Σαβ09212019

Τελευταία ΕνημέρωσηΣαβ, 21 Σεπ 2019 4pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Ο Αλ.Τσίπρας στη ΔΕΘ έβαλε τέλος στις ψευδαισθήσεις περί δήθεν.... θεσμικής αντιπολίτευσης

tsipras deth

Το τέλος της αυταπάτης και των ψευδαισθήσεων όσων θεωρούσαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας έμαθε ως πρωθυπουργός και ότι η ήττα του κόμματ'ος του και του ίδιου θα τον οδηγήσει σε μια αλλαγή αποτάσσοντας τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία, ήρθε με την ομιλία του το βράδυ του Σαββάτου στο Βελίδειο της ΔΕΘ. Επίθεση με όλους τους τρόπους στην κυβέρνηση και αυτοκριτική με ευθύνες στο... "σύστημα εξουσίας".

Ο κ. Τσίπρας εμφανίστηκε στο βήμα της ΔΕΘ - που στο παρελθόν έγινε συνώνυμο της αναξιοπιστίας με το περίφημο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» - όχι ως πρώην πρωθυπουργός, όχι ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ σε μια κομματική φιέστα για να αποδείξει εντός και εκτός την πολιτική του επικυριαρχία στο ίδιο του το κόμμα.

Υποβάθμισε μια ομιλία προς τους παραγωγικούς φορείς της χώρας σε μια κομματική σύναξη όπου ο Γιάννης Ραγκούσης σε ρόλο «συγκεντρωσιάρχη» παρότρυνε το πλήθος των πρώην υπουργών, βουλευτών, κομματικών στελεχών και φίλων να σηκωθούν όρθιοι για να χειροκροτήσουν τον κ. Τσίπρα και την αποστροφή του περί.... «πατριωτικής συμφωνίας» με τα Σκόπια!

Ο κ. Τσίπρας χρησιμοποίησε τον «χωροχρόνο» μιλώντας για την θεαματική πολιτική ανατροπή που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 αλλά χωρίς να αρθρώσει την λέξη «χάσαμε» ή «ήττα» για το αποτέλεσμα της εκλογικής μάχης τον Ιούλιο που τον έστειλε ξανά στα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Πανηγύρισε για το ότι δήθεν η κυβέρνηση του έβγαλε την χώρα από τα μνημόνια, κάνοντας βολικό "skip" στο εξάμηνο της περήφανης διαπραγμάτευσης όταν από κοινού με τον Γιάνη Βαρουφάκη έφτιαχναν τις συνθήκες για το ολόδικό τους τρίτο και σκληρότερο μνημόνιο με όρους που δεν είχε αποδεχθεί στο παρελθόν καμιά άλλη μνημονιακή κυβέρνηση ( πχ υπερταμείο και εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, πλεονάσματα στο 3,5%, πλήρη κατάργηση του ΕΚΑΣ , κλπ) και το οποίο δεσμεύει τη χώρα μέχρι το 2060!

Ο κ Τσίπρας δήλωσε περήφανος για το που παρέδωσε τη χώρα, για την μείωση του ΕΝΦΙΑ στα...χαρτιά για την μείωση της ανεργίας (επί των ημερών του κυριάρχησαν οι ευέλικτες μορφές εργασίας, τα τετράωρα και οι αμοιβές των 350 ευρώ) για τις 7.000 προσλήψεις στο Βοήθεια στο Σπίτι (πρόκειται για ολιγόμηνες συμβάσεις αλλά γιατί να αφήσει μια τέτοια μικρή λεπτομέρεια να χαλάσει το αφήγημα του;

Για μια ακόμη φορά έδειξε ότι η μη αυτοκριτική και αναγνώριση των λαθών είναι το ατού του! Τι έφταιξε λοιπόν σύμφωνα με την εκτίμηση του κ. Τσίπρα για την ήττα στις πρόσφατες εκλογές; Τέσσερα πράγματα το εξής ένα: ότι ενώ είχαν την κυβέρνηση δεν είχαν πάρει την εξουσία. Με προσεκτικότερα λόγια διατύπωσε αυτό που ακούστει πολλές φορές από χειλη συντρόφων αλλά και τη σύντροφό του.

