Δευ10152018

Τελευταία ΕνημέρωσηΔευ, 15 Οκτ 2018 9pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

"Έχουμε άγνοια για όσα θα συμβούν στην Τουρκία"

tourkia simaia

Όλα όσα συμβαίνουν την Τουρκία είναι μόνο η απαρχή μιας δύσκολης περιόδου που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην μετά Ερντογάν εποχή. Η κρίση με τον Αμερικανό πάστορα αργά ή γρήγορα θα τελειώσει αλλά η τουρκική οικονομία, έχει ήδη περάσει σε ένα στάδιο μη αναστρέψιμο του οποίου η κατάληξη θα είναι οδυνηρή για τους Τούρκους αλλά αρκούντως «αναπτυξιακή» για τους Κινέζους και πολλούς άλλους μεγάλους παίκτες της παγκόσμιας αγοράς.

Αν όμως, κάποιος θελήσει να ασχοληθεί σοβαρά με τους γείτονες, θα πρέπει να φέρει μπροστά του την εικόνα της κοινωνίας τους, όταν η σημερινή έξαρση αυταρχισμού θα ολοκληρώσει την ύβρη της. Όταν η κεκτημένη ταχύτητα του σημερινού καθεστώτος φέρει τον ίλιγγο και την εκκωφαντική πτώση του.

Η ερντογανική Τουρκία περνάει μία ιστορική φάση που βιώνουν όλα τα πολυεθνικά «μορφώματα» που «κατασκευάστηκαν» στις αρχές του 20ου αιώνα. Κάνει τον κύκλο της, όπως και πολλά άλλα ομόσπονδα φυλετικά σχήματα τα οποία συνδέονται με την επιβολή μιας κυρίαρχης εθνικής ιδεολογίας, ως αποτέλεσμα βίας, προπαγάνδας και ιστορικού ψεύδους. Από την περίπτωση της Λιβύης, ως αυτή της Γιουγκοσλαβίας μπορεί κανείς να διακρίνει ακραίες και μετριοπαθείς ομοιότητες.

Θα συνεχίσει να αποτελεί σταθεροποιητικό παράγοντα στην περιοχή, αν η ίδια αποσταθεροποιηθεί στο εσωτερικό της; Ποιος θα είναι από δω και πέρα, ο συνομιλητής του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των ΗΠΑ; Το πολιτικό καθεστώς του Ερντογάν ή η διορισμένη από τον ίδιο στρατιωτική «νομενκλατούρα» που περιστασιακά φαίνεται να τον υποστηρίζει αλλά αύριο θα στραφεί εκ νέου, εναντίον του;

Το γυαλί έχει ραγίσει και οι κραυγές του οργισμένου «Σουλτάνου» θυμίζουν πληγωμένο ζώο πριν, πεθάνει από τα σκάγια του κυνηγού. Άλλωστε, αυτές οι εξάρσεις και μάλιστα, μετά από τόσα πολλά χρόνια παντοκρατορίας, οδηγούν συνήθως, σε ήττα.

Αν όλα αυτά φαίνονται μακρινά, σας θυμίζω ότι έτσι θα έλεγε κάποιος για την Συρία, πριν λίγα χρόνια! Το μωσαϊκό της Τουρκίας δεν είναι λιγότερο ετερογενές από αυτό των Σύρων και ούτε πιο ήπιο στις φονταμενταλιστικές διαθέσεις. Οι μόνες διαφορές είναι οι στενές διασυνδέσεις της αστικής τάξης με την οικονομία της Ευρώπης και του δυτικού κόσμου.

Πώς όμως θα αντιμετωπίσει ο επιχειρηματικός κόσμος της Τουρκίας μία περίοδο capital controls που θα σημάνει και χρεοκοπία για πολλές από τις εταιρείες του; Aυτό βεβαίως, μπορεί αργότερα, να βολευτεί με ένα ξεχωριστό ασφαλές «μεσογειακό» κοσμικό κράτος γύρω από την Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη αλλά θα σημάνει και ταυτόχρονες τεκτονικές αλλαγές στην περιοχή...

Αλλά εξακολουθώ να μην βλέπω ποιος θα κληθεί από το δικό μας πολιτικό σύστημα να διαχειριστεί τις ιστορικές ευθύνες που θα προκύψουν. Φανταστείτε τι θα συμβεί αν περιμένουμε αποφάσεις από ανθρώπους που μπερδεύουν την Λέσβο με την Μυτιλήνη ή που δεν ξέρουν να απαντήσουν πότε έγινε η Μικρασιατική Εκστρατεία!

