Παρ10192018

Τελευταία ΕνημέρωσηΠαρ, 19 Οκτ 2018 2am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Τι σηματοδοτεί η παραίτηση του Ν. Κοτζιά

kotz tsipr

Η παραίτηση Κοτζιά γίνεται σε μία πολύ κρίσιμη στιγμή για τα εθνικά θέματα.

Η Συμφωνία των Πρεσπών με τη FYROM έχει αρχίσει να «μπάζει νερά», η Τουρκία κινείται δυναμικά/επιθετικά στην Ανατολική Μεσόγειο, οι σχετικές με την ενέργεια διεργασίες μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου εντείνονται, οι διαβουλεύσεις με την τελευταία για την (τμηματική) οριοθέτηση ΑΟΖ έχουν φουντώσει, οι ελληνορωσικές σχέσεις παραμένουν παγωμένες, οι διαπραγματεύσεις με την Αλβανία είχαν περίπου καταλήξει σε συμφωνία (η οποία δεν ολοκληρώθηκε λόγω των αντιδράσεων για τη συμφωνία με τη FYROM), ο στρατηγικός διάλογος Ελλάδας-ΗΠΑ είναι έτοιμος να ξεκινήσει, ενώ βρίσκονται στα σκαριά ανακατατάξεις στα Βαλκάνια.

Ως προς τη συμφωνία με την πΓΔΜ, η κυβερνητική πολιτική δεν πρόκειται να διαφοροποιηθεί. Ο πρωθυπουργός θεωρεί τις Πρέσπες πολιτική του παρακαταθήκη, ενώ έχει αναλάβει και σχετικές δεσμεύσεις προς συγκεκριμένους εταίρους μας ότι θα κυρώσει η παρούσα βουλή τη συμφωνία, προσβλέποντας σε ανταλλάγματα σε άλλα πεδία, ακόμη και της οικονομίας.

Ενδιαφέρον θα έχει αν ο κύριος Κοτζιάς στο μέλλον λάβει αποστάσεις από κάποιες αποφάσεις ή βρει αδυναμίες επί παραδείγματι στα πορίσματα της μεικτής επιτροπής για τα σχολικά βιβλία ή αργότερα για τα εμπορικά σήματα.

Ομοίως, με τις ΗΠΑ, ο πρώην πλέον υπουργός εξωτερικών είχε αναπτύξει στενές σχέσεις με το περιβάλλον Τραμπ αλλά και τη γραφειοκρατία της Ουάσιγκτον. Όμως, η στροφή προς τις ΗΠΑ ήταν μία κυβερνητική πολιτική που είχε την έγκριση του πρωθυπουργού, ο οποίος άλλωστε έχει πολύ καλές επαφές με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Ούτε εδώ αναμένεται κάποια ουσιαστική αλλαγή, αν και ο επικείμενος στρατηγικός διάλογος Ελλάδας-ΗΠΑ απαιτεί σοβαρή επεξεργασία και ολοκληρωμένο σχέδιο από πλευράς μας αντί επιπόλαιων πυροτεχνημάτων, όπως αυτά που «εκτοξεύτηκαν» την περασμένη εβδομάδα από πλευράς του υπουργού άμυνας.

Από την άλλη, από τη στιγμή που στον απόηχο της σύγκρουσης με τη Ρωσία, η Αθήνα θεωρούνταν από ορισμένους ενεργούμενο της Ουάσιγκτον, υπάρχει πλέον το περιθώριο αυτή η εικόνα να ανατραπεί.

Και ένα πεδίο που θα κριθεί κατά πόσον ο κύριος Κοτζιάς είχε υιοθετήσει μία ατζέντα που δεν απηχούσε απαραίτητα τις απόψεις του πρωθυπουργού, μα κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ, είναι οι ολοένα και στενότεροι δεσμοί με το Ισραήλ (η πολιτική του ΥΠΕΞ κρίνονταν ως ιδιαίτερα φιλοϊσραηλινή για τα γούστα της Κουμουνδούρου).

