Κυρ11192017

Τελευταία ΕνημέρωσηΣαβ, 18 Νοε 2017 9pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Οι εκλογές στην Κεντροαριστερά καθορίζουν το αυριανό πολιτικό σκηνικό

eklogiko tmima psifoeltio

Με το βλέμμα στραμμένο στις εκλογές της κεντροαριστεράς -του σημερινού πρώτου και του δεύτερου γύρου την επόμενη Κυριακή- είναι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Νέα Δημοκρατία, καθώς από το πρόσωπο που θα εκλεγεί στην ηγεσία του νέου φορέα θα εξαρτηθεί και ως ένα βαθμό η στρατηγική των δυο κομμάτων.

Ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης παρακολούθησαν με τη δέουσα προσοχή και με σαφείς αποστάσεις όσα διαδραματίστηκαν τους τελευταίους μήνες στο χώρο της κεντροαριστεράς, βεβαίως ο καθένας με βάση τη δική του στόχευση για τα μελλούμενα και τις διεργασίες που θεωρεί ότι μπορεί να υπάρξουν.

Εξάλλου, τόσο ο πρόεδρος της κυβερνήσεως και επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ όσο και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσδοκούν πολιτικά οφέλη από τη συγκεκριμένη διαδικασία, καθώς ανάλογα το πρόσωπο που θα εκλεγεί στην ηγεσία του νέου φορέα της κεντροαριστεράς, εκτιμούν ότι θα υπάρξουν μετατοπίσεις στον πολιτικό χάρτη.

Από το πρόσωπο που θα βρεθεί στο τιμόνι του νέου φορέα που θα δημιουργηθεί μετά τις εκλογές, όπως έχει συμφωνηθεί, θα εξαρτηθεί όμως και η πορεία της κεντροαριστεράς και το πώς θα τοποθετηθεί έναντι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ. Και αυτό διότι γίνεται μεγάλη συζήτηση για τις μελλοντικές συμμαχίες και συνεργασίες και κυρίως τις μετεκλογικές, ειδικά σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας και σχηματισμού ευρύτερης κυβέρνησης.

Εξάλλου, ήδη από το Μέγαρο Μαξίμου συζητούν το θέμα να επαναφέρουν το θέμα της απλής αναλογικής με στόχο, εάν η νέα ηγεσία της κεντροαριστεράς αλλάξει άποψη, να ψηφιστεί και να ισχύσει όχι από τις μεθεπόμενες, αλλά από τις επόμενες εκλογές.

Από την άλλη πλευρά η ηγεσία της ΝΔ προσδοκά να προκύψει από τις εκλογές της κεντροαριστεράς, ένα πρόσωπο στην ηγεσία της με το οποίο θα μπορεί να υπάρξει καλύτερη επικοινωνία και πολιτική συνεννόηση σε κάποια βασικά θέματα. Παράλληλα, ενδόμυχα ελπίζουν ότι ίσως προκύψουν και φυγόκεντρες μεταρρυθμιστικών και εκσυγχρονιστικών δυνάμεων για να συμπορευθούν με την αξιωματική αντιπολίτευση.

Αναμφίβολα, και αυτό το αποδέχονται σε Μέγαρο Μαξίμου και Πειραιώς, τις μελλοντικές διεργασίες στο πολιτικό σύστημα θα προσδιορίσει, εκτός από το πρόσωπο που θα ηγηθεί και ο προσανατολισμός του νέου φορέα που θα ιδρυθεί μετά την εκλογή αρχηγού.

Και τα ερωτήματα που τίθενται είναι:

α) εάν ο νέος φορέας θα συνεργαστεί με τη ΝΔ για να σχηματισθεί κυβέρνηση στην περίπτωση που δεν υπάρξει αυτοδυναμία;

β) σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας και βεβαίως νίκης της ΝΔ θα συμφωνήσει να γίνει πρωθυπουργός ο Κυρ. Μητσοτάκης;

γ) πως θα τοποθετηθεί έναντι της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ να γίνουν εκλογές με απλή αναλογική.

