Δευ10152018

Τελευταία ΕνημέρωσηΔευ, 15 Οκτ 2018 9pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Οι κληρονομήσαντες άνεμον

anemos

Εθνική τραγωδία έπληξε την Ελλάδα εν μέσω του θέρους. Πλησιάζουν τις δύο εκατόμβες οι νεκροί και οι αγνοούμενοι. Ανυπολόγιστες η οικολογική καταστροφή και οι υλικές απώλειες. Η επιτομή αυθαιρεσίας και ανευθυνότητος της κυβερνήσεως, της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, των περιφερειαρχών και των ιδιωτών, βεβαίως.

Ενώ αυτά συμβαίνουν, κομματικά επιτελεία πυρετωδώς σταθμίζουν τα ενδεχόμενα πολιτικά τους κέρδη και αντιστοίχως τις ζημίες των αντιπάλων τους. Μία τρομακτική καταστροφή θα αποτελέσει αφορμή χυδαίας αντιπαραθέσεως σε επίπεδο πολιτικό.

Εξήγγειλε η κυβέρνηση επιδόματα και ελαφρύνσεις προς τους πληγέντες. Ορθότατα, ως είχε την ελαχίστη υποχρέωση. Θα συνταχθούν μελέτες για τις παραλείψεις του παρελθόντος και του παρόντος. Θα επαναδιατυπωθούν αποφάσεις για επανίδρυση του κράτους – ακόμη μία φορά. Διάχυτη, ωστόσο, η βεβαιότητα πως τελικώς τίποτε δεν θα γίνει. Διότι όλα αυτά συνέβησαν κατ’ επανάληψιν στο παρελθόν και τίποτε δεν άλλαξε.

Αλλά υπάρχουν οι νεκροί, προς τους οποίους οφείλουμε όλοι μας σεβασμό. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έπραξε τα εκκλησιαστικώς εντελλόμενα. «Προσευχηθήκαμε για τις ψυχές των ανθρώπων που χάθηκαν και να παρηγορήσουμε όσους βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση». Ερωτηθείς, δε, για τις ρητορικές υπερβασίες του μητροπολίτου Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου, που κατήγγειλε ότι ο Θεός τιμωρεί διότι η χώρα διοικείται από άθεους, απήντησε θεολογικώς ότι «ο Θεός είναι αγάπη, δεν εκδικείται».

Κάποιοι δυσφόρησαν, διότι ο κ. Ιερώνυμος δεν ήταν πολιτικά καταγγελτικός, και διότι συνεργάζεται στενώς με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Αλλά η ουσιώδης διαφορά πολιτικής και εκκλησιαστικής θεωρήσεως των πραγμάτων απλώς τους διαφεύγει.

Οταν ορκίσθηκε πρωθυπουργός ο Κων. Μητσοτάκης, αντιπροσωπεία κυβερνητική και κομματική μετέβη στο Αγιον Ορος. Ο επικεφαλής της ομάδος εκείνης απευθυνόμενος στους μοναχούς προέβαλε το γεγονός ότι η νέα κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός τρέφουν βαθύτατο σεβασμό και θα σταθούν στο πλευρό της Ορθοδοξίας.

Οταν ολοκλήρωσε, απήντησε ο ηγούμενος: «Ποία κυβέρνησις, αδελφοί, ποίος πρωθυπουργός, ποίος κ. Μητσοτάκης... Εμείς από αιώνων, εδώ στις μονές, κ.λπ., κ.λπ.». Κατά συνέπεια, «ποίος κ. Τσίπρας, ποία κυβέρνηση, ποίος ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.». Η Εκκλησία έχει αποστολή και λόγο. Οι πολιτικοί οι ταράσσοντες τον οίκο αυτών κληρονομήσωσι άνεμον.

K. Ιορδανίδης, kathimerini

Στην ίδια τραγωδία θεατές. Μια απάντηση χρειαζόμαστε ως πολίτες, γιατί;

pirosvestes moro
 
Την έχουμε ξαναζήσει τη διαχείριση αυτή. Το 2007 ήταν η «ασύμμετρη απειλή», το 2018 είναι ο «ασύμμετρος κίνδυνος». Το πεδίο της συνωμοσιολογίας κοινό, ως συνήθως, οι θεωρίες της «αποσταθεροποίησης», πράκτορες ξένων δυνάμεων, οικονομικά συμφέροντα, δόλιοι εμπρηστές σε άριστη οργάνωση – αν και, για να μην αδικήσουμε κανέναν, το 2007 κανείς δεν έσπασε το κοντέρ της φαιδρότητας  με το  να κατηγορήσει συγκεκριμένα ΜΜΕ ότι «γνώριζαν εκ των προτέρων» ή ότι «είναι ο Νέρωνας».

