Παρ11172017

Τελευταία ΕνημέρωσηΠαρ, 17 Νοε 2017 8pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Λίνα Παπαδάκη: Εμπρός. Να φτιάξουμε τη δική μας μοίρα. Δεν θα μας χαριστεί από κανένα

Lina Papadaki

Εκείνο το υπέροχο καλοκαίρι του 2004 ζούσαμε στην Αθήνα σαν να είχαμε πάει διακοπές στο μέλλον της. Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν η αφορμή, η ουσία ήταν η νίκη της χώρας μας. Με ένα περίεργο τρόπο το δημόσιο ανακατευόταν με το ιδιωτικό και η ευτυχία εισχωρούσε μέσα μας.

Γινόταν προσωπική ευδαιμονία, γινόταν πλουσιοπάροχο ξόδεμα, έρωτας, μακαριότητα, απενεχοποιημένη απόλαυση των καρπών μιας μακροχρόνιας ανόδου. Ναι, νομίζω νιώθαμε περηφάνεια για την πατρίδα και τους εαυτούς μας. Όλος ο κόσμος μιλούσε για μας ως τη χώρα του φωτός. Κανείς δεν υποψιαζόταν ότι έξι χρόνια μετά, πάλι θα ήμασταν στα στόματα όλης της Οικουμένης, αλλά ως η χώρα του ζόφου.

Το 2004 ήμουν 27 χρόνων. Είχα μεγαλώσει προστατευμένα, ίσως πιο προνομιακά από άλλα παιδιά της ηλικίας μου αλλά ξέρω ότι όλοι ήταν καλύτερα τότε. Ζούσαμε σε μια χώρα με την ψευδαίσθηση της διαρκούς ανάτασης, τη βεβαιότητα ότι το αύριο θα είναι καλύτερο, την απατηλή σιγουριά της ασφάλειας.

Ήμασταν τα παιδιά της μεσαίας τάξης που νομίζαμε ότι είχαμε ευεργετηθεί από τη μοίρα να εκτοξεύσουμε εμείς την Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων στο φωτεινό της μέλλον. Νομίζαμε ότι ήμασταν στην αφετηρία και μετά μάθαμε ότι βρισκόμασταν στην αρχή του τέλους. Κανείς δεν μας είχε προειδοποιήσει για αυτό, μας είχαν μεγαλώσει σαν τα πριγκιπόπουλα που θα έπαιρναν το βασίλειο και μετά απλώς μας τράβηξαν το χαλί κάτω απ´ τα πόδια.

Τρεις Ολυμπιάδες κι έναν Αύγουστο μετά, τα εκπεσόντα πριγκιπόπουλα δεν έχουν χρήματα για διακοπές. Για τις διακοπές που επιθυμούν.

Τώρα δεν μετρώ μετάλλια αγώνων και ζωής, μετρώ γύρω μου άνεργους, ημιαπασχολούμενους, παραιτημένους, πρόωρα γερασμένους, πτωχούς. Φίλοι μου, γνωστοί μου, συνομήλικοί μου, που βαδίζαμε παρέα με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία ξαφνικά εξαφανίστηκαν από τον ορίζοντά μου.

Ένας χτες, δύο σήμερα, τρείς αύριο, χάνονταν από τη μέρα «σαν θλιβερή γραμμή κεριά σβησμένα». Το ‘χει αυτό η κρίση, χτυπά σαν ελεύθερος σκοπευτής και τους πιο ανύποπτους. Άνθρωποι που είχαν γνωρίσει τη φτώχεια μόνο από τη λογοτεχνία έγιναν οι ήρωές της. Άδοξοι μοιρολάτρες ήρωες, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και κομμένα φτερά.

Θέλω να γίνω- να γίνουμε για λίγο-η φωνή της γενιάς μας για να μιλήσουμε κυρίως στη γενιά μας. Τη γενιά που ξεκίνησε ως η πιο ευλογημένη στην ιστορία της χώρας για να γίνει η πιο γελασμένη. Τη γενιά που έχει τη μεγαλύτερη πυκνότητα νεόπτωχων που έχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο να παραμείνουν έτσι. Δεν είμαστε 20 χρονών, στη γενιά δηλαδή που η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ. Δεν είμαστε εξήντα, η γενιά που καρπώθηκε τον πλούτο στα χρόνια της ευμάρειας.