Εδώ, ίσως η πολιτική μας καταστεί πιο ισορροπημένη σε σχέση με το παλαιστιανιακό στοιχείο, αλλά και το Ιράν, αν και αυτό είναι αμφίβολο υπό το πρίσμα των ενδυναμωμένων σχέσεων με τις ΗΠΑ (δεδομένων των σκληρών θέσεων του Λευκού Οίκου).

Σε σχέση με τη Ρωσία, οι προσπάθειες επαναπροσέγγισης θα γίνουν υπό σαφώς ευνοϊκότερες προϋποθέσεις λόγω του ότι η αντιπαράθεση με τη Μόσχα είχε λάβει προσωπικά χαρακτηριστικά, με τον πρώην υπουργό εξωτερικών στο επίκεντρο αυτής. Θα ήταν, πάντως, σώφρων, η επίσκεψη του κυρίου Καμμένου στα τέλη του μήνα να μεταφερθεί ώστε να μην προγηθεί αυτής του πρωθυπουργού.

Από εκεί και πέρα, ο κύριος Κοτζιάς είχε υιοθετήσει το δόγμα της ενεργητικής, πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και ως προς τούτο είχε επιδείξει μία αξιοπρόσεκτη κινητικότητα. Ενδεικτικά, είχε επιχειρήσει –όχι πάντα επιτυχώς- να διαμορφώσει πολυμερή σχήματα, είτε με τους βόρειους/βαλκάνιους γείτονες μας, είτε με σειρά κρατών μέσω της Διάσκεψης για τον θρησκευτικό και πολιτιστικό πλουραλισμό στη Μέση Ανατολή αλλά και του Φόρουμ για τους αρχαίους πολιτισμούς. Λογικά, η εξωτερική πολιτική θα γίνει πιο στατική και συντηρητική σε σχέση με τα τελευταία 3 ½ χρόνια.

Επίσης, η αδιαμφισβήτητη συγκρότηση, το «εκτόπισμα» του κυρίου Κοτζιά και το ταμπεραμέντο του είχαν καταστήσει τη διαμόρφωση και άσκηση της εξωτερικής πολιτικής αξιοσημείωτα προσωποπαγή και αυτοτελή. Ανάμεσα στα πλείστα παραδείγματα, κορυφαίο είναι η πρόσκληση που απηύθυνε ο πρώην ΥΠΕΞ στον Ερντογάν για επίσκεψη στην Ελλάδα εν αγνοία του κυρίου Τσίπρα.

Πλέον, με τον πολυάσχολο πρωθυπουργό (τυπικά;) στο τιμόνι του, παρέχεται η ευκαιρία η λειτουργία του υπουργείου εξωτερικών να καταστεί πιο θεσμική, αν και σύντομα θα διαπιστώσουμε κατά πόσο θα δημιουργηθεί ένα παράλληλος ή συμπληρωματικός μηχανισμός περί την εξωτερική πολιτική εντός του Μεγάρου Μαξίμου.

Εξίσου, η ιδιοσυγκρασία του πρώην υπουργού εξωτερικών και η στοχοποίησή του από την αντιπολίτευση (ήδη αρκετά πριν τη Συμφωνία των Πρεσπών) δεν επέτρεπαν την αναζήτηση ευρύτερων συναινέσεων.

Μπορεί το πολωτικό κλίμα μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης να μην αφήνει πολλά περιθώρια εξεύρεσης κοινών παρονομαστών, ωστόσο, ανοίγει υπό προϋποθέσεις μία πόρτα συνεννόησης, τουλάχιστον με την ελάσσονα αντιπολίτευση. Άλλωστε, ο παράγοντας Καμμένος δεν είναι τόσο κερδισμένος όσο φαίνεται σε πρώτη ανάγνωση από την παραίτηση Κοτζιά, ώστε να επηρεάσει προς τούτο τις εξελίξεις.

Εν τέλει, θα διαπιστώσουμε τις επόμενες εβδομάδες αν η παραίτηση Κοτζιά αποτελέσει θρυαλλίδα εξελίξεων στο ρευστό πολιτικό σκηνικό, καθώς και πως θα κινηθεί ο τελευταίος, απελευθερωμένος πλέον από τις δεσμεύσεις του υπουργού.