Δεν επιδείξαμε είπε ο πρώην πρωθυπουργός ,την τόλμη να σπάσουμε τα εξωθεσμικά παράκεντρα σε όλους τους αρμούς της εξουσίας μιλώντας για το κράτος, τις τράπεζες, τη δικαιοσύνη. Επικαλέστηκε «συστήματα εξουσίας» τα οποία του δημιούργησαν εμπόδια. Προφανώς κάθε πρόσωπο και θεσμός που αντιτάχθηκε να υποταχθεί στην αντίληψη του ιδίου και του ΣΥΡΙΖΑ για την ταύτιση «κυβέρνησης και εξουσίας» βαφτίζεται και τώρα από τον κ. Τσίπρα ως «παράκεντρο» και παράλληλο σύστημα εξουσίας.

"Κέντρισε" η... ομολογία του κ. Τσίπρα σε «παράκεντρα» στο σύστημα της δικαιοσύνης με δεδομένο ότι σύντομα ο ίδιος και ο πρώην αναπληρωτής υπουργός δικαιοσύνης της κυβέρνησης του και κατανομαζόμενος επώνυμα πλέον στην δικαιοσύνης ως «Ρασπούτιν» θα κληθούν στη Βουλή να εξηγήσουν το σκάνδαλο της Novartis από την... ανάποδη.

Στον ρόλο του αριστερού προοδευτικού προστάτη του λαού, πολέμιο των συμφερόντων και των ισχυρών, απηνή εχθρό του νεοφιλελευθερισμού που φταίει για όλα εμφάνισε εαυτόν ως υπεύθυνο αρχηγό αντιπολίτευσης που ανησυχεί για τις προκλήσεις και τους κινδύνους που ελλοχεύουν πριν χαρακτηρίσει το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη χώρα ότι η κυβέρνηση είναι φανατική του νεοφιλελευθερισμού!

Τα υπόλοιπα επιχειρήματά του κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη μαρτυρούν την αδυναμία του να βρει νέα ιδεολογικά ή ακόμη και φραστικά εργαλεία αντιπολίτευσης, αφού αναφέρθηκε ξανά στο «κράτος της δεξιάς» στους «χαφιέδες στο κράτος» κλπ στην δήθεν υπηρέτηση των ολιγαρχών και των μεγάλων συμφερόντων.

Τα «αποκαλυπτήρια» του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που λειτουργούν και πάλι ως «διαπιστευτήρια» ήταν οι πολεμικές αναφορές σε συγκεκριμένες επενδύσεις και επιχειρηματίες.

Στο τέλος της ομιλίας του και στα λίγα λεπτά που αφιέρωσε να εξηγήσει «το εναλλακτικό και ολοκληρωμένο προοδευτικό σχέδιο» που χρειάζεται η χώρα είπε το απερίγραπτο « για μας η ανάπτυξη δεν είναι προϋπόθεση για την αύξηση των μισθών, η αύξηση των μισθών είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη» .

Κατερίνα Γαλανού

Δήμαρχοι ΠΕΔ-ΚΜ κατά Αλέξη Τσίπρα: Μας περιφρονείτε για δεύτερη χρονιά

Μια ωδή στην Ελληνίδα μάνα (vid)

mana

Η εξομολόγηση ενός γιου που συνειδητοποίησε ότι δεν έχει πει σχεδόν ποτέ ευχαριστώ. Μια εξομολόγηση σε μορφή ύμνου στην Ελληνίδα μάνα. Τη δικιά σου (χωρίς παρεξήγηση).

Μου πήρε 14 μήνες ζωής μακριά από το πατρικό μου, μια στοίβα άπλυτα πιάτα, ένα συρτάρι άδειο από εσώρουχα και ένα σπίτι με πελώριες χνουδωτές μπάλες σκόνης για να συνειδητοποιήσω το εξής. Ότι η Ελληνίδα μάνα δεν έχει πάρει ποτέ τον έπαινο που της αξίζει. Και όχι. Το “μπράβο μάνα, τα πέτυχες τα σουτζουκάκια” δεν είναι ο έπαινος που της αξίζει.