Πολλά θα εξαρτηθούν και από την δυναμική που θα αναπτύξει ο νέος φορέας της κεντροαριστεράς, η ηγεσία και τα μέλη της οποίας θα πρέπει να αποφασίσουν εάν θα επαναληφθεί η συγκυβέρνηση με την ΝΔ ή εάν θα μπει στη διαδικασία να ψηφίσει απλή αναλογική για να ισχύσει στις επόμενες εκλογές.

Ήδη, όπως είχε αποκαλύψει και το Βήμα της Κυριακής πρόσφατα, το σχέδιο υπάρχει στο Μέγαρο Μαξίμου και οι σχετικές εισηγήσεις έχουν γίνει στον Πρωθυπουργό, ενώ πριν λίγες ημέρες και ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης, είπε ότι εάν αλλάξει άποψη η ηγεσία της κεντροαριστεράς, «εδώ είμαστε».

Ο Πρωθυπουργός κατανοεί ότι πρέπει να υπάρξει το επόμενο διάστημα μια λογική σύγκλισης και πολιτικής επικοινωνίας με την κεντροαριστερά, αλλά αυτό θα εξαρτηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από το πρόσωπο που εκλεγεί.

Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος της ΝΔ ευελπιστεί να φέρει κοντά του και άλλα πρόσωπα από το χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς, και θα κινηθεί αναλόγως μετά τις εκλογές, καθώς ήδη έχει αρκετά πρόσωπα από αυτόν τον χώρο στο ευρύτερο περιβάλλον του και σε εξωθεσμικά όργανα που έχει δημιουργήσει στο κόμμα.

Ως εκ τούτου η διαδικασία των δυο εκλογικών γύρων στην κεντροαριστερά καθίσταται άκρως ενδιαφέρουσα για το πολιτικό σύστημα. Πάνω απ’ όλα όμως το κρίσιμο στοιχείο είναι με ποιον τρόπο η κεντροαριστερά θα γίνει πιο δυνατή για να μπορέσει να ανασυνταχθεί και να αναγεννηθεί.

Εξάλλου όλοι συγκλίνουν στην ανάγκη αυτονομίας του νέου φορέα έναντι της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ και μένει αυτό να το σεβαστούν και να το υπηρετήσουν την επόμενη ημέρα.

του Άρη Ραβανού

Η απειλή του αναρχοφασισμού

anarxofasimos

Η​​ ανομία είναι σαν επιδημία. Περνάει από το ένα σώμα στο άλλο ώσπου να μην υπάρχει πλέον σώμα υγιές για να το αλώσει.

Ο αναρχοφασισμός δεν είναι πολιτικό φαινόμενο. Είναι η ψυχική παρόρμηση της αυθαιρεσίας που βρίσκει ζωτικό χώρο στο πλαίσιο της αγέλης, αυτήν που ο προοδευτικός λυρισμός βάφτισε «συλλογικότητα».

Η ξυρισμένη βοϊδοκεφαλή του χρυσαυγίτη που χτυπάει το Αφγανάκι κουβαλάει την ίδια σαβούρα με την αξύριστη τοιαύτη του μέλους του «Ρουβίκωνα» που απειλεί και εκβιάζει τον χειρουργό στον «Ευαγγελισμό» κ.α..

Και η μεν και η δε δοκιμάζονται από τη βάσανο της αυθαιρεσίας. Νόμος και για τη μεν και για τη δε είναι το «έτσι γουστάρω». Και «γουστάρουν» όλο και περισσότερα, αφού απέναντί τους έχουν μια κοινωνία φοβισμένη κι ένα κράτος που γυρνάει από την άλλη, όπως ο αστυνομικός στον παραβάτη «για να μην μπλέξει με χαρτούρες».