Και τότε, όπως και τώρα, πολλοί μας έδιναν αφ’ υψηλού εντολές. «Μην πολιτικολογείτε! Σεβαστείτε τους νεκρούς! Δεν είναι ώρα για μικροπολιτική! Δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών τώρα!». Και μετά οι ίδιοι πολιτικολογούσαν και συνωμοσιολογούσαν ασύστολα.

Οι πυρκαγιές κόπασαν κι άρχισαν οι έρευνες κι οι απολογισμοί. Οι υπεύθυνοι που καταδικάστηκαν δεν ήταν καθόλου σκοτεινά πρόσωπα αλλά στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης ενώ από οργανωμένους εμπρηστές βρήκαμε έναν πυλώνα της ΔΕΗ και μια 85χρονη γιαγιά που άναψε φωτιά για να ψήσει. Τα θυμάται κανείς αυτά;

Όσοι φορείς έχουν ασχοληθεί κατ’ελάχιστο με το θέμα έχουν μιλήσει για τα συμπεράσματα της τραγωδίας του καλοκαιριού του 2007. Περιβαλλοντικές οργανώσεις, καθηγητές, δασολόγοι, άνθρωποι που έχουν περάσει από αρμόδιες θέσεις στην δημόσια διοίκηση περιγράφουν μια κατάσταση απελπιστική με τους αρμόδιους φορείς να μην συνεργάζονται μεταξύ τους, να μην έχουν ακριβή εικόνα ο ένας της δουλειάς του άλλου, να γίνεται επαρκής πρόληψη, εκπαίδευση και προετοιμασία, να μην υπάρχει αυτό που με λίγα λόγια λέμε «υποδομή». Κι όταν αυτό αποδεικνύεται με τραγικό τρόπο αρχίζει ο καθένας το ποίημα του.

Ο κάθε φορέας υπερασπίζεται  το έργο του, η κυβέρνηση το έργο όλης της κρατικής δομής γιατι «αντανακλά» πάνω της ενώ κάποιοι μας λένε με εξυπνακίστικο ύφος πως κακώς αναζητούμε ευθύνες αφου κάθε χρόνο έχουμε φωτιές και φταίει ο καιρός.  Λες και απευθύνονται σε εξαθλιωμένο λαό του 19ου αιώνα που βολεύεται στην ιδέα ότι είναι έρμαιο της θεομηνίας ή του εξωτερικού εχθρού ή του κακού καπιτάλιστη, λες και δεν είχαν ποτέ οι πολίτες της χώρας αυτές προσδοκίες από το κράτος τους.

Και βέβαια, στρίβουν και δια της συγκινητικής επίκλησης στο θάρρος των πυροσβεστών, των ενστόλων, των γιατρών. Οι ίδιοι άνθρωποι που το χειμώνα θα απαιτούν να μην κάνουν μόνιμους τους πυροσβέστες. Που δεν θα μας πουν πως η ίδια η διοίκηση όταν είναι άχρηστη βάζει σε κίνδυνο τον πυροσβέστη της.

Κάντε μας, λοιπόν, λίγο τη χάρη. 

Δεν μπορεί να αρχίσουμε να θεωρούμε ως περίπου μοιραίο ότι θα μετράμε κάθε χρόνο τα καμένα με τους νεκρούς σε αυτή τη χώρα.

Δεν είναι ούτε πολιτικολογία ούτε προσωπικό: Όταν έχουν καεί δεκάδες άνθρωποι  σε μια μικρή περιοχή, όταν μια φωτιά ξεκινάει στις 5 από την Πεντέλη και έχει φτάσει σε λίγη ώρα στο Μάτι, κάποιος πρέπει να πει τι μεσολάβησε εκείνες τις ώρες ακριβώς, ποιος  ήταν ο σχεδιασμός, γιατί προχώρησε τόσο η φωτιά, αν προσπάθησαν εγκαίρως να εκκενώσουν την περιοχή, γιατί άλλες περιοχές εκκενώθηκαν και το Μάτι όχι.

Θέλουμε να μας εξηγήσετε τι συνέβη ακριβώς όχι για να στήσουμε λαϊκά δικαστήρια (αυτά είναι άλλων φαντασιώσεις) αλλά γιατί είμαστε πολίτες, όχι ειδικοί, και γιατί η δημοκρατία τα φέρε έτσι για εμάς που η ασφάλεια μας είναι υπ’ ευθύνη σας και γιατί, όχι, η απάντηση ότι όλα δούλεψαν σωστά δεν μας αρκεί.

