Σαβ12152018

Τελευταία ΕνημέρωσηΣαβ, 15 Δεκ 2018 6pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

"Η χώρα του ατέλειωτου χαβαλέ"

 molotof

Κατά σύμπτωση, λίγες ημέρες πριν από τα γνωστά επεισόδια της 6ης Δεκεμβρίου που ακολουθούν πλέον σταθερά τα επεισόδια της 17 Νοεμβρίου, και θα έπρεπε να μπούν στο εορτολόγιο ώς “σταθερές εορτές”, κάηκε το Παρίσι από τα “κίτρινα γιλέκα”. Κίνημα το οποίο κανένα πολιτικό κόμμα της Γαλλίας δεν υιοθετεί και φυσικά κανένα δεν τολμά να “καπελώσει”.

Τα κίτρινα γιλέκα, μαζευόντουσαν και διαδήλωναν τακτικά κάθε Σαββατοκύριακο προκαλώντας επεισόδια στη γαλλική πρωτεύουσα. Αντιδρούσαν στην πολιτική Μακρόν, πολιτική λιτότητας και αυξημένων φόρων. Αφορμή για τα επεισόδια στη Γαλλία ήταν η πρόθεση του Μακρόν να αυξήσει τους φόρους στα πετρελαιοειδή. Τελικά ο Μακρόν υποχώρησε και ανέβαλε την αύξηση των φόρων λαμβάνοντας παράλληλα και μερικά άλλα ανακουφιστικά μέτρα.

Τα κίτρινα γιλέκα εξέδωσαν και μια ανακοίνωση με τα αιτήματα τους. Αιτήματα κατά της λιτότητας, ζητούν να πάει ο κατώτατος μισθός στα 1300 Ευρώ, και η σύνταξη στα 1.200, ζητούν να περιορισθεί ο ανώτατος μισθός στα 15.000 Ευρώ το μήνα, ζητούν να γίνουν πιο αναλογικοί οι φόροι, ζητούν βελτίωση του ασφαλιστικού συστήματος, ζητούν να μην παίρνει ο Πρόεδρος μισθό εφ όρου ζωής, ζητούν να φτιαχτούν αυτοκίνητα υδρογόνου, ζητούν να αξιοποιούνται τα διόδια για βελτίωση των δρόμων και όχι για άλλους σκοπούς, ζητούν πολλά, έχουν 42 πολύ συγκεκριμένα γραπτα αιτήματα.

Και αναρωτιέμαι: Οι δικές μας “μαύρες κουκούλες” τι ακριβώς ζητάνε; Για ποιό λόγο καίνε την Αθήνα; Δεν έχουν κανένα αίτημα. Τα σπάνε για να τα σπάνε. Για χαβαλέ.

Και μετά συνειδητοποίησα πως όπως οι κουκουλοφόροι δεν έχουν κανένα αίτημα να προβάλουν, έτσι είναι και η δική μας κυβέρνηση.

Έτσι έκανε την ψευτοδιαπραγμάτευση της με την τρόικα, έτσι υποτίθεται οτι διαπραγματεύεται ακόμη. Δεν ζητάει τίποτα. Ζητούσε το αδύνατο. Διαγραφή του χρέους, σώνει και καλά και τίποτα άλλο. Και κατέληξε να παραλαμβάνει οδηγίες από τους εταίρους, δεν έχει να αντιπροτείνει τίποτα και παρακαλάει να αναβληθούν κάποια μέτρα που έχουν πολιτικό κόστος. Δεν έχει η κυβέρνηση κανένα σχέδιο για τη χώρα. Ακολουθεί με κακό τρόπο, κουτσά , στραβά και τοξικά τα σχέδια που κάνουν οι ξένοι για εμάς.

Και αυτό είχε εκφραστεί και στις προεκλογικές ανοησίες που έλεγε, όπως οτι θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν. Επειδή προφανώς, όσο βαρούσαν τα νταούλια ώς κουκουλοφόροι πρίν γίνουν κυβέρνηση, το κράτος καθόταν και τους χάζευε. Δεν είναι όμως έτσι ο υπόλοιπος κόσμος. Όταν ένα κίνημα δημιουργείται στους δρόμους, έχει κάποια συγκεκριμένα αιτήματα. Το Παρίσι οι Γάλλοι δεν το καίνε για τον χαβαλέ όπως καίνε τα δικά μας “παιδιά” την Αθήνα.

Και μια και μιλάμε για καψίματα και φωτιές, θα αναφέρω και κάτι ακόμη: Στην πρόσφατη επίσκεψη του στο Μάτι, ο Πρωθυπουργός, εκτός του “τι να τα κάνεις τα 2.000, θα τα σπαταλήσεις” που απήντησε όταν ρωτήθηκε γιατί δεν έδωσε στους πυρόπληκτους τα 2.000 Ευρώ που είχε ανακοινώσει, προσπάθησε να πεί και άλλα. Δεν κατάφερε και πολλά όμως γιατί είχε πάει αδιάβαστος.

Όποιος παρακολουθήσει το βίντεο με όλη τη στιχομυθία θα διαπιστώσει οτι ο Πρωθυπουργός αντί για τα 2.000 προτείνει διάφορα ακατανόητα. Λέει για παράδειγμα, “να φτιάξουμε στέκια, σχολεία, υποδομές”. Τρίχες κατσαρές δηλαδή.

