Δευ06242019

Τελευταία ΕνημέρωσηΔευ, 24 Ιουν 2019 6pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Eurasia Group: Ο,τι και να γίνει στην Ελληνική Βουλή, ο Τσίπρας στήνει κάλπες, το αργότερο, μέχρι τον Μάιο 2019...

eurasia group office

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πιθανόν να λάβει την ψήφο εμπιστοσύνης αυτής της εβδομάδας (με πιθανότητα 60%), όπως εκτιμά η Eurasia Group, επισημαίνοντας πως η αποχώρηση των ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση παρέχει την ευκαιρία στον Έλληνα πρωθυπουργό να προχωρήσει σε ανασχηματισμό του υπουργικού του συμβουλίου για να απευθυνθεί με αυτόν τον τρόπο στους κεντρώους και μετριοπαθείς ψηφοφόρους πριν από τις φετινές κοινοβουλευτικές εκλογές, κάτι το οποίο θα γίνει κάνει πιθανότατα μετά την ψήφο εμπιστοσύνης.

Επιπλέον, όπως εκτιμά, ο Αλέξης Τσίπρας αναμένεται να επισπεύσει τις εκλογές του Οκτωβρίου στα τέλη Μαΐου, όπου η Νέα Δημοκρατία είναι πιθανό να κερδίσει απόλυτη πλειοψηφία.

Ο Αλέξης Τσίπρας χρειάζεται 151 από τους 300 βουλευτές για να επιβιώσει από την ψήφο εμπιστοσύνης. Το κυβερνών κόμμα της ελέγχει 145 έδρες. Οι ΑΝΕΛ έχουν 7 βουλευτές, εκ των οποίων οι τρεις πιθανότατα θα καταψηφίσουν την κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Πάνου Καμμένου, ενώ οι υπόλοιποι 4 βουλευτές της είναι πιθανό να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση (Θανάσης Παπαχριστόπουλος, Κώστας Ζουράρης, Έλενα Κουντούρα και Βασίλης Κόκκαλης). Επιπλέον, ένας βουλευτής από το Ποτάμι έχει επίσης σηματοδοτήσει την υποστήριξή του προς την κυβέρνηση, με τον κόμμα του πιθανότατα να προχωρά στην διαγραφή του.

Η αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Κατερίνα Παπακώστα, ανεξάρτητη βουλευτής που συνδέεται με τους ΑΝΕΛ, αναμένεται επίσης να υποστηρίξει την κυβέρνηση. Αυτό φέρνει το σύνολο των 151 βουλευτών, αν και είναι πιθανό ότι κάποιοι βουλευτές θα αποφασίσουν να αλλάξουν πλευρές καθώς πλησιάζει η ψηφοφορία. Η Eurasia θεωρεί λοιπόν ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι πιθανό να επιβιώσει από την ψηφοφορία, αν και με στο όριο.

Παράλληλα, εξακολουθεί να αναμένει ότι η ψηφοφορία για την επικύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών να περάσει αργότερα αυτό το μήνα, επίσης οριακά αν και όχι με τον ίδιο συνδυασμό βουλευτών.

Η αποχώρηση πάντως των ΑΝΕΛ σύμφωνα με την Eurasia, αποτελεί ευκαιρία για τον Αλέξη Τσίπρα να απαλλάξει την κυβέρνησή του από την εθνικιστική διάθεση του πρώην κόμματος της συγκυβέρνησης και να απευθύνει έτσι έκκληση σε μετριοπαθείς και κεντρώους ψηφοφόρους πριν από τις φετινές κοινοβουλευτικές εκλογές.

Τα αποτελέσματα της ψήφου εμπιστοσύνης θα αποτελέσουν σημαντικό παράγοντα για το χρονοδιάγραμμα των κοινοβουλευτικών εκλογών που θα διεξαχθούν το αργότερο στις 20 Οκτωβρίου του 2019. Εάν η ψήφος της εμπιστοσύνης αποτύχει, ο Τσίπρας δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά να προκηρύξει εκλογές, πιθανώς στα τέλη Μαΐου για να συμπέσουν με τις αυτοδιοικητικές και ευρωπαϊκές εκλογές, αν όχι νωρίτερα, σημειώνει η Eurasia.

Ο Τσίπρας ανέφερε ότι ακόμα και μετά την απώλεια της ψήφου εμπιστοσύνης, οι εκλογές θα διεξαχθούν «εν ευθέτω χρόνω και με συντονισμένο τρόπο». Πρώτον, θα επιδιώξει την ολοκλήρωση ορισμένων νομοθετικών πρωτοβουλιών προτού διαλυθεί το κοινοβούλιο. Εκτός από την ίδια την συμφωνία Πρεσπών, αυτές περιλαμβάνουν την εισαγωγή του νέου νόμου για την προστασία της πρώτης κατοικίας και ένα νέο καθεστώς πληρωμών για τις μη καταβληθείσες εισφορές κοινωνικής ασφάλισης. Και αυτό το χρονοδιάγραμμα υποδηλώνει επίσης ότι το τέλος Μαΐου είναι η πιο πιθανή ημερομηνία για πρόωρες εκλογές, εκτός και αν η δημόσια πίεση μετά από μία ενδεχόμενη απώλεια της εμπιστοσύνης στη Βουλή αναγκάσει τον Τσίπρα να παραιτηθεί νωρίτερα.

capital

Eφιάλτης οι προβλέψεις του Eurasia Group: Το 2019 χρονιά γεωπολιτικής κατάρρευσης του κόσμου

kosmos

Το 2019 θα είναι η χρονιά, κατά την οποία τα απανωτά χτυπήματα στο σύστημα της δυτικής συμμαχίας και στο οικοδόμημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης απειλούν με ανατροπή την παλαιά τάξη πραγμάτων, εκτιμά η δεξαμενή σκέψης Eurasia Group, προσθέτοντας ότι «το γεωπολιτικό περιβάλλον είναι το πιο επικίνδυνο των τελευταίων δεκαετιών».