Τζίνα Μοσχολιού, in

Το "newspeak" της κυβερνώσας "Αριστεράς"

tsipras gravara zapeio

Οι νέοι όροι και οι λέξεις με τις οποίες η συγκυβέρνηση αποφεύγει την πραγματικότητα

Γραβάτα: οποιοδήποτε τρικ χρησιμοποιείται για να πάρει το πάνω χέρι η επικοινωνία από την πολιτική

Σοσιαλδημοκρατία: η πιο γρήγορη μετάλλαξη ιδεολογικού προσανατολισμού σε ευρωπαϊκό κόμμα. Απαντά στη φράση «Μέσα σε έναν μήνα περάσαμε από την πρώτη φορά Αριστερά στη σοσιαλδημοκρατία»

Περικοπή συντάξεων: δημοσιονομικό μέτρο που ψηφίζεται από την κυβέρνηση, πάνω στο οποίο η κυβέρνηση οργανώνει προεκλογική παροχολογία

Πόλεμος λάσπης (ή βρόμικος πόλεμος): τα κριτικά δημοσιεύματα του Τύπου αποκλειστικά για το έργο της κυβέρνησης

«Ανθρωπάκια»: η προσφιλής απεύθυνση του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη σε μια κατηγορία ανθρώπων που μόνος εκείνος ξέρει. Στον συμπολιτευόμενο Τύπο ο χαρακτηρισμός περιγράφεται ως «σχόλιο»

«Κακή συμφωνία»: η «καλή συμφωνία» του Νίκου Κοτζιά, σύμφωνα με τον Πάνο Καμμένο. Σύμφωνα με πληροφορίες, προτείνεται ως παράδειγμα για την περιγραφή του όρου «πολιτική σχιζοφρένεια»

Severna Makedonia: το αμετάφραστο όνομα της Βόρειας Μακεδονίας, που τελικά θα είναι μεταφρασμένο (προσφέρεται για να ξεκινάει ο έλληνας πρωθυπουργός τα διαγγέλματά του)

Ορμπάν: όποιος πολιτικός επιλέγεται για να στιγματιστεί σαν ακροδεξιός, αντιευρωπαϊστής και συνωμοσιολάγνος (δεν ισχύει για πολιτικούς των ΑΝΕΛ)

«Μωρά που κινούνται με τα τέσσερα»: τα μέλη του Ρουβίκωνα, σύμφωνα με τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Νίκο Τόσκα

Δημήτρης Δουλγερίδης

Ντροπή σας μειράκια της... "Αριστεράς", σας εξευτέλισε η Αλέκα

mati ix kammena pyrosv

Οταν οι υπουργοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έκαναν συσκέψεις και σόου στην τηλεόραση η κα Αλέκα Παπαρήγα ήταν στην πρώτη γραμμή, συγκινητική, ανθρώπινη.

Πηγαίνοντας μια βόλτα στην περιοχή της εθνικής τραγωδίας, στο Μάτι, εκτός από τις συγκλονιστικές εικόνες που έβλεπε κανείς από νωρίς το πρωί, εντύπωση έκανε και κάτι άλλο.

Μια γνώριμη φιγούρα δακρυσμένη, πνιγμένη στους καπνούς αλλά επίμονη εκεί. Να συμπαραστέκεται στους απαρηγόρητους κατοίκους των καμένων σπιτιών, να ρωτά, να δίνει κουράγιο, να προσπαθεί με όση δύναμη έχει να βοηθήσει.

Ηταν η Αλέκα Παπαρήγα, η πρώην γραμματέας του ΚΚΕ η οποία έχει σπίτι στην περιοχή και από το πρωί ήταν στην πρώτη γραμμή. Όχι με κάμερες και μπράβους μαζί της. Όχι με φανφάρες και κομματικούς ή κρατικοδίαιτους υπαλλήλους να της κρατούν τη βεντάλια και να της κάνουν αέρα.

Λιτή, χωρίς πολλές κουβέντες ήταν εκεί, από την πρώτη στιγμή.

Γύρω στις 11 το πρωί μας ενημέρωσε το μειράκιο της Αριστεράς, ο κύριος Τζανακόπουλος ότι σπεύδουν στους τόπους της καταστροφής οι υπουργοί. Ο Σκουρλέτης, ο Τόσκας, ο Φάμελος, ο Σπίρτζης και πολλοί άλλοι. Πότε θα πήγαιναν στην περιοχή που κάηκαν αγκαλιασμένοι 26 άνθρωποι; Γύρω στις 12 το μεσημέρι για να δουν και οι ίδιοι τι ακριβώς έγινε.