Πρώτον στο Μάτι και στη Ραφήνα υπάρχει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και αυτές οι καταστάσεις αντιμετωπίζονται με άμεσα μέτρα και όχι με υποδομές που παίρνουν χρόνια για να φτιαχτούν. Δεύτερον διότι δεν έχει λεφτά για υποδομές. Τα χρήματα του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων με τα οποία φτιάχνονται οι υποδομές, η κυβέρνηση Τσίπρα τα κρατάει ώς υπερπλεόνασμα για να προσλάβει Καρανίκες και να εξαγοράσει ψήφους. Πώς θα φτιάξει λοιπόν υποδομές όταν δεν εκτελεί τις δημόσιες επενδύσεις που έχει προγραμματίσει;

Όταν λοιπόν ο Πρωθυπουργός, έξι μήνες μετά τις φονικές πυρκαγιές επισκέπτεται την πυρόπληκτη περιοχή και δεν έχει απολύτως τίποτα να πεί, δεν έχει εκπονήσει κανένα σχέδιο, μιλάει για “στέκια” και αφηρημένα τάζει υποδομές, τι να περιμένει κανείς από τους κουκουλοφόρους; να έχουν επιχειρήματα;

Εδώ είναι η χώρα της ασάφειας, της καφενειακής κουβέντας και του χαβαλέ.

Και ένα ακόμη κωμικοτραγικό στιγμιότυπο από τη συζήτηση αυτή του Τσίπρα με τους πυρόπληκτους, που “έσβησε” μπροστά στο “θα τα σπαταλήσεις” είναι όταν κάποιος από τους πολίτες του λέει: "Θέλουμε φωτισμό, δεν έχουμε φωτισμό". Και ο Τσίπρας του απαντά “θα τα δούμε όλα, θα δούμε όλα τα προβλήματα”. Και ο άλλος, προφανώς απηυδησμένος του ανταπαντά: "Πώς θα τα δούμε αφού δεν έχουμε φώς";

Έτσι λοιπόν κυλάει η κατάσταση και έτσι κατρακυλάει η χώρα, χαβαλέ οι κουκουλοφόροι, χαβαλέ οι Καρανίκες με τα λεφτά των φορολογουμένων, χαβαλέ ο Πρωθυπουργός με τους πυρόπληκτους, χαβαλέ τελικά και οι πυρόπληκτοι με τον Πρωθυπουργό.

Καταρρέουμε δηλαδή χαβαλεδιάζοντας.

Γρηγόρης Νικολόπουλος, reporter

 

Ένα παλιό γεοπολιτικό Γερμανικό σχέδιο του Georg Siemens που δείχνει να αναβιώνει

siemens sxedio balkan
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, η Οθωμανική αυτοκρατορία ενεργοποίησε το σχέδιο κατασκευής του Σιδηρόδρομου της Βαγδάτης κάτω από γερμανικό έλεγχο, με πιστώσεις γερμανικών τραπεζών.

Ήδη από το 1888, η Εταιρεία Ανατολικών Σιδηροδρόμων της Αυστρίας είχε πετύχει τη σύνδεση της πρωτεύουσας των Αψβούργων Βιέννης, με την έδρα της Υψηλής Πύλης Κωνσταντινούπολη μέσω Βουδαπέστης, Βελιγραδίου και Σόφιας «Orient Express».

Για την ανάληψη του κολοσσιαίου έργου που θα συνέδεε την Κωνσταντινούπολη με τη Βαγδάτη και τον Περσικό κόλπο, μια απόσταση 2200 χλμ., υποβλήθηκαν αιτήματα από διάφορες ευρωπαϊκές εταιρείες (αγγλικές, γαλλικές, ρωσικές, γερμανικές).

Το 1899, ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίντ Β’ ανέθεσε το έργο στην γερμανική Εταιρεία Σιδηροδρόμων Ανατολίας (Anatolian Railway Company), που υποστηριζόταν από την Deutsche Bank.

Η ισχυρή ομάδα των λεγομένων «νέων βιομηχανιών», υπό τον φιλόδοξο Georg von Siemens, ανέπτυξε, ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που θα μετέτρεπε τη Γερμανική βιομηχανία σε κυρίαρχο του κόσμου. Αυτό προέβλεπε τα εξής:

Δημιουργία ενός ενοποιημένου κεντροευρωπαϊκού Χώρου («Μεσευρώπη») ως βάσης της γερμανικής οικονομικής επέκτασης.

Εκμετάλλευση της Νοτιοανατολικής Ευρώπης διά μιας Τελωνειακής ένωσης με την «Μεσευρώπη».

Στενή πολιτική και οικονομική σύνδεση της Οθωμανικής Τουρκίας με τον γερμανοκρατούμενο Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο.

Πρόσβαση μέσω Τουρκίας, στα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Μοσούλης (Ιρακινό Κουρδιστάν) και στον Περσικό Κόλπο.

Πλαγιοκόπηση του ανταγωνιστικού Δυτικού (Αγγλικού) Ιμπεριαλισμού και στρατηγική περικύκλωση της Ρωσίας.

Ρωσία, Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία αντιλήφθηκαν με καθυστέρηση τις επιπτώσεις και τις επιδιώξεις του γερμανικού σχεδίου.

Ένας σιδηρόδρομος λοιπόν που θα συνέδεε το Βερολίνο με τον Περσικό Κόλπο, θα παρείχε στην Γερμανία ασφαλείς εμπορικούς διαύλους για εξαγωγή προϊόντων προς Μ. Ανατολή και από εκεί προς την Ινδία και τις αποικίες στην Αφρική, καθώς επίσης άφθονο και φτηνό πετρέλαιο. Έτσι θα ελευθερώνονταν από τους περιορισμούς που επέβαλλαν ο ισχυρός βρετανικός στόλος που έλεγχε τις κύριες θαλάσσιες οδούς.

