Δευ06242019

Τελευταία ΕνημέρωσηΔευ, 24 Ιουν 2019 6pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

"Οι ΗΠΑ αδικούν κατάφωρα Ελλάδα και Κύπρο"

kapitolio
 
Πόσο, μα πόσο προβληματική είναι η αμερικανική εξωτερική πολιτική; Και για πόσο τα όποια (και προσωπικά) συμφέροντα θα υπερέχουν των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και του Διεθνούς Δικαίου;
 
Θα μου πείτε ψάχνω ψύλλους στα άχερα και θα έχετε δίκιο, αλλά δεν γίνεται όταν τους συμφέρει η μάχη να γίνεται και να δίνεται για τους ανθρώπους και όταν δεν τους συμφέρει οι άνθρωποι να μετατρέπονται σε εχθρούς;
 
Τα ίδια κάνουν και οι Ρώσοι, δεν πάνε πίσω. Παρουσιάζονται μονίμως τα θύματα, ενώ δεν διαφέρουν σε τίποτα από τον κακό εαυτό της Αμερικής. Διότι σίγουρα υπάρχει και η καλή Αμερική -και αναφέρομαι στην πλειοψηφία των πολιτών της. Είναι υπερασπιστές του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς αμφιβολία.
 
Έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε τους γραφειοκράτες «κατασκευαστές» της αμερικανικής πολιτικής σε διεθνές επίπεδο. Είναι αυτοί που σχεδιάζουν τον τρόπο συμπεριφοράς των Ηνωμένων Πολιτειών για όλες τις χώρες του κόσμου. Είναι οι γνωστοί γραφειοκράτες, οι οποίοι δεν επιτρέπουν να ταράξει καν ο ύπνος τους. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να ανανεώσουν καν τις «ντιρεκτίβες» τους για χώρες και λαούς, που είναι απαρχαιωμένες. Ακολουθούν την πεπατημένη.
 
Για το θέμα της Τουρκίας η κατάσταση είναι φρικτή. Και όσα λέμε και γράφουμε δεν προέρχονται από το γεγονός ότι η κατοχική δύναμη είναι μία εχθρική χώρα. Και είναι εχθρική επειδή η ίδια το επιδιώκει. Έχουμε και λέμε: Εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, άνευ προηγουμένου προκλήσεις στο Αιγαίο, Γενοκτονία των Ποντίων, Μικρασιατική Καταστροφή και πάει λέγοντας.
 
Είναι μία χώρα εχθρική επειδή και σήμερα απειλεί. Και μέχρι το πρόσφατο παρελθόν το έκανε με την πλάτη των γραφειοκρατών της Ουάσιγκτον. Απειλεί και εκβιάζει και όλες οι πληροφορίες που προέρχονται από στρατιωτικές και διπλωματικές πηγές συμφωνούν ότι μέσα στο καλοκαίρι θα δημιουργήσει άσχημες καταστάσεις για την Ελλάδα και την Κύπρο. Και αυτό παρά το ταξίδι του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην ‘Αγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.
 
Ήταν ακόμα μία λάθος απόφαση της Αθήνας η επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ελλάδας, όπως μέγα ατόπημα ήταν και η πρόσκληση στον Ταγίπ Ερντογάν τον Δεκέμβριο του 2017, αμέσως μετά την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον.
 
Αλλά το θέμα μας είναι η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Και η σκέψη που κάνω είναι η εξής:
 
Σε πόσα σημαντικά θέματα συμφωνεί η Ουάσιγκτον με την Άγκυρα; Αναζητώντας την απάντηση δεν βρήκα ούτε ένα διεθνές θέμα, για το οποίο οι δύο χώρες να έχουν την ίδια γνώμη. Ειλικρινά. Ούτε ένα. Αν βρείτε εσείς θα πω mea culpa.
 
Στα ζητήματα της Ρωσίας και του Ιράν είναι κάθετα αντίθετες οι απόψεις. Επίσης στα θέματα της Βενεζουέλας, της Αιγύπτου, της Λιβύης και του Ισραήλ. Διαφωνούν για τη Μέση Ανατολή -και όχι μόνο για το Παλαιστινιακό, αλλά και για τη Σαουδική Αραβία και την Υεμένη.
 
Προσέξτε τώρα: Στη δική μας γειτονιά, οι Αμερικανοί είναι «Πόντιοι Πιλάτοι» για τις απειλές της Τουρκίας στο Αιγαίο και ακόμα και αυτή τη στιγμή εξυπηρετούν την κατοχική δύναμη για το Κυπριακό. Όχι όπως παλιά είναι η αλήθεια, αλλά αν φτάναμε σε ένα σημείο που η λύση -υποθετικά πάντα- θα ήταν κοντά, την κυπριακή πολιτική ηγεσία θα πίεζαν, όχι τον Ταγίπ Ερντογάν.
 
Είναι άδικοι οι Αμερικανοί γραφειοκράτες και κοντόφθαλμοι και με τις αποφάσεις τους δεν εξυπηρετούν την ίδια την Αμερική. Υπάρχουν και οι λογικοί, δεν λέω. Έχω γνωρίσει αρκετούς στα γραφεία (Desks) της Νότιας Ευρώπης. Αλλά δυσκολεύονται να πείσουν.
 
Σε δύο περιπτώσεις, δύο διπλωμάτες έκαναν τη διαφορά και μπόρεσαν και άλλαξαν αποφάσεις: Ο ένας ήταν ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, και ο άλλος ήταν ο Γουές Μίτσελ.
 