Είμαστε η γενιά που δεν απογειώθηκε ποτέ και φοβάται ότι δεν έχει χρόνο. Σε αυτή λοιπόν θέλω να μιλήσω. Να μη φοβάται ότι δεν έχει χρόνο. Το φόβο τον φτιάχνουμε μόνοι μας. Και τον χρόνο.

Πρέπει να κάνουμε την αδυναμία μας δύναμη, ευκαιρία, αφορμή. Να βγούμε από το μίζερο κύκλο της απόσυρσης, τη ρουτίνα της ήττας, την αποδοχή μιας μοίρας που δεν μας ταιριάζει και δεν τη φτιάξαμε εμείς. Να φτιάξουμε τη δική μας μοίρα. Δεν θα μας χαριστεί, δεν θα είναι καθόλου εύκολο, αλλά αν όχι εμείς ποιοι;

Ποια άλλη από τις ηλικίες που προηγήθηκαν και που ακόμα ορίζουν τις τύχες της πολιτικής ζωής, των επιχειρήσεων, της Τέχνης, της επιστήμης έχει τη μόρφωσή μας, την εξωστρέφειά μας, τη γνώση της τεχνολογικής γλώσσας της εποχής μας, την απελευθέρωση από τις συντηρητικές αγκυλώσεις, την ανοιχτή ματιά μας;

Είναι η ώρα να βγούμε μπροστά, να απελευθερώσουμε τις φοβερές δυνάμεις που κρύβουμε μέσα μας και να φτιάξουμε εμείς τις Ολυμπιάδες του μέλλοντός μας. Πρώτα του εαυτού μας, μετά της χώρας μας...

athensvoice

Το "νέο κοστούμι" του κ. Τσίπρα

tsipras skitso makri

Ο κ.Τσίπρας προσπαθεί να στήσει ένα νέο αφήγημα. Σε αυτούς που τον πίστεψαν και τον στήριξαν λέει:

“Εντάξει είχα αυταπάτες, έκανα πολλά λάθη, αλλά το πάλεψα, φθάνοντας ακόμη και στα άκρα και είμαι έντιμος. Τώρα είμαι αυτός που θα οδηγήσω τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.”

Στους συνομιλητές του εκτός Ελλάδος επίσης θα συνεχίσει να λέει  “εγώ παίρνω μέτρα (συντάξεις, αφορολόγητο, συνδικαλιστικοί νόμοι, δημόσια περιουσία) που καμία κυβέρνηση δεν είχε τολμήσει να πάρει και όλα αυτά χωρίς να “ανοίξει μύτη”.

Ελπίζει ότι με αυτό τον τρόπο και ποντάροντας στην επιστροφή της χώρας με αργούς ρυθμούς στην κανονικότητα (με καθυστέρηση τριών χρόνων, λόγω των επιλογών του), θα κατορθώσει να κρατήσει ένα ποσοστό που θα του επιτρέψει να αποτελεί τον ένα πόλο του πολιτικού συστήματος, να παραμείνει αξιωματική αντιπολίτευση και να είναι στο παιχνίδι εξουσίας στις μεθεπόμενες εκλογές που θα γίνουν με το σύστημα της απλής αναλογικής.

 

Μετά και την ψήφιση των μέτρων του Ιουνίου, η μετάλλαξη είναι μονόδρομος γι΄ αυτόν. Δεν μπορεί πλέον να πλασάρεται ως ριζοσπάστης αριστερός. Θέλει να εμφανίζεται ως αριστερός σοσιαλδημοκράτης, που είναι υπέρ της οικονομίας της αγοράς, δίνει έμφαση όμως και σε ζητήματα αναδιανομής του πλούτου (εξού και το σύνθημα “Δίκαιη Ανάπτυξη”).  

Ο Αλ.Τσίπρας με βάση την παραπάνω στρατηγική έχει αρχίσει να αλλάζει παρέες στην Ευρώπη. Οι σχέσεις του με τους σοσιαλιστές πυκνώνουν και οι αναφορές του στην ευρωπαϊκή αριστερά αραιώνουν. Όλα αυτά, όχι  επειδή άλλαξε μυαλά, αλλά για λόγους πολιτικής επιβίωσης. Ο ίδιος και ο στενός κύκλος του είναι διατεθειμένοι να φορέσουν οποιοδήποτε κοστούμι τους κρατάει στην εξουσία. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό.

