Τετ01242018

Τελευταία ΕνημέρωσηΤρι, 23 Ιαν 2018 6pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Καλοκαίρι 2017: Η ΕΕ ανακαλύπτει.... την Αμερική...

draghi

Θεωρώ ως το πιο σημαντικό γεγονός του καλοκαιριού την ομιλία του Μ.Dragi στα πλαίσια της ετήσιας εκδήλωσης στο Lindau της Γερμανίας των οικονομολόγων που έχουν τιμηθεί με βραβείο Nobel.

Απ’ αυτή την ομιλία προκύπτουν σημαντικά συμπεράσματα πολιτικής που θα επηρεάσουν το μέλλον της ΟΝΕ αλλά τον τρόπο που διαχειρίζεται την κρίση η ΕΕ.

Χρειάστηκαν οκτώ χρόνια για να αντιληφθούμε ότι το κλείδωμα των συναλλαγματικών ισοτιμιών είχε σαν αποτέλεσμα ο κρατικός κίνδυνος να περάσει στα κρατικά ομόλογα. Αποτέλεσμα αυτής της μεταφοράς της πρόσθετης αμοιβής του κινδύνου (risk premium) προς τα ομόλογα από τις συναλλαγματικές ισοτιμίας είναι η διαφοροποίηση των spreads των χωρών σε μια νομισματική ένωση.

Αυτή η πραγματικότητα δημιουργεί μια εγγενής αντίφαση η οποία τώρα γίνεται αντιληπτή. Πώς μπορεί η ΕΚΤ να ασκεί ενιαία νομισματική πολιτική και να χειριστεί ομόλογα με διαφοροποιημένο κίνδυνο μια ενιαίας περιοχής?

Κατά την γνώμη μου αυτή η ομιλία ήταν ο επικήδιος και η ταφόπετρα της βασικής λογικής του Μαάστριχτ ότι η ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα και ο συνεπής αντιπληθωριστικός στόχος είναι οι ικανές και αναγκαίες συνθήκες για την αποφυγή των οικονομικών κρίσεων.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 μας διαβεβαίωνε ο Κ. Rogoff ότι η ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα, δηλαδή η κεντρική τράπεζα η οποία δεν επηρεάζεται από την πολιτική εξουσία και δεν λογοδοτεί αποτελεί το καλύτερο εχέγγυο για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Ο Κ. Rogoff τελευταία αναθεώρησε τους ισχυρισμούς του χρειάστηκε όμως να περάσει σχεδόν μια δεκαετία για να το αντιληφθεί και η ΕΚΤ.

Επικρίνει επίσης την υπόθεση των ορθολογικών προσδοκιών και για πρώτη φορά απομακρίνεται από την λογική των οικονομικών της ισορροπίας. Δεν γνωρίζω αν ο διοικητής άρχισε να διαβάζει περισσότερο Akerlof, Farmer, Taylor και Blanchard αλλά η τοποθέτησή του αναγνωρίζει ότι ανεξάρτητα αν κάποιος είναι θιασώτης της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς ή όχι τα οικονομικά της κρίσης δεν είναι νεοκλασικά είναι κευνσιανά.

Εχει ενδιαφέρον διότι αναγνωρίζει ότι ΕΕ είναι εντελώς ανοχύρωτη και χωρίς την δυνατότητα ουσιαστικών παρεμβάσεων στην εμφάνιση μιας νέας κρίσης. Εχοντας αρνητικά επιτόκια, πολλές χώρες σε αποπληθωρισμό και παγίδα ρευστότητας και το κυριότερο μηδενικά πραγματικά επιτόκια τα περιθώρια αντίδρασης είναι ελάχιστα.

Ειλικρινά είναι εντυπωσιακή η επίκληση του M Dragi για την μεγαλύτερη επαφή της ευρωπαικής οικονομικής πολιτικής με την οικονομική επιστήμη.