Έρχονται δύσκολα χρόνια και όχι μόνο εξαιτίας της οικονομίας. Ο μόνος δρόμος είναι η στενή σχέση και συνεννόηση με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η μόνη «εθνική γραμμή» αντιμετώπισης των προβλημάτων στο μέλλον, είναι μια υπεύθυνη ελληνική κυβέρνηση και η εσωτερική κοινωνική ειρήνη.

Οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για μία καλή προετοιμασία, εν όψει των δυσκολιών. Όλα αυτά όμως, προϋποθέτουν ομόνοια, συνεννόηση και εθνική ομοψυχία στο εσωτερικό!

Και για όσους εν τω μεταξύ, εθίστηκαν στην αλαζονεία του «νεοελληνικού κρατισμού», τους προτρέπω να ρίχνουν που και που, καμιά ματιά στον χάρτη και να διαβάζουν λίγο εξωσχολική ιστορία. 70 χρόνια ειρήνης είναι πολλά...

Α. Ζαμπούκας, liberal

"Αλέξη, στείλε… πεσκέσι στον Ερντογάν!"

erdogan thronos

Η απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών από την Τουρκία, ήρθε ως αναπάντεχο δώρο στην κυβέρνηση. Μια ανάσα ζωής στην πιο δύσκολη περίοδό της…

Στο δυσμάς του βίου της, προγραμμάτιζε ψευδεπίγραφες επικοινωνιακές φιέστες για την «καθαρή έξοδο», έσπερνε ελπίδες (με φευγαλέα κλεισίματα του ματιού) για αναστολή της νέας περικοπής των συντάξεων, προετοίμαζε το έδαφος για επικείμενες λασπώδεις «διώξεις» εναντίον των αντιπάλων της…

Κι’ όλη αυτή η επικοινωνιακή προετοιμασία, έγινε στάχτη στο Μάτι. Οι 100 νεκροί, η εγκληματική κρατική ανεπάρκεια και ολιγωρία, ο προκλητικά χυδαίος και - κυρίως- ο ερασιτεχνικός τρόπος με τον οποίο επιχείρησαν να διαχειρισθούν την τραγωδία, ακύρωσαν το σχεδιαζόμενο προεκλογικό «αφήγημα»…

Την κυβερνητική απόγνωση και αμηχανία, ήρθε να ημερέψει κατά κάποιον τρόπο η απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών. Μια ζωογόνος σταγόνα βροχής, σ’ ένα άνυδρο, αποξηραμένο, θνήσκον περιβάλλον μιας εν αποδρομή κυβέρνησης.

«Καιρός ήταν να μας κάνει η τύχη ένα δώρο…», γράφτηκε ότι είπε αυθόρμητα εξέχων μέλος της κυβέρνησης. Ανθρώπινη αντίδραση, λογική…

Μόνο που, ακόμη κι’ αυτό το «δώρο της τύχης», έσπευσαν να το εκμεταλλευτούν με την γνωστή αγαρμποσύνη και προχειρότητα που χαρακτηρίζει όλο τον μηχανισμό προπαγάνδας τους, άτσαλα και βιαστικά. Και τους γυρίζει μπούμερανγκ… 

Οι δυο στρατιωτικοί, δεν απελευθερώθηκαν ξαφνικά ( οι συνήγοροί τους είπαν ότι δεν είχαν καν καταθέσει νέο αίτημα αποφυλάκισης, ο Κουβέλης ομολόγησε ότι «δεν το ανέμενε…», ο Καμμένος κατελήφθη εξ απήνης) ως αποτέλεσμα των «επιτυχών διπλωματικών προσπαθειών της κυβέρνησης», όπως έσπευσαν να πανηγυρίσουν εκπρόσωποι και παπαγαλάκια. Και μάλιστα «χωρίς την βοήθεια της αντιπολίτευσης», όπως ψευδώς σημειωνόταν στις κυβερνητικές ανακοινώσεις.