Η αναγκαία προσαρμογή δεν έχει αλλάξει το βασικό πυρήνα των αντιλήψεων της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό φαίνεται στους τομείς που δεν εμπίπτουν στις μνημονιακές υποχρεώσεις.

Αντί για μια σύγχρονη, αξιοκρατική διοίκηση επιχειρούν να στήσουν το δικό τους πελατειακό κράτος.

Αντί να ενισχύσουν τη θεσμική λειτουργία επιχειρούν να την αποδυναμώσουν, υιοθετώντας αυταρχικές τριτοκοσμικές επιλογές (Δικαιοσύνη, ΜΜΕ).

Στην Παιδεία, αντί για βήματα εκσυγχρονισμού και σύνδεσης των Πανεπιστημίων με τις ανάγκες της Οικονομίας, επιστρέφουμε  σε ρυθμίσεις που απηχούν ιδεολογικά στερεότυπα της δεκαετίας του '80.

Οι έννοιες κέρδος και επιχειρηματικότητα σηματοδοτούν κάτι αρνητικό γι΄αυτούς.

Την ίδια στιγμή που μιλούν για στροφή στο ρεαλισμό γίνεται προσπάθεια να διατηρηθεί επαφή με τους μπαχαλάκηδες του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου.

 Ο κ.Τσίπρας προσπαθεί να πατήσει σε δύο βάρκες: Από τη μια να διατηρήσει επαφή με το παραδοσιακό αριστερό ακροατήριό του και από την άλλη να προσπαθήσει να κερδίσει νέους οπαδούς μετακινούμενος στο χώρο της κεντροαριστεράς.

Ρισκάρει να μην πετύχει τίποτα από τα δύο. Και η δυσκολία του αυτή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη λόγω της αναγκαίας διατήρησης ως το τέλος της συμμαχίας με τον κ. Καμμένο και τους ΑΝΕΛ.

Από τη μια λοιπόν το παραδοσιακό του ακροατήριο τον εγκαταλείπει θεωρώντας ότι “συμβιβάστηκε με το σύστημα” (ο τρόπος με τον οποίο υποδέχθηκαν τον Ν.Φίλη και τον Ν.Ξυδάκη σε συγκέντρωση είναι χαρακτηριστικός) και από την άλλη είναι πολύ δύσκολο να πείσει  αυτούς που έχουν σοσιαλδημοκρατική αντίληψη, ότι άλλαξε μυαλά, αφού αντιλαμβάνονται ότι η μεταμόρφωση είναι εξ' ανάγκης κι όχι επειδή ο κ.Τσίπρας κατάλαβε ότι ο πυρήνας των αντιλήψεών του είναι λάθος και από θαυμαστής του Μαδούρο και του Κάστρο, άρχισε να εκτιμάει τον Βίλι Μπραντ, τον Μιτεράν και τον Μακρόν.

Αυτό το ξέρουν και στην Ευρώπη γι΄αυτό είναι πολύ πιθανόν κάποια στιγμή να του πουν: “Ευχαριστούμε που έκανες αυτά που δεν μπορούσαν να περάσουν οι προηγούμενοι, τώρα δε σε χρειαζόμαστε άλλο.”

Ο ίδιος δείχνει διατεθειμένος να αναλάβει το ρίσκο. Είναι το μόνο που έχει να κάνει. Ως ριζοσπάστης αριστερός αντιλαμβάνεται ότι δεν έχει μέλλον. Θέλει πλέον να κάνει καριέρα ως αριστερός σοσιαλδημοκράτης. Αλλά το νέο κοστούμι δεν του πάει. Ακόμη κι αν φορέσει γραβάτα.

Δ. Τσιόδρας

Μήπως πρέπει να ανασχηματιστεί και ο... ανασχηματιστής;..

tsipras ypourgiko

Με κάθε σεβασμό, θα διαπράξω σήμερα κάποιες σκέψεις ως έργω συνδρομή στα λαγωνικά του ανασχηματισμού, αλλά και συμβολή στη σκέψη του πρωθυπουργού.