Η δεδομένη μάνα

Δεν έχει σημασία τι γιος έχεις υπάρξει. Αν ήσουν από τους καλομαθημένους που έφευγαν κάθε πρωί με ταπεράκι από το σπίτι και το απόγευμα τους περίμενε ο ελληνικός στο φλυτζάνι. Αν ήσουν από τους αντιδραστικούς που δεν μιλούσαν στους γονείς τους και η μόνη φράση που άκουγες από την μάνα ήταν το “πού έχεις μπλέξει παιδάκι μου”. Ή αν ήσουν από τους μαμάκηδες που έτρεχαν πίσω από τα φουστάνια της. Η μάνα ήταν, είναι και θα είναι δεδομένη, μέσα από τις πράξεις της.

Γύριζες το απόγευμα από τη δουλειά, το φροντιστήριο, τη σχολή. Σε ένα σπίτι που ήταν στην εντέλεια. Και δεν μιλάω για την γενική καθαριότητα ενός σπιτιού. Δεν μιλάω για τα απλά και καθημερινά που θα μου περηφανευτείς (όπως κι εγώ άλλωστε) ότι τα κάνεις στην εντέλεια και τώρα που μένεις μόνος σου. Μιλάω για εκείνα που δεν περνούσαν καν από το μυαλό σου.

Φυσικά και ήταν τα χειμωνιάτικα στα ντουλάπια με λεβάντα γιατί τα είχε βάλει εκεί η μάνα σου 

Φυσικά και η λεκάνη της τουαλέτας αστράφτει γιατί την έχει τρίψει η μάνα σου. Φυσικά και υπάρχει σεντόνι καθαρό, έτοιμο να αντικαταστήσεις αυτό που λέρωσες γιατί τα έχει έτοιμα σιδερωμένα στην ντουλάπα η μάνα σου. Φυσικά και δεν υπάρχουν ιστοί αράχνης στους τοίχους γιατί τους πήρε πρώτη χαμπάρι η μάνα σου. Φυσικά και υπάρχουν ασπιρίνες, depon και άλλα σχετικά εύκαιρα γιατί η μάνα έχει φροντίσει για τον κανακάρη της.

Το φαγητό στο τραπέζι, τα πουκάμισα τα σιδερωμένα, το καθαρό σπίτι, η φροντίδα, όλα δεδομένα μέχρι την στιγμή που θα εγκαταλείψεις τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού σου για αρκετό καιρό. Κι αν δεν βρεις μια γυναίκα αντίτυπο της μάνα σου γιατί είσαι πολύ κακομαθημένος να μείνεις λίγους μήνες χωρίς τη φροντίδα μιας γυναίκας.

 
Μια αγάπη αχάριστη

Ό,τι ισχύει και για τις ερωτικές σχέσεις, ισχύει και για τη σχέση με την μάνα σου. Όσο πιο δεδομένη την έχεις την γκόμενα τόσο λιγότερο της δείχνεις ότι την εκτιμάς και την αγαπάς. Και πες ότι με την γκόμενα πέρασες και 6 μήνες στα μέλια. Την “καλή περίοδο” με την μάνα σου την πέρασες στα πρώτα παιδικά σου χρόνια.

Τότε που 3 χρονών βλαμμένο κρεμόσουν από πάνω της σε κάθε ευκαιρία, που της ζωγράφιζες λουλούδια και ουράνια τόξα, που την έπαιρνες αγκαλιά γιατί αυτό γούσταρες να κάνεις. Από εκείνη την ηλικία και μετά είσαι ένας αχάριστος.

Ακριβώς γιατί έγιναν όλα δεδομένα. Γιατί δεν ένιωθες την ανάγκη να πεις ευχαριστώ κάθε μεσημέρι που έβρισκες φαγητό μετά το σχολείο. Δεν σκέφτηκες να την ευχαριστήσεις ποτέ για τα σιδερωμένα σου μπλουζάκια. Δεν σου έκανε ποτέ εντύπωση το ότι το δωμάτιό σου ήταν πάντα καθαρό, ακατάστατο αλλά καθαρό.