Θα δοθεί άραγε συνέχεια στην κόντρα με τον Πάνο Καμμένο, θα κινηθεί συγκρουσιακά απέναντι στον πρωθυπουργό (θεωρώντας εαυτόν ξένο σώμα μετά το χθεσινό υπουργικό συμβούλιο) ή θα συμβιβαστεί βρισκόμενος στα έδρανα της συμπολίτευσης; Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του κυρίου Κοτζιά και η εύλογη πίκρα του ίσως μας επιφυλάσσουν μεγαλύτερες εκπλήξεις από τη σημερινή.

Δρ. Κωνσταντίνος Φίλης, Διευθυντής Ερευνών ΙΔΙΣ

29/10 η... «ζαριά» Ερντογάν στην Aν. Μεσόγειο - Εσω έτοιμοι

barbaros poreia mesogeio aigaio

Σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις αρμόδιων παραγόντων της τουρκικής κυβέρνησης στις 29 Οκτώβρη του 2018 θα ξεκινήσουν, με μέσα που η χώρα έχει προμηθευτεί και διαθέτει, έρευνες για υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο. Τις εν λόγω περιοχές η Τουρκική κυβέρνηση τις έχει παραχωρήσει για έρευνα και εκμετάλλευση με νόμο από το 2011 --κυβερνητική απόφαση δημοσιευμένη σε ΦΕΚ- στην (TPAO) κρατική τουρκική πετρελαϊκή εταιρία...

Οι εν λόγω τουρκικές ανακοινώσεις λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν από την ελληνική κυβέρνηση για ... λόγους:

Η Τουρκία όταν δημοσιοποιεί αποφάσεις της κατά κανόνα τις υλοποιεί

Η Τουρκία με ανακοινώσεις και κινήσεις στο πρόσφατο παρελθόν έχει υποδείξει (και αναθέσει κυρίως στην κρατική πετρελαϊκή εταιρία για έρευνες και εκμετάλλευση) τις περιοχές που την ενδιαφέρουν να ερευνήσει στην ανατολική Μεσόγειο. Τα τμήματα των περιοχών τουρκικού ενδιαφέροντος βρίσκονται εντός της Κυπριακής ΑΟΖ και δυτικότερα στην περιοχή όπου δικαιώματα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης έχει η Ελλάδα με το Καστελόριζο.

Η τουρκική απόφαση για έρευνες εμφανίζεται επιβεβλημένη απάντηση στις προγραμματισμένες έρευνες στην Κυπριακή ΑΟΖ- την οποία η Αγκυρα αμφισβητεί- από τον αμερικανικό πετρελαϊκό κολοσσό Exon Mobil.

Οι τουρκικές ανακοινώσεις θέτουν την ελληνική κυβέρνηση ενώπιον πιθανών και οδυνηρών στην απάντησή τους ερωτημάτων:

Ποια θα είναι η ελληνική αντίδραση στην περίπτωση που τουρκικό ερευνητικό σκάφος με τη συνοδεία τουρκικών πολεμικών πλοίων επιχειρήσει έρευνα σε θαλάσσιες περιοχές όπου το Καστελόριζο επηρεάζει υπέρ της Ελλάδας τα δικαιώματα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης;

Είναι αρκετές , σε μια τέτοια περίπτωση, οι διπλωματικές αντιδράσεις ή θα απαιτηθεί και στρατιωτική κινητοποίηση;

Ποια θα είναι η συμπαράσταση , πέρα από το διπλωματικό επίπεδο, που μπορεί να αναμένει η Αθήνα από την ΕΕ και την Ουάσιγκτον (αλλά και τις χώρες τις περιοχής, Ισραήλ και Αίγυπτο, με τις οποίες έχει προχωρήσει σε συμφωνίες συνεργασίας;