Νομίζω ότι με αυτό τον τρόπο θα απομακρυνθούμε από τις θεολογικές και ηθικές προσεγγίσεις της και τις τραγικές υπεραπλουστεύσεις.

Με την ομιλία του ο Μ. Dragi ακυρώνει oυσιαστικά την κυρίαρχη αντίληψη των ‘οικονομικών’ της ΟΝΕ και κάνει ένα μεγάλο βήμα προς την πραγματικότητα.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το βήμα όμως της ομιλίας δεν συνάδει με την αντίληψη της βέλτιστης νομισματικής περιοχής και του ενιαίου νομίσματος όπως την γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Συνάδει με μια ΟΝΕ η οποία ή θα έχει πολλαπλές ταχύτητες ή πολλά νομίσματα. Αυτό που μένει είναι πότε θα το δούμε.

Του καθηγητή Διονύση Χιόνη

Η διαρκής ομηρεία και αγωνία των οφειλετών

kalpi telos skitso

Κατά δεκάδες χιλιάδες εκκρεμούν στα αρμόδια δικαστήρια οι υποθέσεις «υπερχρεωμένων νοικοκυριών» που υπάγονται στον γνωστό και ως «νόμο Κατσέλη». Για την ακρίβεια, οι σχετικές αιτήσεις έχουν φτάσει τις 170.000, από τις οποίες ως σήμερα έχουν εξεταστεί περίπου οι 50.000, δηλαδή λιγότερες κι από το ένα τρίτο.

Παρά την προβαλλόμενη αισιοδοξία περί επιτάχυνσης, η πραγματικότητα είναι ότι η εκδίκαση προχωρά με ρυθμό χελώνας λόγω της υποστελέχωσης των δικαστηρίων. Η έλλειψη προσωπικού αποτελεί τον βασικότερο παράγοντα των καθυστερήσεων, την ώρα που απαιτείται να έχει σχεδόν ολοκληρωθεί η διαδικασία έως τα τέλη του 2018.

Είναι προφανές ότι με τα σημερινά δεδομένα ο στόχος αυτός είναι -αν όχι ανέφικτος- υπεραισιόδοξος συντηρώντας το πρόβλημα προς όλες τις κατευθύνσεις. Ούτε οι τράπεζες εκκαθαρίζουν τις εκκρεμότητές τους ούτε το Δημόσιο εισπράττει χρήματα, αλλά ούτε και οι πολίτες βγαίνουν από το καθεστώς αβεβαιότητας και αδιεξόδου. Αυτό μάλιστα είναι ίσως το σημαντικότερο.

Στη μνημονιακή Ελλάδα ολοένα και περισσότεροι -κάθε μήνα, κάθε χρόνο- βρίσκονται φορτωμένοι με χρέη. Οχι διότι οι πιο πολλοί αρέσκονται να χρωστούν, αλλά επειδή αδυνατούν πια να πληρώσουν.

Αν επομένως οι διαδικασίες αντιμετώπισης του προβλήματος δεν είναι λειτουργικές και υποβοηθητικές για τον πολίτη, το φυσικό και νομικό πρόσωπο, τον ελεύθερο επαγγελματία και τον επιχειρηματία, τότε ο φαύλος κύκλος θα συνεχιστεί.

Κοινός είναι ο παρονομαστής και με τη διαδικασία του εξωδικαστικού συμβιβασμού που ετέθη σε εφαρμογή, προκαλώντας πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αρχικά αλλά και πολύ περιορισμένη -μέχρι στιγμής- συμμετοχή. Το ίδιο ισχύει και με τις ρυθμίσεις των «κόκκινων δανείων» από τις τράπεζες...

Αλλωστε η καταστροφική είσοδος της Ελλάδας στην εποχή των Μνημονίων πριν από επτά και πλέον χρόνια μπορεί να την έσωσε τύποις από τη χρεοκοπία αλλά ουσιαστικώς κατέστησε χρεοκοπημένους τους Ελληνες. Τώρα τους προσφέρονται διάφορα σωσίβια για να σωθούν από τον πνιγμό, από την απόλυτη καταστροφή.