Η ευτυχής αυτή κατάληξη της περιπέτειας των δύο στρατιωτικών, πιστώνεται αποκλειστικά στο Ερντογάν. Ο οποίος, «σε πόλεμο» με τις ΗΠΑ, σχεδόν απομονωμένος από τους Ευρωπαίους, με την τουρκική οικονομία σε ελεύθερη πτώση (παρά την… υποστήριξη του Αλλάχ!), έξυπνα φερόμενος αποφάσισε να κλείσει κάποια μέτωπα. Να κάνει μια χειρονομία καλής θέλησης προς την Ευρώπη, η οποία πίεζε για να λήξη το θέμα με τους δυο Έλληνες, αλλά και να δημιουργήσει το κατάλληλο σκηνικό, ώστε «αύριο» ν’ αφήσει ελεύθερο και τον Αμερικανό πάστορα όπως απαιτεί ο Τράμπ. Αν και η κράτηση του πάστορα, δεν είναι παρά η πρόφαση, το περιτύλιγμα για την ραγδαία επιδείνωση των αμερικανό-τουρκικών σχέσεων. Τα αίτια είναι πολύ βαθύτερα και πολύπλοκα

Ποιόν, λοιπόν, πείθει ο κ. Τσίπρας με τις επίσημες και ανεπίσημες αρλούμπες του, ότι η απελευθέρωση έγινε ως αποτέλεσμα των επιτυχών διπλωματικών κινήσεων των Αθηνών; Με αναφορές, μάλιστα, στις… επισκέψεις Τσίπρα στην Άγκυρα (που έγιναν το 2016!), αλλά και το κλίμα που δημιουργήθηκε μεταξύ των δύο χωρών, με την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα τον περασμένο Δεκέμβριο;

Ξέρετε, το… κλίμα με την παρουσία του Παυλόπουλου αμφισβήτηση Ερντογάν της συνθήκης της Λωζάνης, τους διεμβολισμούς ελληνικών πολεμικών σκαφών από τούρκικα, την ανταλλαγή «πολεμικών ανακοινωθέντων» μεταξύ του υπερφίαλου Καμμένου με τον Τούρκο ομόλογό του, την πύκνωση των καθημερινών αερομαχιών πάνω από το Αιγαίο, τις προκλήσεις του Τούρκου πρωθυπουργού ότι «θα μας πετάξουν στην θάλασσα, όπως έκαναν και με τους Έλληνες στην Σμύρνη…»!

Μέχρι προχθές, ο Ερντογάν επέμενε να συνδέει την απελευθέρωση των δυο Ελλήνων, με την έκδοση των 8 Τούρκων αξιωματικών. Τον… μετέπεισε ο Αλέξης, ή μήπως ο δαιμόνιος σουλτάνος αντελήφθη πως είναι προς το συμφέρον του (πρόσκαιρα, έστω) ν’ αλλάξει τακτική και να «προσεγγίσει» την Ευρώπη, μετά την «πόρτα» που τρώει από τον… Αμερικανό σουλτάνο;

Και ποιος ο λόγος να επιτεθεί ο πρωθυπουργός και να «καταγγείλει» την αντιπολίτευση για… υπονόμευση των κυβερνητικών ενεργειών στο θέμα των δυο στρατιωτικών, όταν αυτή σύσσωμη (με εξαίρεση τον Λεβέντη, που και χθες ισχυρίσθηκε ότι «για τους δύο, ξεπουλήσαμε την Θράκη…») επέδειξε από την πρώτη στιγμή στάση υπευθυνότητας;

Προεκλογικές, μικροκομματικές, ανόητες επικοινωνιακές κινήσεις πανικού και απελπισίας -θα πείτε. Μόνο που ο καιρός έχει αλλάξει. Τα ψέματα και τα φτιασιδώματα της πραγματικότητας, δεν περνάνε πια.

Τα φύκια είναι φύκια, όχι… μεταξωτές κορδέλες.

ΘΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ

 

H άλλη άποψη: "Μια παράξενη (στρατιωτική) υπόθεση"

2 axiomat epistr mikra

Μάλλον κάτι δεν κατάλαβα πάλι και μάλλον έχω λάθος αφού κανείς άλλος δεν αναρωτιέται, αλλά τι να κάνω, ας ζητήσω τη βοήθεια του κοινού.

Αναφέρομαι στην υπόθεση των δυο στρατιωτικών που είχαν συλληφθεί από τους Τούρκους.

Για να δούμε λοιπόν τα γεγονότα, δυο Έλληνες στρατιωτικοί που περιπολούσαν στα σύνορα, μπερδεύτηκαν και μπήκαν κατά λάθος όπως λένε στο τουρκικό έδαφος. Οι ίδιοι λένε οτι έκαναν λάθος. Εκεί συνελήφθησαν από τους Τούρκους στρατιώτες και φυλακίστηκαν μέχρι να δικαστούν. Τελικά μετά από 167 ημέρες καθυστέρησης, διπλωματικών επαφών και εκβιασμών, δικάστηκαν και απελευθερώθηκαν.