Που θα πρέπει, μια και η κυβέρνηση, η οικονομία, η χώρα μπαίνουν σε νέα μέρα -έτσι είπε-, οψέποτε φτιάξει νέα κυβέρνηση, να λάβει υπόψη όχι μόνο το θετικό έργο κάθε υπουργού, αλλά και το αρνητικό. Διότι δεν μπορεί να μείνει στη θέση του κάποιος αν έχει υποπέσει σε λάθη που σήκωσαν κύμα κριτικής και πολεμικής από αξιόπιστα μεγάλα ΜΜΕ.

Ενδεικτικά μπορώ να αναφέρω τον Παππά, που ώθησε ακόμα και τον Βαρδινογιάννη - Star να τον μηνύσει. Μαζί του και τον Κρέτσο. Τα δύο αυτά στελέχη, αφού υπονόμευσαν την ενημέρωση, και τα οικονομικά των ιδιοκτητών καναλιών, επιμένουν ακόμα σε διαγωνισμούς, εγγυημένο αριθμό εργαζομένων και τέτοια, πράγμα που αντίκειται στα αρχές της ελεύθερης οικονομίας. Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται και ο Σπίρτζης, που καταργεί την ελεύθερη οικονομία όχι μόνο μεγάλων εργολάβων, αλλά και του ΟΑΣΘ.

Επίσης, εκείνον τον μελαχρινό στην Υγεία, μαζί με τον Ξανθό, δεν είναι καιρός να τους αλλάξει; Ως πότε δεν θα κάνει ξαστεριά στην ΠΟΕΔΗΝ, στο ΚΕΕΛΠΝΟ, στη Novartis; Δεν πάει άλλο. Όπως δεν πάει άλλο με τον Τσακαλώτο, που ούτε μια χρεοκοπία της προκοπής κατάφερε. Ή με τον μπολσεβικισμό της Αχτσιόγλου, που κυνηγάει φαντάσματα μαύρης εργασίας, τρομάζοντας την ιδιωτική πρωτοβουλία. Και φυσικά με τον λαϊκιστή Σκουρλέτη, που σιγά-σιγά θα βάλει και στολή ναυάρχου στους σκουπιδιάρηδες.

Να μην ξεχάσω τον Τζανακόπουλο, που δεν βάζει γλώσσα μέσα, κυκλοφορεί και με μικροαστική γραβάτα. Στην ίδια κατηγορία και η Γεροβασίλη, που δεν ανοίγει το στόμα της τελευταία, κυκλοφορεί και με αστική ενδυμασία. Ο Κοτζιάς, επίσης, σε πόσες διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό θα πρέπει να αποτύχει για να κοπεί; Κι εκείνα τα μικρά, ο Χουλιαράκης, ο Χαρίτσης, ο Καλογήρου και κάτι άλλα, ώς πότε θα μας θυμίζουν ότι μεγαλώσαμε; Ας πάρουν πρώτα το πτυχίο της ζωής και του αγώνα. Άι σιχτίρ πια.

Υπάρχουν και αρκετοί άλλοι, αλλά δεν παίρνει ο χώρος. Άλλη φορά. Τελευταίο, και πιο σοβαρό. Μήπως πρέπει να ανασχηματιστεί και ο ανασχηματιστής; Γιατί σε μεγαλύτερο μπελά απ’ όλους αυτός μας βάζει. Να ηρεμήσουν όχι μόνο οι βαρόνοι, αλλά και ο Κυριάκος...

Θανάσης Καρτερός

Μαθήματα οικονομικής ανάκαμψης για... αρχάριους και αστοιχείωτους

greece riots simaia vouli

Ακούγοντας διάφορους αριστερούς και... προοδευτικούς (!) να σου μιλάνε για ανάπτυξη είναι σαν να ακούς βαρυποινίτες να σου κάνουν διάλεξη για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας! Άνθρωποι οι οποίοι βγάζουν... σπυριά όταν ακούνε για τα αυτονόητα που εφαρμόζονται σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου είναι προφανές ότι δεν μπορούν να είναι αρωγοί μιας ουσιαστικής προσπάθειας ανάκαμψης σύμφωνα με τις κλασικές οικονομικές θεωρίες και πρακτικές, παρά μόνο υπονομευτές στο πλαίσιο των παρωχημένων και χρεοκοπημένων ιδεολογιών και ιδεοληψιών που πρεσβεύουν...