Αυτός ο ανταγωνισμός, θεωρείται από ορισμένους ιστορικούς η κύρια αιτία του Α’Π.Π.

Τα Βαλκάνια συνέδεαν λοιπόν τη Γερμανία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τον Περσικό Κόλπο, μέσω της συμμάχου της Αυτοκρατορίας της Αυστροουγγαρίας. Με τους Βαλκανικούς Πολέμους όμως, η Ελλάδα, η Σερβία, και η Βουλγαρία, προσάρτησαν στα εδάφη τους όλα σχεδόν τα Ευρωπαϊκά εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έτσι σχηματίστηκε ένα τείχος ανάμεσα στην Αυστροουγγαρία και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Το τείχος αυτό έσπασε με την διάλυση της Γ/Β, ανεξαρτητοποίηση των Σκοπίων το 1991, και την επίθεση του ΝΑΤΟ στην Σερβία το 1998, που οδήγησε στην αυτονόμηση του Κοσόβου. Η Γερμανία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο ηγεμονισμός της Γερμανίας ισοπεδώθηκε δύο φορές, αλλά έχει επανακάμψει μέσω Ε.Ε. Επιδιώκει εκ νέου να εντάξει τα Βαλκάνια στη σφαίρα επιρροής της, μέσω της Ευρωπαϊκής ένωσης και να πετύχει διέξοδο προς τη Μεσόγειο αποφεύγοντας έτσι τον κλοιό των θαλασσίων δυνάμεων. Το σχέδιο πανομοιότυπο με αυτό του Siemens στα τέλη του 19 ου αιώνα.

Η συμφωνία των Πρεσπών εξυπηρετεί τα συμφέροντά της, που συμπίπτουν με αυτά του NATO/ΗΠΑ.

Γερμανοί αναλυτές και ινστιτούτα ισχυρίζονται ότι η Μακεδονία εξελληνίστηκε το 1912, ενώ ταυτόχρονα ανακαλύπτουν δεκάδες δήθεν μειονότητες (πόντιοι, βλάχοι κ.λπ.). Στο γερμανικό Wikipedia αναφέρεται ότι δεν είναι εξακριβωμένη η ελληνικότητα των Μακεδόνων.

Οι προσπάθειες των Γερμανών εστιάζουν στην πίεση για μείωση ακόμα περισσότερο της όποιας ελληνικής ισχύος έχει απομείνει.

Εδώ εντάσσεται και η αποδυνάμωση της πολιτιστικής μας ταυτότητας, η μεγάλη ιστορική κληρονομιά και η ταύτιση μας μ’ αυτήν. Έτσι δικαιολογείται η εμμονή για το ζήτημα και το όνομα της Μακεδονίας και η βιαστική παύση των ανασκαφών στην Αμφίπολη, με ευθύνη της σημερινής Ελληνικής κυβέρνησης, επειδή θα ενίσχυε τη «Μακεδονικότητα » των Ελλήνων.

Παρότι η περιφέρεια Κ. Μακεδονίας έχει εξασφαλίσει 2,5 εκ ευρώ για την ολοκλήρωση των εργασιών και ανάδειξη του μνημείου, το ΥΠΠΟ κωλυσιεργεί.

Η επιμονή της Μέρκελ προς Σαμαρά, που ζητούσε ενημέρωση και φωτογραφίες από τις ανασκαφές στην Αμφίπολη, όπως είχε αποκαλύψει η κ. Βούλτεψη, είναι ενδεικτική των μειλίχιων σκέψεών τους.

Η ένταξη στην Ε.Ε. χωρών, με τη δικαιολογία της σταθερότητας και άμβλυνσης των διαφορών, που δήθεν θα εξισορροπηθούν εντός της συμμαχίας, είναι πρόφαση, για να μας κάνει να εφησυχάσουμε και να υποχωρήσουμε, καταργώντας έτσι το δίλημμα ασφαλείας που πρέπει να διακατέχει κάθε ανεξάρτητο κράτος.

Ο εθνομηδενισμός στη χώρα μας καλά κρατεί, προς όφελος μάλιστα του αναδυόμενου εθνικισμού άλλων κρατών, γειτονικών και όχι μόνο. Η παγκοσμιοποίηση δεν ισχύει για όλους. Κοιμίζει τους χαζούς και αδύναμους λαούς προς όφελος των δυνατών.

Του Απόστολου Τσιμογιάννη, Υπτγου ε.α

Η Ελλάδα, η Πολωνία και η από κοινού δράση για τις γερμανικές επανορθώσεις

1940 strat tzip

Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη της καγκελαρίου Μέρκελ στην Βαρσοβία, την ώρα που η κυβέρνηση της χώρας έχει επαναφέρει ξανά στην πρώτη γραμμή των διμερών θεμάτων το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων για τα ναζιστικά εγκλήματα πολέμου που τελέστηκαν στην Πολωνία, παραχώρησε συνέντευξη στο πολωνικό πρόγραμμα της DW o Kαρλ Χάιντς Ροτ.

Πρόκειται για έναν από τους Γερμανούς ειδικούς που, εδώ και χρόνια, ασχολούνται ενδελεχώς με το μεγάλο κεφάλαιο των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων, ειδικότερα δε με τις περιπτώσεις της Ελλάδας και της Πολωνίας.