Σύμφωνα με την ανάλυση των σημαντικότερων κινδύνων για τη νέα χρονιά του Eurasia Group, η Pax Americana διαλύεται, η διατλαντική συμφωνία που στηρίζει τη Δύση από τη δεκαετία του 1959 πεθαίνει, το ΝΑΤΟ, οι G7 και G20, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και η Ε.Ε. βρίσκονται όλοι σε κρίση, αν και σε διαφορετικό βαθμό.

H έκθεση του Eurasia Group, που είναι σε γνώση του ΑΠΕ ΜΠΕ, προειδοποιεί μάλιστα ότι το 2019 μπορεί να είναι η χρονιά γεωπολιτικής κατάρρευσης του κόσμου, όπως τον ζήσαμε μέχρι τώρα. Ειδικά για την Ευρώπη, εκτιμά ότι οι ευρωσκεπτικιστικές- ακροδεξιές λαϊκιστικές δυνάμεις θα κερδίσουν το 37% των εδρών στο Ευρωκοινοβούλιο τον επόμενο Μάιο, σημειώνοντας σημαντική άνοδο από το 28% του Μαίου του 2014. Αποτέλεσμα; Το νέο Ευρωκοινοβούλιο που θα διαμορφωθεί θα εισέλθει σε κρίση προτού καν αρχίσει το έργο του.

Σύμφωνα με το Eurasia Group στις ευρωεκλογές του Μαίου οι ευρωσκεπτικιστές θα κερδίσουν περισσότερες έδρες από ποτέ. Οι προηγούμενες εκλογές, το 2014, διεξήχθησαν λίγο μετά την κρίση της ευρωζώνης, όταν κάποιες χώρες εξακολουθούσαν να πηγαίνουν από διάσωση σε διάσωση. «Τώρα, το επίσημο μήνυμα είναι ότι η Ευρώπη είναι ισχυρότερη. Αλλά η παρακμή ορισμένων από τα κυριότερα κόμματα που ανήκουν στους τρεις μεγάλους συνασπισμούς του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ανοίγει μια ευκαιρία στα ακροδεξιά ευρωσκεπτιστικά κόμματα να αποτελέσουν μια επιβλητική δύναμη στο κοινοβούλιο – ίσως τη δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα...

Οι τέσσερις λαϊκιστικές κυβερνήσεις της Ιταλίας, της Αυστρίας, της Πολωνίας και της Ουγγαρίας θα θέλουν όλοι να διασφαλίσουν ότι εκπροσωπούνται κατάλληλα από έναν Επίτροπο της ιδεολογικής τους γλώσσας, φέρνοντας τους ευρωσκεπτικιστές πιο κοντά στην πραγματική εξουσία λήψης αποφάσεων ,στην Ευρωπαικη Επιτροπή οπής. Εν ολίγοις, εφέτος οι ευρωσκεπτικιστές θα έχουν μεγαλύτερη επιρροή από ποτέ στο ευρωκοινοβούλιο και την Κομισιόν» εκτιμά το Eurasia Group και προσθέτει:

«Αυτή η πρωτοφανής επιρροή θα υπονομεύσει την ικανότητα της Ευρώπης να λειτουργεί. Η παρουσία των ευρωσκεπτικιστών στις τάξεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα υπονομεύσει τη συνοχή και την ικανότητά της να διαχειρίζεται τις καθημερινές υποθέσεις της ΕΕ, καθώς και τη σαφήνεια του μηνύματός της μεταξύ του ευρωπαϊκού πληθυσμου, των επενδυτών και του ευρύτερου κόσμου.

Ο ιστορικά συλλογικός θεσμός θα γίνει πεδίο μάχης. Στη συνέχεια, με τους λαϊκιστές στο ευρωκοινοβούλιο και στο Ευρωπαικό Συμβούλιο, θα είναι πιο δύσκολο να επιτευχθεί συναίνεση σε βασικά θέματα πολιτικής, όπως η μετανάστευση, το εμπόριο και το κράτος δικαίου. Επίσης, οι εσωτερικές διαφωνίες θα διαταράξουν την ικανότητα της ΕΕ να αντιδρά γρήγορα σε κρίσεις. Το 2019 θα είναι η χρονιά που οι ακροδεξιοί λαϊκιστές θα κερδίσουν πραγματική δύναμη στην Ευρώπης, διαβρώνοντας την ΕΕ από μέσα».

Aλλαγή του κλίματος, αλλά στον γεωπολιτικό τομέα

Σύμφωνα με το Eurasia Group , η συντριπτική πλειοψηφία των γεωπολιτικών δυνάμεων, κατευθύνονται σήμερα σε λάθος κατεύθυνση. «Δείτε τις τροχιές όλων των σημερινών σημαντικών γεωπολιτικών δυνάμεων. Ξεκινήστε με τους μεγάλους. Η ισχύς των πολιτικών θεσμών στις ΗΠΑ και σε άλλες προηγμένες βιομηχανικές οικονομίες. Η διατλαντική σχέση. Οι σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας. Η κατάσταση της ΕΕ. Το ΝΑΤΟ. Οι G20. Οι G7. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου.

