Κυρ01202019

Τελευταία ΕνημέρωσηΚυρ, 20 Ιαν 2019 3am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στον καθρέπτη

syriza

Η «αλήθεια» και η «αποκομματικοποίηση» ήταν, και ίσως παραμένουν για λίγο ακόμα, τα δύο πολιτικά κριτήρια πάνω στα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να θεμελιώσει την πολιτική αλλαγή που συντελέστηκε το 2015, πέρα από το «ηθικό πλεονέκτημα» που σημειωτέον έχει πλέον τρωθεί στα σημεία.

Οι αλήθειες που ειπώθηκαν στην τετραετία ήταν μισές για να δικαιολογήσουν λάθη και αδυναμίες και να εξυπηρετήσουν σκοπιμότητες, με αποτέλεσμα να μην πείθουν και συχνά να καθίστανται ύποπτες.

Η αποκομματικοποίηση απέτυχε, αν κρίνουμε από τις συνεχείς παραιτήσεις ανεξάρτητων προσωπικοτήτων που εκτέθηκαν για να στηρίξουν την πατριωτική προοπτική, με συνέπεια ο ΣΥΡΙΖΑ να αποπνέει επίσης συχνά έναν ειδεχθή κομματισμό σταλινικής αισθητικής.

Η επικείμενη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ αυτό το Σαββατοκύριακο δρομολογήθηκε για να έχει στρατηγικό χαρακτήρα σε ότι αφορά τις ευρωεκλογές και κυρίως τις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Στις τελευταίες προγραμματίζεται να εκτυλιχθεί μια κυκλωτική στρατηγική μαοϊκής έμπνευσης, από την περιφέρεια στο κέντρο και από κάτω προς τα πάνω, με στόχο την εδραίωση του κόμματος στο δίπολο εξουσίας Δεξιά-Αριστερά δίνοντας τη μάχη στο κέντρο. Πεμπτουσία αυτής της στρατηγικής είναι η συγκρότηση ενός «προοδευτικού μετώπου». Πώς όμως θα συγκροτηθεί στο παραπέντε το «προοδευτικό μέτωπο» όταν η «μικροφυλή της Κουμουνδούρου» φοβάται την αξία και την ικανότητα του άλλου;

Ο στόχος της διατηρησιμότητας του ΣΥΡΙΖΑ στη λέσχη των κομμάτων εξουσίας κατά πάσα πιθανότητα θα επιτευχθεί προσωρινά. Όμως, αυτό δεν διασφαλίζει την παραμονή του στην εξουσία την επόμενη τετραετία που είναι και η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί την κεφαλαιοποίηση του πολιτικού του ρόλου στο μέλλον. Το δόγμα «easy come, easy go» έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές στη σύγχρονη ιστορία.

Τα σενάρια της δεξιάς παρένθεσης και της επιστροφής στην εξουσία μέσω της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 2020 είναι επιεικώς αστεία, γιατί έτσι θα χαθεί το όποιο ηθικό έρεισμα διαθέτει ακόμη η Αριστερά, καθώς θα την ταυτίσει με τον οπορτουνισμό της καρέκλας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αντέξει για πολύ, αν χάσει την εξουσία.

Το σαράκι των κομισάριων

Το ΠΑΣΟΚ χρειάστηκε πολλές τετραετίες για να μετεξελιχτούν οι πρασινοφρουροί σε νεόπλουτους συστημικούς μεσοαστούς. Με την τρέχουσα κοινωνική εμπειρία της εσωτερικής υποτίμησης, τέτοιου τύπου κοινωνικός μετασχηματισμός δεν μπορεί να γίνει ανεκτός. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για να υπάρξει, χρειάζεται να κατακτήσει πολιτική αγιοσύνη κάτι αδιανόητο για την ελληνική πραγματικότητα, ίσως και την παγκόσμια. Αυτό είναι, όμως, και το μόνο καθήκον ως αριστερά που μπορεί να τον δικαιώσει ιστορικά.