Ο Καρλ Χάιντς Ροτ είναι γιατρός και ιστορικός. Ήδη από νεαρή ηλικία, ως φοιτητής ιατρικής, είχε ασχοληθεί με τα ιατρικά πειράματα των ναζί, ενώ όπως λέει ο ίδιος, πολλοί καθηγητές Ιατρικής στη μεταπολεμική Γερμανία συμμετείχαν και οι ίδιοι σε αντίστοιχα πειράματα. Από νωρίς άρχισε να εστιάζει ο ίδιος στα ναζιστικά εγκλήματα που τελέστηκαν ανά την Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις έρευνές του έχει ασχοληθεί σε βάθος και με την περίπτωση της Ελλάδας, όπως και της Πολωνίας, δύο χώρες που για τον ίδιο αποτελούν «παραδείγματα αναφοράς» για τη διεκδίκηση πολεμικών επανορθώσεων από τη σημερινή Ομοσπονδιακή Γερμανία.

Ειδικά για την Ελλάδα, όπως ανέφερε στη DW, η ενασχόληση με τις αξιώσεις της έναντι της Γερμανίας «ήρθε από σύμπτωση», όπως λέει, με αφορμή φιλικές συζητήσεις στην καυτή φάση της ελληνικής κρίσης κατά την περίοδο 2010-2011. «Αν και ασχολήθηκα έντονα με την περίπτωση της Ελλάδας και έγραψα ειδικά για αυτήν, πολύ νωρίς κατάλαβα ότι επρόκειτο για ένα γενικότερο πρόβλημα», σημειώνει ο ίδιος, προσθέτοντας ότι πρόκειται για ένα θέμα που συναντά κανείς το ίδιο, αν όχι περισσότερο έντονα, και στην Πολωνία και το οποίο αφορά εν τέλει όλη την Ευρώπη.

Ο εκγερμανισμός της Πολωνίας και η απρόσμενη αντίσταση της Ελλάδας

Είναι όμως η περίπτωση της Ελλάδας και της Πολωνίας όμοιες; Επρόκειτο για διαφορετικές περιπτώσεις εξαρχής, απαντά ο Καρλ Χάιντς Ροτ εξηγώντας: «Πρέπει να πούμε ότι οι καταστροφές στην Πολωνία σε ό,τι αφορά τις απώλειες στον πληθυσμό σε σχέση με τα δημογραφικά και οικονομικά μεγέθη ήταν γενικά μεγαλύτερες. Η καταστροφή στην Πολωνία διαφέρει από την Ελλάδα κυρίως επειδή οι Γερμανοί στην Πολωνία ενήργησαν βάση ενός συστηματικού σχεδιασμού στο πλαίσιο του Γενικού Σχεδίου Ανατολής.

Ήθελαν να εκγερμανίσουν την Πολωνία με αναγκαστικές εκτοπίσεις πληθυσμών από τις περιοχές που προσαρτούσαν και εκγερμανίζοντας τη διοίκηση της χώρας. Eπρόκειτο για ένα συστηματικό σχέδιο εξόντωσης, που οδήγησε στη ριζοσπαστικοποίηση της πολιτικής τρόμου και το οποίο μπορεί να συγκριθεί εν μέρει, μόνο ως προς την κλίμακά του, με την κατοχή σοβιετικών εδαφών και ως έναν βαθμό της Γιουγκοσλαβίας.

Την Ελλάδα η Γερμανία δεν ήθελε να την εκγερμανίσει. Ήθελαν μόνο να δημιουργήσουν ναυτικές και αεροπορικές βάσεις στη Θεσσαλονίκη και την Κρήτη. Αναζητούσαν λοιπόν ένα είδος συνεργασίας με την Ελλάδα. Ήρθαν όμως αντιμέτωποι εκεί με μια δυνατή αντίσταση που δεν την περίμεναν. Το κεφάλαιο της αντίστασης είναι ένα κοινό στοιχείο μεταξύ Ελλάδας και Πολωνίας». Eπίσης ένα ακόμη κοινό σημείο που επισημαίνει ο Καρλ Χάιντς Ροτ μεταξύ των δύο χωρών είναι ότι μεταπολεμικά αμφότερες «είχαν την τύχη των λεγόμενων μικρών συμμάχων. Με άλλα λόγια, είχαν τεθεί στο περιθώριο (σσ: από τις μεγάλες δυνάμεις) στην πολιτική περί αποζημιώσεων και αυτό διήρκεσε μέχρι σήμερα.»

Οι ελληνικές κατοχικές αξιώσεις έναντι της Γερμανίας και η κρίση του 2010

Πολλοί οικονομολόγοι τα χρόνια της κρίσης ανά την Ευρώπη υποστήριξαν την άποψη ότι ειδικότερα το ελληνικό χρέος θα έπρεπε να συμψηφιστεί με γερμανικές οφειλές για τα ναζιστικά εγκλήματα στην Ελλάδα την περίοδο της κατοχής. Ο Καρλ Χάιντς Ροτ ενώ, όπως λέει, στην αρχή συμμεριζόταν αυτή την άποψη, πλέον βλέπει το ερώτημα αυτό διαφορετικά. «Πράγματι κι εγώ το πίστευα αυτό, μέχρι να γράψω το τελευταίο βιβλίο μου.

