Τετ05222019

Τελευταία ΕνημέρωσηΤετ, 22 Μαϊ 2019 6pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Γιατί οι ευρωεκλογές δείχνουν το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών - Το ιστορικό 6 αναμετρήσεων

DIMOSKOPISI KALPI

Ποιός είναι ο λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ έχουν ρίξει όλα τους τα “όπλα” στις ευρωεκλογές που θα πραγματοποιηθούν σε 15 ημέρες από σήμερα;

Παραδοσιακά, με ελάχιστες μόνο εξαιρέσεις, η μάχη της ευρωκάλπης αποτελεί τον οδηγό με βάση τον οποίο το εκλογικό σώμα πηγαίνει και στις βουλευτικές εκλογές. Η έννοια της “χαλαρής” ψήφου ή της ψήφου διαμαρτυρίας απέναντι στην κυβέρνηση υπάρχει, ωστόσο η πόλωση που επικρατεί δημιουργεί ευρύτερες συσπειρώσεις γύρω από τα κόμματα.

Οι πολίτες δείχνουν όχι μόνο τις προθέσεις τους απέναντι στον εκάστοτε πρωθυπουργό, αλλά και αν η αξιωματική αντιπολίτευση έχει τις δυνατότητες και το απαιτούμενο “ρεύμα” να κατακτήσει την εξουσία.

1989

Οι ευρωεκλογές του 1989 ήταν οι τελευταίες που πραγματοποιήθηκαν παράλληλα με τις εθνικές εκλογές, στις 18 Ιουνίου (είχε συμβεί άλλη μια φορά τον Οκτώβριο του 1981). Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε αποκτήσει ένα σαφές προβάδισμα απέναντι στον μεγάλο αντίπαλό του Ανδρέα Παπανδρέου και η κάλπη τότε είχε δώσει ένα ποσοστό 40,41% (10) στη ΝΔ και 35,96% (9) στο ΠΑΣΟΚ. Δεν αποτέλεσαν “προάγγελο” της ανόδου της ΝΔ στην εξουσία τον Απρίλιο του 1990 μετά από δυο οικουμενικές κυβερνήσεις, αφού και στις εθνικές εκλογές της ίδιας ημέρας η ΝΔ με ποσοστό 44,28% είχε βγει πρώτη με διαφορά 5,15 μονάδων από το ΠΑΣΟΚ.

1994

Με τον Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία από το 1993 το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει και πάλι κεφάλι από τη ΝΔ μετά την τρίχρονη διακυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Οι ευρωεκλογές του Ιουνίου του 1994 ήρθαν σχεδόν δυο χρόνια πριν τις εθνικές εκλογές για να δείξουν πως η ΝΔ με τον Μιλτιάδη Έβερτ στο “τιμόνι” δεν είχε το “ρεύμα” που χρειαζόταν για να πάρει την εξουσία.

Το ΠΑΣΟΚ με 37,64% έδωσε το “εισιτήριο” σε 10 βουλευτές να βρεθούν στις Βρυξέλλες και η ΝΔ με 32,66% σε 9. Το όριο του 3% είχαν περάσει η Πολιτική Άνοιξη 8,65% (2), το ΚΚΕ 6,29% (2) και ο Συνασπισμός 6,25% (2). Το “δημοψήφισμα” των ευρωεκλογών του 1994 ήταν προφητικό αφού ακολούθησε η νίκη του Κώστα Σημίτη στις 22 Σεπτεμβρίου του 1996 με 41,49% (162) έναντι 38,12% της ΝΔ (108). Το ΠΑΣΟΚ παρέμεινε στην εξουσία και ο Κώστας Καραμανλής ανέλαβε τον Μάρτιο του 1997 την ηγεσία της γαλάζιας παράταξης.

1999

Η μάχη των Βρυξελλών τον Ιούνιο του 1999 είχε διαφορετικά χαρακτηριστικά. Είναι σαφές πως λειτούργησε ως ψήφος “διαμαρτυρίας” κατά της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και ένα “καμπανάκι” προς τον Κώστα Σημίτη ένα χρόνο πριν τις εθνικές κάλπες. Ο Κώστας Καραμανλής είχε οδηγήσει τη ΝΔ στην πρώτη νίκη της μετά από 9 χρόνια με ποσοστό 36% (9) και το ΠΑΣΟΚ ακολούθησε με 32,91% (9). Στην οδό Ρηγίλλης εκείνο το καλοκαίρι τα χαμόγελα περίσσευαν, αλλά όχι για πολύ. Η εικόνα αντιστράφηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2000, 9 μήνες μετά. Το ΠΑΣΟΚ ήρθε και πάλι πρώτο με 43,79% (158) και η ΝΔ οριακά δεύτερη με 42,74% (125), στην τότε τετρακομματική Βουλή που την συμπλήρωναν το ΚΚΕ 5,52% (11) και ο Συνασπισμός 3,2% (6).