Ντροπή. Αυτό μονάχα. Για τη φωτογραφία και τη δήλωση της στιγμής. Καλύτερα να μείνετε στα βολικά υπουργεία σας.

ΚΚΕ δεν είμαι, δεν είχα ποτέ σχέση με την κυρία Παπαρήγα. Αλλά όταν μια κυρία σχετικά μεγάλης ηλικίας εξευτελίζει με τέτοιο τρόπο τα μειράκια της Αριστεράς, τα κουτσαβάκια της κυβέρνησης, τότε πρέπει να το γράφουμε.

Γιατί οι αγωνιστές της ζωής είναι εντελώς διαφορετικοί από τους αγωνιστές της... πλατείας που έκαναν καριέρες πουλώντας ψέμα, φτηνό επικοινωνισμό, τσαμπουκά και αναίδεια.

Βασίλης Σ. Κανέλλης

Το Σκοπιανό ως τετελεσμένο και παράθυρο ευκαιρίας για τους Τούρκους στο Αιγαίο ( ; ). Mία παράμετρος που δεν συζητήθηκε

 

prespes

Τον τελευταίο καιρό, το ονοματολογικό έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον της επικαιρότητας.

Πολλά έχουν γραφτεί, γράφονται και θα συνεχίσουν -μάλλον- για πολύ καιρό ακόμα να γράφονται.

Εξαρχής, είχα τοποθετηθεί, σχετικώς, με άρθρα για την -τότε- διαφαινόμενη «επίλυση» του ονοματολογικού. Στο παρόν κείμενο, δεν έχω ως στόχο να λάβω κάποια θέση, ούτε και να αναλύσω την Συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ Ελλάδας-πΓΔΜ (;).

Πιστεύω, ότι οι αναλύσεις που έχουν γίνει καλύπτουν σε έναν μεγάλο βαθμό τις λεπτομέρειες της Συμφωνίας.

Από συνάψεως της Συμφωνίας, προβληματίζομαι βαθύτατα ως προς ένα ζήτημα: «τι θα γίνει σε περίπτωση που η Συμφωνία κυρωθεί και δημο-ψηφισθεί από τα Σκόπια και δεν καταφέρει να συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία στο Ελληνικό Κοινοβούλιο».

Σήμερα θέτω επί τάπητος, προς προβληματισμό, διερεύνηση και διπλωματική-νομική προετοιμασία τα κατώτερο.

Η Συμφωνία των Πρεσπών, αν και φαινομενικά δεν σχετίζεται με τα ελληνο-τουρκικά, κρύβει μία τεράστια παγίδα για τα Εθνικά μας συμφέροντα.

Ένα από βασικά επιχειρήματα, που έχει διατυπωθεί κατά καιρούς στις Ελληνοτουρκικές συζητήσεις για το Αιγαίο (συγκεκριμένα για τα Ίμια), συνοψίζεται ως εξής:

Η Συμφωνία του Ιανουαρίου 1932 και η συμπληρωματικής αυτής συμφωνία στην Άγκυρα (28 Δεκεμβρίου 1932) αποτελούν πρωτόκολλα οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων μεταξύ Δωδεκανήσου και τουρκικών ακτών. Βάσει του σημείου 30 της Συμφωνίας του 1932 οι βραχονησίδες «Kardak» (όπως κατανομάζονται) αποδίδονται στην Ιταλία και αποτελούν «συνοριακή γραμμή ως διερχόμενη στο μέσο της απόστασης μεταξύ των βράχων Kardak και της νήσου Kato I στην ακτή της Ανατολίας».

Η μη κύρωση του πρωτοκόλλου από τη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση και η πρωτοκόλληση στην Κοινωνία των Εθνών δεν αποτελούν νομικές προϋποθέσεις για την ισχύ τους καθώς το πρωτόκολλο αποτελούσε παρακολούθημα της Σύμβασης του 1932. Επιπλέον, στην περίπτωση που η Συμφωνία ήταν αντίθετη προς το εθνικό δίκαιο της Τουρκίας, αυτό δεν μπορεί να ακυρώσει την ισχύ μίας Διεθνής Συνθήκης καθώς το άρθρο 27 της Σύμβασης του Δικαίου των Συνθηκών αποτυπώνει την υπεροχή των Διεθνών συνθηκών έναντι του εθνικού δικαίου.

Όπως καθίσταται αντιληπτό, το απολύτως ορθό νομικό επιχείρημα της Ελλάδας στηρίζεται σε άρθρο της Σύμβασης για το Δίκαιο των Συνθηκών (Γενεύης). Το επιχείρημα, δηλαδή, είναι ότι καμία πράξη του εσωτερικού δικαίου ΔΕΝ μπορεί να ακυρώσει την ισχύ μίας Συμφωνίας.