Το μόνο που ήξερες να κάνεις ήταν να γκρινιάζεις που έφτιαξε πάλι ρεβύθια 

Που δεν βρήκες σιδερωμένο το αγαπημένο σου μπλουζάκι. Που ανακάτεψε τα μακαρόνια με την σάλτσα ενώ ξέρει ότι δεν σου αρέσει. Που σε ανάγκασε να κάτσεις στο οικογενειακό τραπέζι. Που πέρασε με Azax την οθόνη του υπολογιστή σου. Που κατέβασε την αφίσα της Pamela Anderson από τον τοίχο.

Μια σχέση flat που άφηνε μόνο παράπονα. Και από τις δύο πλευρές. Το λογικό παράπονο της Ελληνίδας μάνας για τον γιο της τον αχάριστο που δεν λέει ένα ευχαριστώ. Και το δικό σου το παράλογο παράπονο που η μάνα σου δεν ικανοποιεί και τις 158.347 επιθυμίες σου.Ξεχνάει κάνα δυο που και που γιατί έχει κι εκείνη ζωή.

Η τέχνη της μάνας στην πάροδο του χρόνου

Δεν είναι απλό να είσαι μάνα. Από τις πατριωτικές τουλάχιστον, τις κλασικές τις Ελληνίδες που το έχουν τιμή και καμάρι το να είναι μάνες περιποιητικές για τα παιδιά τους. Κι όπως οι καλές αξίες χάνονται στον χρόνο έτσι και το “επάγγελμα” της μάνας πάει να ισοπεδωθεί από την μοντέρνα του εκδοχή.

Τα μέσα του εικοστού αιώνα ήθελαν την Ελληνίδα να μάχεται για την ισότητά της. Και την ανδροκρατούμενη κοινωνία μας να δυσκολεύεται να αποδεχτεί την ζωή της γυναίκας έξω από το νοικοκυριό της. Αναπόφευκτα η “τίμια μάνα” ήταν εκείνη που έμενε σπίτι να μαγειρέψει και αφιέρωνε εαυτόν στην ανατροφή των παιδιών και την φροντίδα του συζύγου.

 

Αυτή ήταν η γιαγιά μας. Που έμαθε όλα τα μυστικά για την κουζίνα του τόπου της από την δική της μάνα. Και που πάσχισε να μάθει την δική μας μάνα τι σημαίνει καλό βούτυρο για τα γλυκά, πόσο καλό κάνει το πράσινο σαπούνι στα ρούχα και με τι γιατροσόφι φεύγει το κριθαράκι από το μάτι.

Αυτό το πέπλο γραφικότητας και παράδοσης σπάει σιγά – σιγά. Με την σύγχρονη Ελληνίδα μάνα να μην έχει (δικαίως) χρόνο για το νοικοκυριό. Με μια γενιά νέων ανδρών και γυναικών που οφείλει να αποδεχτεί ότι τα πράγματα αλλάζουν, ότι ο κόσμος εξελίσσεται και ότι η μονάδα μέτρησης της μάνας ίσως και να μην είναι το κίμινο και η ναφθαλίνη.

Αυτό που δεν αλλάζει είναι η ουσία της μητρότητας Και η άρρηκτη (οιδιπόδεια γαρ) σχέση της Ελληνίδας μάνας με το καμάρι της. Εσένα και εμένα

 Μπορεί η μάνα των δικών σου παιδιών στο μέλλον να μην φτιάχνει ρολό κιμά με αυγό στη μέση. Να μην τα ξεματιάζει κάθε φορά που χασμουριούνται (ακόμα κι αν απλά νυστάζουν). Να μην πλέκει την πορίκα σου για να έχεις ένα σωστό τραπεζομάντηλο όταν αποφασίσεις να νοικοκυρευτείς. Αλλά δεν έχει σημασία.

Η ιδιότητα της Ελληνίδας μάνας θα είναι εκεί. Μπασταρδεμένη, πληγωμένη, αλλαγμένη, ξεθωριασμένη αλλά παρούσα. Κι εσύ, ο γιος σου και ο εγγονός σου θα είστε εκεί για να την θεωρείτε δεδομένη. Και να την τιμάτε μόνο μετά θάνατον πάνω από ένα πιάτο άνοστης μαγειρίτσας.