Εκεί θα παιχτεί το παιγνίδι. Ο Καραμανλής έβαλε τη χώρα στην ΕΟΚ και ο Ράλλης μοίρασε τις πρώτες ευρωεπιταγές, αλλά έπεσαν. Ο Σημίτης έβαλε τη χώρα στο ευρώ, αλλά έπεσε. Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκπεραίωσε επιτυχώς το μοιραίο 3ο μνημόνιο και κανονικά θα πέσει. Εκτός εάν προλάβει να αποδείξει στην πράξη πως μπορεί να είναι ένα ανοιχτό κόμμα που δεν το διαχειρίζονται μικρόνοες ιδεοληπτικοί.

Τα σταγονίδια του σταλινισμού που δρουν μέσα στον κρατικό μηχανισμό και οδηγούν σε παραίτηση ανεξάρτητους εμπλεκόμενους πρέπει να εξαερωθούν. Η ΕΡΤ, παρ’ ότι παραμένει όαση σε σχέση με τη χυδαιότητα ορισμένων ιδιωτικών καναλιών, έχει καταστεί ο αντικατοπτρισμός αυτού του παρεΐστικου μικροσταλινισμού των άσχετων και των ανίκανων κομισάριων που την διοικούν τυπικά, ή άτυπα.

Είναι λοιπόν σκόπιμο, έστω στο παρά πέντε, ο πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ να αποδείξουν πως μπορούν να εκφράσουν την ανοιχτή δημοκρατική κοινωνία, όχι μόνο στα λόγια, αλλά στην πράξη.

Όχι μόνο με εμβληματικά νομοθετήματα δικαιωματικής κατεύθυνσης, αλλά με πολιτικές πράξεις που θα είναι εμφανείς στην καθημερινότητα. Η Αριστερά οφείλει να επιδείξει συνθετική δεινότητα εάν θέλει να ηγηθεί του «προοδευτικού μετώπου», αλλιώς θα το κάνει κάποιος άλλος στην επόμενη στροφή.

Μάκης Ανδρονόπουλος, slpress

Αδιανόητη γελοιότητα που εκθέτει διεθνώς την Ελλάδα

skits petroul gia kamme usa

Κατά το παρελθόν –όχι πολύ πίσω– θα ήταν αδιανόητο να κάνει κάποιος υπουργός όσα έπραξε ο κ. Πάνος Καμμένος στις ΗΠΑ. Οχι επειδή θα σεβόταν τις συλλογικές διαδικασίες της κυβέρνησης· ούτε επειδή θα φοβόταν τον πρωθυπουργό. Κυρίως, διότι σε θέματα εξωτερικής πολιτικής όλοι καταλαβαίνουν –δικαιολογημένως– τα ελλείμματά τους.

Είναι τόσο σύνθετη η διπλωματία, τόσο πολλοί οι παράγοντες που επενεργούν, τόσο μεγάλες οι συνέπειες των μικρών κινήσεων, που κάθε νουνεχής ζυγίζει δύο φορές τα λόγια του πριν τα εκστομίσει.

Σε όλες τις χώρες του κόσμου οι εξωτερικές σχέσεις χτίζονται με μεγάλη προσοχή. Πολιτικοί και διπλωμάτες συζητούν με διαπρεπείς καθηγητές διεθνών σχέσεων, υπάρχουν ειδικά ινστιτούτα που συμβουλεύουν το υπουργείο Εξωτερικών, επιστήμονες που σταθμίζουν τα υπέρ και τα κατά κάθε κίνησης πριν ξεδιπλωθεί κ.λπ.

Στην Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, χάθηκε και το κεκτημένο της στοιχειώδους σοβαρότητας στην εξωτερική πολιτική. Πάει ο υπουργός Αμυνας στις ΗΠΑ και μοιράζει βάσεις και συμφωνίες για τα Βαλκάνια που δεν γνωρίζει ούτε η κυβέρνηση. Πόση γελοιότητα θα συνηθίσουμε; Αν διαβάζαμε κάτι τέτοιο σε πολιτικό μυθιστόρημα, θα κατηγορούσαμε τον συγγραφέα για έλλειμμα φαντασίας. Θα λέγαμε ότι «αυτά δεν γίνονται ούτε στη Ζιμπάμπουε» και θα κλείναμε το βιβλίο.