2004

Πιο ξεκάθαρη ήταν η εικόνα των ευρωεκλογών του Ιουνίου του 2004 με τον Κώστα Καραμανλή να τις κερδίζει με διαφορά σχεδόν 9 μονάδων, στις 7 Μαρτίου και να δηλώνει έτοιμος να φέρει το κόμμα του στην πρώτη θέση και στις εθνικές κάλπες. Η ΝΔ σημείωσε ποσοστό 43,01% (11) και το ΠΑΣΟΚ 34,03% (8). Μετά από 8 μήνες η ευρεία νίκη της ΝΔ στις ευρωεκλογές αποδεικνύεται πως δεν ήταν τυχαία και με ποσοστό 45,36% (166) κερδίζει τον Γιώργο Παπανδρέου που είχε διαδεχτεί τον Κώστα Σημίτη, αφού πήρε το 40,55% (116) των ψηφοφόρων.

Η μεγάλη διαφορά της ευρωκάλπης είχε θεωρηθεί μη αναστρέψιμη και αυτός είναι ένας από τους λόγους που στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα επιθυμούν, σε περίπτωση ήττας του κόμματος στις 26 Μαΐου, να είναι “διαχειρίσιμη” προκειμένου οι ισορροπίες να μπορέσουν να αλλάξουν το σύντομο διάστημα που απομένει μέχρι τις εθνικές κάλπες.

2009

Ίδια τα μηνύματα και στις ευρωεκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 7 Ιουνίου του 2009. Είχαν μεσολαβήσει οι εκλογές που είχε κερδίσει τον Σεπτέμβριο του 2007 η ΝΔ, όμως η κοινή γνώμη είχε αρχίσει και πάλι να στρέφεται προς το ΠΑΣΟΚ. Πολλοί μάλιστα, κάνοντας παραλληλισμό με το πλάνο που φαίνεται να έχει σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας, υποστήριξαν τότε πως ο Κώστας Καραμανλής έκανε λάθος που επέλεξε να στήσει τις ευρωκάλπες ξεχωριστά και 3 μήνες μετά να προσφύγει σε πρόωρες εθνικές εκλογές. Στις 7 Ιουνίου πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές ήρθε το ΠΑΣΟΚ με 36,65% (8) και η ΝΔ ακολούθησε με 32,30% (8).

Ο Κώστας Καραμανλής στις αρχές Σεπτεμβρίου επικαλούμενος τις ανάγκες της οικονομίας και τη δεδηλωμένη πρόθεση του ΠΑΣΟΚ να οδηγήσει ούτως ή άλλως τη χώρα σε εκλογές με αφορμή την προεδρική εκλογή προσέφυγε σε πρόωρες κάλπες. Οι ευρωεκλογές είχαν παγιώσει ένα αποτέλεσμα και τα πράγματα δεν άλλαξαν στις 4 Οκτωβρίου με τον Γιώργο Παπανδρέου να μετακομίζει στο Μέγαρο Μαξίμου με ποσοστό 43,92% (160) έναντι 33,47% (91) της ΝΔ.

2014

Αναμφισβήτητα η μεγάλη ανατροπή για τον ΣΥΡΙΖΑ και η πρώτη φορά που ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε πως μπορεί να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας ήταν στις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014. Μετά την ανάδειξη του κόμματος του στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δυο χρόνια πριν, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε κεφάλι στη μάχη των Βρυξελλών με ποσοστό 26,56% (6) και τη ΝΔ να ακολουθεί με 22,72% (5). Ο δικομματισμός, με την παλιά του μορφή, από το 2012 είχε τελειώσει και ήταν η πρώτη φορά που την πόρτα της Ευρωβουλής πέρασαν συνολικά 7 κόμματα.