Η ελληνική κυβέρνηση αντιμέτωπη εδώ και μήνες με αυτά τα δεδομένα έχει καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να εξασφαλίσει σε διπλωματικό επίπεδο δυνατότητες αντίδρασης και σε αυτό το (διπλωματικό) επίπεδο παράγοντες του ελληνικού ΥΠΕΞ υποστηρίζουν ότι έχουν γίνει όλα όσα θα έπρεπε να γίνουν επισημαίνοντας τις τριμερείς συναντήσεις (Ελλάδα- Κύπρος- Αίγυπτος και Ελλάδα- Κύπρος – Ισραήλ) καθώς και την αμερικανική υποστήριξη πίσω από αυτές.

Ωστόσο όπως σημειώνουν έμπειροι διπλωμάτες καμία διπλωματική υποστήριξη δεν μπορεί να υπονομεύσει την πραγματικότητα η οποία μπορεί να δημιουργηθεί στο πεδίο, αν για παράδειγμα ανοιχτά του Καστελόριζου ξεκινήσουν τουρκικές έρευνες. Τότε η Ελλάδα θα πρέπει να αποδείξει ότι έχει τη δυνατότητα να υπερασπιστεί την κυριαρχία της στην περιοχή και για αυτό δεν είναι αρκετά και επαρκή μόνο τα διπλωματικά μέσα.

Παράγοντες της ελληνικής διπλωματίας επισημαίνουν τέλος την επιλογή της ημερομηνίας 29 Οκτώβρη για το ρίξιμο της ζαριάς της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο: Στις 29 Οκτώβρη του 1923 η Τουρκία με τη Διακήρυξη της Δημοκρατίας εμφανίστηκε στο διεθνές στερέωμα ως το κράτος που σήμερα γνωρίζουμε μέσα στα όρια που καθορίστηκαν από τις Συνθήκες η οποίες επισφράγισαν το τέλος του πρώτου παγκόσμιου πολέμου.

Έναν αιώνα αργότερα η Τουρκία του Ερντογαν φαίνεται ότι έχει αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα έμπρακτης αμφισβήτησης των Συνθηκών και διεκδίκησης όσων τμημάτων της οθωμανικής κληρονομιάς μπορεί να (ξανα)βάλει στο χέρι το σημερινό τουρκικό κράτος.

Και η θαλάσσια περιοχή στο Καστελόριζο μοιάζει- στα τουρκικά μάτια- ένα εύκολο και πολύτιμο γεωπολιτικό έπαθλο...

topontiki.

Αδιανόητη γελοιότητα που εκθέτει διεθνώς την Ελλάδα

skits petroul gia kamme usa

Κατά το παρελθόν –όχι πολύ πίσω– θα ήταν αδιανόητο να κάνει κάποιος υπουργός όσα έπραξε ο κ. Πάνος Καμμένος στις ΗΠΑ. Οχι επειδή θα σεβόταν τις συλλογικές διαδικασίες της κυβέρνησης· ούτε επειδή θα φοβόταν τον πρωθυπουργό. Κυρίως, διότι σε θέματα εξωτερικής πολιτικής όλοι καταλαβαίνουν –δικαιολογημένως– τα ελλείμματά τους.

Είναι τόσο σύνθετη η διπλωματία, τόσο πολλοί οι παράγοντες που επενεργούν, τόσο μεγάλες οι συνέπειες των μικρών κινήσεων, που κάθε νουνεχής ζυγίζει δύο φορές τα λόγια του πριν τα εκστομίσει.

Σε όλες τις χώρες του κόσμου οι εξωτερικές σχέσεις χτίζονται με μεγάλη προσοχή. Πολιτικοί και διπλωμάτες συζητούν με διαπρεπείς καθηγητές διεθνών σχέσεων, υπάρχουν ειδικά ινστιτούτα που συμβουλεύουν το υπουργείο Εξωτερικών, επιστήμονες που σταθμίζουν τα υπέρ και τα κατά κάθε κίνησης πριν ξεδιπλωθεί κ.λπ.