Σε μια χώρα όπου ο οδικός χάρτης για τη βιωσιμότητα του χρέους εξακολουθεί να είναι θολός, ας μην περιμένουμε ουσιαστικές μεταβολές. Όταν ακούς... ευφυολογήματα περί "δίκαιης ανάπτυξης" ή επαναλαμβανόμενα και ασύστολα ψεύδη περί... επιτυχημένων διαπραγματεύσεων και αλλαγής του κλίματος για τη χώρα, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να εκφράσεις τη συμπάθειά σου για τη (δια)νοητική κατάσταση αυτών που τα λένε...

Το 2014 είχαν διαμορφωθεί οι συνθήκες επιστροφής της χώρας στην κανονικότητα μετά την άσωτη δημοσιονομική κατάσταση που διαμορφώθηκε και ενισχύθηκε από τη δεκαετία του ΄80. Γιατί τα στοιχεία αυτό λένε. Μιας και η κυβέρνηση μιλάει με αριθμούς (έστω και αργά...), οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η χώρα μας το 1981 είχε δημόσιο χρέος 33% του ΑΕΠ. Άρα, το πρόβλημα ξεκίνησε από τη στιγμή που άρχισαν να ριζώνουν τα αφηγήματα περί σοσιαλισμού, αριστεράς και άλλων ανοησιών!

Για να υπάρξει βιώσιμο χρέος πρέπει να δοθεί πλέον ιδιαίτερη έμφαση στον παρονομαστή του κλάσματος, δηλαδή στο ΑΕΠ. Για να μεγαλώσει το ΑΕΠ χρειάζεται ένα... τσουνάμι επενδύσεων το οποίο δεν μπορεί να προκαλέσει η σημερινή κυβέρνηση καθώς στερείται αξιοπιστίας. Όταν άλλωστε μετατρέπεις την πορεία βιωσιμότητας του χρέους σε μια κούρσα θανάτου χωρίς να έχεις φρένα, δεν μπορείς να έχεις και μεγάλες απαιτήσεις. Η ενθάρρυνση των επενδύσεων θα έρθει μέσα από την πιστή εφαρμογή των αρχών, θεωριών και αξωιμάτων της σύγχρονης οικονομικής θεωρίας. Σε όσους δεν αρέσει, ο καπιταλισμός είναι όρθιος εδώ και κάτι χιλιάδες χρόνια και συνεχώς προστίθενται στη λίστα του πρώην θιασώτες του χρεοκοπημένου κομμουνισμού ή του αποτυχημένου σοσιαλισμού με τα εύκολα και ανεξέλεγκτα δανεικά.

Η ρύθμιση του χρέους θα δώσει το μήνυμα στις αγορές για προσέλκυση επενδύσεων εφόσον αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, η οποία με τη σειρά της θα οδηγήσει νομοτελειακά και στην άρση των περιορισμών που υπάρχουν σήμερα στην κίνηση κεφαλαίων.

Το γεγονός ότι ο οδικός χάρτης ρύθμισης του χρέους παραμένει θολός και ως εκ τούτου καθίσταται προβληματική η εμπιστοσύνη από τις αγορές, οφείλεται ακριβώς στον περιορισμό της ελευθερίας στην κίνηση κεφαλαίων λόγω των capital controls. Με αυτήν την κυβέρνηση δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα άρσης των κεφαλαιακών ελέγχων και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν άπαντες. Ούτως ή άλλως η ζημιά των δύο ετών θα μας... κυνηγάει για πολλές δεκαετίες.

Πέρα από τα μαθήματα οικονομικής θεωρίας και ανάκαμψης για... αρχάριους και αστοιχείωτους, η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να αντιληφθεί ότι δεν αποτελεί μέρος της λύσης αλλά της διαιώνισης του προβλήματος και της προσπάθειας ανάκαμψης της οικονομίας. Όσο συντομότερα το συνειδητοποιήσει και φύγει, τόσο το καλύτερο για τη χώρα.

Το χειρότερο απ΄ όλα είναι ο συνδυασμός αρχάριων, αστοιχείωτων και ανεπίδεκτων μαθήσεως! Βεβαίως, εδώ υπάρχει ένα... θέμα. Το πολιτεύεσθαι αυτής της κυβέρνησης δεν έχει να κάνει με την προσπάθεια να βγει η χώρα στο ξέφωτο, αλλά με την εμμονή να κρατηθεί στην εξουσία απολαμβάνοντας τα προνόμια της.