Οι ευρωεκλογές είχαν καθαρά δημοψηφισματικό χαρακτήρα με τον Αντώνη Σαμαρά να χάνει, λίγους μήνες μετά, τον Ιανουάριο του 2015. 27,81% (76) ήταν το ποσοστό για τη ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ να βγαίνει πρώτος με ποσοστό 36,34% (149) και να αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας μαζί με τους ΑΝΕΛ...

newpost

Ελλάδα - Κύπρος μετρούν τους πραγματικούς φίλους τους – Αυτές είναι οι υποχρεώσεις ΗΠΑ..

trumo

Σε όλα τα επίπεδα, η τουρκική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία έδειξε τους στόχους της στην κυπριακή ΑΟΖ. Με τη δεύτερη εισβολή της Τουρκίας στην κυπριακή θάλασσα αυτή τη φορά, τα σχέδια της κατοχικής δύναμης είναι πλέον γνωστά:

Πρώτον, οι Τούρκοι πήγαν στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) για να μείνουν και αυτό το ξέρουν και τα νήπια, και Δεύτερον, ο Ερντογάν και οι συνεργάτες του δεν λαμβάνουν υπόψη κανένα και απορρίπτουν κάθε αίτημα για αποχώρηση στα διεθνή χωρικά ύδατα.

Έτσι, ήταν αναμενόμενο ότι δεν επρόκειτο να δεχθούν τις συμβουλές φίλων και συμμάχων τους. Και για τούτη την άρνηση, φέρουν πρωτίστως την ευθύνη οι μέχρι τώρα «πάτρωνες» της Τουρκίας:

Η πολιτική της Βρετανίας, της Αμερικής και μερικών χωρών της Ευρώπης ήταν εντελώς αδικαιολόγητη τις τελευταίες δεκαετίες. Έδειξαν απαράδεκτη συμπεριφορά, διότι αύξησαν στα ύψη των εγωισμό του Ταγίπ Ερντογάν, υποσχόμενοι στον πρόεδρο της Τουρκίας λαγούς και πετραχήλια.

Διότι δεν μπορούσε ο Ερντογάν από μόνος του να έχει αποκτήσει τόσο θράσος, που να μην υπολογίζει κανένα. Γι’ αυτό έχουν και υποχρέωση να τον «κοντύνουν». Διότι ο τελικός σχεδιασμός της Τουρκίας είναι ο έλεγχος των κυπριακών θαλασσών. Με τον τρόπο αυτό, που είναι πέρα για πέρα παράνομος, θα επιβάλει και τα τετελεσμένα, πιστεύει. Όπως τα επέβαλε από το 1974.

Τα πράγματα έχουν αλλάξει και ας ευχηθούμε ότι αυτή η αλλαγή δεν είναι περιστασιακή... Δεν είναι μόνο οι πολύ καλές ανακοινώσεις των ξένων που προκάλεσαν εντύπωση και καταδίκασαν την εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά και η αποφασιστικότητα κυρίως των Αμερικανών και των Γάλλων να μην επιτρέψουν -ως προστάτες της περιοχής- αυτά τα τετελεσμένα.

Μιλώντας με ένα αξιωματούχο, υποστήριξε ότι τούτη η περίοδος δεν είναι όπως τις προηγούμενες και τόνισε ότι κυρίως οι Αμερικανοί, δεν θα σπεύσουν να ξαναβάλουν όλα τα αυγά τους στο καλάθι της Τουρκίας, στην περίπτωση που συμμορφωθεί και θελήσει να βελτιώσει τις σχέσεις της με την Αμερική. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο, σημείωσε, οι ΗΠΑ ασκούν πλέον μία εντελώς ανεξάρτητη πολιτική και δεν συνδέουν τις δύο χώρες με την αμερικανική πολιτική για την Τουρκία.

Είναι μία πολύ μεγάλη κουβέντα και μακάρι ο αξιωματούχος να βγει αληθινός. Κάποιες κινήσεις, κάποιες κουβέντες, κάποιες πράξεις δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση: ότι η Αμερική, ακόμα και αν ο Ερντογάν ακυρώσει την παραγγελία των S-400 και επιχειρήσει να ομαλοποιήσει τις σχέσεις της με την Τουρκία, δεν θα ρίξει την Ελλάδα, όπως συνέβη σε τόσες άλλες περιπτώσεις προηγουμένως.