Στην Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, χάθηκε και το κεκτημένο της στοιχειώδους σοβαρότητας στην εξωτερική πολιτική. Πάει ο υπουργός Αμυνας στις ΗΠΑ και μοιράζει βάσεις και συμφωνίες για τα Βαλκάνια που δεν γνωρίζει ούτε η κυβέρνηση. Πόση γελοιότητα θα συνηθίσουμε; Αν διαβάζαμε κάτι τέτοιο σε πολιτικό μυθιστόρημα, θα κατηγορούσαμε τον συγγραφέα για έλλειμμα φαντασίας. Θα λέγαμε ότι «αυτά δεν γίνονται ούτε στη Ζιμπάμπουε» και θα κλείναμε το βιβλίο.

Τα καμώματα του κ. Καμμένου είναι απλώς αδιανόητα και ίσως γι’ αυτό πολλοί φαντάζονται πως ίσως πίσω από αυτήν τη γελοιότητα υπάρχει κάποιο κοινό σχέδιο Τσίπρα - Καμμένου.

Ανοησίες! Να θυμηθούμε πως είχαμε υπουργό Ναυτιλίας, ο οποίος την επόμενη ακριβώς ημέρα της φιέστας που έκανε ο ίδιος ο πρωθυπουργός για την παραχώρηση των μετοχών του ΟΛΠ στην Cosco (10.4.2016) βγήκε και διέψευσε τον προϊστάμενό του, λέγοντας ότι «έχουμε μπροστά μας δρόμο μέχρι τη μεταβίβαση των μετοχών τον Ιούνιο»;

Το βράδυ ο κ. Αλέξης Τσίπρας έλεγε ότι η επένδυση στον Πειραιά «θα αποτελέσει αφετηρία για την προσέλκυση και άλλων επενδύσεων» και το επόμενο πρωί πετάχτηκε ο κ. Θοδωρής Δρίτσας για να τον διαψεύσει, λέγοντας ότι η πώληση του λιμανιού «γίνεται για να ικανοποιηθούν οι δανειστές, όχι για την ανάπτυξη του λιμένα»!

Και καταλήξαμε στο διεθνών διαστάσεων καραγκιοζιλίκι της κυβέρνησης να καταθέτει ο υπουργός στη Βουλή διαφορετική συμφωνία από εκείνη που συνομολόγησε και πανηγύρισε με τους Κινέζους αξιωματούχους ο πρωθυπουργός!

Οι καταστάσεις είναι πολύ κρίσιμες για να αντιμετωπίζονται με τόση ανευθυνότητα. Ξέρουμε πως μόνος στόχος των κυβερνητικών εταίρων είναι να παραμείνουν στην καρέκλα έστω μία βδομάδα παραπάνω και να κερδίσουν μια χούφτα ψήφων στις επόμενες εκλογές.

Αλλά σε όλα πρέπει να υπάρχει κάποιο όριο. Ειδικά στα εθνικά θέματα οι άστοχες κινήσεις περιττεύουν. Πόσο δε μάλλον η γελοιότητα.

Πασχ. Μανδραβελης..

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στον καθρέπτη

syriza

Η «αλήθεια» και η «αποκομματικοποίηση» ήταν, και ίσως παραμένουν για λίγο ακόμα, τα δύο πολιτικά κριτήρια πάνω στα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να θεμελιώσει την πολιτική αλλαγή που συντελέστηκε το 2015, πέρα από το «ηθικό πλεονέκτημα» που σημειωτέον έχει πλέον τρωθεί στα σημεία.

Οι αλήθειες που ειπώθηκαν στην τετραετία ήταν μισές για να δικαιολογήσουν λάθη και αδυναμίες και να εξυπηρετήσουν σκοπιμότητες, με αποτέλεσμα να μην πείθουν και συχνά να καθίστανται ύποπτες.

Η αποκομματικοποίηση απέτυχε, αν κρίνουμε από τις συνεχείς παραιτήσεις ανεξάρτητων προσωπικοτήτων που εκτέθηκαν για να στηρίξουν την πατριωτική προοπτική, με συνέπεια ο ΣΥΡΙΖΑ να αποπνέει επίσης συχνά έναν ειδεχθή κομματισμό σταλινικής αισθητικής.