Η Ρωσία και οι γείτονές της. Περιφερειακή πολιτική εξουσίας στη Μέση Ανατολή και στην Ασία. Η τάση σε κάθε έναν από αυτούς τους τομείς είναι αρνητική. Και στους περισσότερους με έναν τρόπο που δεν έχει εμφανιστεί από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συντριπτική πλειοψηφία των σημαντικών γεωπολιτικών εξελίξεων που παρακολουθούμε – πάνω από το 90% αυτών – σήμερα πηγαίνει σε λάθος κατεύθυνση.

Αυτές οι σχέσεις και οι θεσμοί δεν θα καταρρεύσουν αύριο, αλλά οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν είναι νάρκες ξηράς. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό επειδή είναι όλα κομμάτια της διεθνούς αρχιτεκτονικής, κάποια από τα οποία είναι θεμελιώδη. Τελικά, οι άνθρωποι πρόκειται να πληγούν. Σκεφτείτε την αλλαγή του κλίματος, αλλά στον γεωπολιτικό τομέα», σημειώνει το Eurasia Group.

«Οι ΗΠΑ παραμένουν κρίσιμος σύμμαχος για τα περισσότερα αναπτυγμένα έθνη του κόσμου, αλλά οι συμμαχίες της Ουάσιγκτον αποδυναμώνονται. Ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ότι δεν είναι δουλειά της Αμερικής να αποτελεί τον παγκόσμιο χωροφύλακα, καθώς και άλλα έθνη πρέπει να πληρώσουν για την ασφάλειά τους. Η διοίκηση Τραμπ βλέπει τις συμμαχίες ως κορσέδες που περιορίζουν την ικανότητα των ΗΠΑ να διασφαλίζουν τα συμφέροντά τους.

Αυτό σημαίνει ότι οι συμμαχίες διαβρώνονται και η διάβρωση θα συνεχιστεί. Οι διατλαντικές σχέσεις βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση δεδομένου ότι υπάρχουν προκλήσεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Συγκεκριμένα, τόσο οι αμερικανο-γερμανικές όσο και οι αμερικανο-γαλλικές σχέσεις επιδεινώνονται. Αυτό υπονομεύει το ΝΑΤΟ και την ευρύτερη διεθνή τάξη», αναφέρει το Eurasia Group.

Οι σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας έχουν ήδη επιδεινωθεί ανεπιστρεπτί

«Τόσο o Τραμπ όσο και το αμερικανικό πολιτικό σύστημα παραμένουν αφοσιωμένοι στην περιοχή της Ασίας, σε μεγάλο βαθμό λόγω της ανόδου της Κίνας. Η συμμαχία ΗΠΑ-Ιαπωνίας παραμένει ισχυρή. Αλλά ακόμα και εδώ, ο Τραμπ θα προτιμούσε να μειώσει για παράδειγμα την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Νότια Κορέα, συνεχίζοντας παράλληλα να δημιουργεί αβεβαιότητα για το εμπόριο.

Οι αμφιβολίες του Τραμπ για τις συμμαχίες δημιουργούν ευκαιρίες για τον κινέζο ηγέτη Σι Τζιπίνγκ, τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, τους ακροδεξιούς λαϊκιστές στην Ευρώπη και άλλους, που εκμεταλλεύονται την απογοήτευση για τη στάση της Ουάσινγκτον.

Επιπλέον το Eurasia Group αναφέρεται στον κίνδυνο κατάληξης μιας αναμέτρησης μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ σε οικονομική ύφεση, τονίζοντας ότι οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών έχουν ήδη επιδεινωθεί ανεπιστρεπτί, ενώ δεν υπάρχει κοινό έδαφος συμβιβασμού. Διακυβεύεται, έτσι, και η τεχνολογική κυριαρχία του 21ουαιώνα και όχι μόνο το εμπόριο», καταλήγει το Eurasia Group.

crash

Σενάρια για ψήφιση Συμφωνίας Πρεσπών τον Ιανουάριο και κυβέρνηση ανοχής, μέχρι τις εκλογές

kybernisi syriza anel

Καταιγισμός πολιτικών εξελίξεων επίκειται εντός Ιανουαρίου και στο πρωθυπουργικό επιτελείο προετοιμάζουν τις επόμενες κινήσεις τους.

Το τελικό κείμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών θα έρθει τις επόμενες μέρες στο Κοινοβούλιο των Σκοπίων για κύρωση από την Ολομέλεια. Η πλειοψηφία των 2/3 για τον Ζόραν Ζάεφ θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη και έτσι από 15 Ιανουαρίου το μπαλάκι περνάει επίσημα στην Αθήνα.

Ο πρωθυπουργός επέλεξε να μην ανοίξει τα χαρτιά του και μιλώντας στους δημοσιογράφους (την παραμονή της Πρωτοχρονιάς) είπε ότι ακόμα δεν έχει πάρει αποφάσεις για το χρόνο κύρωσης της συμφωνίας.