Προφήτες δεν είμαστε, ούτε έχουμε την ικανότητα να προβλέψουμε το μέλλον, αλλά έχουμε δει κάποια καλά σημάδια συμπεριφοράς από την πλευρά της Αμερικής, κυρίως στον στρατιωτικό τομέα. Η επίσκεψη του υπουργού Άμυνας Ευάγγελου Αποστολάκη στην Ουάσιγκτον στις αρχές Ιουνίου, θα μπορούσε να ανοίξει “μεγάλη λεωφόρο” -κατά την έκφραση διπλωματικής πηγής. Μακάρι. Και το πιο σημαντικό θα επιβεβαιώσει ότι οι Αμερικανοί ευτυχώς άρχισαν να καταλαβαίνουν τη μεγάλη σημασία της Κύπρου και της Ελλάδας ως στρατηγικές τοποθεσίες.

Επειδή “την έχουμε πάθει πολλές φορές” όπως μου είπε Κύπριος πολιτικός παράγοντας, “είμαστε στη φάση που περιμένουμε να δούμε τους πραγματικούς φίλους μας”. Πρέπει, λοιπόν, να ξέρουν στην Ουάσιγκτον και στην Ιερουσαλήμ ότι εάν επιτραπεί στην Τουρκία να παραμείνει στην κυπριακή ΑΟΖ, θα αυξήσει την έλλειψη εμπιστοσύνης των Ελλήνων και των Ελληνοκυπρίων στις νέες συμμαχίες της Αθήνας και της Λευκωσίας. Αντίθετα, εάν ειδικά οι ΗΠΑ καταφέρουν να πείσουν ή να εξαναγκάσουν τους Τούρκους να εγκαταλείψουν την ΑΟΖ, τότε θα μιλάμε με άλλους όρους. Είναι λογικό, ότι μέχρι τότε, οι πλειοψηφίες στην Ελλάδα και στην Κύπρο θα κυριαρχούνται από δυσπιστία.

Όπως ανέφερα και πιο πάνω οι οιωνοί είναι καλοί. Διεξάγονται συζητήσεις σε πολύ καλό κλίμα, και στην Αθήνα και τη Λευκωσία δεν ακούν τις φράσεις του παρελθόντος, όπως αυτή την πολύ άδικη και ενοχλητική, “υποχωρήστε εσείς”. Αντίθετα. Όλα τα μηνύματα κατευθύνονται προς την Άγκυρα, η οποία μέχρι αυτή τη στιγμή δεν ακούει.

Τι θα συμβεί λοιπόν, εάν συνεχίσει αυτή η δεύτερη εισβολή, όπως σωστά την χαρακτήρισε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας; Μετρούμε τους φίλους μας. Και αυτή την δύσκολη ώρα η Αμερική και το Ισραήλ έχουν υποχρέωση να σταθούν δίπλα στην Κύπρο και την Ελλάδα. Τα τουρκικά τετελεσμένα πρέπει να ανατραπούν...

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Είναι απαράδεκτη η στάση του “κομμουνιστικού” κόμματος της Κύπρου. Τι λέει στην ουσία; Ότι ευθύνεται η Κυπριακή Δημοκρατία για την εισβολή της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ; Μα έχουν παραφρονήσει εντελώς οι Ελληνοκύπριοι “κομμουνιστές”; Είναι από τις περιπτώσεις που ελπίζει κανείς να μιλήσουν με τρανταχτό τρόπο οι ...κάλπες.

Τι είπε ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ κ. Άντρος Κυπριανού σχετικά με την απειλή της Τουρκίας για γεωτρήσεις με το «Φατίχ» στην Κύπρο; ότι «ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί αυτό ήταν να δείξουμε πολιτική βούληση για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων».

Ειλικρινά... Τι να πει κανείς; Όπως πολύ σωστά απάντησε η κυπριακή κυβέρνηση, η δήλωση του κ. Κυπριανού “υπερβαίνει κατά πολύ κάθε μέτρο. Όσο και αν φαίνεται απίστευτο ούτε λίγο ούτε πολύ αποδίδει ευθύνη στην ελληνοκυπριακή πλευρά για την επίθεση της Τουρκίας και τις απειλές εισβολής στην ΑΟΖ της χώρας μας”... Έλεος πια.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η αμερικανική πρεσβεία στη Λευκωσία έστειλε λάθος μηνύματα όταν εξέδωσε την Κυριακή και ενώ οι Τούρκοι ξεκινούσαν την δεύτερη εισβολή, μία παλιά ανακοίνωση για το θέμα των δικαιωμάτων της Κύπρου στην κυπριακή ΑΟΖ. Ήταν μία πράξη που έδειξε ότι οι διπλωμάτες της Αμερικής στην Κύπρο δεν έκαναν την παραμικρή προσπάθεια να δουν αν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ άλλαξε τη θέση του. Δεν είναι δικαιολογία ότι ήταν Σαββατοκύριακο.