Είναι όμως υπαρκτές και οι αμφιβολίες για το κατά πόσον όλα αυτά οδηγούν σε σωτηρία ή σε μια διαρκή ομηρία, η οποία μετατρέπει τον άλλοτε αξιοπρεπή πολίτη σε μια απλή μονάδα, που για να εξοφλεί εφ’ όρου ζωής -του ιδίου ή και των παιδιών του- τα χρέη πρέπει πλέον να αρκείται στις «εύλογες δαπάνες διαβίωσης».

Κι αυτή η μορφή της κρίσης είναι η χειρότερη...

Λίνα Παπαδάκη: Εμπρός. Να φτιάξουμε τη δική μας μοίρα. Δεν θα μας χαριστεί από κανένα

Lina Papadaki

Εκείνο το υπέροχο καλοκαίρι του 2004 ζούσαμε στην Αθήνα σαν να είχαμε πάει διακοπές στο μέλλον της. Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν η αφορμή, η ουσία ήταν η νίκη της χώρας μας. Με ένα περίεργο τρόπο το δημόσιο ανακατευόταν με το ιδιωτικό και η ευτυχία εισχωρούσε μέσα μας.

Γινόταν προσωπική ευδαιμονία, γινόταν πλουσιοπάροχο ξόδεμα, έρωτας, μακαριότητα, απενεχοποιημένη απόλαυση των καρπών μιας μακροχρόνιας ανόδου. Ναι, νομίζω νιώθαμε περηφάνεια για την πατρίδα και τους εαυτούς μας. Όλος ο κόσμος μιλούσε για μας ως τη χώρα του φωτός. Κανείς δεν υποψιαζόταν ότι έξι χρόνια μετά, πάλι θα ήμασταν στα στόματα όλης της Οικουμένης, αλλά ως η χώρα του ζόφου.

Το 2004 ήμουν 27 χρόνων. Είχα μεγαλώσει προστατευμένα, ίσως πιο προνομιακά από άλλα παιδιά της ηλικίας μου αλλά ξέρω ότι όλοι ήταν καλύτερα τότε. Ζούσαμε σε μια χώρα με την ψευδαίσθηση της διαρκούς ανάτασης, τη βεβαιότητα ότι το αύριο θα είναι καλύτερο, την απατηλή σιγουριά της ασφάλειας.

Ήμασταν τα παιδιά της μεσαίας τάξης που νομίζαμε ότι είχαμε ευεργετηθεί από τη μοίρα να εκτοξεύσουμε εμείς την Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων στο φωτεινό της μέλλον. Νομίζαμε ότι ήμασταν στην αφετηρία και μετά μάθαμε ότι βρισκόμασταν στην αρχή του τέλους. Κανείς δεν μας είχε προειδοποιήσει για αυτό, μας είχαν μεγαλώσει σαν τα πριγκιπόπουλα που θα έπαιρναν το βασίλειο και μετά απλώς μας τράβηξαν το χαλί κάτω απ´ τα πόδια.

Τρεις Ολυμπιάδες κι έναν Αύγουστο μετά, τα εκπεσόντα πριγκιπόπουλα δεν έχουν χρήματα για διακοπές. Για τις διακοπές που επιθυμούν.

Τώρα δεν μετρώ μετάλλια αγώνων και ζωής, μετρώ γύρω μου άνεργους, ημιαπασχολούμενους, παραιτημένους, πρόωρα γερασμένους, πτωχούς. Φίλοι μου, γνωστοί μου, συνομήλικοί μου, που βαδίζαμε παρέα με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία ξαφνικά εξαφανίστηκαν από τον ορίζοντά μου.