Μια ακόμη απόδειξη για το γεγονός ότι ενδιαφέρονται για την πάρτη τους είναι ότι ναρκοθετούν την πορεία της χώρας φέρνοντας για παράδειγμα την απλή αναλογική, ενώ η ανάληψη της διακυβέρνησης έγινε με το μπόνους των 50 εδρών! Ξέρουν ότι γι αυτούς δεν υπάρχει αύριο. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Η παραμονή τους στην εξουσία υπονομεύει ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα..

Γεωργιάδης Λουκάς

Λάθος οι συγκρούσεις με Δικαιοσύνη και Μίντια. Ο Έλληνας αποθεώνει... τον Ντάνο του survivor. Mας λείπει ο Αριστοφάνης

dikastirio aithousa

Αν ζούσε σ’αυτά τα πέτρινα χρόνια ο Αριστοφάνης, σίγουρα θα σκάρωνε μία σειρά από νέες αθάνατες κωμωδίες με άφθονο υλικό, πρωταγωνιστές και ιστορίες από το σημερινό πολιτικό σκηνικό.

Όπως και τότε, στα δικά του χρόνια, έτσι και σήμερα έχουμε ατέλειωτες πολιτικές κόντρες και φαυλότητα, ηλίθιο πείσμα και ισχυρογνωμοσύνη που δεν οδηγούν σε κανένα καλό για την κοινωνία, λερναία ύδρα διαπλοκής (δεξιάς και αριστερής) και μανία για δίκες. Ο ένας θέλει να στείλει τον άλλον στη Θέμιδα και να τον δει να «καίγεται» στην πυρά, όπως η Ιωάννα της Λωραίνης.

Σαν να μην έφταναν οι χιλιάδες φάκελοι που σχηματίστηκαν επί μνημονίου για τους μισούς Έλληνες και βάλε, ο πολιτικός κόσμος θέλει σε προκρούστεια κλίνη το σώμα της ελληνικής Δικαιοσύνης. Όταν οι αποφάσεις της δεν ευθυγραμμίζονται απόλυτα με τη βούληση της αριστεροδέξιας πλειοψηφίας, βγαίνει πότε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και πότε το Μαξίμου και «κόβει τα ποδάρια της»… Όποτε κάποιες αποφάσεις της δεν αρέσουν στην Αντιπολίτευση, τότε αυτή «αρπάζει τα πόδια της» και τα τραβάει με τη σειρά της, όπως έκανε ο γίγαντας στην «Κακιά Σκάλα».

Ο καθένας θέλει για λογαριασμό του…. να «δουλεύουν» δικαστές και εισαγγελείς και να βγάζουν αποφάσεις που να στηρίζουν την πολιτική του. Επίσης επιδιώκουν να προκαταλαμβάνουν την δικαστική κρίση σε υποθέσεις πολιτικών «φίλων» ή «αντιπάλων».

Αυτό φυσικά ακυρώνει κάθε έννοια Δημοκρατίας , ισονομίας και κυρίως ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Προφητικά, θα έλεγα, ο πολιτικός αναλυτής Μανώλης Κοττάκης, είχε γράψει στο Crash –τεύχος Μαίου 2016, ότι «ο Αλέξης Τσίπρας πρόκειται να συγκρουστεί μετωπικά με ΜΜΕ, Δικαιοσύνη και τράπεζες προκειμένου να επιβιώσει». Σύμφωνα με την ανάλυση του συναδέλφου «ισχυρά τραπεζικά και μιντιακά συμφέροντα των οποίων οι επιδιώξεις δεν ταυτίζονται απολύτως με αυτές της ΝΔ, δίνουν μάχη ζωής και θανάτου εναντίον του Τσίπρα, με στόχο την πτώση του, πριν επέλθει η δική τους». Επίσης σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσίευσε το Crash «η κυβέρνηση ετοίμαζε μαζικό ξήλωμα δικαστών και εισαγγελέων τους οποίους χρεώνει στο παλαιό σύστημα και θεωρεί ότι καθυστερούν υποθέσεις που σχετίζονται με σκάνδαλα της περιόδου Σημίτη».