Ο δεύτερος είχε εκπονήσει με τους συνεργάτες του σχέδια για την ενεργειακή «εισβολή» της Αμερικής στην ανατολική Μεσόγειο και ενθάρρυνε τις συμμαχίες της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και άλλες χώρες της γειτονιάς. Δυστυχώς έφυγε νωρίς, αν και όλες οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η στρατηγική του δεν έχει αλλάξει καθόλου.
 
Όμως, τι είναι αυτό που δεν αφήνει την Αμερική να σκεφθεί παραπέρα και να σχεδιάσει για το μέλλον με χώρες, οι οποίες είναι πιστές και δεν της δημιουργούν προβλήματα. Είναι μία απίστευτη «τουρκολαγνεία» και η αδυναμία των γραφειοκρατών να παραδεχθούν τα λάθη τους. Και είναι λάθη τραγικά πρώτα για την Αμερική και μετά για τις χώρες που επηρεάζονται.
 
Χθες η εφημερίδα New York Times αναφέρθηκε στην πιθανότητα να χαρακτηριστεί τρομοκρατική η οργάνωση «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» της Αιγύπτου. Και το μυαλό όλων, μα όλων, που πήγε; Πάλι στην Τουρκία και τον Ταγίπ Ερντογάν.
 
Ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι μέντορας και προστάτης των «Αδελφών Μουσουλμάνων» και λέγεται μάλιστα ότι επί προεδρίας του Μόρσι τα αποθέματα χρυσού της Αιγύπτου μεταφέρθηκαν στην Άγκυρα.
 
Αυτή τη χώρα και αυτόν τον πρόεδρο καλύπτει και σήμερα η Αμερική. Και ας έχει συμμαχήσει με τη Ρωσία και το Ιράν, και ας δημιουργεί μύρια προβλήματα στα αμερικανικά συμφέροντα στη Συρία, και ας υποστηρίζει τον Μαδούρο και τους Μουλάδες της Τεχεράνης, και ας σπάει τα αμερικανικά εμπάργκο σε όλο τον κόσμο.
 
Δεν ξέρω. Ίσως για να εκτιμούν χώρες και ηγέτες οι Αμερικανοί, πρέπει να τους κάνουν τη ζωή μαρτύριο…

Miχ. Ιγνατίου

Άγχος και πολιτικοί

stress

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα Global Emotion Report οι Έλληνες είναι οι πιο στρεσαρισμένοι άνθρωποι στον κόσμο.

Η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση μεταξύ όλων των χωρών του πλανήτη στο στρές των πολιτών της, με 59% των ερωτηθέντων να βρίσκονται σε κατάσταση στρές. Την πρώτη θέση την έχουμε και την διατηρούμε συνεχώς από το 2012.

Επτά χρόνια στρές λοιπόν και αυτό αναμφίβολα συνδέεται με την οικονομική κρίση.

Είναι λογικό, όταν λόγω της φορομπηχτικής πολιτικής δεν μένει ούτε ένα Ευρώ στην τσέπη και όταν ο κίνδυνος της απώλειας της εργασίας είναι διαρκώς υπαρκτός. Είναι επίσης λογικό όταν η ανεργία είναι στα ύψη και όταν τα εισοδήματα είναι ιδιαίτερα χαμηλά.

Όλα αυτά αρκούν για να δικαιολογήσουν την κατάσταση στρες των Ελλήνων.

Δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτά.

Η κατάρρευση των δημοσίων υπηρεσιών, η ανασφάλεια της ζωής στην πόλη κυρίως αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα λόγω της αύξησης της εγκληματικότητας, οι πολλοί παράγοντες που επιδρούν διαρκώς στην αίσθηση ανασφάλειας επιβαρύνουν πολύ την ψυχολογία των πολιτών.

Ακόμη περισσότερο επιβαρύνεται η ψυχολογία από την αβεβαιότητα που γεννά η αλλοπρόσαλη πολιτική σε όλους τους τομείς. Κανένας Έλληνας δεν μπορεί να προβλέψει τι θα σμβεί αύριο, πώς θα ξυπνήσει ο κάθε πολιτικός και τι αλλαγές θα φέρει στην καθημερινότητα.

Kαθώς η μικροπολιτική σκοπιμότητα είναι το βασικό κριτήριο όλων των πολιτικών αποφάσεων, δεν μένει τίποτα σταθερό. Οι συνθήκες αλλάζουν διαρκώς. Πόσες φορές αλλάξαν τα εκπαιδευτικά συστήματα τις τελευταίες δεκαετίες; Πόσες φορές άλλαξαν οι φόροι; Πόσες φορές άλλαξαν οι διαδικασίες για κάθε δραστηριότητα;

Είναι αδύνατονν στην Ελλάδα να προγραμματίσεις ένα στοιχειώδες βραχυπρόθεσμο μέλλον, είναι αδύνατον να πάρεις μια απόφαση η οποία δεν θα αποδειχθεί λανθασμένη σε πολύ σύντομο χρόνο εξαιτίας της αλλαγής των κανόνων του παιχνιδιού που θέτει - και διαρκώς ανατρέπει - ο πολιτικός κόσμος.