Στο σημείο αυτό η απειλή του αναρχοφασισμού γίνεται πολιτικό πρόβλημα. Υποκρισία σίγουρα εκ μέρους του κ. Τσίπρα, που απέφυγε τη συζήτηση καταφεύγοντας στη ρητορική του αμφιθεάτρου.

Το ζήτημα είναι αν αυτή η υποκρισία υποκρύπτει αμέλεια ή δόλο. Ισως το ερώτημα να είναι ρητορικό όταν απευθύνεται σε ανθρώπους που αμφιβάλλω αν ξέρουν ότι o Ιούλιος Καίσαρ πέρασε τον Ρουβίκωνα για να καταλύσει τη δημοκρατία στη Ρώμη.

Εκτός κι αν το ξέρουν!!.

T. Θεοδωροπουλος

Ο .... «φιλοαμερικανός» κ. Τσίπρας.

tsipras trump ypodoxi

Ο Αλέξης Τσίπρας για τις ΗΠΑ και τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις:

«Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις βρίσκονται ίσως σήμερα στο καλύτερο επίπεδο που έχουν υπάρξει μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο» (...) «Οι ΗΠΑ είναι μια εξαιρετικά σημαντική δύναμη και οι δυνατότητές τους να παρέμβουν για το καλό είναι εξαιρετικά σημαντικές» (...) «Στη Σούδα πιστεύω ότι ήδη γίνεται μια πολύ σημαντική δουλειά εκεί, η οποία μπορεί και πρέπει να αναβαθμιστεί».

Ο Αλέξης Τσίπρας για τον Ντόναλντ Τραμπ:

«Η προσέγγισή του στα πράγματα μπορεί να μοιάζει διαβολική, αλλά είναι για το καλό» (...) «Η συνάντηση που είχα μαζί του ήταν εξαιρετικά γόνιμη, δεν αισθάνθηκα ούτε μία στιγμή ότι απειλούμαι» (...) «Η αξία της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας γεννήθηκε στην Ελλάδα και είναι μια ουσιαστική αξία που διατρέχει την αμερικανική κουλτούρα και την αμερικανική παράδοση. Αυτών των αξιών συνεχιστής είναι ο σημερινός πρόεδρος».

Τα παραπάνω αποτελούν αποσπάσματα από το υμνολόγιο του πρωθυπουργού για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον πρόεδρό τους κατά την προχθεσινή κοινή συνέντευξή τους στον κήπο του Λευκού Οίκου.

Κανονικά δεν υπάρχει πρόβλημα και είναι αρκετά λογικό ο ηγέτης μιας μικρής χώρας, όπως η Ελλάδα, που αισθάνεται να απειλείται από τον μεγαλύτερο γείτονά της, αλλά και από τις εξελίξεις στον ευρύτερο χώρο, να αποζητά και να ελπίζει στην προστασία της μεγάλης υπερδύναμης, με την οποία συνδέεται μάλιστα με συμμαχία.

Το θέμα είναι ότι ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός της μικρής χώρας ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας, έκτισε πολιτική καριέρα πάνω στον αντιαμερικανισμό (μεταξύ άλλων), ηγείται ενός κόμματος που ήλθε στην εξουσία και συνεχίζει να υποστηρίζει ότι εκπροσωπεί τη ριζοσπαστική αριστερά και μέχρι τις προάλλες καταριόταν τη Δύση, τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και «έφτυνε τον κόρφο του» για να ξορκίσει την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία της χώρας του. Του Ντόναλντ Τραμπ, που παραμένει πιστός κατά την άσκηση των καθηκόντων του σε όσα επαγγελλόταν κατά την προεκλογική εκστρατεία του.

Με λίγα λόγια, ο Αλέξης Τσίπρας απέδειξε για άλλη μία φορά περίτρανα ότι διαθέτει ένα τεράστιο ταλέντο στις «κωλοτούμπες» όλων των βαθμών δυσκολίας όταν η στιγμή και η περίσταση το απαιτούν. Και όταν χρειάζεται, μπορεί επίσης με ιδιαίτερη ευκολία και δίχως δεύτερη σκέψη να κάνει το «έξτρα», όπως η αγιογράφηση του Ντόναλντ Τραμπ.