Η επικείμενη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ αυτό το Σαββατοκύριακο δρομολογήθηκε για να έχει στρατηγικό χαρακτήρα σε ότι αφορά τις ευρωεκλογές και κυρίως τις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Στις τελευταίες προγραμματίζεται να εκτυλιχθεί μια κυκλωτική στρατηγική μαοϊκής έμπνευσης, από την περιφέρεια στο κέντρο και από κάτω προς τα πάνω, με στόχο την εδραίωση του κόμματος στο δίπολο εξουσίας Δεξιά-Αριστερά δίνοντας τη μάχη στο κέντρο. Πεμπτουσία αυτής της στρατηγικής είναι η συγκρότηση ενός «προοδευτικού μετώπου». Πώς όμως θα συγκροτηθεί στο παραπέντε το «προοδευτικό μέτωπο» όταν η «μικροφυλή της Κουμουνδούρου» φοβάται την αξία και την ικανότητα του άλλου;

Ο στόχος της διατηρησιμότητας του ΣΥΡΙΖΑ στη λέσχη των κομμάτων εξουσίας κατά πάσα πιθανότητα θα επιτευχθεί προσωρινά. Όμως, αυτό δεν διασφαλίζει την παραμονή του στην εξουσία την επόμενη τετραετία που είναι και η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί την κεφαλαιοποίηση του πολιτικού του ρόλου στο μέλλον. Το δόγμα «easy come, easy go» έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές στη σύγχρονη ιστορία.

Τα σενάρια της δεξιάς παρένθεσης και της επιστροφής στην εξουσία μέσω της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 2020 είναι επιεικώς αστεία, γιατί έτσι θα χαθεί το όποιο ηθικό έρεισμα διαθέτει ακόμη η Αριστερά, καθώς θα την ταυτίσει με τον οπορτουνισμό της καρέκλας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αντέξει για πολύ, αν χάσει την εξουσία.

Το σαράκι των κομισάριων

Το ΠΑΣΟΚ χρειάστηκε πολλές τετραετίες για να μετεξελιχτούν οι πρασινοφρουροί σε νεόπλουτους συστημικούς μεσοαστούς. Με την τρέχουσα κοινωνική εμπειρία της εσωτερικής υποτίμησης, τέτοιου τύπου κοινωνικός μετασχηματισμός δεν μπορεί να γίνει ανεκτός. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για να υπάρξει, χρειάζεται να κατακτήσει πολιτική αγιοσύνη κάτι αδιανόητο για την ελληνική πραγματικότητα, ίσως και την παγκόσμια. Αυτό είναι, όμως, και το μόνο καθήκον ως αριστερά που μπορεί να τον δικαιώσει ιστορικά.

Εκεί θα παιχτεί το παιγνίδι. Ο Καραμανλής έβαλε τη χώρα στην ΕΟΚ και ο Ράλλης μοίρασε τις πρώτες ευρωεπιταγές, αλλά έπεσαν. Ο Σημίτης έβαλε τη χώρα στο ευρώ, αλλά έπεσε. Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκπεραίωσε επιτυχώς το μοιραίο 3ο μνημόνιο και κανονικά θα πέσει. Εκτός εάν προλάβει να αποδείξει στην πράξη πως μπορεί να είναι ένα ανοιχτό κόμμα που δεν το διαχειρίζονται μικρόνοες ιδεοληπτικοί.

Τα σταγονίδια του σταλινισμού που δρουν μέσα στον κρατικό μηχανισμό και οδηγούν σε παραίτηση ανεξάρτητους εμπλεκόμενους πρέπει να εξαερωθούν. Η ΕΡΤ, παρ’ ότι παραμένει όαση σε σχέση με τη χυδαιότητα ορισμένων ιδιωτικών καναλιών, έχει καταστεί ο αντικατοπτρισμός αυτού του παρεΐστικου μικροσταλινισμού των άσχετων και των ανίκανων κομισάριων που την διοικούν τυπικά, ή άτυπα.