Αναρωτιούνται πολλοί γιατί διαπρέπουν οι Έλληνες στο εξωτερικό. Διαπρέπουν διότι μόνο εκτός Ελλάδος μπορούν να συμμετέχουν σε ένα “παιχνίδι” με σταθερούς κανόνες. Είτε αυτό το παιχνίδι αφορά δουλειές, είτε αφορά τρόπο ζωής, είτε αφορά σπουδές. Στο εξωτερικό οι κανόνες δεν αλλάζουν συνέχεια, η καθημερινότητα δεν ανατρέπεται διαρκώς.

Ο Έλληνας έχει μάθει στο multitasking έχει μάθει να είναι επιφυλακτικός ακόμη και καχύποπτος διότι ζει μέσα σε ένα περιβάλλον διαρκούς ανατροπής των κανόνων. Όταν λοιπόν πηγαίνει στο εξωτερικό και διαπιστώνει οτι οι κανόνες είναι σταθεροί και οτι το “παιχνίδι” παίζεται τίμια με βάση αυτούς τους κανόνες, μπορεί να παίξει πολύ καλά. Για αυτό και διαπρέπει.

Ζώντας λοιπόν στην χώρα της διαρκούς ανατροπής, όταν το έδαφος είναι κινούμενη άμμος, το άγχος κορυφώνεται.

Πώς μπορεί να αλλάξει αυτό; Δύσκολα και πάντως όχι σύντομα. Χρειάζεται αλλαγή της νοοτροπίας των πολιτικών, αλλάγες στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, ένα κράτος αποτελεσματικό και λογικό το οποίο να μη θεωρεί τον πολίτη ούτε εχθρό του, ούτε απατεώνα, ούτε υποζύγιο.

Αυτές οι αλλαγές όμως θέλουν αφενός πολύ χρόνο και αφετέρου ισχυρή πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα. Ο χρόνος δεν τελειώνει ποτέ, αλλά οι πολιτικοί δεν φαίνεται να αλλάζουν.

Όσον αφορά σε αυτούς που υποστηρίζουν οτι οι πολίτες φταίνε που διαλέγουν αυτούς τους πολιτικούς, είναι ένα επιχείρημα που μοιάζει σωστό, αλλά δεν είναι. Και δεν είναι διότι πρέπει να κριθούν οι αποφάσεις των πολιτών με βάση τις επιλογές που έχουν.

Τα κόμματα επιλέγουν τους υποψηφίους, τα κόμματα περιορίζουν τις επιλογές και όταν φτάνεις στην κάλπη προσπαθείς να διαλέξεις το μη χείρον. Με τη λογική αυτή όμως είναι δύσκολο να επιλέξεις το βέλτιστον.

Γρηγόρης Νικολόπουλος reporter.

O "Homo Pasokus" στον.... βιότοπο του ΣΥΡΙΖΑ

pasok syriza

Η κρίση έχει αφήσει πίσω της πολλών ειδών θύματα. Ο Homo Pasokous είναι ένα από αυτά. Γι’ αυτόν, όμως, δεν υπάρχει η συνήθης αλληλεγγύη. Το σύνθημα σε τοίχο της Αθήνας τα λέει όλα: «Πεινάς; Φάε τον πασόκο της γειτονιάς σου»! Οι καιροί, όμως, έχουν γυρίσματα. Οι άλλοτε περίπου απόβλητοι του πολιτικού συστήματος έχουν τον τελευταίο καιρό μετατραπεί στο νέο πολιτικό έρωτα του Αλέξη. Για χάρη τους έστησε μια «Γέφυρα» και συγκρότησε «Προοδευτική Συμμαχία».

Μπορεί η θάλασσα των μη προνομιούχων να έχει προ πολλού εγκαταλείψει το άλλοτε κραταιό Κίνημα, αλλά ο λεγόμενος κεντροαριστερός χώρος παραμένει πολύτιμη πολιτική και εκλογική δεξαμενή. Το πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ. Όσα έχτισε με κόπο ο πατέρας τα κατεδάφισε σε χρόνο ρεκόρ ο γιός, με τον Βαγγέλη Βενιζέλο να ολοκληρώνει το γκρέμισμα. Έτσι πολλά ορφανά του Ανδρέα κατέφυγαν στην αγκαλιά του Αλέξη. Τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντιμέτωπος με την εκλογική ήττα, ο αρχηγός ψάχνει σ’ εκείνο τον χώρο σωτηρία.

Όσοι, πάντως, τις τελευταίες δεκαετίες κολλάνε ένσημα στην Κουμουνδούρου είχαν από την αρχή την τάση να βλέπουν τον πρώην «πράσινο» σαν μικροαστό βουτηγμένο στην αμαρτία. Άλλοτε υπερήφανος νοικοκύρης κατάντησε πολιτικός μετανάστης. Πάσχιζε να πάρει αποστάσεις από το παρελθόν και να παραμείνει στο παιχνίδι, αλλά όσοι κατέφυγαν στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε εκεί έμελλε να βρουν «στοργή και προδέρμ».

Ήταν η εποχή που όλα έδειχναν ότι το τρένο του Αλέξη πήγαινε καρφί προς την εξουσία με ριζοσπαστική αριστερή σημαία. Τα πράγματα, λοιπόν, για τον πρώην πασόκο δεν ήταν εύκολα. Έζησε τότε κι αυτός το δράμα του! Έπρεπε να εδραιωθεί σ’ ένα χώρο, όπου του φόρτωναν όλα τα κακά του κόσμου. Για να ανταπεξέλθει είχε ακολουθήσει έναν άτυπο οδηγό επιβίωσης.