Ταυτόχρονα όμως –και αυτό είναι το πολύ ουσιαστικό– έβαλε ταφόπλακα στον αντιαμερικανισμό που χαρακτήριζε επί πολλές δεκαετίες το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα και αποτελούσε βάση εκκίνησης της Αριστεράς όλων των αποχρώσεων. Οι αμήχανες ανοησίες που ξεστομίζουν από προχθές στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καμία σημασία.

Στην Ουάσιγκτον, ο Αλ. Τσίπρας έδειξε πανηγυρικά ότι έχει αφήσει την αριστερή του προέλευση, ιστορία και ρητορική πίσω του. Μόνη πια επιδίωξή του είναι η διατήρηση της εξουσίας χωρίς αριστερό πολιτικό πρόσημο και με πρακτικές πελατειακού παλαιοκομματισμού.

Αγ. Στάγκος

Φίλοι και εχθροί ;

lagard tsakalotos

«Η αλλαγή στάσης του ΔΝΤ απέναντι στην κυβέρνηση είναι εμφανής. Πλέον έπαψαν να απαιτούν το παραμικρό. Φυσικά. Αυτή τη στιγμή προέχει η πλήρης σύμπνοια»...

Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία πως η κυβέρνηση Συριζα- ΑΝΕΛ είναι η αγαπημένη των δανειστών. Δέχθηκε όλες τις απαιτήσεις τους ασυζητητί και...
μέσα σε 2 χρόνια έκανε όλες τις υποχωρήσεις που της ζητήθηκαν, από το υπερταμείο και την υπερφορολόγηση, μέχρι τα τεράστια πλεονάσματα μετά το τέλος του προγράμματος.

Με τη μέθοδο αυτή οι δανειστές εξασφάλισαν τα λεφτά τους και από κει και πέρα δεν τους ενδιαφέρει καθόλου εάν βούλιαξε στη φτώχια η μεσαία τάξη, εάν διαλύεται το σύστημα υγείας, εάν η παιδεία παραπαίει, εάν η Αθήνα έχει καταστραφεί από το παραεμπόριο, την εγκληματικότητα και την ανεξέλεγκτη πια είσοδο απελπισμένων μεταναστών, από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Εφόσον η κυβέρνηση υπέγραψε τη μείωση των συντάξεων από το 19 και την νέα αύξηση των φόρων και επίσης εφόσον βγάζει τα πλεονάσματα που είναι υποχρεωτικά και αυτόματα ρυθμίζονται ούτως ή άλλως, τότε δίνουν αξιολογήσεις σε πέντε λεπτά. Όλα είναι σχεδόν κανονισμένα.

Επιπλέον, οι διεθνείς εξελίξεις επιβάλουν το τέλος των αυστηρών επιτηρήσεων και την πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα, ώστε να συρθεί πρώτα σχεδόν αιχμάλωτη και εν συνεχεία να αποτελέσει παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή, όπου οι θρησκευτικές και εθνοτικές αντιθέσεις έχουν γονατίσει την Τουρκία και την έχουν καταστήσει σοβαρό πρόβλημα για τα αμερικανικά συμφέροντα.

Η αλλαγή στάσης του ΔΝΤ απέναντι στην κυβέρνηση είναι εμφανής. Πλέον έπαψαν να απαιτούν το παραμικρό. Φυσικά. Αυτή τη στιγμή προέχει η πλήρης σύμπνοια, η διασφάλιση της εσωτερικής ηρεμίας στην Ελλάδα. Μια γονατισμένη Ελλάδα, με έντονη κοινωνική κρίση, πώς θα μπορούσε στην παρούσα φάση να φανεί χρήσιμη;

Όλα λοιπόν φαίνεται να έχουν κανονιστεί. Όλα; Όχι ακριβώς. Υπάρχουν ακόμα εκεί έξω αυτοί οι κακομοιριασμένοι πολίτες, που έχουν πολύ εκνευριστεί. Και δεν αντιλαμβάνονται εύκολα, ούτε και υπολογίζουν τις αξιολογήσεις και την δήθεν έξοδο από τα μνημόνια, που τους εισάγει σε μια μόνιμη επιτήρηση φτώχιας.