Πρέπει να αποδεχθούμε ότι το Μαξίμου, ως πυροβάτης, βαδίζοντας στα αναμμένα κάρβουνα του μνημονίου και έχοντας επί μονίμου βάσεως το πιστόλι του Σόιμπλε και των δανειστών στον κρόταφο, επιχείρησε να συγκρουστεί και να σκοτώσει ως «καλπάζων Άγιος Γεώργιος» όλους τους «Δράκους» της Μεταπολίτευσης». «Αποτελείωσε» οριστικά τον Σταύρο Ψυχάρη (πανίσχυρο άνδρα των πολιτικών παρασκηνίων επί δεκαετίες), αλλά δεν μπόρεσε να θέσει υπό έλεγχο τον ΔΟΛ. «Εξαφάνισε»…. πλήρως το δελτίο ειδήσεων του Mega, λόγω της εποπτείας που ασκούσε μέσω των τραπεζών για ένα κρίσιμο διάστημα, αλλά το μεγάλο Κανάλι, όπως όλα δείχνουν θα επαναλειτουργήσει πολύ σύντομα, έχοντας στο διοικητικό του συμβούλιο μία δική της «μειοψηφία» που ονομάζεται Ιβάν Σαββίδης.

Άφησε τον Πήγασο να …καταρρεύσει, βγάζοντας έτσι, εκτός μιντιακού τοπίου τον Φώτη και Γιώργο Μπόμπολα. Τα «κομμένα φτερά» του Πήγασου, θα βγούνε τώρα σε πλειστηριασμό. Ο Ιβάν και άλλοι «φίλοι» του Μαξίμου, μέχρι στιγμής εμφανίστηκαν με μικρό κομπόδεμα και ανόρεκτοι να εμπλακούν στο παιχνίδι των μίντια. Συνεπώς, μετά το «Βατερλώ» στο ΣτΕ του νόμου για τις περίφημες 4 τηλεοπτικές άδειες και την απώλεια του ΔΟΛ, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα , κατόρθωσε να δημιουργήσει ολιγοπωλιακούς πυλώνες ενημέρωσης, εκατοντάδες ανέργους και χιλιάδες απλήρωτους «ομήρους». Η σύμπραξη ΣΚΑΙ-STAR δηλαδή Βαρδινογιάννη- Αλαφούζου, η μεγαλειώδης είσοδος του Βαγγέλη Μαρινάκη σε ΔΟΛ και Mega και η οικογένεια Κυριακού στον ΑΝΤ1 είναι οι τρεις κυρίαρχοι παίκτες.

Μέχρι τώρα, η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να επιβάλλει τα σχέδια της, παρά το γεγονός ότι φαίνεται πως κέρδισε μια σειρά από “μάχες” με την «διαπλοκή» όπως τουλάχιστον την είχε σε πρόσωπα και καταστάσεις στο μυαλό της.

Εκείνο που έχει με το μέρος του ο Τσίπρας (όσο και αν αυτό φαίνεται παράξενο) είναι η κατακόρυφη πτώση της αναγνωσιμότητας, της κυκλοφορίας των εφημερίδων. Το χαρτί πεθαίνει σε όλο τον κόσμο και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα. Η τηλεόραση προσφέρει λαϊκές φιγούρες, “μαχητές” όπως οι παίκτες του survivor, ο κόσμος συνωστίζεται για να αποθεώσει τον «ήρωα» …Ντάνο που γύρισε από τις παραδεισένιες παραλίες του Αγίου Δομίνικου και ..χαίρεται η ψυχή του με την φωτογραφία του Προκόπη Παυλόπουλου στο πλευρό των νεόνυμφων Σάκη Ρουβά και Κάτιας Ζυγούλη, στο προεδρικό μέγαρο.

Έχω μία απορία βέβαια… Γιατί «σκίζεται» γενικά, το πολιτικό προσωπικό της χώρας να χειραγωγήσει έναν κόσμο που έχει παθητικοποιηθεί τόσο πολύ από το σοκ και δέος του μνημονίου;

Υ.Γ Θερμή παράκληση προς όλους τους ανήσυχους, ανήρεμους και θερμοκέφαλους: Μην δέρνετε τους τουρίστες που πάνε να ψωνίσουν Κυριακή σε ανοιχτά καταστήματα! Το μόνο έσοδο στην πολύπαθη περιοχή, είναι αυτοί….

Γιώργος Τράγκας