Ενδυματολογικές συνήθειες

Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Στο επίπεδο της ένδυσης, το ζιβάγκο είχε πεταχτεί στα σκουπίδια από τη δεκαετία του 1980. Δειλά αλλά σταθερά ο πασόκος της εξουσίας είχε υιοθετήσει διαδοχικά το πουκάμισο χωρίς γραβάτα, το ετοιματζίδικο κοστούμι για να καταλήξει γρήγορα στα κομψά ακριβά κοστούμια του Γιαννέτου. Μόνο στις συνόδους της Κεντρικής Επιτροπής και στις άλλες κομματικές εκδηλώσεις τις σινιέ γραβάτες αντικαθιστούσε μια πιο σπορ αμφίεση, με το γνωστό «κροκοδειλάκι», πάντως, να έχει την τιμητική του. 

Οι καιροί, όμως, άλλαξαν. Μεταξύ 2012-15 ο ανακυκλωμένος πασόκος απέφευγε όσα με έκδηλη υπερηφάνεια είχε κατακτήσει. Συχνά θα τον έβλεπες στον βιότοπο του ΣΥΡΙΖΑ με ρούχα «μάρκα μ’ έκαψες». Ήταν κι αυτό μια σπονδή ταπεινοφροσύνης. Ακόμα και τα επώνυμα της ντουλάπας του συνήθως κρύβονταν κάτω από ένα απλό σακάκι ή ένα συνηθισμένο μπουφάν.

Σήμα κατατεθέν του πρώιμου επαναστατικού ΠΑΣΟΚ ήταν και τα γένια, κοινός παρονομαστής με την παράδοση της Αριστεράς. Σταδιακά τα πρόσωπα καθάρισαν από τρίχες. Φρεσκοξυρισμένα και απαστράπτοντα από τα ακριβά after save έφτασαν να παραπέμπουν σε στελέχη πολυεθνικών.

Η αλήθεια είναι ότι αρκετοί δυσκολεύτηκαν να απαλλαγούν από το μουστάκι τους. Σ’ αυτή τη μάχη, μάλιστα, ο Γιωργάκης αντιστάθηκε μέχρι τέλους. Ποτέ, άλλωστε, δεν ήταν τυπικό «πασοκάκι», όπως θα έλεγε και η μαμά Μαργαρίτα. Ένοιωθε πάντοτε πρίγκηπας και σαν πρίγκηπας ήταν έξω από κανόνες. Σήμερα, το μουστάκι παραμένει ως κατάλοιπο και στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πια ταιριάζει σε χιπστεράδες μέχρι 35 ετών.

Οικογενειακή κατάσταση

Η προσωπική ζωή αποκαλύπτει πολλά για κάποιον. Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αν και κατά κανόνα είχαν ταπεινές αφετηρίες, συνήθως κατάφεραν να ανοίξουν «φωτεινούς» δρόμους ευημερίας γι’ αυτούς και τις οικογένειές τους. Η κοινωνική ανέλιξη, όμως, συνοδεύτηκε συχνά από διαζύγιο. Ο χωρισμός ερχόταν λόγω της παρεμβολής ενός τρίτου προσώπου, συνήθως μίας όμορφης νεαρής γραμματέως. Στους διαδρόμους της εξουσίας, πάντως, γεννήθηκαν παράφορα πάθη που άλλοτε κατέληξαν σε νέα παντρολογήματα κι άλλοτε διάνθισαν τη βαρετή οικογενειακή ζωή.

Μπορεί σ’ αυτό το γήπεδο οι δεξιοί να έχουν γράψει τις δικές τους λαμπρές σελίδες, αλλά οι «πράσινοι» το έκαναν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, έβαλαν τη δική τους ξεχωριστή σφραγίδα. Ο παραδοσιακός συριζαίος ήταν συνήθως λίγο πιο μαζεμένος. Στον χώρο εκείνο τουλάχιστον επιβιώνουν ακόμα ζευγάρια από τα χρόνια της επαναστατικής νιότης. Και εν πάση περιπτώσει τότε ακόμα δεν είχαν γευτεί τους πειρασμούς της εξουσίας. Τώρα που μετράνε τέσσερα ολόκληρα χρόνια και κάτι μήνες στο τιμόνι της χώρας τα πράγματα έχουν αλλάξει γενικά και βέβαια και σ’ αυτό το επίπεδο.

Τα παιδιά ήταν ένα ακόμα επίμαχο ζήτημα. Τα ακριβά ιδιωτικά σχολεία ήταν ένα θέμα που ο ανακυκλωμένος πασόκος συνήθως απέφευγε να συζητάει. Αν και πάντα μιλούσε υπέρ των δημόσιων πανεπιστημίων, προτιμούσε να στείλει το  βλαστάρι του συνήθως στη Βρετανία, μακριά από τον ορυμαγδό των καταλήψεων.

Η συζήτηση, λοιπόν, για τις σπουδές των παιδιών στο τότε νέο «κόκκινο» περιβάλλον ήταν συνήθως αμήχανη. Ενώ τη δεκαετία του 1990 και του 2000 υπερηφανευόταν για το γεγονός ότι το βλαστάρι του έγινε δεκτό από το τάδε ή το δείνα γνωστό πανεπιστήμιο του εξωτερικού, όταν μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για το θέμα ντροπαλά. Και βέβαια συμπλήρωνε με έμφαση: «άνεργο με μάστερ τον βλέπω».