Η σύλληψη τους αποτέλεσε αφορμή έντασης για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να μας εκβιάσουν συνδέοντας την αποφυλάκιση τους με την παράδοση οκτώ Τούρκων πραξικοπηματιών που είχαν καταφύγει στην Ελλάδα μετά το πραξικόπημα εναντίον της κυβέρνησης Ερντογάν. Η ελληνική κυβέρνηση – ορθώς - δεν ενέδωσε σε αυτόν τον εκβιασμό. Βρέθηκε όμως σε δυσάρεστη θέση να παρακαλάει τη διεθνή κοινότητα για παρέμβαση, όπως δήλωσε ο Πρωθυπουργός.

Τελικά οι δυο στρατιωτικοί απελευθερώθηκαν στο πλαίσιο μιας προσπάθειας του Ερντογάν να βελτιώσει τη σχέση του με την Ελλάδα και την Ευρώπη (ευκαιριακά) για να κλείσει τουλάχιστον αυτά τα μέτωπα, όσο έχει ανοιχτό το μεγάλο και επικίνδυνο για την Τουρκία μέτωπο με τους Αμερικανούς για άλλους λόγους.

Δεν ξέρουμε αν και η Ελλάδα έδωσε κάποιες υποσχέσεις ή έκανε κάποιες υποχωρήσεις σε θέματα τριβής με την Τουρκία (πληροφορίες αναφέρουν οτι υποχωρήσαμε στο θέμα των Μουφτήδων της Θράκης).

Εν πάση περιπτώσει, οι δυο Έλληνες στρατιωτικοί απελευθερώθηκαν και επέστρεψαν και αυτό είναι ευχάριστο.

Όμως εδώ είναι που αυτό δεν καταλαβαίνω:

Για την επιστροφή τους στην πατρίδα μετέβησαν στην Τουρκία με το Προεδρικό αεροπλάνο ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Κατρούγκαλος και ο Υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος. Στο αεροδρόμιο, τους αποφυλακισθέντες περίμενε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος και ο Αρχηγός ΓΕΣ Αλκιβιάδης Στεφανής ενώ τιμητικό άγημα του στρατού απέδωσε τιμές.

Είχαν δηλαδή υποδοχή ηρώων.

Γιατί;

Δεν κρίνω το ήθος και το σθένος των στρατιωτικών αυτών, προφανώς είναι γενναίοι και εκπαιδευμένοι, εξάλλου κομάντος είναι, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να γίνουν αυτές οι παράτες αντί να ακολουθηθεί μια (υποθέτω) τυπική διαδικασία παράδοσης αιχμαλώτων.

Εξηγούμαι:

Πρόκειται για δυο στρατιωτικούς που κατά λάθος μπήκαν στο εχθρικό έδαφος. Συνελήφθησαν και παρέδωσαν τα όπλα. Δημιούργησαν πρόβλημα στη χώρα τους και προκάλεσαν διεθνή διπλωματικό πυρετό. Δυσχέραναν τη θέση της χώρας στις δύσκολες διπλωματικές διαπραγματεύσεις με τη γείτονα και κόστισαν χρόνο και χρήμα στον ελληνικό στρατό, την ελληνική κυβέρνηση και στη χώρα γενικά.

Και πάει και τους παραλαμβάνει με το Προεδρικό αεροπλάνο ο αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών και ο Υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ, τους υποδέχεται στις 3.20 τα ξημερώματα ο Υπουργός Άμυνας, ο Αρχηγός ΓΕΣ και το άγημα που αποδίδει τιμές και όλοι μιλάνε για τους «ήρωες».

Τι ήρωες είναι αυτοί που μας έμπλεξαν -κατά λάθος - τόσο άσχημα;

Ποιό θα ήταν το λογικό;

Να παραληφθούν στα σύνορα και να πάνε να δώσουν κατάθεση στα αρμόδια στρατιωτικά όργανα ώστε να αποφανθεί ο Στρατός για τις επιπτώσεις του λάθους τους.

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί αντιμετωπίσαμε με αυτόν τον τρόπο την αποφυλάκιση τους και αναρωτιέμαι, ο Στρατός δεν έχει κάποιες τυπικές διαδικασίες για αυτές τις περιπτώσεις; Είναι αυτές που ακολουθήθηκαν σε αυτή την περίπτωση;

Και ακόμη αναρωτιέμαι για τις δηλώσεις του Προέδρου της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Κυριάκου Μητσοτάκη που συνεχάρη τους στρατιωτικούς για τη λεβεντιά τους και ακόμη περισσότερο αναρωτιέμαι για τις δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας οτι «η Τουρκία δεν θα βρεί αλλού τόση στήριξη όσο θα βρεί από εμάς» αλλά και όλων πολιτικών παραγόντων για όλες τις δηλώσεις θαυμασμού προς τους δυο στρατιωτικούς.