Δεν είναι αργά να αγαπήσεις την μάνα σου

Αν τολμούσα να σου δώσω κάποιο μυστικό για να συσφίξεις τις σχέσεις με την μάνα σου, θα έπρεπε να βαφτώ μόνος μου μπλε και να πέσω στη θάλασσα. Οι ανθρώπινες σχέσεις, ειδικά ενδοοικογενειακά, δεν επιδέχονται συμβουλές. Το πώς συμπεριφέρεσαι στην μάνα σου το ξέρεις μόνο εσύ.

Και μόνο εσύ ξέρεις πώς θα χτίσεις από την αρχή μια σχέση μαζί της. Για όλα αυτά τα μικρά και καθημερινά που ποτέ δεν προσέχεις, ποτέ δεν σε ικανοποιούν, ποτέ δεν σου αρκούν.

Άλλος θα πει μια καλή κουβέντα, άλλος θα πάρει ένα δώρο, άλλος θα βοηθήσει την μάνα του με τις δουλειές της, άλλος θα γράψει ένα τραγούδι. Σαν αυτό που τραγουδούσε κάποτε μοναδικά ο Luciano Pavarotti...

Χρήστος Χατζηιωάννου

Τι έδειξε η πρώτη κοινοβουλευτική σύγκρουση κυβέρνησης αντιπολίτευσης

vouli olomeleia

Η κοινοβουλευτική διαδικασία της συζήτησης και ψήφισης του νομοσχεδίου για το επιτελικό κράτος, φανέρωσε πολλά για τις διαθέσεις, τις δυνατότητες, την κατάρτιση και τις ικανότητες πολιτικών δυνάμεων και προσώπων στην νέα Βουλή.

Όποια και αν ήταν τα προβληματικά σημεία του νομοσχεδίου, η συζήτηση στην αρμόδια επιτροπή τα ανέδειξε – τουλάχιστον πολλά από αυτά. Πολλές από τις προτάσεις και ενστάσεις του ΣΥΡΙΖΑ ελήφθησαν υπ’ όψη, τροποποιήσεις έγιναν, η συζήτηση στην ολομέλεια ήταν εξαντλητική.

Στο πλαίσιο αυτό και με αφορμή το νομοσχέδιο, έγιναν σαφή κάποια στοιχεία.

Ο αρμόδιος υπουργός Επικρατείας, Γ. Γεραπετρίτης π.χ., δεν έλειψε σχεδόν ούτε μία στιγμή από την αίθουσα. Σπανίως έχει παρατηρηθεί τέτοια στάση τα τελευταία χρόνια. Ακουσε σχεδόν όλους τους ομιλητές, απάντησε τεκμηριωμένα σχεδόν σε όλες τις ενστάσεις και παρατηρήσεις.

Με αποκορύφωμα την απάντηση που έδωσε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος ελάχιστα μίλησε για την ουσία του νομοσχεδίου και περισσότερο ασχολήθηκε με το να καταγγέλλει τον υπουργό για την πρότερη επαγγελματική του δραστηριότητα, ή να υπερασπίζεται την εκλεκτή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ Βασιλική Θάνου, ή να ξεφεύγει από τα όρια, κατηγορώντας την κυβέρνηση για αυταρχισμό και αντιθεσμικές εκτροπές.

Η στάση αυτή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του ΣΥΡΙΖΑ εν γένει, έδειξε πολλά. Κυρίως ως προς το τι μπορούν να κάνουν το κόμμα και ο επικεφαλής του από τον νέο ρόλο που καλούνται να παίξουν.

Ο κ. Τσίπρας αποδύθηκε σε προσωπικές καταγγελίες, σε μία ακατανόητη περιπτωσιολογία, ζητούσε και έπαιρνε τον λόγο χωρίς να γίνεται σαφές τι ακριβώς επιχειρούσε να υποστηρίξει και όλα αυτά συνέβαιναν ενώ πολλοί από τους βουλευτές του κραύγαζαν και ατακτούσαν στην αίθουσα της ολομέλειας, χωρίς προφανή λόγο και αιτία.

Λέγεται ότι στην συζήτηση αυτή ανέβηκαν οι τόνοι μεταξύ Τσίπρα και Μητσοτάκη. Μέχρις ενός σημείου αυτό ισχύει, αλλά η ένταση προκλήθηκε από τον κ. Τσίπρα.