Παρόλα αυτά, ασφαλείς πληροφορίες του Iefimerida θέλουν τον ίδιο να δέχεται εισηγήσεις από συνεργάτες του-ελέω πολιτικής φθοράς-να επισπεύσει την ψηφοφορία. Εξ’ αυτού του λόγου, είχαν προηγηθεί και οι «διαρροές» προ ημερών από διπλωματικές πηγές, με τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα να εξετάζει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο η ψηφοφορία στην ελληνική Βουλή να γίνει πράγματι μέσα στο Γενάρη, ενώ επίσημη θέση του Μαξίμου είναι ότι «η συμφωνία μπορεί να έρθει από τη στιγμή που θα ολοκληρωθεί η Συνταγματική αναθεώρηση στη γείτονα μέχρι και τον Μάρτιο το αργότερο».

Φεύγει ο Καμμένος από το Άμυνας- έρχονται αλλαγές

Η ψηφοφορία της συμφωνίας των Πρεσπών θα ενεργοποιήσει αυτόματα το πολιτικό διαζύγιο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ενώ βέβαιον θεωρείται ότι θα υπάρξει περαιτέρω συμπίεση για το κόμμα Καμμένου.

Ήδη ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος έχει προαναγγείλει την ανεξαρτητοποίησή του, ο υφυπουργός εξωτερικών Τέρενς Κουίκ διατηρεί άριστες σχέσεις με το Μαξίμου, ενώ ερωτηματικό παραμένει η στάση της Έλενας Κουντουρά. Ο ίδιος ο Πάνος Καμμένος έχει προαναγγείλει ότι θα θέσει εαυτόν εκτός ΥΠΕΘΑ.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, αλλαγή σκυτάλης θα υπάρξει στο Άμυνας. «Εφόσον υπάρξουν αποχωρήσεις, ενδεχομένως θα υπάρξουν αντικαταστάσεις» δήλωσε χθες (news24/7)ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Αναμενόμενη θεωρείται και η αντικατάσταση της Κατερίνας Νοτοπούλου στο Μακεδονίας Θράκης, ενώ παραμένει αβέβαιον κατά πόσο θα υπάρξει αντικαταστάτης του Νάσου Ηλιόπουλου στο Εργασίας.

Κυβέρνηση ανοχής μέχρι τις... κάλπες

Η αποχώρηση, πάντως, των ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση οδηγεί εκ των πραγμάτων σε πολιτικές εξελίξεις. «Το 2019 κλείνουν πολλοί κύκλοι. Κλείνει, εκ των πραγμάτων, ο κύκλος της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ και τυπικά» δήλωσε χαρακτηριστικά (στο Κόκκινο) ο Γραμματέας του κόμματος Πάνος Σκουρλέτης, ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αφού θύμισε τη θέση Καμμένου πως «δεν θα υπερψηφίσει ποτέ μια πρόταση δυσπιστίας την οποία θα κατέθετε ο κύριος Μητσοτάκης» έσπευσε να διευκρινήσει ότι ο πρωθυπουργός δεν εξετάζει το ενδεχόμενο να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης.

Και σε μια προσπάθεια να φρενάρει τα εκλογικά σενάρια είπε ότι η κυβέρνηση θα λειτουργεί με τη λεγόμενη ψήφο ανοχής ενός μέρους του Κοινοβουλίου, παραθέτοντας ως παράδειγμα την Ισπανία και την Πορτογαλία.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, πάντως, ο Τσίπρας είναι αδύνατο να πορευτεί μέχρι τον Οκτώβριο, οπότε και επιμένει ότι θα εξαντλήσει τα όρια της Συνταγματικής θητείας της κυβέρνησης. Αντιθέτως, φαίνεται ότι αφού προχωρήσει στις απαιτούμενες αλλαγές, οι ΑΝΕΛ θα μπορούν να στηρίζουν νομοσχέδια για την οικονομία μέχρι ο πρωθυπουργός να προκηρύξει κάλπες.

Στέλλα Α. Γκαντώνα

Η εθνική υπνοβασία συνεχίζεται

ypnovates koykles nyxta

Η χρονιά που μόλις ξεκίνησε, για πρώτη φορά μετά από καιρό, χαρακτηρίζεται από μία βεβαιότητα: το 2019 θα γίνουν εκλογές. Εκλογές κάθε είδους και για τα πάντα. Για την τοπική αυτοδιοίκηση, για την Ευρωβουλή και για το εθνικό κοινοβούλιο.

Οι τελευταίες είναι και οι πιο σημαντικές, καθώς ως γνωστόν από αυτές κρίνεται ποιος θα κυβερνήσει την χώρα.

Και έπειτα από επίσης πολύ καιρό, περίπου μία δεκαετία, οι εθνικές εκλογές έχουν μία ιδιαιτερότητα.

Θα είναι οι πρώτες που δεν θα έχουν ως θέμα το ψευτοδίλημμα «μνημόνιο – αντιμνημόνιο».

Το ζήτημα είναι συνεπώς, τι κρίνουν αυτές οι εκλογές; Τι διακυβεύεται;

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εγκλωβισμένη σε μία συνθήκη που κατ’ αρχάς φαινόταν προνομιακή γι΄αυτήν, απειλείται με έναν ακριβό λογαριασμό. Είναι η πρώτη κυβέρνηση έπειτα από μεγάλο διάστημα, η οποία δεν είχε κατά τη διάρκεια της θητείας της την απειλή κάποιας εμβόλιμης εκλογικής αναμέτρησης, είτε για την αυτοδιοίκηση, είτε για την ευρωβουλή, ενώ είχε και την τύχη να μην έχει μπροστά της μία εκλογική Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε διάλυση της Βουλής.