Προσοχή! Κουβέντες που θα δείχνουν ότι γνωρίζει το Λονδίνο σαν την παλάμη του δεν επρόκειτο να βγουν από το στόμα του. Ήταν κι αυτή μία συνήθεια του «πράσινου» στελέχους που μέχρι και το 2012 συζητούσε με κοσμοπολίτικη άνεση για πανεπιστήμια, ενοίκια, γειτονιές, αλλά και για επενδύσεις παρακαλώ.

Διασκέδαση

Η μεταπολιτευτική πολιτιστική σκηνή της χώρας ταυτίζεται με την κουλτούρα του πασόκου. Από τραγούδια της λευτεριάς γλύστρισε στα ημισκυλάδικα της πίστας, ενώ δηλώνει –και το πιστεύει– λάτρης του έντεχνου. Τα ζεϊμπέκικα του Ανδρέα στο Περιβόλι του Ουρανού ήταν η αφετηρία, αλλά γρήγορα τη μάχη κέρδισαν οι μεγάλες πίστες. Ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος, μάλιστα, τις είχε ευλογήσει δημοσίως, αποκαλώντας τες «πολιτιστικά κέντρα».

Οι παλιοί συριζαίοι λάτρευαν το ρεμπέτικο, αλλά σνόμπαραν τα σκυλάδικα. Μπορεί το κόμμα τους να έπαιρνε μικρά μονοψήφια ποσοστά, αλλά ήταν υπερήφανοι για την κουλτούρα τους. Και φρόντιζαν πάντοτε να αντιδιαστέλλουν τους εαυτούς τους από τον εσμό των πρασίνων. Γι’ αυτό και η παλιά φουρνιά φρίκαρε που το μεγάλο event του φεστιβάλ της Νεολαίας πριν μερικά χρόνια ήταν η Πίτσα Παπαδοπούλου και ο Γιώργος Μαργαρίτης.

Παγίδες υπήρχαν και στην επιλογή εστιατορίου. Πασόκοι και αριστεροί είχαν στη δεκαετία του 1970 κοινά στέκια. Οι δρόμοι τους, όμως, σταδιακά χώρισαν. Ο δρόμος της εξουσίας οδήγησε τους «πράσινους» μανδαρίνους σε μοδάτα ακριβά εστιατόρια. Εκεί, εν μέσω εκλεκτών εδεσμάτων, λάμβαναν χώρα οι ποικίλες πολιτικές ίντριγκες.

Όσοι απ’ αυτούς παρέμειναν στον χώρο και πιστεύουν ότι δεν μπορεί θα επανέλθουν κάπως στους διαδρόμους της εξουσίας, δεν έχουν αλλάξει συνήθειες. Οι άλλοι, όμως, που μετανάστευσαν πιο αριστερά έχασαν την ατμόσφαιρα των χιπ εστιατορίων και την αίσθηση ανωτερότητας του τακτικού θαμώνα. Υποχρεώνονταν να προσαρμοστούν στις συνήθειες του νέου περιβάλλοντος που ακόμα τότε προτιμούσε τα Εξάρχεια και τα Πετράλωνα από το Ψυχικό και την Κηφισιά. Αλλά κι αυτά σιγά-σιγά, ή μάλλον γρήγορα-γρήγορα αλλάζουν.

Συνήθειες

«Οι παλιές συνήθειες δύσκολα κόβονται» λέει ο σοφός λαός. Και αυτό ισχύει περισσότερο για τις κακές συνήθειες! Λέξεις όπως π.χ. Αλλαγή, εκσυγχρονισμός, Καστρί, ΓΑΠ, συμμετοχική δημοκρατία και πράσινη ανάπτυξη ήταν λάθος διαβατήριο στον βιότοπο της Αριστεράς. Αλλά και οι αναμνήσεις ήθελαν προσοχή. Αντί για την πρόταση «στα Γιάννενα πήγα για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1980 για να οργανώσουμε συγκέντρωση του Ανδρέα», ας πει «υπέροχη πόλη τα Γιάννενα. Έμεινα κάμποσες μέρες εκεί στο σπίτι ενός φίλου φοιτητή»!

Το προεδρικίλι ήταν μία ακόμα παγίδα. Έπρεπε να διαγραφεί από το βιογραφικό και καλό θα ήταν να μην γυρίζει ο πασόκος στο δρόμο όταν κάποιος φωνάζει αόριστα «πρόεδρε». Όταν το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ έψαχνε έμπειρους για να διοικήσει το κράτος, ο ανακυκλωμένος πασόκος υπενθύμισε ταπεινά τη θητεία του σε διάφορα αξιώματα. Τώρα πια, έχουν πληθύνει οι πρόεδροι και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορεί ο μετανάστης στον ΣΥΡΙΖΑ πασόκος, να πέρασε δυσκολίες για να προσαρμοστεί, αλλά τελικά μάλλον τα κατάφερε. Για χρόνια, έστω και μίζερα, παρέμεινε στα πράγματα. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι οι συριζαίοι βαδίζουν στα δικά του χνάρια.