Ένας χτες, δύο σήμερα, τρείς αύριο, χάνονταν από τη μέρα «σαν θλιβερή γραμμή κεριά σβησμένα». Το ‘χει αυτό η κρίση, χτυπά σαν ελεύθερος σκοπευτής και τους πιο ανύποπτους. Άνθρωποι που είχαν γνωρίσει τη φτώχεια μόνο από τη λογοτεχνία έγιναν οι ήρωές της. Άδοξοι μοιρολάτρες ήρωες, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και κομμένα φτερά.

Θέλω να γίνω- να γίνουμε για λίγο-η φωνή της γενιάς μας για να μιλήσουμε κυρίως στη γενιά μας. Τη γενιά που ξεκίνησε ως η πιο ευλογημένη στην ιστορία της χώρας για να γίνει η πιο γελασμένη. Τη γενιά που έχει τη μεγαλύτερη πυκνότητα νεόπτωχων που έχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο να παραμείνουν έτσι. Δεν είμαστε 20 χρονών, στη γενιά δηλαδή που η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ. Δεν είμαστε εξήντα, η γενιά που καρπώθηκε τον πλούτο στα χρόνια της ευμάρειας.

Είμαστε η γενιά που δεν απογειώθηκε ποτέ και φοβάται ότι δεν έχει χρόνο. Σε αυτή λοιπόν θέλω να μιλήσω. Να μη φοβάται ότι δεν έχει χρόνο. Το φόβο τον φτιάχνουμε μόνοι μας. Και τον χρόνο.

Πρέπει να κάνουμε την αδυναμία μας δύναμη, ευκαιρία, αφορμή. Να βγούμε από το μίζερο κύκλο της απόσυρσης, τη ρουτίνα της ήττας, την αποδοχή μιας μοίρας που δεν μας ταιριάζει και δεν τη φτιάξαμε εμείς. Να φτιάξουμε τη δική μας μοίρα. Δεν θα μας χαριστεί, δεν θα είναι καθόλου εύκολο, αλλά αν όχι εμείς ποιοι;

Ποια άλλη από τις ηλικίες που προηγήθηκαν και που ακόμα ορίζουν τις τύχες της πολιτικής ζωής, των επιχειρήσεων, της Τέχνης, της επιστήμης έχει τη μόρφωσή μας, την εξωστρέφειά μας, τη γνώση της τεχνολογικής γλώσσας της εποχής μας, την απελευθέρωση από τις συντηρητικές αγκυλώσεις, την ανοιχτή ματιά μας;

Είναι η ώρα να βγούμε μπροστά, να απελευθερώσουμε τις φοβερές δυνάμεις που κρύβουμε μέσα μας και να φτιάξουμε εμείς τις Ολυμπιάδες του μέλλοντός μας. Πρώτα του εαυτού μας, μετά της χώρας μας...

athensvoice

Στην Τουρκία βλέπουν ότι μπαίνει ήδη σε εφαρμογή το σχέδιο διαμελισμού της από τις ΗΠΑ

syria toyrkikos diadromos

Το έχουμε ξαναγράψει ότι ο πιο ασφαλής τρόπος για να εντοπίσεις τις αδυναμίες του άλλου, είναι να αναλύσεις αυτά που ο ίδιος θεωρεί ως αδυναμίες του. Κι αυτό γιατί κανείς δεν ξέρει τον εαυτό του καλύτερα από τον ίδιον.

Για το λόγο αυτό, στο σημερινό μας άρθρο θα περιοριστούμε σε επισημάνσεις για τα προβλήματα που συσσωρεύονται στα νότια σύνορα της Τουρκίας, που έκανε ο Ιμπραχίμ Καραγκιούλ, γενικός διευθυντής της εφημερίδας Yeni Şafak, που ανήκει στον συμπέθερο του Ερντογάν.

Ο Καραγκιούλ φέρεται και ως μυστικοσύμβουλος του Ερντογάν.