Θα κλείσει συνεπώς μία τετραετία στην εξουσία και στο τέλος της θα γίνει «ταμείο» για όλα και παντού. Ο απολογισμός ίσως και να αντικατοπτρίζεται ήδη στην απόγνωση με την οποία ο Αλέξης Τσίπρας επανέρχεται στα διχαστικά σχήματα και διλήμματα.

Προσπαθεί να πείσει ότι το πολιτικό κοντέρ του έχει μηδενιστεί με την λήξη της δανειακής σύμβασης τον Αυγουστο και έκτοτε μετράει μία – μία τις... πρώτες του ημέρες στην διακυβέρνηση της χώρας.

Μοιράζει κάτι χαρτζιλίκια και επιδόματα, μιλάει για Λαμπράκηδες και Γκοτζαμάνηδες, για φασίστες και ΕΑΜίτες. Δεν έχει όμως και πολλά να πει για την επόμενη ημέρα της χώρας. Εχει αφήσει ένα τραπεζικό σύστημα παράλυτο, έναν πτωχό κατάλογο στον τομέα των επενδύσεων και ένα ναρκοπέδιο για την επόμενη διακυβέρνηση στην οικονομία, την παιδεία, την ασφάλεια και σε αυτό που αποκαλείται κοινωνική συνοχή.

Από την άλλη πλευρά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά τις δημοσκοπήσεις ο προαλειφόμενος για Πρωθυπουργός, επιχειρεί να παρουσιάσει ένα αναπτυξιακό σχέδιο για την χώρα, επιχειρεί να αντιπαρέλθει τις προκλήσεις και τις διχαστικές λογικές του κ. Τσίπρα, λέει ότι θα κυβερνήσει με τους καλύτερους. Δεν έχει πει ακόμη ποιοι είναι αυτοί.

Εχει όμως και να αντιμετωπίσει τις δεσμεύεις που του κληροδοτεί ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, με κυριότερη από αυτές την δέσμευση για πλεονάσματα 3,5% για τα επόμενα χρόνια. Μπορεί να μην το εξαγγέλλει, αλλά αν δεν αλλάξει αυτό το δεδομένο, η προσπάθειά του απειλείται σοβαρά.

Μπορεί αυτό να αλλάξει; Είναι ίσως το μεγαλύτερο και ανομολόγητο στοίχημα για την επομένη των εκλογών.

Αφότου βεβαίως πρώτα έχει ξεκαθαρίσει ο χρονικός ορίζοντας της κυβέρνησης. Αν δηλαδή η επόμενη Βουλή θα είναι σε θέση να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή αν στις αρχές του 2020 η χώρα θα βρίσκεται ακόμη σε έναν εκλογικό κύκλο. Όσο αυτό δεν ξεκαθαρίζει η περιπέτεια της Ελλάδας θα συνεχίζεται και η αβεβαιότητα θα υποσκάπτει τα πάντα.

Ως προς τον χρόνο των εκλογών, εκεί παίζονται τα μεγαλύτερα στοιχήματα. Κατά τις υπάρχουσες πληροφορίες και σύμφωνα με κάποιες πηγές από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, το σενάριο που θέλει τον κ. Τσίπρα να ξαναπαίζει το χαρτί της προεδρικής εκλογής ώστε να προκαλέσει εκλογές το 2020, έχει μόνο μία πιθανότητα επαλήθευσης: όσο νωρίτερα γίνουν οι εκλογές το 2019, τόσο περισσότερο θα ποντάρει στην υπονόμευση της επόμενης κυβέρνησης και θα ελπίζει ότι σε περίπου έναν χρόνο θα έχει φθαρεί ώστε να νομιμοποιείται να την υπονομεύσει και πάλι.

Υπό αυτήν την έννοια, οι εκλογές τον Οκτώβριο του 2019 είναι το λιγότερο πιθανό ενδεχόμενο. Οι τριπλές κάλπες τον Μάιο φαντάζουν ως μία λογική εκδοχή. Κάποια εξέλιξη νωρίτερα, δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Όπως και να έχει, η περιπέτεια της χώρας θα συνεχιστεί. Και οι πολίτες της μοιάζουν δυστυχώς να υπνοβατούν προς την επόμενη φάση της.

reporter

 

2019: Οι εκτιμήσεις για το τι μας ξημερώνει σε Ελλάδα, Ευρώπη, κόσμο, οικονομία

trump kosmos palaiotera 2019

Το 2019 ξεκινάει με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Η αβεβαιότητα είναι το κύριο χαρακτηριστικό της εποχής μας καθώς ένα πλήθος συγκυριών ανατρέπει ό,τι θεωρούσαμε γεωπολιτικό status quo και είναι άγνωστο πού θα οδηγήσει.

Η πορεία των αγορών θα εξαρτηθεί όχι μόνο από την κερδοφορία των επιχειρήσεων, αλλά και από τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις δομικές αλλαγές στις κοινωνίες. Βεβαίως οι χρηματιστές και οι αναλυτές των αγορών κάνουν τις προβλέψεις τους για την πορεία των διεθνών χρηματιστηρίων, αλλά όλα μοιάζουν να είναι στον αέρα.