Καταλαβαίνω οτι η κυβέρνηση χρειάζεται επιτυχίες έστω και ψεύτικες, καταλαβαίνω οτι ο λαός χρειάζεται ήρωες, εθνικές νίκες και πανηγύρια, καταλαβαίνω οτι η αντιπολίτευση ακολουθεί γιατί δεν θέλει να δυσαρεστήσει κανέναν, αλλά πίστευα οτι οι ένοπλες δυνάμεις θα είχαν πιο «θεσμική», θα έλεγα, συμπεριφορά.

Εκτός αν η «ηρωποίηση» των συλληφθέντων κρίθηκε αναγκαία για να μην αποδοθούν ευθύνες σε άλλους στρατιωτικούς που δεν φρόντισαν να μη γίνει το λάθος, που δεν προστάτευσαν αυτή την περίπολο και που φυσικά δεν τιμωρήθηκαν.

Γρηγόρης Νικολόπουλος, reporter

Βαρουφάκης: Το μεγαλύτερο λάθος μου ήταν ότι εμπιστεύτηκα τον Τσίπρα

varoufakis

Τρία χρόνια μετά τη λήξη του τρίτου μνημονίου που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κι ενώ ο επικεφαλής του ESM αναφέρει σε άρθρο του στην «Κ» ότι οι χειρισμοί της Αθήνας το πρώτο εξάμηνο του 2015 κόστισαν έως και 200 δισ. ευρώ, ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης προκαλεί εκ νέου με δηλώσεις του χαρακτηρίζοντας τον «Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας ως έναν αμαρτωλό μηχανισμό αποσταθεροποίησης της οικονομίας» και υποστηρίζοντας ότι το κόστος οφείλεται απολύτως στο λαθεμένο πρόγραμμα της τρόικας.

Παράλληλα, μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ χαρακτηρίζει ως μεγαλύτερο του λάθος το ότι εμπιστεύτηκε τον Τσίπρα και κάλεσε «τους γραφειοκράτες να μην μετακυλίουν πάνω του τις ευθύνες».

Για το ελληνικό δημόσιο χρέος, τόνισε ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να αποπληρωθεί, ενώ αναφερόμενος στο δικό του έργο ως υπουργός Οικονομικών τόνισε ότι παρέδωσε τα ίδια με αυτά που παρέλαβε.

Επεσήμανε δε, ότι «το μεγαλύτερό του λάθος είναι ότι εμπιστεύθηκε τον Αλέξη Τσίπρα υποστηρίζοντας ότι στο ευρώ μπορούμε να παραμείνουμε μόνο εάν είμαστε έτοιμοι για τη δραχμή».

«Αν κοιτάξουμε προσεκτικά αυτά που λένε ακόμη και οι κυβερνητικοί, μην ξεχνάμε ότι όλος ο πανηγυρισμός βασίζεται στην ιδέα ότι μέχρι το 2022 δεν θα χρειαστεί να βγούμε στις αγορές. Υπάρχει το μαξιλάρι των 24 δισ. αυτά τα έχουμε πάρει από την τρόικα, οπότε η Ελλάδα δεν μπορεί να στηριχτεί στις ίδιες της τις δυνάμεις και να βγει στις αγορές» τόνισε ο Γιάνης Βαρουφάκης.

«Κανείς δεν δανείζει ένα πτωχευμένο κράτος εκτός κι αν υπάρχει η τρόικα να εγγυάται αυτά τα δάνεια» συνέχισε. «Και το 2014 ο Στουρνάρας εξέδωσε ένα ομόλογο με ένα μικρό ποσό το οποίο αγοράστηκε. Το ερώτημα δεν είναι αυτό, το ερώτημα είναι αν θα μπορέσει να κάνει τις αποπληρωμές της βασιζόμενη στις αγορές. Η απάντηση εδώ είναι ξεκάθαρη, είναι ένα τεράστιο ηχηρό "όχι"», αποφάνθηκε ο πρώην υπουργός Οικονομικών.