Πλέον εκτιμώ ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά ζητήματα. Η πολεμική αποζημίωση είναι εν τέλει ηθικό ζήτημα. Φυσικά και είναι οικονομικά τεκμηριωμένη και υπολογίζεται βάσει του διεθνούς δικαίου. Υπάρχει μια διεθνώς αναγνωρισμένη αξίωση για καταβολή πολεμικών επανορθώσεων, καθώς και ατομικές αξιώσεις για αποζημιώσεις. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα που δεν θα πρέπει να συνδέεται με τα σημερινά οικονομικά προβλήματα» εκτιμά ο Γερμανός ειδικός, υπογραμμίζοντας ότι το θέμα της διεκδίκησης πολεμικών επανορθώσεων δεν θα πρέπει να γίνει αντικείμενο «εμπορευματοποίησης».

Αντίθετα, όπως εκτιμά, θα πρέπει όλες οι πλευρές να μπουν σε έναν διάλογο με ανοιχτά χαρτιά, ειλικρίνεια και χωρίς τακτικισμούς. «Διότι είναι η τελευταία ευκαιρία για να λυθεί το πρόβλημα. Και για τον λόγο αυτό αυτό θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ανοιχτά από όλες τις πλευρές» σημειώνει.

Αλλά σε τι ύψος ανέρχονται οι ελληνικές και πολωνικές αξιώσεις σύμφωνα με τους υπολογισμούς που έχει κάνει στην έρευνά του ο Καρλ Χάιντς Ροτ; «Τα νούμερα είναι πολύ υψηλά. Εξάπτουν τη φαντασία κι έτσι δημιουργούν αμυντικά αντανακλαστικά σε πολλούς. (...)

Σύμφωνα με την επιτροπή του ελληνικού κοινοβουλίου οι ελληνικές διεκδικήσεις ανέρχονται στα 380 δις ευρώ (...). Oι Πολωνοί ζητούν περίπου τα διπλάσια. Κατά περιόδους η Πολωνία κάνει λόγο για ένα τρισεκατομμύριο», αναφέρει ο ίδιος.

Επισημαίνει πάντως ότι, ενώ οι δικοί του υπολογισμοί στην περίπτωση της Πολωνίας συγκλίνουν με τις επίσημες διεκδικήσεις, στην περίπτωση της Ελλάδας το επίδικο ποσό υπολογίζεται χαμηλότερο (γύρω στις 280.000).

Πόσο ρεαλιστική είναι η διεκδίκηση των επανορθώσεων;

Tι θα γίνει όμως εάν η Ελλάδα ή η Πολωνία μπουν σήμερα σε μια ευθεία διαμάχη με τη Γερμανία αξιώνοντας την καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων; Και φοβάται η Γερμανία τη δημιουργία «προηγούμενου» που θα οδηγήσει και άλλες χώρες σε αντίστοιχες διεκδικήσεις, αν και ισχύει η Συνθήκη «2 συν 4» του 1990 μεταξύ της Ομοσπονδιακής Γερμανίας και των συμμαχικών δυνάμεων που κατέλαβαν τη Γερμανία μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την οποία οι σύμμαχοι παραιτήθηκαν από όλα τα δικαιώματα που διατηρούσαν στη Γερμανία -άρα και από την απαίτηση πολεμικών αποζημιώσεων.

Σύμφωνα με τον Καρλ Χάιντς Ροτ η Συνθήκη 2 συν λειτούργησε «εις βάρος των κρατών που δεν την είχαν συνυπογράψει. Αλλά σε αυτή την περίπτωση η συνθήκη δεν δεσμεύει τις χώρες που δεν ήταν συμβαλλόμενα μέρη. Αυτό είναι απολύτως σαφές από την άποψη του διεθνούς δικαίου. Το γνωρίζει και η γερμανική κυβέρνηση», αναφέρει ο ίδιος.

Για να υπενθυμίσει ότι ούτε η Ελλάδα, ούτε η Πολωνία ή άλλες χώρες που ανήκαν στους «μικρούς συμμάχους» δεν είχαν λόγο στη συγκεκριμένη Συνθήκη. «Η γερμανική κυβέρνηση δεν φοβάται τίποτα περισσότερο από μια κοινή προσέγγιση των λεγόμενων μικρών συμμάχων, δηλαδή τις χώρες που είχαν υποστεί δεινά κάτω από τη γερμανική κατοχή στην Ανατολική, Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη», σημειώνει ο Κ. Χ. Ροτ.

Ο ίδιος μάλιστα προτείνει αυτές οι χώρες να προσφύγουν στην Επιτροπή Διαιτησίας του ΟΑΣΕ, στον οποίο συμμετέχουν και χώρες που δεν είναι μέλη της ΕΕ,προκειμένου να θέσουν το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων προς διαπραγμάτευση «ως προσθήκη στη Συνθήκη 2 συν 4».

Σε κάθε περίπτωση πάντως ο Καρλ Χάιντς Ροτ θεωρεί την Ελλάδα και την Πολωνία «πρωτοπόρους» στο ζήτημα αυτό, ενώ πιστεύει ότι η συνεργασία των αρμόδιων κοινοβουλευτικών επιτροπών στις δύο χώρες θα μπορούσε να συμβάλει θετικά σε μια κοινή διεκδίκηση.

«Η Ελλάδα και η Πολωνία είναι πρωταγωνιστές αυτής της διαδικασίας. Άλλες χώρες παραιτήθηκαν. Η Τσεχία για παράδειγμα δήλωσε ότι δεν θα υποστηρίξει την Πολωνία- παρεμπιπτόντως κατά την επίσκεψη κορυφαίου Γερμανού αξιωματούχου στην χώρα» αναφέρει ο ίδιος, σημειώνοντας ότι, παρά τις διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις των δύο κυβερνήσεων, στο θέμα της διεκδίκησης πολεμικών επανορθώσεων θα μπορούσαν να έρθουν σε επικοινωνία έστω και ατύπως.