Υπάρχουν οι δικαστές που βάζουν συνεχώς φιτίλια και σπρώχνουν όλους τους άλλους να σκορπάνε προσφυγές και να ενοχλούν την κυβέρνηση και τους δανειστές. Υπάρχει ο επιχειρηματικός ανταγωνισμός ανάμεσα στους φίλους και τους εχθρούς της κυβέρνησης. Υπάρχουν πολλά. Και φυσικά, παρά το γεγονός πως το κοινοβούλιο λειτουργεί τυπικά, εν τούτοις η κυβέρνηση εξακολουθεί στην Ελλάδα να προκύπτει από εκλογές και να στηρίζεται από βουλευτές.

Οπότε, υπάρχει κι αυτό. Οι εκλογές. Αυτό είναι μια άλλη παράμετρος, η οποία δεν σχετίζεται και τόσο με τους μακροοικονομικά μεγέθη, ούτε με τις δήθεν αξιολογήσεις. Η εκλογική συμπεριφορά, ειδικώς στην Ελλάδα, καθορίζεται αποκλειστικά από την διάθεση τιμωρίας που πάντα διακατέχει το εκλογικό σώμα, το οποίο συνήθως έχει εξαπατηθεί. Ειδικά μάλιστα εάν δεν περιμένει απολύτως τίποτα και έχει προεξοφλήσει την μείωση των εισοδημάτων του.

Δεν υπέγραψε η κυβέρνηση την κατάργηση της προσωπικής διαφοράς στις συντάξεις και τη μείωση του αφορολόγητου; Την υπέγραψε. Άρα, γιατί να λάβει την ψήφο μου; Αυτό είναι το αμείλικτο ερώτημα.

Η κυβέρνηση λοιπόν δεν πρέπει να τρέφει αυταπάτες. Όσες αξιολογήσεις και να λάβει, όσο και να την αγαπάνε οι δανειστές, θα υποχρεωθεί σε βαριά εκλογική ήττα.

Εξάλλου, μπορεί οι δανειστές να την αγαπάνε, αλλά δεν τρομάζουν κιόλας με την αντιπολίτευση.Οι συμφωνίες έγιναν, η αριστερά μπήκε κι αυτή στο κόλπο των μνημονίων και επομένως, από δω και πέρα έχουν δέσει τον γάϊδάρό τους.

Αυτό οι ψηφοφόροι το γνωρίζουν και επομένως θα κινηθούν ελεύθερα προς τα εκεί που τους αρέσει. Προς την εκδίκηση...

Απόστολος Διαμαντής

Δημιουργήσαμε μια Κοινωνία δύο ταχυτήτων: Μια άδικη και επικίνδυνη εξέλιξη

polires

Στο εβδομαδιαίο δελτίο για την Ελληνική Οικονομία που δημοσιεύει ο ΣΕΒ και στο τεύχος με ημερομηνία 12/10/2017 παρουσιάζονται στη σελ.3 τα στοιχεία της ετήσιας μεταβολής των καθαρών μηνιαίων αποδοχών των μισθωτών σε στήλες για το Σύνολο, τον Δημόσιο Τομέα και τον ιδιωτικό Τομέα.

Τα στοιχεία του πίνακα παρακολουθούν το διάστημα από το τελευταίο τρίμηνο του 2013 μέχρι και το δεύτερο τρίμηνο του 2017.

Μια μικρή επεξεργασία, με απλά μαθηματικά, των στοιχείων από το δελτίο του ΣΕΒ, καταλήγει στον παρακάτω πίνακα.

