αυτό συντελεστεί ήδη μέσα μας.

Αντί για λίκνα της γνώσης πολλοί Πανεπιστημιακοί χώροι είναι στέκια ανομίας. Πόσο αριστερό είναι αυτό; Και τι σχέση μπορεί να έχει με τα αριστερά και ανθρωπιστικά ιδεώδη το πλιάτσικο και η καταστροφή ή η «απαλλοτρίωση» βιβλιοθηκών και επίπονης συλλογής επιστημονικού υλικού;

«Αυτά τα θέματα τα λύνει το φοιτητικό κίνημα» απάντησε με παροιμιώδη απάθεια ο...υπουργός Παιδείας Κ. Γαβρόγλου!.. Ποιο φοιτητικό κίνημα; Αυτοί δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχερα. Δεν ξέρουνε που πατούν και που βρίσκονται.

Αυτές οι αριστερίστικες προσεγγίσεις βολεμένων ακαδημαϊκών Συριζαίικης κοπής, που ζημιώνουν και το φοιτητικό κίνημα και υποβιβάζουν βάναυσα τον θεσμό του ασύλου σε ποινική συνθήκη υπόθαλψης εγκληματιών μας έφεραν ως εδώ.

Γιώργος Η. Χατζηδημητρίου