«Πιστεύω ότι καμία χώρα μόνη της, ούτε η Ελλάδα, ούτε η Πολωνία,μπορεί να θέσει υπό πίεση την ηγεμονική δύναμη της Γερμανίας -γιατί η Γερμανία είναι η ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης- ώστε να έρθει σε συμφωνία για τέτοιου είδους διαφορές. Έτσι, κατά κάποιον τρόπο πρέπει να υπάρξει μια συντονισμένη προσπάθεια.Μόνο τότε μπορεί να υπάρξει μια ευκαιρία», αναφέρει ο Καρλ Χάιντς Ροτ.

DW

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ, ΠΡΟΕΔΡΟ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ

dimoskopisi ravdoi ble

Aνεξαρτήτως του τι λέγεται ένθεν κακείθεν, η έκβαση της μάχης θα παιχτεί στο χώρο του Κέντρου. Από το Κέντρο, και το χώρο του πρώην ΠΑΣΟΚ, προέρχεται η πλειοψηφία των αναποφασίστων ακόμη και αυτών του ΣΥΡΙΖΑ. Στο Κέντρο θα παιχτούν οι διαφορές, η αυτοδυναμία, η διακυβέρνηση, το Σύνταγμα, η απλή αναλογική. Τα πάντα όλα, που θα έλεγε και ο Αλέφαντος. Γι' αυτό και η σύγκρουση ΣΥΡΙΖΑ - ΚΙΝΑΛ είναι τόσον έντονη και θορυβώδης.

Στη διαμάχη για τον έλεγχο του Κέντρου αποδίδουν στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη το πρόβλημα που προέκυψε αίφνης με τον Κώστα Σημίτη, το άνοιγμα των λογαριασμών του και την εκ νέου έρευνα για το σκάνδαλο με το C4I από την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Όποιος κυριαρχήσει στο Κέντρο θα βρεθεί σε πλεονεκτική θέση όταν προκηρυχθούν και επισήμως οι εθνικές εκλογές. Και είναι μια μάχη που δεν αφορά μόνον τον ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΙΝΑΛ, αλλά και τη ΝΔ.

Η έστω μικρή δημοσκοπική ανάκαμψη που δείχνει στις τελευταίες έρευνες το ΚΙΝΑΛ οπωσδήποτε, λένε οι δημοσκόποι, συνδέεται με το ανέβασμα των τόνων ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τη Φώφη Γεννηματά στη Βουλή και στην αντίδραση που υπήρξε από παραδοσιακό κόσμο του ΠΑΣΟΚ για τη στοχοποίηση του Κώστα Σημίτη. Κάτι που παραδέχονται και αρκετοί στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι μετά το "θέμα Σημίτη" πάγωσε και η υποστηρικτική στον ΣΥΡΙΖΑ Κίνηση που ετοίμαζαν στο παρασκήνιο στελέχη προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ (Μουζέλης, Λιάκος, Μπίστης, Χλωμούδης, Παναγιώτου κ.α.) και τα οποία έχουν αναφορά στον λεγόμενο σημιτικό εκσυγχρονισμό.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που παραδέχονται ότι υπήρξε λάθος πολιτικός χειρισμός στο θέμα Σημίτη προσθέτουν ότι λάθη χειρισμών έγιναν και στο θέμα της μισθοδοσίας των κληρικών και ιδιαίτερα η βιασύνη που επεδείχθη από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο να συνδέσει το θέμα των παπάδων με την πρόσληψη 10.000 νέων υπαλλήλων στο δημόσιο.

Επίσης, κάποιοι βουλευτές, ιδιαίτερα οι πασοκογενείς, θεωρούν λάθος και το γεγονός ότι εμφανίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ να προφυλάσσει τον Κώστα Καραμανλή και τους καραμανλικούς βουλευτές στο θέμα του C4I. "Δεν μπορεί", λένε, "να εμφανιζόμαστε ότι αγνοούμε το πόρισμα και την ίδια στιγμή οι βουλευτές του ΚΙΝΑΛ να υποβάλλουν, με βάση αυτό, διάβημα στη δικαιοσύνη και η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου να παραδέχεται την ύπαρξη του πορίσματος και να διατάσσει έρευνα. Δίνουμε την εντύπωση ότι θέλουμε να προστατέψουμε τους καραμανλικούς που κατηγορούνται για ζημία του δημοσίου τη στιγμή που άλλους, όπως τον Σημίτη, τον Χρυσοχοϊδη και τον Μαλέσιο, τους έχουμε βάλει στη σέντρα για το ίδιο σκάνδαλο".

Αυτά τα λάθη χειρισμών φαίνεται πως ανέκοψαν τη δυναμική που θα μπορούσε να αναπτύξει ο ΣΥΡΙΖΑ με την αδιαμφισβήτητη επιτυχία να μην περικοπούν οι συντάξεις και να εγκριθεί από τους δανειστές το σύνολο των θετικών μέτρων που είχε εξαγγείλει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ.

Πάντως η πρωτοφανής στήριξη που απολαμβάνει η κυβέρνηση από τους Ευρωπαίους εταίρους και τις ΗΠΑ εκ των πραγμάτων τη διευκολύνουν στην προσπάθεια να αναστρέψει το εις βάρος της δυσμενές δημοσκοπικό κλίμα. Βεβαίως, υπό την προϋπόθεση ότι πριν τις εκλογές του Μαΐου δεν θα τις τραβήξουν, γρήγορα και βίαια, το χαλί στο θέμα ειδικά των τραπεζών, οι οποίες, εξαιτίας και των υπέρογκων κόκκινων δανείων, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λειτουργίας ακόμη και ύπαρξης εάν δεν αναληφθούν σύντομα γενναίες και δομικού τύπου πρωτοβουλίες για το μέλλον τους.