Ο κ. Βαρουφάκης εκλήθη να σχολιάσει την εκτίμηση του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας ότι το κόστος από τις διαπραγματεύσεις και τους χειρισμούς της κυβέρνησης Τσίπρα το Α' εξάμηνο του 2015 για την ελληνική οικονομία ανέρχεται στα 100 δισ. ευρώ. «Το κόστος είναι τεράστιο από το 2010 και οφείλεται απολύτως στο λαθεμένο πρόγραμμα της τρόικας. Μου περιποιούν μεγάλη τιμή προσπαθώντας να μετακυλίσουν τις αμαρτίες τους πάνω μου», απάντησε ο Γιάνης Βαρουφάκης και συμπλήρωσε: «Έναν υπουργό Οικονομικών τον κρίνεις από το τι χρέος παρέδωσε σε σχέση με αυτό που παρέλαβε, τα ταμειακά διαθέσιμα και το ΑΕΠ. Θα δείτε ότι λίγο πολύ τα ίδια παρέλαβα με αυτά που παρέδωσα».

«Ο ESM είναι ένας αμαρτωλός μηχανισμός δήθεν σταθερότητας, στην ουσία αποσταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας και της Ευρώπης. Καλό θα είναι οι γραφειοκράτες να μην μετακυλίουν τις δικές τους ευθύνες σε εκλεγμένους πολιτικούς, σημείωσε επίσης.

Αναφερόμενος στο κατά πόσο είναι βιώσιμο το χρέος της Ελλάδας, εξέφρασε την άποψη ότι «Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα το ελληνικό δημόσιο χρέος να αποπληρωθεί. Είναι ξεκάθαρο. Αυτό που βαφτίζουν ελάφρυνση χρέους ουσιαστικά είναι μια βάναυση επιβάρυνση του δημόσιου χρέους. Πήραν κάτι λιγότερο από 100 δισ. που ήταν να αποπληρωθούν έως το 2032 και τα μετακύλισαν για μετά το 2032 τοκιζόμενα. Αυτό είναι μια μεγάλη επιβάρυνση» υπογράμμισε και συνέχισε: «Μου θυμίζετε τον κ. Παπακωνσταντίνου που μας έλεγε το 2010 ότι το 2011 θα βγούμε στις αγορές επειδή το ΑΕΠ θα αυξηθεί...αυτό είναι αδύνατον να συμβεί γιατί αυτή η επιβάρυνση του χρέους μέχρι το 2060 σε έναν σοβαρό επενδυτή του λέει ότι για να πιάσει το ελληνικό δημόσιο τους στόχους των αποπληρωμών θα αυξάνει συνεχώς τη φορολόγηση του ιδιωτικού τομέα για τα επόμενα 10-20 χρόνια.

Ποιος σοβαρός επενδυτής θα έρθει λοιπόν να κάνει μια σοβαρή μακροπρόθεσμη επένδυση; Αρα πώς θα αυξηθεί το ΑΕΠ στους βαθμούς που ζητούν;» συνέχισε ο κ. Βαρουφάκης. Κατά την άποψή του «η δέσμευση της τρόικας για μετακύλιση του χρέους μετά το 2032 σηματοδοτεί ότι θα έχουμε αποπληρωμές του χρέους που θα αγγίζουν το 50% των δημοσίων εσόδων. Αυτό το ακούν οι επενδυτές και θεωρούν ότι η Ελλάδα δεν είναι για σοβαρές επενδύσεις αλλά για αρπαχτές. Οι κυβερνήσεις πάντοτε προσπαθούν να σπρώξουν το πρόβλημα στο χρέος λέγοντας "ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μετά το 2032. Δεν είναι έτσι όμως γιατί οι επενδύσεις παραμένουν μηδενικές καθώς βλέπουν ότι θα υπάρχει πολύ μεγάλη επιβάρυνση μετά το 2032», εκτίμησε.

Κληθείς να σχολιάσει ποιο ήταν το μεγαλύτερο του λάθος, ο κ. Βαρουφάκης απάντησε: «Το λάθος μου ήταν ότι εμπιστεύτηκα τον κ. Τσίπρα, ότι έχουμε εκλεγεί με ξεκάθαρη λαϊκή εντολή να μην υπογράψουμε μια επέκταση της χρεοδουλοπαροικίας της χώρας με ένα νέο μνημόνιο και ότι θα πασχίζαμε μέχρι τέλους για τη διασύνδεση του συνολικού ύψους του χρέους, όσο και του ρυθμού αποπληρωμών με το συνολικό ύψος του ΑΕΠ και τον ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ, τη ρήτρα ανάπτυξης που λέμε. Ο λόγος που δέχτηκα την πρόκληση και την πρόσκληση που δέχτηκα για το υπουργείο Οικονομικών ήταν η δέσμευση αυτή που είχαμε».