Σημ. Η μελέτη αναφέρει ότι όλες οι αποδοχές έχουν αποπληθωριστεί με τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή.

Έχω κρατήσει ως σημεία αναφοράς, για λόγους ομοιογένειας των υπολογισμών, τα αντίστοιχα δεύτερα τρίμηνα κάθε έτους από το 2013 έως το 2017. 

Τι δείχνει ο πίνακας;

Αν ένας μισθωτός στο Δημόσιο και τον Ιδιωτικό Τομέα ξεκινούσαν και οι δύο με 100 μονάδες αποδοχές το Β τρίμηνο του 2013, στο τέλος της περιόδου παρατήρησης που είναι το Β τρίμηνο του 2017, δηλαδή 4 χρόνια μετά, οι αποδοχές του πρώτου είναι 108,4 και του δεύτερου 102,3. Για το ίδιο διάστημα της 4ετίας, ο μέσος ετήσιος ρυθμός μεταβολής των αποδοχών για τον μισθωτό του Δημόσιου είναι 2,04% ενώ του ιδιωτικού 0,56% ή αλλιώς η σωρευτική μεταβολή της 4ετίας για τον μισθωτό του Δημόσιου είναι 8,41% και του Ιδιωτικού 2,28%.

Με άλλα λόγια, στην 4ετία αυτή της κρίσης της Οικονομίας και της Κοινωνίας ο ρυθμός αύξησης των αποπληθωρισμένων αποδοχών στο Δημόσιο είναι σχεδόν 4-πλάσιος από τον αντίστοιχο στον Ιδιωτικό Τομέα.Και βέβαια τα στοιχεία αυτά συλλέγονται από την μελέτη των αποδοχών, δηλαδή από όσους διαθέτουν αποδοχές. Επομένως δεν συμπεριλαμβάνουν όσους έχουν μείνει άνεργοι μέσα στην περίοδο αυτή, που προέρχονται όλοι από τον Ιδιωτικό Τομέα.

Σε άλλο σημείο του Δελτίου αναφέρεται ότι οι μέσες μηνιαίες αποδοχές στο Δημόσιο είναι 1.075€ ενώ στον Ιδιωτικό Τομέα είναι 777€, διαφορά 38%. Και τέλος ότι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι είναι 806,2 χιλιάδες και οι Ιδιωτικοί 1.588,5 χιλιάδες, δηλαδή οι Δημόσιοι Υπάλληλοι είναι το 34% των μισθωτών στη χώρα ή αλλιώς για κάθε δύο υπαλλήλους στον Ιδιωτικό Τομέα αντιστοιχεί ένας Υπάλληλος στον Δημόσιο Τομέα.

Αυτό το άρθρο θα μπορούσε να σταματήσει εδώ και με την παράθεση των πρωτογενών και των επεξεργασμένων στοιχείων της μελέτης του ΣΕΒ, ο καθένας να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Θα κάνω λοιπόν αυτό ακριβώς, θα βγάλω και εγώ τα δικά μου, απλά θα τα μοιραστώ μαζί σας.

Συμπέρασμα 1ο. Στα χρόνια της βαθιάς κρίσης στη χώρα, το καταχρεωμένο κράτος – υπό όλες τις Κυβερνήσεις – εξασφάλισε για τους Δημόσιους Υπαλλήλους πραγματικές αυξήσεις 4ετίας 8,4% όταν το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε στην περίοδο 2013 – 2016 κατά σχεδόν 19%. Παρά λοιπόν την κρίση, καμία σχέση με την πραγματική ανάπτυξη της χώρας δεν έχουν οι αμοιβές στο Δημόσιο.