Εκτός όμως από τους ξένους ο ΣΥΡΙΖΑ ελπίζει να ανακάμψει εκλογικά επειδή εμφανίζεται να απευθύνεται σε μεγαλύτερο ακροατήριο από τη ΝΔ. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει εκτός των ραντάρ της πολιτικής της την λεγόμενη αντιπαραγωγική και κρατικοδίαιτη Ελλάδα καθώς και τα φτωχοποιημένα στρώματα του πληθυσμού.

Το βάρος η ΝΔ το ρίχνει στη μεσαία και ανώτερη τάξη, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ στη μεσοκατώτερη, τους δημοσίους υπαλλήλους και τα προλεταριοποιημένα στρώματα του πληθυσμού που εξαρτώνται άμεσα από τις επιδοματικές πολιτικές του κράτους.

Τα 2.500.000 των συνταξιούχων, οι 700.000 δημόσιοι υπάλληλοι, οι πλέον των 2.000.000 αναξιοπαθούντες συνάνθρωποί μας που απολαμβάνουν δωρεάν ιατρονοσηλευτική φροντίδα, τα 300.000 νοικοκυριά που λαμβάνουν δωρεάν ρεύμα, οι εκατοντάδες χιλιάδες των αγροτών, οι άνω των 80.000 συμβασιούχοι, οι κοινωνικές μειονότητες, όλοι αυτοί συγκροτούν ένα πολυπληθές ακροατήριο και δυνάμει ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Όχι οι μισοί, αλλά το 1/3 εξ αυτών εάν στις κάλπες εκφράσουν την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα τότε ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ελπίδες να αυξήσει σημαντικά το ποσοστό του.

Επίλεκτο κοινοβουλευτικό στέλεχος της ΝΔ θεωρεί πως η προσπάθεια του Τσίπρα και των συνεργατών του θυμίζει τους "συφοριασμένους Τρώες" του Καβάφη, των οποίων "η πτώσις είναι βεβαία" και φέρνει ως παράδειγμα την υποχώρηση της δημοφιλίας του Τσίπρα στην έκτη θέση.

Ο αντίλογος από συνεργάτη του πρωθυπουργού είναι ότι "δεν η πρώτη φορά που η Public Issue φέρνει τον Τσίπρα να προηγείται σε δημοτικότητα μόνον του Καμμένου και του Μιχαλολιάκου. Το κάνει εδώ και καιρό. Τον Ιούλιο 2017 ο Μητσοτάκης είχε 42% καταλληλότητα για την πρωθυπουργία και ο Τσίπρας 20%. Οι δε δημοτικότητες των πολιτικών αρχηγών τον Οκτώβριο του 2017 ήταν παραπλήσιες με τις σημερινές. Μητσοτάκης 42%, Γεννηματά 35%, Κουτσούμπας 32%, Θεοδωράκης 32%, Λεβέντης 28%, Τσίπρας 23% Καμμένος 18%, Μιχαλολιάκος 7%".

Η αλήθεια πάντως είναι, κάτι που παραδέχονται και οι αντίπαλοι του πρωθυπουργού, ότι αν δεν ήταν ο Τσίπρας ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε βυθιστεί και δημοσκοπικά και πολιτικά στα Τάρταρα...

Φελνεκος, Matrix24

Τι συμβαίνει μεταξύ της Αμερικής και της Τουρκίας; Τούτη η σχέση είναι ερμαφρόδιτη...

tourkia deilino

Συμβαίνουν πολύ περίεργα πράγματα στις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας, που απογοητεύουν αρκετούς Έλληνες και Ελληνοκύπριους. Και δικαιολογημένα θα έλεγα τους θυμώνουν, διότι οι Αμερικανοί είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως, θα έλεγα και μαζοχιστές...

Διότι δεν γίνεται από τη μια ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν να καθυβρίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Πρόεδρο τους, και από την άλλη να του επιτρέπουν να συνεχίσει να αγοράζει φυσικό αέριο από το Ιράν, έστω και αν αυτό θα συμβεί μόνο για περίοδο έξι μηνών, έστω και αν η Άγκυρα είναι υποχρεωμένη να μην πληρώνει την Τεχεράνη. Και δεν γίνεται να τρέχουν πίσω από τον Ερντογάν, διότι στέλνουν λάθος μήνυμα στους υπολοίπους συμμάχους τους.

Και ειλικρινά το γράφω: πως δικαιολογείται, το προηγούμενο βράδυ αυτής της απόφασης, ο υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής, να καλεί τον πρόεδρο της Τουρκίας με ιδιαίτερα αυστηρό τόνο, να επιλέξει μεταξύ της καλής Ουάσιγκτον και του κακού Ιράν. Και μάλιστα να θέτει στον Ερντογάν το δίλημμα με ιδιαίτερα απειλητική διάθεση.

Η δήλωση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών έδωσε την εντύπωση προχθές το βράδυ ότι οι δύο χώρες εισέρχονται σε νέα περίοδο κρίσης, μεγαλύτερη από την προηγούμενη

Οι απορίες είναι πολλές και τα ερωτηματικά ακόμα περισσότερα, αλλά πάντα υπάρχουν απαντήσεις, ακόμα και στις πιο πολύπλοκες πολιτικές και διπλωματικές καταστάσεις.