Είναι προφανές ότι μόνο έτσι θεωρεί ότι μπορεί να δικαιολογήσει την παρουσία του. Μόνο που οι απαιτήσεις από εκείνον είναι πλέον πολύ περισσότερες. Αν όχι για κάποιον άλλον λόγο, επειδή με μία τέτοια στάση απλώς θα εκτίθεται και θα αρκείται στο να εισπράττει τα οπαδικά χειροκροτήματα της κοινοβουλευτικής του ομάδας.

Παρά ταύτα, υπήρξε ένα στιγμιότυπο στο οποίο φάνηκε ότι ο κ. Τσίπρας θέλει να κάνει μία προσπάθεια. Ήταν όταν ο Παύλος Πολάκης σηκώθηκε και από το έδρανό του επιχείρησε να προκαλέσει ένα πρωτοφανές επεισόδιο, εμποδίζοντας τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Μάκη Βορίδη να ολοκληρώσει μία σύντομη τοποθέτησή του.

Όσο ο Πολάκης κραύγαζε, ο κ. Τσίπρας εμφανώς ενοχλημένος είπε στους βουλευτές που κάθονταν πίσω του να πουν στον αψύ Σφακιανό να καθήσει κάτω και να σταματήσει την φασαρία.

Πιθανώς να οφείλεται αυτό στην κλονισμένη προσωπική τους σχέση, έπειτα από τα προεκλογικά παραπτώματα του Πολάκη. Πιθανώς και να αντιλαμβάνεται σήμερα ο κ. Τσίπρας ότι οι πολιτικές του επιδιώξεις στο νέο πολιτικό σκηνικό δεν ευνοούνται από την παρουσία και το ύφος του Πολάκη.

Το θέμα είναι ότι δεν αρκεί – αν υποθέσουμε ότι είναι εφικτή – η φίμωση του τσαμπουκά πρώην υπουργού. Ο κ. Τσίπρας είναι αυτός που πρώτος πρέπει να δώσει το παράδειγμα, αν θέλει πράγματι να πείσει ότι σκοπεύει να κάνει μία αξιόπιστη, εποικοδομητική και εν τέλει αποτελεσματική αντιπολίτευση.

Ειδάλλως, απλώς θα χειροκροτείται από τους ακολούθους του στο Κοινοβούλιο, ενώ θα περιφρονείται ολοένα και περισσότερο από τους πολίτες έξω από αυτό.

Άγγελος Κωβαίος, Reporter

Απαλλαγή από την πολιτική μιζέρια

spasmenos dromos

Το να είσαι 4,5 χρόνια κυβέρνηση, να έχεις επιβάλει στη χώρα ένα τρίτο –αχρείαστο– μνημόνιο που γονάτισε κάθε πολίτη και πετσόκοψε τις δαπάνες δημοσίων επενδύσεων και συντήρησης υποδομών, και ένα μήνα μετά την ήττα σου στις εκλογές να επιρρίπτεις ευθύνες στη νέα κυβέρνηση για χρονίζοντα προβλήματα, όπως π.χ. το λιμάνι της Σαμοθράκης, δείχνει μεγάλο θράσος.

Κυρίως, δείχνει ότι κάνεις αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση. Για να δίνεις γραμμή στις εφημερίδες σου ότι «Η κυβέρνηση προσάραξε στη Σαμοθράκη».

Aπό την άλλη πλευρά, το να είσαι 4,5 χρόνια αντιπολίτευση καταγγέλλοντας καθημερινά την κυβέρνηση για τις κακές οικονομικές της επιδόσεις και την αναξιοπιστία της και σε λιγότερο από ένα μήνα από τότε που κέρδισες τις εκλογές να διαπιστώνεις ότι –τελικά– και στις διεθνείς αγορές μπορείς να βγεις και ο προϋπολογισμός του τρέχοντος έτους θα πιάσει τους στόχους του, κάνει φανερό ότι είχες κινδυνολογήσει ασύστολα, ότι είχες υπερβάλει στον αντιπολιτευτικό σου οίστρο.