Λέει λοιπόν ο Καραγκιούλ στο άρθρο του με τίτλο «Πρέπει να αντιδράσουμε άμεσα, αλλιώς θα κτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο», που δημοσιεύτηκε στις 11 Αυγούστου:

«Ο (κουρδικός) διάδρομος που έχει δημιουργηθεί στα βόρεια της Συρίας, είναι ένα σχέδιο καταστροφής της Τουρκίας. Μόλις ολοκληρωθεί ο διάδρομος αυτός, από το Ιράν μέχρι τη Μεσόγειο, θα μπει σε εφαρμογή ο χάρτης που ετοίμασαν για την Τουρκία.

Μέχρι σήμερα προετοίμασαν αυτόν τον χάρτη, μας τύφλωσαν και μας αποκοίμισαν με το ΙΚ, μετέφεραν εκεί τρομοκράτες και το ΡΚΚ και βήμα-βήμα περικύκλωσαν την Τουρκία. Έκαναν ένα παιχνίδι με το Κομπάνι και μας ξεγέλασαν. Οι ΗΠΑ, ενώ έδωσαν υποσχέσεις στην Τουρκία για την Ιεράπολη, την παρέδωσαν στο ΡΚΚ, όπως και όλες τις άλλες περιοχές του διαδρόμου.

»Η Τουρκία αντέδρασε με την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», όμως μας σταμάτησαν εκεί. Δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα παραπέρα. Και τώρα έρχεται η σειρά του Ιντλίμπ, που έχει μπει στο στόχαστρο των ΗΠΑ. Ετοιμάζονται να κάνουν επιχείρηση εκεί, επειδή την περιοχή την ελέγχει μια οργάνωση που ανήκει στην Αλ Κάιντα. Θα παραδώσουν την περιοχή αυτή στο ΡΚΚ και έτσι θα βγουν οι Κούρδοι στη Μεσόγειο. Και μετά θα μας πουν να φύγουμε από την Αλ Μπαμπ και από την Τζαραμπλούς.

Αν δεν αποτρέψουμε την εφαρμογή των σχεδίων ελέγχου της Ιντλίμπ, θα χάσουμε την Αλ Μπαμπ και την Τζαραμπλούς, που κερδίσαμε με την Ασπίδα του Ευφράτη.

»Όσοι μετέφεραν το ΡΚΚ στις ακτές της Μεσογείου, δεν οδηγούν στο διαμελισμό μόνο τη Συρία, αιχμαλωτίζουν και την Τουρκία, για να εφαρμόσουν και σε μας πιο μετά το ίδιο σενάριο. Είμαστε αντιμέτωποι με τον μεγαλύτερο κίνδυνο μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όλα αυτά δεν είναι ούτε θέμα τρομοκρατίας, ούτε ποιος θα ελέγξει τη Συρία.

Είναι κάτι πιο βαθύ, πώς θα απομονωθεί, πώς θα περικυκλωθεί, για να διαμελιστεί στη συνέχεια η Τουρκία. Όταν ολοκληρωθεί εκείνος ο διάδρομος, η Τουρκία θα αποκοπεί από τον ισλαμικό κόσμο. Θα αποκλειστούμε πρώτα από τον Αραβικό κόσμο και στη συνέχεια και από το Ιράν. Τότε, μια απομονωμένη Τουρκία, θα οδηγηθεί από τις ΗΠΑ και την ΕΕ στο διαμελισμό.

Ας θυμηθούμε το χάρτη της Συνθήκης των Σεβρών.

»Αν ολοκληρωθεί το σενάριο του Ιντλίμπ, θα ακολουθήσουν πολιτικές ανακατατάξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, οι οποίες, σε συνδυασμό με την κινητικότητα που θα εμφανιστεί στον κουρδικό διάδρομο, στα νότια σύνορά μας, θα οδηγήσουν στη χάραξη του νέου χάρτη και το διαμελισμό της Τουρκίας. Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, τότε θα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο».