Ο κ. Πομπέο ήταν σαφής και δεν χρειάζεται κανείς να είναι σοφός για να αντιληφθεί το νόημα των λόγων του.

Τι είπε με πολύ λίγα λόγια; Ότι η Αμερική δεν είναι έτοιμη ακόμα να παραδώσει την Τουρκία στη Ρωσία και πολύ περισσότερο στο Ιράν.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι ίσως κάνει και κάποιες υποχωρήσεις για να κερδίσει την Τουρκία, παρά το γεγονός ότι η υποχωρητικότητα δεν χαρακτηρίζει την κυβέρνηση του σημερινού Πλανητάρχη. Ο Ντόναλντ Τραμπ σκέφτεται για τη διεθνή πολιτική, όπως ακριβώς συμπεριφέρεται και στο εσωτερικό: Ή όλα ή τίποτα...

Όμως, ακόμα και αν «τα βρει» με την τουρκική πολιτική ηγεσία -που είναι θα έλεγα δύσκολο- την ίδια στιγμή, δεν πρόκειται να τερματίσει την άλλη παράλληλη διαδικασία, της δημιουργίας δύο πόλων, που θα αδυνατίσουν τη στρατηγική θέση της Τουρκίας.

Ο ένας πόλος είναι η στρατηγική γραμμή από το Ισραήλ μέχρι και την Ιταλία, που περιλαμβάνει την Κύπρο, την Άιγυπτο και την Ελλάδα.

Και ο άλλος πόλος είναι ο λεγόμενος «χριστιανικός», που ξεκινά από την Ουγγαρία και την Πολωνία και φτάνει πάλι στην Ιταλία. Η τελευταία έχει εσχάτως σημαντική θέση στους σχεδιασμούς του Ντόναλντ Τραμπ, διότι η ηγεσία της ενστερνίζεται τις απόψεις του σε όλα τα προσφιλή του ζητήματα.

Όπως σημειώσαμε και παραπάνω, η πολυπόθητη βελτίωση των σχέσεων της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας είναι δύσκολο να επιτευχθεί ενόσω ελέγχει την κατάσταση στην Τουρκία ο κ. Ερντογάν. Και είναι αυτό που αρνούνται να καταλάβουν οι Αμερικανοί. Βρίσκονται σε «καθεστώς άρνησης».

Κατά τη γνώμη αρκετών σοβαρών αναλυτών, ο ισλαμιστής ηγέτης της χώρας, δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον να αναθερμάνει τις σχέσεις του με την Αμερική, διότι έχει κάνει τις επιλογές του με τις οποίες είναι απόλυτα ικανοποιημένος. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και οι μουλάδες της Τεχεράνης, του ικανοποιούν τον εγωϊσμό του, του συμπεριφέρονται «στα ίσα».

Δεν πιστεύει το ίδιο για τους Αμερικανούς. Ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, ενώ αυτός τους εκμεταλλεύεται και τους χρησιμοποιεί και τους απομυζά, ισχυρίζεται ότι οι ΗΠΑ «αρμέγουν» την Τουρκία. Τούτη η ερμαφρόδιτη σχέση, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα μπορεί να έχει κοστίσει στην Αμερική και ένα τρισεκατομμύριο. Και όταν χρειάστηκε την Τουρκία, αυτή δεν της επέτρεψε ποτέ να περάσει μέσα από τη χώρα, ούτε από τον ...αέρα της!

Έχει όντως ενδιαφέρον να δούμε την κατάληξη αυτής της ιστορίας, η οποία θα είναι πικρή για την Αμερική. Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται στην Τουρκία, άλλοτε με το ραβδί και άλλες φορές με την προσφορά της θαλπωρής μίας κουβέρτας, είναι παράλογος και παρανοϊκός. Και θα έλεγα και ανόητος, διότι δεν είναι δυνατόν να άγεται και να φέρεται μία ολόκληρη υπερδύναμη από ένα παρανοϊκό δικτάτορα, που παίζει το παιγνίδι της Μόσχας και της Τεχεράνης εναντίον της Δύσης.

Οι προβλέψεις γι’ αυτή τη σχέση δεν είναι καλές, αντίθετα είναι βέβαιο ότι θα ζήσουμε νέα δράματα με τους άλλους Αμερικανούς υπηκόους, που φυλάκισε ο Ερντογάν.

Χθες, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο υφυπουργός Πολιτικών Υποθέσεων Ντέιβιντ Χέιλ συναντήθηκε με τον ομόλογό του της Τουρκίας Σεντάτ Ονάλ. Συζήτησαν τις διμερείς και τις περιφερειακές σχέσεις, αλλά κόλλησαν στο θέμα των φυλακισμένων Αμερικανών και στο άλλο μέγα ζήτημα των Κούρδων, που είναι οι φυσικοί σύμμαχοι της Αμερικής.

Του ζήτησε να σταματήσουν οι επιθέσεις εναντίον των Κούρδων και απαίτησε την απελευθέρωση των υπολοίπων Αμερικανών υπηκόων. Δεν γνωρίζουμε την απάντηση του Τούρκου υφυπουργού, αλλά θα τη δούμε σύντομα στην πράξη. Θα είναι φυσικά αρνητική...

Δυστυχώς, οι Αμερικανοί είναι αυτοί που δίνουν την ευκαιρία στον Ερντογάν να τους «γλεντά» με τον χειρότερο τρόπο.

Μιχ. Ιγνατίου