Η εξουσία είναι Κίρκη και το ραβδάκι της τους μεταλλάσσει με ταχύ ρυθμό, όπως είχε πριν 20 χρόνια μεταλλάξει τους «πράσινους». Πώς , λοιπόν, ο μεταλλαγμένος σε συριζαίο πασόκος να μη γελάει «κάτω από τα μουστάκια του»;

Νεφ. Λυγερού, SLpress

Tο μήνυμα της Ανάστασης να μαλακώσει τις καρδιές και να κλείσει τα αυτιά μας στις σειρήνες μιζέριας και οπισθοδρόμησης.

anastasi pistoi

Μετά από 10 χρόνια βαριάς ύφεσης και μνημονίων η Ελλάδα στάθηκε όρθια, σαν από θαύμα...

Ζήσαμε πιστωτικά γεγονότα, άμεσες και έμμεσες χρεοκοπίες, capital controls, κλειστές τράπεζες, στάσεις πληρωμών, μέχρι και κουρέματα στις καταθέσεις. Μέσα από αυτό τον φαύλο κύκλο της πυραμιδική ύφεσης μάθαμε να κλείνουμε τα αυτιά στο εμπόριο ελπίδας που μας πούλησαν οι περισσότεροι.

Έχουμε δρόμο μπροστά μας και ανηφόρα μεγάλη. Το «στοίχημα» του ελληνικού λαού είναι πλέον να μην διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός. Να μην συντριβούν οι αξίες, τα ιδανικά, τα ήθη και τα έθιμα αυτού του ευλογημένου τόπου. Μέχρι εδώ τα καταφέραμε...

Θυμηθείτε μόνο τα λόγια του Κώστα Βάρναλη: «...θεριά οι άνθρωποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν. Δεν είν’ αλήθεια πιο χρυσή, σαν την αλήθεια της σιωπής. Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν».

Θυμηθείτε ότι ο τροχός δεν θα γυρίσει μόνος του... θέλει δουλειά πολλή... Όμως όλα γυρίζουν και το μόνο βέβαιο είναι πως θα επιστρέψουν πάλι εδώ: Ελλάδα... Όλα εδώ ξεκίνησαν κι εδώ θα καταλήξουν!

Ο Χριστός πάνω στον σταυρό του απίστευτα οδυνηρού μαρτυρίου είπε: τετέλεσται! Και έτσι ξεκίνησαν όλα.

Μην χάνετε το κουράγιο σας. Σταθείτε δίπλα στις οικογένειές σας και περιχαρακώστε την κοινωνική συνοχή και την Εθνική μας αξιοπρέπεια.

Το αξίει το πανάρχαιο ενδοξο Εθνος μας, το μπορούμε και θα το κατορθώσουμε! Το οφείλουμε, όχι μόνο σ' εμάς τους ίδιους, τα παιδιά και τα εγγόνια μας, αλλά σε όλους τους επεχόμενους απογόνους μας!

newsbomb

Το νομοσχέδιο Μενέντεζ-Ρούμπιο: Πως η Ελλάδα γίνεται χώρα πρώτης γραμμής

trump erdogan aspromayri

Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες της Ουάσιγκτον να επαναφέρει την Τουρκία στο δυτικό “μαντρί”, τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Η άρνηση του καθεστώτος Ερντογάν να ματαιώσει την αγορά του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400 φέρνει τον κόμπο στο χτένι.

Υποχρεώνει τον αμερικανικό παράγοντα όχι απλώς να μπλοκάρει την παράδοση των μαχητικών F-35, αλλά και να κλιμακώσει τις πιέσεις του προς την Άγκυρα. Στο πλαίσιο αυτό εγγράφεται και η πρωτοφανής διακομματική νομοθετική πρωτοβουλία Μενέντεζ-Ρούμπιο, η οποία όλα δείχνουν ότι έχει εξασφαλίσει ευρεία στήριξη.

Όπως είναι γνωστό από την ειδησεογραφία, το σχέδιο νόμου προβλέπει την άρση του εμπάργκο πώλησης αμερικανικών όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία, την υποστήριξη της τριμερούς Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ, την μη παράδοση των F-35, την παροχή μίας μικρής στρατιωτικής βοήθειας στην Ελλάδα και την ενημέρωση για τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η πρωτοβουλία των δύο γερουσιαστών συνιστά αναμφίβολα ένα ηχηρό μήνυμα της Ουάσιγκτον προς τον Ερντογάν. Και επιβεβαιώνει ότι το αμερικανοτουρκικό ρήγμα επηρεάζει -ίσως και καθοριστικά- τη θέση και τον ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή. Προς το παρόν, η Αθήνα κρατιέται στην άκρη, δεδομένου ότι η μπάλα παίζεται πάνω από το κεφάλι της και επιπλέον η μπίλια ακόμα γυρίζει.

Αρχικά, οι Αμερικανοί πίστευαν ότι το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν αντιπροσώπευε το μετριοπαθές φιλοδυτικό πολιτικό Ισλάμ, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρότυπο για όλο τον μουσουλμανικό κόσμο. Η θεώρηση αυτή έχει προ πολλού καταρρεύσει. Υπενθυμίζουμε ότι στην αρχή της θητείας του ο Ομπάμα είχε επισκεφθεί το Κάιρο και την Κωνσταντινούπολη για να στείλει αυτό το μήνυμα. Η θεώρηση αυτή, όμως, έχει προ πολλού καταρρεύσει.