«Όταν βρίσκεσαι σε μία κατάσταση μόνιμης σκοτοδίνης, έχουμε έναν ιδιωτικό τομέα που συρρικνώνεται συνεχώς, ναι, μία λύση θα ήταν το εθνικό νόμισμα» είπε ο Γιάνης Βαρουφάκης και πρόσθεσε την ίδια στιγμή: «Έχω χάσει πολλούς φίλους από την αριστερά γιατί ποτέ δεν ήμουν υπέρ της δραχμής. Θεωρώ απαραίτητο για μια χώρα που βρίσκεται σε κατάσταση μόνιμης χρεοκοπίας να έχει ένα παράλληλο σύστημα πληρωμών, να είναι προετοιμασμένη για το εθνικό νόμισμα, προετοιμασίες έκαναν όλοι, έκανε η Bundesbank, μόνο το ελληνικό δημόσιο δεν έκανε», πρόσθεσε.

Σημείωσε δε ότι «τα τελευταία 10 χρόνια η ελληνική οικονομία έχεi ζήσει την μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή σε καιρό ειρήνης στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Το θέμα είναι πώς μπορούμε να επιβιώσουμε στο ευρώ; Και θα σας απαντήσω: Μόνο έχοντας προετοιμαστεί για την επιστροφή στη δραχμή»

""K"

Ενώ η Ελλάδα χαίρεται για τους 2 ελεύθερους πλέον στρατιωτικούς, ο Τραμπ είναι έτοιμος να ανοίξει την πόρτα της “κόλασης” για τον Ταγίπ

benson

Οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί επέστρεψαν επιτέλους στην Πατρίδα. Ήταν μία χωρίς λόγο και αιτία ταλαιπωρία, και υπέφεραν μόνο επειδή η κράτησή τους εξυπηρετούσε τον Ταγίπ Ερντογάν και την ισλαμική ατζέντα του.

Οπότε, η ελληνική πολιτική ηγεσία ας κρατήσει χαμηλά τους τόνους και ας αποφύγει τα πολλά συγχαρητήρια στον πρόεδρο της Τουρκίας, και υπεύθυνο των δεινών που υπέστησαν, ο Άγγελος Μητρετώδης και ο Δημήτρης Κούκλατζης. Ο Ερντογάν δεν αξίζει ευχαριστιών. Αντίθετα δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ τα πάθη των στρατιωτικών μας.

Από τη στιγμή, λοιπόν, που το τουρκικό πρακτορείο Ανατόλια δημοσίευσε την είδηση της απελευθέρωσης -όπως πάντα συμβαίνει- ακούσαμε παλαβά σενάρια, τα οποία δεν αξίζουν σχολιασμό. Ακούσαμε και διαβάσαμε και πολλές υπερβολές. Όπως ότι η αποφυλάκιση ήταν έργο του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ. Η «είδηση» αυτή δεν επιβεβαιώνεται και προσωπικά πιστεύω ότι το διαρρέουν οι Τούρκοι -διότι απ’ εκεί βγήκε η «είδηση»- για να παίξουν ένα επικοινωνιακό παιγνίδι.

Βεβαίως, εάν αληθεύει το σενάριο που τον θέλει να έχει ζητήσει την απελευθέρωση του Μητρετώδη και του Κούκλατζη, πρέπει να τον ευχαριστήσουμε τον πλανητάρχη. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι άνθρωποι, είναι πως και γιατί ασχολήθηκε με τους Έλληνες στρατιωτικούς, τη στιγμή που ο ίδιος αδυνατεί να απελευθερώσει τους δικούς του ομήρους. Όλοι γνωρίζουμε τον όνομα του Πάστορα Άντριου Μπράνσον, όμως οι Αμερικανοί φυλακισμένοι είναι σχεδόν δύο ντουζίνες, όπως είχε πει ο υφυπουργός Εξωτερικών, Γουές Μίτσελ.

Τα καλά νέα είναι ότι η Ελλάδα χαίρεται σήμερα για την απελευθέρωση των στρατιωτικών μας. Την ίδια στιγμή ο πρόεδρος Τραμπ και οι συνεργάτες του βγάζουν φωτιές για τον Τούρκο ομόλογό του, Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν δείχνει πρόθεση ή διάθεση να επιτρέψει στον κ. Μπράνσον να επιστρέψει στην Αμερική. Και αυτό αποτελεί μείζον πρόβλημα που έχει μολύνει τις τουρκοαμερικανικές σχέσεις. Στο σημείο που έφτασαν τα πράγματα, η απουσία εμπιστοσύνης μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας, είναι στο ναδίρ και ακόμα και αν τους έδινε τον Μπράνσον, θα νόμιζαν πως ζουν στον κόσμο της φαντασίας.