Τα καμώματα του κ. Καμμένου είναι απλώς αδιανόητα και ίσως γι’ αυτό πολλοί φαντάζονται πως ίσως πίσω από αυτήν τη γελοιότητα υπάρχει κάποιο κοινό σχέδιο Τσίπρα - Καμμένου.

Ανοησίες! Να θυμηθούμε πως είχαμε υπουργό Ναυτιλίας, ο οποίος την επόμενη ακριβώς ημέρα της φιέστας που έκανε ο ίδιος ο πρωθυπουργός για την παραχώρηση των μετοχών του ΟΛΠ στην Cosco (10.4.2016) βγήκε και διέψευσε τον προϊστάμενό του, λέγοντας ότι «έχουμε μπροστά μας δρόμο μέχρι τη μεταβίβαση των μετοχών τον Ιούνιο»;

Το βράδυ ο κ. Αλέξης Τσίπρας έλεγε ότι η επένδυση στον Πειραιά «θα αποτελέσει αφετηρία για την προσέλκυση και άλλων επενδύσεων» και το επόμενο πρωί πετάχτηκε ο κ. Θοδωρής Δρίτσας για να τον διαψεύσει, λέγοντας ότι η πώληση του λιμανιού «γίνεται για να ικανοποιηθούν οι δανειστές, όχι για την ανάπτυξη του λιμένα»!

Και καταλήξαμε στο διεθνών διαστάσεων καραγκιοζιλίκι της κυβέρνησης να καταθέτει ο υπουργός στη Βουλή διαφορετική συμφωνία από εκείνη που συνομολόγησε και πανηγύρισε με τους Κινέζους αξιωματούχους ο πρωθυπουργός!

Οι καταστάσεις είναι πολύ κρίσιμες για να αντιμετωπίζονται με τόση ανευθυνότητα. Ξέρουμε πως μόνος στόχος των κυβερνητικών εταίρων είναι να παραμείνουν στην καρέκλα έστω μία βδομάδα παραπάνω και να κερδίσουν μια χούφτα ψήφων στις επόμενες εκλογές.

Αλλά σε όλα πρέπει να υπάρχει κάποιο όριο. Ειδικά στα εθνικά θέματα οι άστοχες κινήσεις περιττεύουν. Πόσο δε μάλλον η γελοιότητα.

Πασχ. Μανδραβελης..

Τι σημαίνει για Ελλάδα το κακό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην ΠΓΔΜ – Πως επηρεάζει τις εκλογές – Τα σενάρια

tsipras zaef
Τo κακό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην ΠΓΔΜ-παρά τους πανηγυρισμούς του Ζάεφ- για την κυβέρνηση των Σκοπίων φέρνει αναταράξεις και στην Ελλάδα.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος ανακουφίστηκε από την μεγάλη αποχή στο δημοψήφισμα των Σκοπίων.

Και στην κυβέρνηση, η οποία αναφανδόν ήταν υπέρ του «ναι» αλλά και στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Κι αυτό γιατί όποια αποτυχία στην κύρωση της συμφωνίας θα βαρύνει τη γείτονα χώρα κι όχι την Ελλάδα ώστε να αντιμετωπίσει την μήνη των ξένων που θέλουν όσο τίποτε λύση στο ονοματολογικό.

Βεβαίως, όλοι θα περιμένουν τις πολιτικές εξελίξεις στην ΠΓΔΜ, ποια θα είναι η απόφαση του Ζόραν Ζάεφ, αν δηλαδή θα διεκδικήσει στη Βουλή του 80+ βουλευτές για να κάνει τις συνταγματικές αλλαγές ή θα οδηγηθεί, υπό την πίεση των κομμάτων και της μεγάλης αποχής, στην προκήρυξη πρόωρων εκλογών.