Η έρευνα για διαφθορά

Όταν πριν από 6-7 χρόνια ο Ερντογάν κέρδισε τον άτυπο πόλεμο με το βαθύ κεμαλικό κράτος, άρχισε να ξεδιπλώνει τη δική του ατζέντα. Δρομολόγησε όχι μόνο την ισλαμοποίηση της Τουρκίας, αλλά και την αυτονόμηση από τη Δύση. Σ’ αυτόν του τον προσανατολισμό τον έσπρωξε και η συμμαχία της Ουάσιγκτον με τους Κούρδους της Συρίας (παρακλάδι του ΡΚΚ).

Όταν ο Ερντογάν άρχισε να παίζει το δικό του παιχνίδι, οι Αμερικανοί επιχείρησαν να τον επαναφέρουν στο “μαντρί”, βάζοντάς τον στο χέρι. Μέσω των εκτεταμένων ερεισμάτων του στους τουρκικούς κρατικούς μηχανισμούς, τo δίκτυο Γκιουλέν (ελέγχεται από την Ουάσιγκτον), ξεκίνησε μία μυστική έρευνα για διαφθορά της οικογένειας Ερντογάν και στενών συνεργατών του.

Παρά την άμεση εμπλοκή του σε υποθέσεις διαφθοράς, ο Τούρκος ηγέτης όχι μόνο δεν έσπευσε να προσαρμοσθεί, αλλά και κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του δικτύου Γκιουλέν, χωρίς την υποστήριξη του οποίου δεν θα είχε ποτέ κερδίσει τον πόλεμο εναντίον του κεμαλικού βαθέος κράτους. Η επιλογή του αυτή σηματοδότησε την αφετηρία της σύγκρουσης με την Ουάσιγκτον.

Μόνη της η Άγκυρα

Με την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού στα τουρκοσυριακά σύνορα, ο Τούρκος πρόεδρος είχε επιχειρήσει να συμπαρασύρει το ΝΑΤΟ σε μία αναμέτρηση με τη Ρωσία και κατ’ αυτόν τον τρόπο να εδραιώσει τη θέση της χώρας του ως αναντικατάστατου στρατηγικού πυλώνα στην περιοχή. Ο Ομπάμα, όμως, δεν έπεσε στην παγίδα, με αποτέλεσμα η Άγκυρα ουσιαστικά να μείνει μόνη απέναντι στη Μόσχα.

Όταν διαπίστωσε ότι ο ελιγμός του είχε ναυαγήσει, ο Ερντογάν πραγματοποίησε άνοιγμα προς τον Πούτιν. Στόχος του δεν ήταν απλώς να γεφυρώσει το ρήγμα που είχε ο ίδιος προκαλέσει στις ρωσοτουρκικές σχέσεις, αλλά και να χρησιμοποιήσει τη Μόσχα σαν αντίβαρο στην αυξανόμενη αμερικανική-δυτική δυσπιστία, αν όχι εχθρότητα, απέναντί του. Για την Ουάσιγκτον, όμως, η στροφή προς τη Ρωσία ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Ο Ερντογάν πιστεύει ακράδαντα ότι το πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2016 το έκαναν οι Αμερικανοί. Όταν κατηγορεί δημοσίως τον Γκιουλέν εννοεί τη CIA. Είναι ένα είδος κωδικού καταγγελίας. Δεν έχει και πολύ άδικο. Υπενθυμίζουμε πως τις πρώτες ώρες, όταν φαινόταν πως το πραξικόπημα θα επικρατήσει, Αμερικανοί επίσημοι σχεδόν το υποστήριξαν. Αυτός είναι ο λόγος, μεταξύ άλλων, που το άνοιγμα του Τούρκου προέδρου προς τον Ρώσο ομόλογό του μετατράπηκε γρήγορα σε γεωπολιτικό εναγκαλισμό, παρά τα αντικρουόμενα συμφέροντα των δύο χωρών στη Συρία.

Το δυτικό “μαντρί”

Όταν η ζυγαριά έγειρε υπέρ του Ερντογάν, η Ουάσιγκτον έσπευσε να αναδιπλωθεί και προσπάθησε να εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Άγκυρα. Ήταν η περίοδος που ανεχόταν τις επιθετικές δηλώσεις του νεοοθωμανού ηγέτη, ελπίζοντας ότι με κάποια ανταλλάγματα στη Συρία σε βάρος των Κούρδων θα μπορούσε να επαναφέρει την Τουρκία στο δυτικό “μαντρί”.

Οι Αμερικανοί δεν έχουν ακόμα ξεπεράσει την απώλεια του Ιράν το 1979 και δεν θέλουν με τίποτα να χάσουν την γεωπολιτικά πολύτιμη Τουρκία. Γι’ αυτό και έκαναν υπομονή, επιδεικνύοντας ανοχή. Αντί, όμως, η στάση τους να οδηγήσει σε συμβιβασμό, τροφοδοτούσε την ανελαστικότητα του Ερντογάν.

Αρχικά, ο Τραμπ κινήθηκε στην ίδια γραμμή. Όταν διαπίστωσε, όμως, ότι ο δρόμος δεν οδηγεί πουθενά, άρχισε τις πλαγιοκοπήσεις. Στο Κογκρέσο εκδηλώθηκαν κινήσεις με σκοπό να εμποδιστεί η παράδοση των μαχητικών F-35 στην Τουρκία, λόγω των S-400. Παραλλήλως, η αμερικανική Δικαιοσύνη άσκησε δίωξη εναντίον του στενά συνδεδεμένου με τον Τούρκο πρόεδρο τραπεζίτη Αττίλα και ερευνά την τράπεζά του Halkbank για παραβίαση των κυρώσεων εναντίον του Ιράν. Ουσιαστικά ήταν ένα έμπρακτο μήνυμα ότι ο επόμενος στόχος θα είναι ο ίδιος ο Ερντογάν.