Είναι λοιπόν σκόπιμο, έστω στο παρά πέντε, ο πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ να αποδείξουν πως μπορούν να εκφράσουν την ανοιχτή δημοκρατική κοινωνία, όχι μόνο στα λόγια, αλλά στην πράξη.

Όχι μόνο με εμβληματικά νομοθετήματα δικαιωματικής κατεύθυνσης, αλλά με πολιτικές πράξεις που θα είναι εμφανείς στην καθημερινότητα. Η Αριστερά οφείλει να επιδείξει συνθετική δεινότητα εάν θέλει να ηγηθεί του «προοδευτικού μετώπου», αλλιώς θα το κάνει κάποιος άλλος στην επόμενη στροφή.

Μάκης Ανδρονόπουλος, slpress

Από την πύρρειο νίκη στην.... αναπήρειο

zaef vima agelastos

Ελεγε κάποτε, στις μεγάλες του εμπνεύσεις, ο Νίκος Εγγονόπουλος (το έβαλε μετά, παραλλαγμένο, σε τραγούδι του ο Σαββόπουλος): «εδώ δεν είναι παίξε γέλασε: / εδώ είναι Μπαλκάνια» («Η επιστροφή των πουλιών», 1946). Ενίοτε, φαίνεται, είναι (είμαστε) Μπαλκάνια, ακριβώς επειδή είναι (είμαστε) και του παίξε και του γέλασε.

Από την επομένη γέννησης του Ανατολικού Ζητήματος, με την εμφάνιση εθνικών κρατών στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (όπου, ευλόγως, ανεφύησαν και εθνικά/αλυτρωτικά ζητήματα), ιδίως από τους Μακεδονικούς Πολέμους και εντεύθεν, κυρίως με τη δολοφονία του διαδόχου της Αυστροουγγαρίας Φραγκίσκου Φερδινάνδου, 28 Ιουνίου 1914, από Βόσνιο αυτονομιστή (Γκαβρίλο Πρίντσιπ), χάριν της «μεγάλης Σερβίας», εδώ στα Μπαλκάνια, το «μαλακό υπογάστριο» και την «πυριτιδαποθήκη» της Ευρώπης (έτοιμο το έχω το λογοπαίγνιο για το «υπογάστριο», αλλά...), καλαμπουρίζουμε με τα σοβαρά και παίρνουμε στα σοβαρά τα καλαμπούρια.

Κυρίως, όλοι, έπειτα από (βαλκανική) δοκιμασία, αισθανόμαστε νικητές και δικαιωμένοι, ουδείς ηττημένος και διαψευσμένος. Προπαντός, σε όλη αυτή τη θλιβερή Ιστορία, από τα μέσα του 19ου αιώνα και εντεύθεν, με τη σύσταση των κρατών-εθνών στην περιοχή, δεν υπάρχει βαλκανική χώρα που να μην έθεσε προ του γεωγραφικού της ονόματος τον επιθετικό (κάποιες φορές όνομα και πράγμα... επιθετικό) προσδιορισμό «μεγάλη». «Μεγάλη Ελλάδα». «Μεγάλη Σερβία». «Μεγάλη Βουλγαρία». «Μεγάλη Αλβανία» και όσα... μεγαλεία τραβάει η ψυχή σου.

Γι’ αυτό και ο σημερινός τίτλος (δύο μέρες μετά το δημοψήφισμα στην... πρώην, αναζητουμένου του... μετά), «από την πύρρειο στην αναπήρειο», επειδή το συντριπτικό «υπέρ» της κάλπης ήταν συντριπτικό «κατά» μιας πολιτικής. Οπως ο Πύρρος κατενίκησε μεν τους Ρωμαίους στο Ασκολι (Ασκλον, 279 π.Χ.), αλλά με τέτοιες απώλειες, που είπε το μνημειώδες: «Μία ακόμα νίκη επί των Ρωμαίων και θα χαθούμε εντελώς!»...

Πέτρος Μανταίος