Ο Ζάεφ ήδη βγήκε και επιβεβαίωσε ότι ερμηνεύει την συμμετοχή των 600 χιλιάδων και πλέον πολιτών ως μήνυμα ότι μπορεί να συνεχίσει τη διαδικασία που επέλεξε. Να θεωρήσει δηλαδή ότι αποτελεί άνω του 50% από το 1,2 εκατ. πολίτες που ψήφισαν στις προηγούμενες εθνικές εκλογές. Και να μεταφέρει στη Βουλή τη διαδικασία. Αναμενόμενη κίνηση πολιτικής σωτηρίας, παρά το «ναυάγιο» που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος έχει νικητές και ηττημένους, χαρούμενους και απογοητευμένους και στην Ελλάδα.

Για παράδειγμα η κυβέρνηση που στήριξε με κάθε τρόπο τον Ζόραν Ζάεφ δεν θα πρέπει να αισθάνεται ευχαριστημένη από τις εξελίξεις. Ο Αλέξης Τσίπρας θα ήθελε ο φίλος και ομόλογός του να τελειώνει από την Κυριακή με μια μεγάλη συμμετοχή του πληθυσμού και με ένα καθαρό «ναι» στη συμφωνία των Πρεσπών.

Τώρα τα πράγματα περιπλέκονται καθώς ο Ζάεφ αν πάει στη Βουλή για να πάρει το «ναι» και της πλειοψηφίας, δεν είναι σίγουρο ότι θα το πετύχει. Επομένως μπορεί να υπάρξει μια πολιτική αναταραχή που κανείς δεν ξέρει που θα βγάλει την επόμενη ημέρα.

Αλλά και η προσφυγή στις κάλπες, εφόσον ο Ζάεφ κάνει αυτή την επιλογή, θα φέρει μια καθυστέρηση, άγνωστο για πόσο χρονικό διάστημα. Και βεβαίως μια αγωνία για το τι θα βγάλει η κάλπη, γιατί δεν είναι σίγουρο ότι η κυβέρνηση Ζάεφ θα βγει νικήτρια από μια νέα εκλογική διαδικασία.

Οποια κι αν είναι η επόμενη κίνηση του σκοπιανού πρωθυπουργού, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να περιμένει τις εξελίξεις και να διαμορφώσει διαφορετικά το δικό της πρόγραμμα. Αν όλα πάνε καλά για όσους θέλουν να ισχύσει η συμφωνία των Πρεσπών και κάποια στιγμή περάσει αυτή από τη γειτονική χώρα τότε θα πρέπει να έλθει στην ελληνική βουλή προς κύρωση. Κάτι που αναμένεται να γίνει προς τον Μάρτιο, όπως και ο Αλέξης Τσίπρας έχει εκτιμήσει ότι θα γίνει.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ύφος της ανακοίνωσης του υπουργείου Εξωτερικών. Μια ήπιων τόνων ανακοίνωση που προτρέπει να αντιμετωπιστεί η επόμενη ημέρα με νηφαλιότητα και να μην επικρατήσουν οι ακραίοι.

Μια πρώτη αντίδραση που, όμως, δείχνει και αμηχανία και απογοήτευση για τη μεγάλη αποχή καθώς περίμεναν ότι ο λαός της ΠΓΔΜ ήθελε την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ μέσω της συμφωνίας με την Ελλάδα.

Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση από εδώ και στο εξής θα «επικοινωνεί» διαφορετικά αυτή την αποχή λέγοντας ότι επειδή δεν είναι καλή συμφωνία για τη γειτονική χώρα (άρα καλή για τη δική μας) είναι η αιτία που δεν ψήφισε ο κόσμος. Και θα επιτίθεται στη ΝΔ λέγοντας ότι δεν στηρίζει μια ιστορική ευκαιρία για λύση.

Το Μαξίμου θα πρέπει από εδώ και στο εξής να αναλύσει τα δεδομένα ώστε να μπορεί να κάνει και τους σχεδιασμούς τους σε ό,τι αφορά την συγκυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο και πότε αυτή η συμμαχία θα διαλυθεί.