Καθοριστικό ρόλο για το τι θα συμβεί θα παίξουν οι εξελίξεις στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, που επικεντρώνονται αναγκαστικά στο πρόσωπο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Σε δεύτερο βαθμό οι εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση και οι σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν θα επηρεάσουν την πορεία των διεθνών αγορών. Το ζήτημα όμως πλέον δεν είναι τι θα γίνει στις αγορές, αλλά τι συμβαίνει στις κοινωνίες και τη διεθνή πολιτική σκηνή.

Με δυο λόγια: Ο ρόλος της Αμερικής τη στιγμή αυτή παραμένει το μεγάλο ζητούμενο για τις παγκόσμιες γεωπολιτικές εξελίξεις, η Ενωμένη Ευρώπη περνάει την πρώτη μεγάλη κρίση στη σύντομη ιστορία της, η Κίνα παραμένει ένας πολύ ισχυρός αστάθμητος παράγοντας και η Ρωσία ξαναμπαίνει στο παιχνίδι από το παράθυρο που της ανοίγουν οι ΗΠΑ. Στο μεταξύ, η Ελλάδα μοιάζει να τραβάει τη δική της αυτοκαταστροφική πορεία γαντζωμένη στις ψευδαισθήσεις και στις πολιτικές της Μεταπολίτευσης.

Παγκοσμιοποίηση και τεχνολογία

Βλέπουμε τώρα τις επιπτώσεις δύο μεγάλων «επαναστάσεων» που λειτουργούν ταυτόχρονα. Της παγκοσμιοποίησης και της τεχνολογίας. Η παγκοσμιοποίηση προκάλεσε την ελεύθερη κίνηση πληθυσμών, εργαζομένων, κεφαλαίου και εμπορίου, σύγκλιση νόμων και κανόνων και δομικές αλλαγές στις κοινωνικές διαστρωματώσεις σε όλες τις χώρες.

Παράλληλα, η τεχνολογική επανάσταση, το Ιντερνετ, η ρομποτική, το 3D printing και η τεχνητή νοημοσύνη εξαφανίζουν νυχθημερόν επαγγελματικούς κλάδους και ανατρέπουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη.

Λειτουργώντας και τα δύο μαζί, παγκοσμιοποίηση και τεχνολογία, ανατρέπουν τα δεδομένα σε όλους τους τομείς και οδηγούν σε άγνωστα μονοπάτια των οποίων την κατάληξη ουδείς γνωρίζει.

Αυτό που φαίνεται τώρα είναι ότι το 2019 και τα χρόνια που θα το ακολουθήσουν θα είναι πολύ κρίσιμα για τη διαμόρφωση ενός νέου διαφορετικού μέλλοντος. Οι κοινωνίες αυτή τη στιγμή έχουν αρχίσει να αντιδρούν και στις δύο αυτές «επαναστάσεις». Οι αντιδράσεις προς το παρόν δεν είναι βίαιες, αλλά είναι εμφανείς.

Η εκλογή ηγετών που στηρίχθηκαν στα μέσα μαζικής δικτύωσης που παρέχει το Ιντερνετ, η αύξηση του λαϊκισμού παντού, η κατάρρευση των συστημικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και ο πολλαπλασιασμός των fake news, η ανατροπή συμπεριφορών και αρχών, η αδυναμία μας να αντιληφθούμε «τι συμβαίνει» και «γιατί συμβαίνει» αυτό που συμβαίνει, όλα καθιστούν την εποχή μας «ενδιαφέρουσα» - κάποιοι τη θεωρούν επικίνδυνη, αλλά σίγουρα είναι μια εποχή αβεβαιότητας.

Πώς αντιδρούν οι αγορές σε αυτές τις συνθήκες; Απρόβλεπτα και με μεγάλες διακυμάνσεις. Μπορεί να γκρεμιστούν, μπορεί να ανέβουν, μπορεί να κάνουν πρώτα το ένα και μετά το άλλο. Η πρόβλεψη είναι αδύνατη και, όπως έχει αποδειχθεί, στην εποχή μας τόσο οι πολιτικές δημοσκοπήσεις όσο και οι χρηματιστηριακές προβλέψεις πέφτουν τραγικά έξω.

Οι ΗΠΑ

Ο πρόεδρος Τραμπ σίγουρα θα γραφτεί στην Ιστορία. Το ερώτημα είναι ως τι θα γραφτεί. Ως ένα «προϊόν» του Ιντερνετ και των fake news, ως μια ανατρεπτική παρένθεση στην παγκόσμια ιστορία, ως ένας μεγάλος λαϊκιστής Αμερικανός πρόεδρος που στήριξε τα αδύναμα στρώματα των Αμερικανών και αποσόβησε μια μεγάλη οικονομική κρίση;

Η Ιστορία θα δείξει. Προς το παρόν είναι ο πρόεδρος τον οποίο μάχονται με λύσσα τα μέσα ενημέρωσης, η ελίτ των Αμερικανών και η αμερικανική μεσαία τάξη. Είναι ο πρόεδρος που ξεκίνησε τον εμπορικό πόλεμο με την Κίνα, είναι ο πρόεδρος που παρέδωσε τη Συρία στους Ρώσους, είναι ο πρόεδρος που τα βρήκε με τη Βόρεια Κορέα, ίσως να γίνει αυτός που έχτισε το τείχος μεταξύ ΗΠΑ και Μεξικού.

Και είναι λογικό τέτοιες κινήσεις από τον πρόεδρο της ισχυρότερης χώρας στον κόσμο να προκαλούν αναταραχές στις αγορές.