Συμπέρασμα 2ο. Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι εξακολουθούν να είναι συντριπτικά καλύτερα αμειβόμενοι από τους Ιδιωτικούς (σε μέσους όρους κατά 38%). Αν στο ποσοστό θα μπορούσε να προστεθεί η ποσοτικοποίηση ως οιωνεί αποδοχών της ασφάλειας της εργασίας, της σίγουρης βαθμολογικής εξέλιξης, της πρακτικής εφαρμογής των δικαιωμάτων των εργαζομένων (όπως η απεργία, οι άδειες μετά πλήρων αποδοχών, οι εκπαιδευτικές άδειες και άλλα πολλά πλεονεκτήματα), η ουσιαστική απόσταση αποδοχών μεταξύ Δημοσίων και Ιδιωτικών Υπαλλήλων είναι με μια λέξη κολοσσιαία.

Συμπέρασμα 3ο. Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι στην Ελλάδα το όνειρο του Δημοσίου και πραγματική βάση έχει αλλά και καλά κρατεί! Χωρίς να έχω τα αντίστοιχα στοιχεία, είμαι απολύτως βέβαιος ότι στη διάρκεια της κρίσης οι διαφορές διευρύνθηκαν σημαντικά υπέρ του Δημοσίου.

Συμπέρασμα 4ο. Θεωρητικά θα έπρεπε να είχαμε την καλύτερη Δημόσια Διοίκηση στον κόσμο όλο με την αντιστοιχία Ιδιωτικών προς Δημοσίους Υπαλλήλους και το γεγονός ότι οι τελευταίοι αμείβονται υψηλότερα κατά 38% και χωρίς να απειλείται η δουλειά τους. Η μεταφορά αυτής της θεωρητικής προσέγγισης στην πράξη μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλεί!

Συμπέρασμα 5ο. Ό,τι έχει ονομαστεί ψευδώς «μεταρρύθμιση» τα τελευταία χρόνια και κυρίως η φορολογική αφαίμαξη εισοδημάτων και περιουσιών της μεσαίας τάξης του Ιδιωτικού τομέα, έγινε για να συντηρείται ένα αδηφάγο κράτος που καμία πραγματική βούληση δεν έχει να μεταρρυθμιστεί.

Και δυστυχώς, στην παγίδα των εραστών του μεγάλου κράτους – όλες τις Κυβερνήσεις αφορά αυτό επαναλαμβάνω – έπεσαν και οι πιστωτές της χώρας που δέχθηκαν δημοσιονομικές προσαρμογές από την αύξηση των φορολογίας και όχι ένα ισορροπημένο μίγμα αύξησης εσόδων και περιορισμού των δαπανών του Κράτους.

Είμαι εναντίον των κοινωνικών αυτοματισμών, δεν συμφωνώ με αυτό τον υποβόσκοντα πόλεμο μεταξύ εργαζομένων στο Δημόσιο και τον Ιδιωτικό Τομέα που έχει κατατάξει τους πολίτες σε νέες κατηγορίες πατρικίων και πληβείων, δεν βάζω όλους τους Δημόσιους Υπαλλήλους στο ίδιο τσουβάλι.

Όσο όμως και να θέλω, δεν μπορώ να κρύψω την απογοήτευσή μου από το γεγονός ότι η Κοινωνία μας κατρακυλάει με ταχύτητα σε ένα επικίνδυνο σχίσμα. Από τη μια η συνεχώς αυξανόμενη ομάδα των νεόπτωχων του ιδιωτικού τομέα που εξοντώνονται από τα χωρίς αντίκρισμα φορολογικά και ασφαλιστικά βάρη και από την άλλη όσοι διαθέτουν και αξιοποιούν τη δύναμή τους και εκμεταλλεύονται ένα πελατειακό και άδικο Κράτος για να παραμείνουν αλώβητοι ή έστω ελαφρά τραυματισμένοι.

Και επειδή πολλές εξελίξεις θα συμβούν στην πολιτική σκηνή της χώρας στο επόμενο διάστημα, ας έχουμε οι πολίτες στο μυαλό μας τα λόγια του Albert Einstein : «Ο κόσμος που δημιουργήσαμε είναι ένα προϊόν της σκέψης μας. Δεν μπορεί να αλλάξει αν δεν αλλάξουμε τη σκέψη μας».

market news