Αν θα είναι τον Μάρτιο αυτό το γεγονός τότε ο πρωθυπουργός θα πρέπει να βρει τους βουλευτές που θα χρειαστεί για να κυρώσει τη συμφωνία με 151 + ψήφους και στη συνέχεια να πάει σε εκλογές, πιθανότατα τον Μάιο.

Ακόμη κι αν δεν τελεσφορήσει η διαδικασία με ευθύνη του Ζάεφ, ο Τσίπρας δεν προτίθεται να πάει νωρίτερα σε κάλπες, θα εξαντλήσει όλα τα χρονικά περιθώρια που έχει λέγοντας ότι δεν ευθύνεται η Ελλάδα για το ναυάγιο στις διαπραγματεύσεις.

Υπάρχει βεβαίως και το σενάριο της μεγάλης καθυστέρησης στη διαδικασία. Να έρθει δηλαδή προς κύρωση στην ελληνική βουλή η συμφωνία Απρίλιο ή και Μάιο. Τότε πιθανότατα οι εκλογές στην Ελλάδα να μετατεθούν προς την ολοκλήρωση της τετραετίας, δηλαδή το φθινόπωρο.

tanea

Από την πύρρειο νίκη στην.... αναπήρειο

zaef vima agelastos

Ελεγε κάποτε, στις μεγάλες του εμπνεύσεις, ο Νίκος Εγγονόπουλος (το έβαλε μετά, παραλλαγμένο, σε τραγούδι του ο Σαββόπουλος): «εδώ δεν είναι παίξε γέλασε: / εδώ είναι Μπαλκάνια» («Η επιστροφή των πουλιών», 1946). Ενίοτε, φαίνεται, είναι (είμαστε) Μπαλκάνια, ακριβώς επειδή είναι (είμαστε) και του παίξε και του γέλασε.

Από την επομένη γέννησης του Ανατολικού Ζητήματος, με την εμφάνιση εθνικών κρατών στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (όπου, ευλόγως, ανεφύησαν και εθνικά/αλυτρωτικά ζητήματα), ιδίως από τους Μακεδονικούς Πολέμους και εντεύθεν, κυρίως με τη δολοφονία του διαδόχου της Αυστροουγγαρίας Φραγκίσκου Φερδινάνδου, 28 Ιουνίου 1914, από Βόσνιο αυτονομιστή (Γκαβρίλο Πρίντσιπ), χάριν της «μεγάλης Σερβίας», εδώ στα Μπαλκάνια, το «μαλακό υπογάστριο» και την «πυριτιδαποθήκη» της Ευρώπης (έτοιμο το έχω το λογοπαίγνιο για το «υπογάστριο», αλλά...), καλαμπουρίζουμε με τα σοβαρά και παίρνουμε στα σοβαρά τα καλαμπούρια.

Κυρίως, όλοι, έπειτα από (βαλκανική) δοκιμασία, αισθανόμαστε νικητές και δικαιωμένοι, ουδείς ηττημένος και διαψευσμένος. Προπαντός, σε όλη αυτή τη θλιβερή Ιστορία, από τα μέσα του 19ου αιώνα και εντεύθεν, με τη σύσταση των κρατών-εθνών στην περιοχή, δεν υπάρχει βαλκανική χώρα που να μην έθεσε προ του γεωγραφικού της ονόματος τον επιθετικό (κάποιες φορές όνομα και πράγμα... επιθετικό) προσδιορισμό «μεγάλη». «Μεγάλη Ελλάδα». «Μεγάλη Σερβία». «Μεγάλη Βουλγαρία». «Μεγάλη Αλβανία» και όσα... μεγαλεία τραβάει η ψυχή σου.

Γι’ αυτό και ο σημερινός τίτλος (δύο μέρες μετά το δημοψήφισμα στην... πρώην, αναζητουμένου του... μετά), «από την πύρρειο στην αναπήρειο», επειδή το συντριπτικό «υπέρ» της κάλπης ήταν συντριπτικό «κατά» μιας πολιτικής. Οπως ο Πύρρος κατενίκησε μεν τους Ρωμαίους στο Ασκολι (Ασκλον, 279 π.Χ.), αλλά με τέτοιες απώλειες, που είπε το μνημειώδες: «Μία ακόμα νίκη επί των Ρωμαίων και θα χαθούμε εντελώς!»...