Αυτά είναι σε γενικές γραμμές τα όσα αναφέρει ο Καραγκιούλ στο άρθρο του, γιατί η επί λέξει μετάφραση θα απαιτούσε χώρο που δεν έχουμε στη διάθεσή μας. Πάντως, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι το σκεπτικό του άρθρου το ενστερνίζεται το τουρκικό κράτος και ο ίδιος ο Ερντογάν και με βάση αυτό έχει αρχίσει αφενός μεν η επιχείρηση προετοιμασίας και διαμόρφωσης της τουρκικής κοινής γνώμης και αφετέρου ο επανασχεδιασμός και ο αναπροσανατολισμός της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Όσον αφορά το πρώτο, ήδη αυτό μετρήθηκε σε δημοσκόπηση που έκανε το Ινστιτούτο Πολιτικών Ερευνών PEW, με βάση την οποία το 78% των πολιτών της Τουρκίας θεωρεί ως πρώτη απειλή για τη χώρα τις πολιτικές των ΗΠΑ στην περιοχή. Όσον αφορά το δεύτερο, η Τουρκία έχει κάνει τολμηρά βήματα προς τη Ρωσία, την Κίνα και τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, που αν δεν την αποκόπτουν, την απομακρύνουν από το ΝΑΤΟ.

Σάββας Καλεντερίδης

Το "νέο κοστούμι" του κ. Τσίπρα

tsipras skitso makri

Ο κ.Τσίπρας προσπαθεί να στήσει ένα νέο αφήγημα. Σε αυτούς που τον πίστεψαν και τον στήριξαν λέει:

“Εντάξει είχα αυταπάτες, έκανα πολλά λάθη, αλλά το πάλεψα, φθάνοντας ακόμη και στα άκρα και είμαι έντιμος. Τώρα είμαι αυτός που θα οδηγήσω τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.”

Στους συνομιλητές του εκτός Ελλάδος επίσης θα συνεχίσει να λέει  “εγώ παίρνω μέτρα (συντάξεις, αφορολόγητο, συνδικαλιστικοί νόμοι, δημόσια περιουσία) που καμία κυβέρνηση δεν είχε τολμήσει να πάρει και όλα αυτά χωρίς να “ανοίξει μύτη”.

Ελπίζει ότι με αυτό τον τρόπο και ποντάροντας στην επιστροφή της χώρας με αργούς ρυθμούς στην κανονικότητα (με καθυστέρηση τριών χρόνων, λόγω των επιλογών του), θα κατορθώσει να κρατήσει ένα ποσοστό που θα του επιτρέψει να αποτελεί τον ένα πόλο του πολιτικού συστήματος, να παραμείνει αξιωματική αντιπολίτευση και να είναι στο παιχνίδι εξουσίας στις μεθεπόμενες εκλογές που θα γίνουν με το σύστημα της απλής αναλογικής.

 

Μετά και την ψήφιση των μέτρων του Ιουνίου, η μετάλλαξη είναι μονόδρομος γι΄ αυτόν. Δεν μπορεί πλέον να πλασάρεται ως ριζοσπάστης αριστερός. Θέλει να εμφανίζεται ως αριστερός σοσιαλδημοκράτης, που είναι υπέρ της οικονομίας της αγοράς, δίνει έμφαση όμως και σε ζητήματα αναδιανομής του πλούτου (εξού και το σύνθημα “Δίκαιη Ανάπτυξη”).  

Ο Αλ.Τσίπρας με βάση την παραπάνω στρατηγική έχει αρχίσει να αλλάζει παρέες στην Ευρώπη. Οι σχέσεις του με τους σοσιαλιστές πυκνώνουν και οι αναφορές του στην ευρωπαϊκή αριστερά αραιώνουν. Όλα αυτά, όχι  επειδή άλλαξε μυαλά, αλλά για λόγους πολιτικής επιβίωσης. Ο ίδιος και ο στενός κύκλος του είναι διατεθειμένοι να φορέσουν οποιοδήποτε κοστούμι τους κρατάει στην εξουσία. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό.