Εν μέσω αυτών των αψιμαχιών, ο πρώην Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τίλλερσον συναντήθηκε με τον Ερντογάν στις αρχές της άνοιξης του 2018 σε μία ύστατη προσπάθεια να γεφυρώσει το αμερικανοτουρκικό ρήγμα. Η επιμέρους συμφωνία τους για τη Συρία δεν έλυσε το κύριο πρόβλημα.

Στο κενό έπεσε και η προσωπική διπλωματία του Τραμπ για την απελευθέρωση του πάστορα Μπράνσον. Αρχικά, ο Ερντογάν ζητούσε ως αντάλλαγμα την παράδοση του Γκιουλέν, κάτι, βεβαίως που οι Αμερικανοί δεν συζητούσαν.

Το ποτήρι ξεχείλισε

Στη συνέχεια, ο Τούρκος ηγέτης ζήτησε να σταματήσει η έρευνα για την τράπεζα Halkbank. Ήταν, όμως, πλέον αργά. Το ποτήρι είχε ξεχειλίσει. Με αφορμή την υπόθεση του πάστορα Μπράνσον, ο πρόεδρος Τραμπ διέβη τον Ρουβίκωνα. Επέβαλε κυρώσεις σε δύο Τούρκους υπουργούς και υψηλούς δασμούς σε τουρκικές εξαγωγές στις ΗΠΑ. Παραλλήλως, κλιμακώθηκαν οι ήδη δρομολογημένες κινήσεις υπονόμευσης της τουρκικής λίρας, οι οποίες επιτάχυναν την κατακόρυφη πτώση της.

Μπορεί στην τουρκική οικονομία να υπάρχουν έντονα φαινόμενα φούσκας, αλλά και η παραγωγική βάση και τα δημοσιονομικά μεγέθη είναι σε υγιή επίπεδα. Από τη στιγμή, όμως, που η Ουάσιγκτον δρομολόγησε το νομισματικό πόλεμο και κατάφερε να πλήξει καίρια την τουρκική λίρα, ήταν ζήτημα χρόνου η μερική αποσταθεροποίηση της τουρκικής οικονομίας, η οποία εκ των πραγμάτων στρίμωξε τον Ερντογάν.

Μετά από πολλά, ο πάστορας Μπράνσον απελευθερώθηκε, τροφοδοτώντας προσδοκίες στην Ουάσιγκτον ότι ενδεχομένως οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις επιτέλους να εισέρχονταν σε φάση εξομάλυνσης. Ο πρόεδρος Τραμπ, μάλιστα, προέβη και σε σχετικές κινήσεις, οι οποίες, ωστόσο, δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Οι σχέσεις Ουάσιγκτον-Άγκυρας συνεχίζουν να παραμένουν σε οριακό σημείο: ούτε αποκαθίστανται, αλλά ούτε και βυθίζονται στην κρίση.

Ζήτημα εμπιστοσύνης

Στην πραγματικότητα, η άτυπη διπλωματική διελκυστίνδα βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Οι δύο πλευρές δεν μπόρεσαν μέχρι τώρα να βρουν ένα συμβιβασμό και να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους, επειδή, ειδικά μετά το πραξικόπημα, ο Ερντογάν δεν εμπιστεύεται τους Αμερικανούς. Θεωρεί ότι τον έχουν προγράψει. Αυτός είναι ο λόγος που μέχρι τώρα το χάσμα παραμένει αγεφύρωτο.

Στην Ουάσιγκτον φαίνεται πως έχουν αποφασίσει να μην τραβήξουν το σκοινί. Ελπίζουν πως ακόμα κι αν δεν τα βρουν με τον Ερντογάν θα επαναφέρουν την Τουρκία στο δυτικό “μαντρί”, όταν αυτός με τον έναν ή τον άλλο τρόπο φύγει από το προσκήνιο.

Επειδή, όμως, η σημερινή ισορροπία είναι ασταθής, μέχρι να συμβεί αυτό μεσολαβούν εξελίξεις, όπως η προμήθεια των S-400, οι οποίες υποχρεώνουν την αμερικανική πλευρά να λάβει μία απόφαση.

Ήδη, άλλωστε, εκπονούνται σενάρια και δρομολογούνται κινήσεις με σκοπό τη διαμόρφωση μίας εναλλακτικής στρατηγικής λύσης. Σ’ αυτό το πλαίσιο εγγράφεται και το ενδιαφέρον του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τα γεωπολιτικά τρίγωνα στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως επιβεβαιώνεται και από τη συμμετοχή του Πομπέο και από το σχέδιο νόμου Μενέντεζ-Ρούμπιο.

Το ίδιο σχέδιο νόμου επιβεβαιώνει και το γεγονός ότι από την εξέλιξη των σχέσεων Ουάσιγκτον-Άγκυρας θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό και ο τρόπος που οι Αμερικανοί βλέπουν τον ρόλο της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή.

Η δια της διολισθήσεως απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση εκ των πραγμάτων μετατρέπει την Ελλάδα από χώρα δεύτερης γραμμής σε χώρας πρώτης γραμμής με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε όλα τα επίπεδα.

Σταύρος Λυγερός