Πέτρος Μανταίος

ΕΛΛΗΝΙΚΟ-ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ: «Η πόλη άλλαξε και θα συνεχίζει να αλλάζει, είτε σας αρέσει, είτε όχι»

sfyridis mixalis

Του Μιχάλη Σφυρίδη

Υπάρχουν στην πόλη μας κάποιοι ... «καλοπροαίρετοι», που ασχολούνται με τα κοινά... από τα παρασκήνια, που θεωρούν πως τα γνωρίζουν όλα, που ψάχνουν να βρουν το δεντράκι, όταν μπροστά τους αναπτύσσεται ένα ολόκληρο δάσος, που κατηγορούν τους πάντες για τα πάντα, όταν οι ίδιοι δεν έχουν ποτέ προσφέρει απολύτως τίποτα.

Λαλίστατοι κατήγοροι των πάντων, δεν βλέπουν τίποτα καλό, δεν βλέπουν τίποτε σωστό, δεν νοιάζονται και δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο, παρά μόνο να ρίχνουν λάσπη και χολή προσπαθώντας – μάταια - να υπονομεύσουν τα πάντα!

Εσάς λοιπόν, που.... καλοπροαίρετα κάνετε όλα αυτά, σας λέω ότι:

Κανείς στην πόλη δεν σας ακούει, κανείς πια δεν ασχολείται μαζί σας και, εφόσον σας ενοχλεί τόσο πολύ που ο Κωνσταντάτος είναι υπερήφανος για το έργο που έχει κάνει, σας πληροφορώ, ότι είναι υπερήφανος, γιατί το έργο αυτό το έχει κάνει κάτω από εντελώς αντίξοες συνθήκες, με την οικονομική κρίση να μαστίζει τη χώρα, χωρίς ο δήμος να έχει τον αναγκαίο και ικανό αριθμό υπαλλήλων, έχοντας έτσι ως μόνο μέσο την ατσαλένια θέληση του να αλλάξει προς το καλύτερο την πόλη μας.

Και το κατάφερε. Δεν μπορεί πλέον να του το αμφισβητήσει κανείς, μιας και το έργο του είναι εμφανές σε όλους παντού.

Είναι πολύ εύκολο από πλευρά σας να συγκρίνετε τον Δήμο μας με άλλους Δήμους, που έχουν πολύ μεγαλύτερη οικονομική δύναμη σε σχέση με τον δικό μας και όμως, μπροστά σε αυτά που έχουν γίνει στη πόλη μας τα τελευταία τέσσερα χρόνια στο Ελληνικό-Αργυρούπολη, κάθε τέτοιο μέτρο σύγκρισης καταρρίπτεται.

Τέλος, πρέπει επιτέλους να το καταλάβετε, θέλετε δεν θέλετε, ότι αυτόν τον άνθρωπο τον εκλέξανε οι δημότες και οφείλετε τον δέοντα σεβασμό στο πρόσωπο του και, συνεπώς, τον σεβασμό σας και απέναντι στους ίδιους τους συνδημότες σας.

Αλλά, για να δείξει κάποιος τον δέοντα σεβασμό σε ένα ικανό και κοινώς αναγνωρισμένο πρόσωπο, θα πρέπει να έχει την πρέπουσα παιδεία, να σέβεται πρωτίστως τον εαυτό του και, κατ επέκταση, τους υπόλοιπους.

Δείξτε λοιπόν λίγο σεβασμό στο πρόσωπο σας και δείτε επιτέλους το τι πραγματικά συμβαίνει γύρω σας. Η πόλη πλέον άλλαξε προς το καλύτερο και θα συνεχίζει να αλλάζει, είτε αυτό σας αρέσει, είτε όχι!!

Κατά τα άλλα, να έχετε μια πανέμορφη ημέρα!