Εδώ, ακριβώς, έγκειται και ο κίνδυνος της ζημίας που μπορεί να προκληθεί στην χώρα μας στην περίπτωση που το ένα (Σκόπια) από το υψηλά συμβαλλόμενα πρόσωπα της Συμφωνίας των Πρεσπών περατώσει τις υποχρεώσεις του και το άλλο (Ελλάδα) δεν ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του, επικαλούμενο ιδιαίτερες εσωτερικές πολιτικές ή νομικές συνθήκες (αρ. 1 παρ.4[ζ] «..προκειμένου να τεθεί σε ισχύ η παρούσα Συμφωνία, το Πρώτο Μέρος (Ελλάδα) θα κυρώσει χωρίς καθυστέρηση την παρούσα Συμφωνία..»

Εν ολίγοις, θα προσφέρουμε απλόχερα ένα τετελεσμένο γεγονός στην Τουρκία, η οποία και θα το εκμεταλλευθεί εις βάρος της χώρας μας.

Σε πιθανή επίκληση της εσωτερικής έννομης τάξης (μη ψήφιση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο), η Τουρκία θα εκμεταλλευθεί την περίσταση και θα την παρουσιάσει ως «νομικό προηγούμενο». Ακόμη, και αν καταφέρουμε να βρούμε ένα νομικό αντεπιχείρημα, η Τουρκία θα έχει αποκτήσει (εκμαιεύσει) ένα -έστω φαινομενικό- νομικοπολιτικό επιχείρημα υπέρ της.

Διατυπώνω τα ανωτέρω για να κρούσω των κώδωνα του κινδύνου, σε όλους εκείνους που διατυμπανίζουν ότι δήθεν δεν θα επιτρέψουν την κύρωση της Συμφωνίας από την Βουλή (το έχουν επιτρέψει ήδη).

Μία αρχή του διεθνούς δικαίου αναφέρει ότι PACTA SUNT SERVANDA (οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται). Γι’ αυτό, θα πρέπει όσοι εκμεταλλεύονται πολιτικά ένα μείζον εθνικό ζήτημα, να είναι προσεκτικοί. Ιδίως, εκείνοι που εκ της θέσεως τους διαχειρίζονται νευραλγικούς τομείς του κράτους.

Δυστυχώς, ουδέν λάθος δεν αναγνωρίζεται μετά την υπογραφή. Το ζήτημα έπρεπε να είχε τεθεί προς Δημοψήφισμα στον ελληνικό λαό ή τουλάχιστον να περάσει με ενισχυμένη πλειοψηφία από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Έχω διατυπώσει, πολλάκις, την αντίθεσή μου με οιαδήποτε συμφωνία περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία. Μελετώντας τις πτυχές των διμερών μας διενέξεων, οφείλω να προτάξω το εθνικό συμφέρον και να επισημάνω τους κινδύνους που θα μπορούσαν να προκύψουν στο άμεσο ή μεσοπρόθεσμο μέλλον.

Για ένα τόσο σπουδαίο ζήτημα, θα έπρεπε να εξασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή εθνική συναίνεση προκείμενου να ενισχυθεί η θέση της χώρας αλλά και για να μην προκύψουν -μελλοντικά- δυσμενείς επιπτώσεις στα εθνικά μας συμφέροντα.

Η έλλειψη ενός ευφυούς στρατηγικού σχεδιασμού στα εθνικά ζητήματα, μας εξαναγκάζει να είμαστε απόλυτα προσεκτικοί με τα ζητήματα που ανοίγουμε στην περιοχή. Όλες οι διμερείς διενέξεις ή αντιπαραθέσεις που έχει η χώρα μας στην περιοχή αλληλοσυνδέονται με έναν μοναδικό τρόπο.

Γι’ αυτό οφείλουμε πριν από κάθε διάνοιξη ενός τέτοιου ζητήματος, να μελετάμε τις συνέπειες ή το αντίκτυπο που θα μπορούσε να έχει στις υπόλοιπες «ανοιχτές» εθνικές υποθέσεις.

Κάτι τέτοιο, δεν φαίνεται να έγινε και οι επιπτώσεις είναι εμφανείς. Το μείζον ζήτημα είναι να μην επιτρέψουμε σε κανέναν, ούτε εξ ανατολών ούτε εκ βορρά, να εκμεταλλευθεί το Σκοπιανό ως νομικό, διπλωματικό ή πολιτικό προηγούμενο.

Ελσάερ Μοχάμεντ, Πολιτικός επιστήμονας,