Αν το σκεφτεί κανείς ψύχραιμα, ο εμπορικός πόλεμος, που είναι εις βάρος του διεθνούς εμπορίου, δεν συμφέρει κανέναν. Ούτε την Κίνα, ούτε τις ΗΠΑ, ούτε καμία άλλη χώρα. Θεωρητικά, λοιπόν, όταν όλα τα εμπλεκόμενα μέρη καταλάβουν ότι δεν τα συμφέρει, θα τον διακόψουν. Θεωρητικά. Στην πράξη αυτό δεν το έχουμε δει ακόμη διότι ο εμπορικός πόλεμος εξυπηρετεί τον λαϊκισμό. Προσφέρει στους άνεργους και φτωχοποιημένους Αμερικανούς την ψευδαίσθηση ότι έχουν έναν ισχυρό πατριώτη πρόεδρο που τους προστατεύει από τους Κινέζους και τα προϊόντα τους. Και γι’ αυτό συνεχίζεται.

Από την άλλη, αυτός ο «ισχυρός και πατριώτης» πρόεδρος ανακοίνωσε την αποχώρηση των Αμερικανών στρατιωτών από τη Συρία, ικανοποιώντας ασφαλώς τις μαμάδες και τις γυναίκες τους, αλλά προκαλώντας την παραίτηση του υπουργού Αμυνας Τζιμ Μάτις και τα συγχαρητήρια του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν.

Για τους διεθνείς πολιτικούς αναλυτές, ο Τραμπ «χάρισε» τη Συρία στους Ρώσους και ετοιμάζεται να τους χαρίσει και το Αφγανιστάν. Γενικά ο Τραμπ ενισχύει τον απομονωτισμό των ΗΠΑ σε κάθε επίπεδο, οικονομικό και γεωπολιτικό, και αυτό ανατρέπει τις ισορροπίες σε πολλά θερμά μέτωπα του κόσμου. Οσον αφορά την οικονομία, η Ιστορία έχει δείξει ότι ο απομονωτισμός δεν της κάνει καλό, ότι οι εγχώριες βιομηχανίες δεν μπορούν να επιβιώσουν από τις εγχώριες αγορές και μόνο και ότι τα κλειστά σύνορα δεν οδηγούν πουθενά.

Αυτή η πολιτική, λοιπόν, δεν μπορεί να διαρκέσει πολλά χρόνια διότι, παρόλο που προκαλεί μια αρχική ευφορία σε ορισμένους, τελικά βλάπτει το σύνολο περισσότερο απ’ ό,τι το ωφελεί. Αρα είναι φυσιολογικό οι αγορές να αντιδράσουν αρχικά με πτώση, αλλά στη συνέχεια θετικά, όταν διαφανεί ότι η πολιτική αυτή εγκαταλείπεται. Το ερώτημα είναι τι ζημιά θα έχει προκληθεί στο ενδιάμεσο και πόσο θα διαρκέσει η κρίση.

Η Ενωμένη Ευρώπη

Στην Ευρώπη δίνεται μια μεγάλη μάχη για τη διατήρηση της συνοχής της. Χρονιά ευρωεκλογών και η ευρωπαϊκή συνοχή δοκιμάζεται όσο ποτέ. Η Αγγλία φεύγει, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς θα γίνει αυτή η έξοδος και τι επιπτώσεις θα έχει στους μεν και στους δε. Η Ιταλία προσπαθεί να αντιδράσει στα επιβαλλόμενα από την Ευρώπη μέτρα λιτότητας, η Γαλλία το ίδιο.

Η δε Ελλάδα προσπαθεί με κόλπα να επιβιώσει μέσα στην Ε.Ε. διατηρώντας έναν τεράστιο αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα, χωρίς επιχειρήσεις και με πρωτοφανή ανεργία, με το ΑΕΠ της να έχει καταρρεύσει και τις προοπτικές ανάπτυξης ασήμαντες και πολύ αβέβαιες.

Και ενώ οι ηγεσίες των ευρωπαϊκών χωρών που αντιδρούν στο χαλινάρι της Ε.Ε. επιμένουν ότι δεν σκοπεύουν να την εγκαταλείψουν, οι λαοί τους δεν μοιάζουν πια τόσο σίγουροι όσο παλιά.

Στην Ευρώπη, εκτός των επιδράσεων που έχουν σε όλες τις κοινωνίες η παγκοσμιοποίηση και η τεχνολογία, εκδηλώνονται επιπλέον προβλήματα, όπως το Μεταναστευτικό, η τρομοκρατία, αλλά και αυτά που δημιουργεί η τεράστια και πανίσχυρη ευρωπαϊκή γραφειοκρατία. Η ευρωπαϊκή ιδέα εμφανίζεται σε κάθε περίπτωση λαβωμένη, παρόλο που μέχρι στιγμής δεν είναι ορατός ο κίνδυνος διάλυσης.

Αυτό, πάντως, που καταδεικνύεται από τις αντιδράσεις είναι η απαίτηση των λαών για αλλαγές και η μετατόπιση του βάρους από τον έλεγχο των αγορών στον έλεγχο των κοινωνιών. Και όλα αυτά συνήθως οδηγούν σε περισσότερο λαϊκισμό, κάτι που στην Ευρώπη εμφανίζεται με την ενίσχυση των πιο ακραίων εκπροσώπων του πολιτικού φάσματος. Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, για την Ευρώπη είναι η στάση της Γερμανίας απέναντι στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες στη μετά Μέρκελ εποχή.