Ετσι είναι τα πράγματα στην ελληνική πολιτική σκηνή. Μαύρο ή άσπρο. Οι μεν τα έκαναν όλα στραβά, οι δε τα έκαναν όλα τέλεια. Μια αντιπαράθεση που, είναι αλήθεια, εκτροχιάστηκε από τη διχαστική ρητορική του κ. Τσίπρα περί γερμανοτσολιάδων, προδοτών και μερκελιστών και το διαβόητο επαναλαμβανόμενο «ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν».

Ολα αυτά, όμως, ανήκουν στο επώδυνο παρελθόν, μαζί με τα μνημόνια. Τη θέση του μαύρου προβάτου της Ε.Ε. έχουν πάρει η Bρετανία και η Ιταλία, ενώ η Ελλάδα επιστρέφει βήμα βήμα στην κανονικότητα, δημιουργώντας θετικές προσδοκίες διεθνώς. Είναι αναγκαίο στη νέα αυτή συγκυρία οι μονομάχοι της εξουσίας να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Να απαλλαγούν από την πολιτική μιζέρια «ο θάνατός σου η ζωή μου».

Να αναζητήσουν ένα μίνιμουμ συναίνεσης για τη χάραξη μιας εθνικής στρατηγικής πάνω σε προτεραιότητες όπου όλοι συμφωνούν, π.χ. στη μάχη για τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων ή στην ανάγκη προσέλκυσης επενδύσεων. Η χώρα έχει πολύ δρόμο να κάνει για να καλύψει τη διαφορά που μας χωρίζει από την Ευρώπη.

Το να γκρεμίζουν οι μεν ό,τι έφτιαξαν οι δε μόνο πίσω μας πάει. Ας ξεφύγουμε επιτέλους από την εθνική κατάρα.

kathimer

Φτάνει πια, αρκετά με τον διαλυτικό «πολακισμό». Ναι, αυτή δεν είναι η Αριστερά

polakis
Το σόου Πολάκη και η συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ, η εκτόξευση λάσπης και η λογική του «καθαρού» Νίκου Ξανθόπουλου, του παιδιού του λαού που χτυπιέται από τα συμφέροντα δεν ταιριάζει στην Ελλάδα. Ή μήπως τελικά δεν υπάρχει σωτηρία;

Βασικός πυλώνας της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης, του δικαιϊκού συστήματος που εφαρμόζει και η χώρα μας είναι ότι κανείς δεν είναι ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Και στις περιπτώσεις των πολιτικών ισχύει το ίδιο. Συλλήβδην λαμόγια, παράνομοι, άθλιοι, συκοφάντες ή ό,τι άλλο, δεν μπορούν να στέκονται σε μια σύγχρονη χώρα.

Ο κατηγορούμενος, είτε στο δικαστήριο, είτε όταν ελέγχεται κοινοβουλευτικά, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να υπερασπίζεται τον εαυτό του και να λέει αυτά που πιστεύει ότι θα τον αθωώσουν.

Όμως, αυτό το παραληρηματικό σόου του Παύλου Πολάκη από το βήμα της Βουλής, η επί μία σχεδόν ώρα ομιλία του, αποδεικνύει γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την κυβέρνηση. Γιατί η Αριστερά, που κατάφερε να ανέλθει στην εξουσία έπειτα από δεκαετίες, παρέδωσε την εξουσία σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Απέδειξε γιατί είναι στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Όχι γιατί την «έφαγαν» τα μνημόνια ή γιατί πλήρωσε τη συμφωνία των Πρεσπών.

Αλλά γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας καλλιέργησαν, ανέχθηκαν, ενίσχυσαν και τελικά έβαλαν στο DNA της Αριστεράς τον «πολακισμό».

Αυτό το μείγμα του ψευτοκουτσαβακισμού, της αήθειας και ταυτόχρονα της δήθεν λαϊκής καταγωγής που λέει ότι «εμείς είμαστε καθαροί, όλοι οι υπόλοιποι είστε βρόμικοι», είναι το μείγμα με το οποίο κυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ επί τέσσερα χρόνια.

Ναι, αυτή δεν είναι η Αριστερά που χιλιάδες Ελληνες υπηρέτησαν και συνεχίζουν να υπηρετούν από το δικό τους μετερίζι.