Αντίθετα, πληροφορούμαι ότι η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, το ίδιο διάστημα, έπραξε αυτό που περιμέναμε δείχνοντας μία πρωτόγνωρη επιμονή. Όταν κάποτε αποκαλυφθεί το παρασκήνιο θα μάθουμε πολλά γι’ αυτό το καυτό Σαββατοκύριακο, που οδήγησε στην καλύτερη ανακοίνωση που εξέδωσε ποτέ το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Κύπρο.

hellasjournal.com

Άγχος και πολιτικοί

stress

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα Global Emotion Report οι Έλληνες είναι οι πιο στρεσαρισμένοι άνθρωποι στον κόσμο.

Η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση μεταξύ όλων των χωρών του πλανήτη στο στρές των πολιτών της, με 59% των ερωτηθέντων να βρίσκονται σε κατάσταση στρές. Την πρώτη θέση την έχουμε και την διατηρούμε συνεχώς από το 2012.

Επτά χρόνια στρές λοιπόν και αυτό αναμφίβολα συνδέεται με την οικονομική κρίση.

Είναι λογικό, όταν λόγω της φορομπηχτικής πολιτικής δεν μένει ούτε ένα Ευρώ στην τσέπη και όταν ο κίνδυνος της απώλειας της εργασίας είναι διαρκώς υπαρκτός. Είναι επίσης λογικό όταν η ανεργία είναι στα ύψη και όταν τα εισοδήματα είναι ιδιαίτερα χαμηλά.

Όλα αυτά αρκούν για να δικαιολογήσουν την κατάσταση στρες των Ελλήνων.

Δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτά.

Η κατάρρευση των δημοσίων υπηρεσιών, η ανασφάλεια της ζωής στην πόλη κυρίως αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα λόγω της αύξησης της εγκληματικότητας, οι πολλοί παράγοντες που επιδρούν διαρκώς στην αίσθηση ανασφάλειας επιβαρύνουν πολύ την ψυχολογία των πολιτών.

Ακόμη περισσότερο επιβαρύνεται η ψυχολογία από την αβεβαιότητα που γεννά η αλλοπρόσαλη πολιτική σε όλους τους τομείς. Κανένας Έλληνας δεν μπορεί να προβλέψει τι θα σμβεί αύριο, πώς θα ξυπνήσει ο κάθε πολιτικός και τι αλλαγές θα φέρει στην καθημερινότητα.

Kαθώς η μικροπολιτική σκοπιμότητα είναι το βασικό κριτήριο όλων των πολιτικών αποφάσεων, δεν μένει τίποτα σταθερό. Οι συνθήκες αλλάζουν διαρκώς. Πόσες φορές αλλάξαν τα εκπαιδευτικά συστήματα τις τελευταίες δεκαετίες; Πόσες φορές άλλαξαν οι φόροι; Πόσες φορές άλλαξαν οι διαδικασίες για κάθε δραστηριότητα;

Είναι αδύνατονν στην Ελλάδα να προγραμματίσεις ένα στοιχειώδες βραχυπρόθεσμο μέλλον, είναι αδύνατον να πάρεις μια απόφαση η οποία δεν θα αποδειχθεί λανθασμένη σε πολύ σύντομο χρόνο εξαιτίας της αλλαγής των κανόνων του παιχνιδιού που θέτει - και διαρκώς ανατρέπει - ο πολιτικός κόσμος.

Αναρωτιούνται πολλοί γιατί διαπρέπουν οι Έλληνες στο εξωτερικό. Διαπρέπουν διότι μόνο εκτός Ελλάδος μπορούν να συμμετέχουν σε ένα “παιχνίδι” με σταθερούς κανόνες. Είτε αυτό το παιχνίδι αφορά δουλειές, είτε αφορά τρόπο ζωής, είτε αφορά σπουδές. Στο εξωτερικό οι κανόνες δεν αλλάζουν συνέχεια, η καθημερινότητα δεν ανατρέπεται διαρκώς.