Η Ελλάδα

Φέτος θα έχουμε εκλογές, αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Παραμένει όμως άγνωστο το πώς θα φτάσουμε σε αυτές, τι ζημιά θα προκαλέσει η κυβέρνηση στην οικονομία με τις προεκλογικές της παροχές και τις ανατροπές στις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί με την Ευρώπη και κατά πόσο θα είναι εφικτό η επόμενη κυβέρνηση να προωθήσει μεταρρυθμίσεις και να ενισχύσει την ανάπτυξη της οικονομίας.

Αυτό που έχουμε πετύχει μέχρι σήμερα είναι ένα πρωτογενές πλεόνασμα και ένα άχρηστο και επιζήμιο για την οικονομία και την κοινωνία υπερπλεόνασμα το οποίο χρησιμοποιείται για την εξαγορά ψήφων. Αυτά τα «πετύχαμε» με την υπερφορολόγηση εισοδημάτων και περιουσιών, με τη μείωση μισθών και συντάξεων και με τεράστιο κοινωνικό κόστος που αποδεικνύεται από το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων, τους άνω του ενός εκατομμυρίου ανέργους και τη μαζική μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων νέων στο εξωτερικό για αναζήτηση εργασίας.

Παρά το τεράστιο κόστος, η κυβέρνηση επιμένει στην αποφυγή των μεταρρυθμίσεων, ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος τις αντιμετωπίζει με επιφύλαξη, οι δημόσιοι υπάλληλοι τις εμποδίζουν και το μεγαλύτερο μέρος του λαού τις φοβάται.

Οι μεταρρυθμίσεις αφορούν κυρίως το κράτος και τον δημόσιο τομέα, αλλά και βασικούς θεσμούς, όπως τη Δικαιοσύνη και την Παιδεία. Καθώς η χώρα αποφεύγει τις μεταρρυθμίσεις, είναι εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο σπατάλης στο Δημόσιο, υπέρογκων φόρων, ύφεσης, μαύρης οικονομίας και διαφθοράς.

Το σύνολο των κομματικών μηχανισμών και των δημόσιων υπαλλήλων, που ουσιαστικά ταυτίζονται μεταξύ τους, κρατάνε τη χώρα πίσω προστατεύοντας τα «κεκτημένα» και την αυτοκαταστροφική νοοτροπία της Μεταπολίτευσης.

Το αποτέλεσμα των εκλογών του 2019 θα δημιουργήσει ενδεχομένως ελπίδες για αλλαγή, αλλά όσοι έχουν εμπειρία από την ελληνική πολιτική κρατάνε -σοφά- μικρό καλάθι.

Το πώς αντιμετωπίζουν οι ξένοι τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα το είπε σαφέστατα στον Μάριο Ροζάκο ο Ζολτ Ντάρβας του Ινστιτούτου Bruegel: «Είτε επικρατήσει στις εκλογές η Ν.Δ., είτε ο ΣΥΡΙΖΑ, και τα δύο κόμματα έχουν αποδεχτεί το πλαίσιο μεταμνημονιακής εποπτείας, οπότε το πολιτικό ρίσκο δεν είναι μεγάλο».

Η παγκοσμιοποίηση και η τεχνολογία «καταπίνουν» επαγγελματικούς κλάδους και η ανεργία αυξάνεται προκαλώντας κοινωνική περιθωριοποίηση σε μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες. Τα κράτη καλούνται να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα, αλλά μέχρι στιγμής δεν διαφαίνεται ποιος είναι ο προσφορότερος τρόπος.

Η εκπαίδευση των πολιτών στις νέες τεχνολογίες είναι απαραίτητη, η ανάδειξη νέων δεξιοτήτων και η δημιουργία νέων επαγγελμάτων το ίδιο, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους ώστε να καλύψει τις αυξανόμενες ανάγκες μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων επιβεβλημένη.

Το δόγμα των αγορών, δηλαδή ότι όλα θα διορθωθούν χωρίς κρατική παρέμβαση και οι κοινωνίες θα βρουν τρόπο να επιβιώσουν και νέες ισορροπίες από μόνες τους, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις επείγουσες ανάγκες των ολοένα αυξανόμενων φτωχοποιημένων ομάδων της Δύσης.

Η πολιτική θα κληθεί να αναλάβει ξανά τα ηνία, και για να το κάνει αυτό θα πρέπει να πολεμήσει εναντίον των αγορών, κάτι που μοιάζει παράδοξο στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και των τεχνολογικών εξελίξεων.

Και αυτή η μάχη εκδηλώνεται προς το παρόν ως πισωγύρισμα, με έκρηξη λαϊκισμού, εμπορικό πόλεμο, κλείσιμο συνόρων για την προστασία των εθνικών πληθυσμών. Το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση και πού θα βρεθεί μια νέα ισορροπία θα εξαρτηθεί τόσο από τις εξελίξεις του 2019 όσο και των επόμενων ετών. Γι’ αυτό πολλοί λένε: «Ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς» - έκφραση πονηρή που προέρχεται από ένα κινεζικό ρητό: «Είναι καλύτερο να είσαι σκύλος σε ήσυχους καιρούς παρά άνθρωπος σε χαοτικούς».

Γρηγόρης Νικολόπουλος