Η αναγκαία προσαρμογή δεν έχει αλλάξει το βασικό πυρήνα των αντιλήψεων της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό φαίνεται στους τομείς που δεν εμπίπτουν στις μνημονιακές υποχρεώσεις.

Αντί για μια σύγχρονη, αξιοκρατική διοίκηση επιχειρούν να στήσουν το δικό τους πελατειακό κράτος.

Αντί να ενισχύσουν τη θεσμική λειτουργία επιχειρούν να την αποδυναμώσουν, υιοθετώντας αυταρχικές τριτοκοσμικές επιλογές (Δικαιοσύνη, ΜΜΕ).

Στην Παιδεία, αντί για βήματα εκσυγχρονισμού και σύνδεσης των Πανεπιστημίων με τις ανάγκες της Οικονομίας, επιστρέφουμε  σε ρυθμίσεις που απηχούν ιδεολογικά στερεότυπα της δεκαετίας του '80.

Οι έννοιες κέρδος και επιχειρηματικότητα σηματοδοτούν κάτι αρνητικό γι΄αυτούς.

Την ίδια στιγμή που μιλούν για στροφή στο ρεαλισμό γίνεται προσπάθεια να διατηρηθεί επαφή με τους μπαχαλάκηδες του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου.

 Ο κ.Τσίπρας προσπαθεί να πατήσει σε δύο βάρκες: Από τη μια να διατηρήσει επαφή με το παραδοσιακό αριστερό ακροατήριό του και από την άλλη να προσπαθήσει να κερδίσει νέους οπαδούς μετακινούμενος στο χώρο της κεντροαριστεράς.

Ρισκάρει να μην πετύχει τίποτα από τα δύο. Και η δυσκολία του αυτή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη λόγω της αναγκαίας διατήρησης ως το τέλος της συμμαχίας με τον κ. Καμμένο και τους ΑΝΕΛ.

Από τη μια λοιπόν το παραδοσιακό του ακροατήριο τον εγκαταλείπει θεωρώντας ότι “συμβιβάστηκε με το σύστημα” (ο τρόπος με τον οποίο υποδέχθηκαν τον Ν.Φίλη και τον Ν.Ξυδάκη σε συγκέντρωση είναι χαρακτηριστικός) και από την άλλη είναι πολύ δύσκολο να πείσει  αυτούς που έχουν σοσιαλδημοκρατική αντίληψη, ότι άλλαξε μυαλά, αφού αντιλαμβάνονται ότι η μεταμόρφωση είναι εξ' ανάγκης κι όχι επειδή ο κ.Τσίπρας κατάλαβε ότι ο πυρήνας των αντιλήψεών του είναι λάθος και από θαυμαστής του Μαδούρο και του Κάστρο, άρχισε να εκτιμάει τον Βίλι Μπραντ, τον Μιτεράν και τον Μακρόν.

Αυτό το ξέρουν και στην Ευρώπη γι΄αυτό είναι πολύ πιθανόν κάποια στιγμή να του πουν: “Ευχαριστούμε που έκανες αυτά που δεν μπορούσαν να περάσουν οι προηγούμενοι, τώρα δε σε χρειαζόμαστε άλλο.”

Ο ίδιος δείχνει διατεθειμένος να αναλάβει το ρίσκο. Είναι το μόνο που έχει να κάνει. Ως ριζοσπάστης αριστερός αντιλαμβάνεται ότι δεν έχει μέλλον. Θέλει πλέον να κάνει καριέρα ως αριστερός σοσιαλδημοκράτης. Αλλά το νέο κοστούμι δεν του πάει. Ακόμη κι αν φορέσει γραβάτα.

Δ. Τσιόδρας