Ναι, δεν είναι Αριστερά ο Πολάκης να λέει ότι τα δικά του παιδιά είναι περήφανα γι’ αυτόν, αλλά δεν ξέρει αν τα παιδιά των άλλων βουλευτών είναι περήφανα για τους πατέρες και τις μητέρες τους.

Όταν γίνεσαι κατήγορος των πάντων με ένα βουνό από ντοσιέ με χαρτιά, φακέλους... στοιχεία και άλλες ανοησίες, αυτό δεν είναι Αριστερά.

Κι όταν δικαιολογείς τα πάντα με τη λογική «είστε λαμόγια συλλήβδην κι εγώ ήρθα για να καθαρίσω την Ελλάδα αλλά θέλετε να με φιμώσετε», αυτό δεν είναι Αριστερά.

Και δεν είναι Αριστερά να κατηγορείς το νόμο περί ευθύνης υπουργών και τώρα να τον επικαλείσαι.

Αν υπάρχουν σκάνδαλα, αν υπάρχουν παράνομες χρηματοδοτήσεις, κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, ύποπτες συναλλαγές, να πάνε τα πάντα στη Δικαιοσύνη.

Αλλά να πάνε όλα, όχι μόνον αυτά που θέλει ο Πολάκης και η παρέα του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί όταν π.χ. καταγγέλλει ύποπτες διαφημιστικές δαπάνες σε εφημερίδες και sites, να το κάνει και για όλους. Τι έχει να πει ο κ. Πολάκης για τα 4,5 χρόνια ΣΥΡΙΖΑ και για τα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που δόθηκαν στο «σύστημα» που είχε στηθεί πέριξ του Μαξίμου;

Θέλει ονόματα; Θέλει διευθύνσεις; Μπορεί να τα βρει, ας ρωτήσει όλους όσοι ήταν στο Μέγαρο Μαξίμου αυτά τα χρόνια και μοίραζαν το δημόσιο χρήμα.

Αν είναι παράνομα όλα αυτά θα τα αναζητήσουν οι δικαστές, είναι η δουλειά τους. Δεν είναι η δουλειά του Πολάκη να εκτοξεύει λάσπη στον ανεμιστήρα, με αυτό το ύφος του πότε μάγκα, πότε Νίκου Ξανθόπουλου, που ως παιδί του λαού τον χτυπούν τα μεγάλα συμφέροντα.

Το αν είναι πολύ ψηλά ο Πολάκης και δεν τον βλέπουν οι άλλοι, μπράβο του. Η λάσπη που ρίχνει, όμως, επιστρέφει και σ’ αυτόν.

Φτάνει πια με αυτόν τον πολιτικό μεσαίωνα, μ’ αυτήν την αθλιότητα που χρωματίστηκε ο δημόσιος πολιτικός βίος τα προηγούμενα χρόνια.

Δεν θα ξεχάσουμε τον Πολάκη που έλεγε ότι πρέπει να μπουν κάποιοι φυλακή για να κερδίσουμε τις εκλογές. Ούτε όταν επιτέθηκε στον Κυμπουρόπουλο, όταν ειρωνεύτηκε τους νεκρούς στο Μάτι ή όταν έβγαλε στα μανταλάκια τους δικαστές γιατί δεν του έκαναν τη δουλειά που ήθελε.

Ας γυρίσουμε σελίδα, ας τσακίσουμε τους κάθε είδους «-ισμούς». Και τον «Πολακισμό», και τον «ψευτοκουτσαβακισμό» και τον «κανιβαλισμό».

Ελπίζαμε ότι θα έκανε η Αριστερά την αρχή από το 2015.

Δυστυχώς, αυτό που έκανε ήταν να διχάσει τον κόσμο. Με τον Πολάκη μπροστάρη σ’ αυτήν την οπισθοχώρηση.

Η παρουσία και τα χειροκροτήματα του Αλέξη Τσίπρα και η απόφαση για άτακτη υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ από τη Βουλή είναι η καλύτερη απάντηση γιατί ηττήθηκαν στις κάλπες.

Το ερώτημα είναι αν αυτές οι συμπεριφορές, από όλα τα κόμματα, έχουν ηττηθεί και μέσα στην κοινωνία.

Μάλλον δύσκολο... Η Ελλάδα έτσι πορεύεται, έτσι καταστρέφεται.

Κανέλης Βασίλης