Η εκπρόσωπος του κ. Τραμπ δήλωσε χθες ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος είναι απογοητευμένος με τη στάση της Τουρκία, ενώ άλλος αξιωματούχος, υπό καθεστώς ανωνυμίας, ανακοίνωσε ότι η Αμερική θα προχωρήσει σε νέες κυρώσεις. Ένας τρίτος αξιωματούχος τα είπε πιο σκληρά: ότι η Τουρκία θα έρθει αντιμέτωπη με μεγαλύτερη οικονομική πίεση. Πρόκειται, βεβαίως, για ευθεία απειλή. 

Πιστεύω -λόγω εμπειρίας περισσότερο και όχι πληροφόρησης- ότι εάν ο Ταγίπ Ερντογάν, δεν απελευθερώσει τον Πάστορα και εάν δεν θέσει σε ισχύ τη διαδικασία για να τελειώσει και το δράμα των υπολοίπων Αμερικανών πολιτών, θα ανοίξει η πόρτα της ...κόλασης για τον πρόεδρο της Τουρκίας. Με όποιο μιλούμε στην Ουάσιγκτον που έχει και την παραμικρή σχέση με τα θέματα αυτά εισπράττουμε μία άνευ προηγουμένου οργή για τον Ερντογάν. Και προσέξτε: είναι οι ίδιοι άνθρωποι, που παρά τα προβλήματα που τους δημιουργούσε, τον εξυμνούσαν μέχρι τον περασμένο Απρίλιο. Διότι, μετά τις επισκέψεις Αμερικανών αξιωματούχων στην Άγκυρα, εκείνο το διάστημα, άρχισε να παρατηρείται αλλαγή στη συμπεριφορά τους.

Ήταν και η πρώτη φορά που σκέφθηκαν να κοιτάξουν πραγματικά στους χάρτες της περιοχής τους εναλλακτικούς σχεδιασμούς τους για να καλύψουν την στρατηγική -τρόπος του λέγειν- θέση της Τουρκίας. Μπροστά στον άξονα Ισραήλ, Αίγυπτος, Κύπρος, Ελλάδα και Ιταλία, δεν μπορεί καμία άλλη χώρα ή περιοχή να αντέξει την οποιαδήποτε σύγκριση.

“Ο πρόεδρος Τράμπ», είπε η κ. Σάρα Χάκαμπι Σάντερτς, «αισθάνεται μεγάλη απογοήτευση για το γεγονός ότι ο πάστορας Μπράνσον δεν έχει απελευθερωθεί, καθώς και για το γεγονός ότι και άλλοι Αμερικανοί πολίτες και εργαζόμενοι σε διπλωματικές υπηρεσίες δεν έχουν αποφυλακιστεί”.

Τη Δευτέρα, ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Τζον Μπόλτον, είπε στον πρέσβη της Τουρκίας που τον επισκέφθηκε ότι δεν πρόκειται να γίνει καμία άλλη κουβέντα με τους Τούρκους, εάν δεν επιστρέψει ο κ. Μπράνσον στην Αμερική. Η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, επανέλαβε ότι η απελευθέρωση του Πάστορα πρέπει να γίνει στην ουσία ...χθες. Πρόοδος στις συνομιλίες είναι μόνο η επιστροφή του Μπράνσον στην πατρίδα του, επανέλαβε.

Όλες οι δηλώσεις, όλες οι ενημερώσεις, σκιαγραφούν μία κατάσταση απελπιστική για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Δεν είναι μόνο ανύπαρκτες, αλλά είναι και σε κατάσταση απόλυτης εχθρότητας. Η Αμερική και η Τουρκία είναι δύο εχθρικές χώρες. Και αυτές οι ολίγες επόμενες ημέρες θα αποδειχθούν οι πιο κρίσιμες.

Στο ερώτημα «αν τα βρίσκουν ή τα σπάνε», δεν μπορεί να απαντήσει κανείς με σιγουριά. Την απάντηση δεν την έχουν ούτε οι Αμερικανοί, αλλά μόνο ο Ερντογάν. Ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι μία διχασμένη και προβληματική προσωπικότητα. Το χειρότερο όλων είναι ότι επέλεξε μία αυτοκαταστροφική πορεία και αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να τον σταματήσει κανείς.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο Ταγίπ Ερντογάν κλείστηκε σε ένα κλουβί δίχως πόρτες και παράθυρα... Και περιμένει κάποιον να τον διασώσει. Και αυτός σίγουρα δεν είναι ο Ντόναλντ Τραμπ.

M. Ignatiou, hellasjournal.com