Ο Έλληνας έχει μάθει στο multitasking έχει μάθει να είναι επιφυλακτικός ακόμη και καχύποπτος διότι ζει μέσα σε ένα περιβάλλον διαρκούς ανατροπής των κανόνων. Όταν λοιπόν πηγαίνει στο εξωτερικό και διαπιστώνει οτι οι κανόνες είναι σταθεροί και οτι το “παιχνίδι” παίζεται τίμια με βάση αυτούς τους κανόνες, μπορεί να παίξει πολύ καλά. Για αυτό και διαπρέπει.

Ζώντας λοιπόν στην χώρα της διαρκούς ανατροπής, όταν το έδαφος είναι κινούμενη άμμος, το άγχος κορυφώνεται.

Πώς μπορεί να αλλάξει αυτό; Δύσκολα και πάντως όχι σύντομα. Χρειάζεται αλλαγή της νοοτροπίας των πολιτικών, αλλάγες στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, ένα κράτος αποτελεσματικό και λογικό το οποίο να μη θεωρεί τον πολίτη ούτε εχθρό του, ούτε απατεώνα, ούτε υποζύγιο.

Αυτές οι αλλαγές όμως θέλουν αφενός πολύ χρόνο και αφετέρου ισχυρή πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα. Ο χρόνος δεν τελειώνει ποτέ, αλλά οι πολιτικοί δεν φαίνεται να αλλάζουν.

Όσον αφορά σε αυτούς που υποστηρίζουν οτι οι πολίτες φταίνε που διαλέγουν αυτούς τους πολιτικούς, είναι ένα επιχείρημα που μοιάζει σωστό, αλλά δεν είναι. Και δεν είναι διότι πρέπει να κριθούν οι αποφάσεις των πολιτών με βάση τις επιλογές που έχουν.

Τα κόμματα επιλέγουν τους υποψηφίους, τα κόμματα περιορίζουν τις επιλογές και όταν φτάνεις στην κάλπη προσπαθείς να διαλέξεις το μη χείρον. Με τη λογική αυτή όμως είναι δύσκολο να επιλέξεις το βέλτιστον.

Γρηγόρης Νικολόπουλος reporter.

"Οι ΗΠΑ αδικούν κατάφωρα Ελλάδα και Κύπρο"

kapitolio
 
Πόσο, μα πόσο προβληματική είναι η αμερικανική εξωτερική πολιτική; Και για πόσο τα όποια (και προσωπικά) συμφέροντα θα υπερέχουν των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και του Διεθνούς Δικαίου;
 
Θα μου πείτε ψάχνω ψύλλους στα άχερα και θα έχετε δίκιο, αλλά δεν γίνεται όταν τους συμφέρει η μάχη να γίνεται και να δίνεται για τους ανθρώπους και όταν δεν τους συμφέρει οι άνθρωποι να μετατρέπονται σε εχθρούς;
 
Τα ίδια κάνουν και οι Ρώσοι, δεν πάνε πίσω. Παρουσιάζονται μονίμως τα θύματα, ενώ δεν διαφέρουν σε τίποτα από τον κακό εαυτό της Αμερικής. Διότι σίγουρα υπάρχει και η καλή Αμερική -και αναφέρομαι στην πλειοψηφία των πολιτών της. Είναι υπερασπιστές του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς αμφιβολία.
 
Έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε τους γραφειοκράτες «κατασκευαστές» της αμερικανικής πολιτικής σε διεθνές επίπεδο. Είναι αυτοί που σχεδιάζουν τον τρόπο συμπεριφοράς των Ηνωμένων Πολιτειών για όλες τις χώρες του κόσμου. Είναι οι γνωστοί γραφειοκράτες, οι οποίοι δεν επιτρέπουν να ταράξει καν ο ύπνος τους. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να ανανεώσουν καν τις «ντιρεκτίβες» τους για χώρες και λαούς, που είναι απαρχαιωμένες. Ακολουθούν την πεπατημένη.
 
Για το θέμα της Τουρκίας η κατάσταση είναι φρικτή. Και όσα λέμε και γράφουμε δεν προέρχονται από το γεγονός ότι η κατοχική δύναμη είναι μία εχθρική χώρα. Και είναι εχθρική επειδή η ίδια το επιδιώκει. Έχουμε και λέμε: Εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, άνευ προηγουμένου προκλήσεις στο Αιγαίο, Γενοκτονία των Ποντίων, Μικρασιατική Καταστροφή και πάει λέγοντας.
 
Είναι μία χώρα εχθρική επειδή και σήμερα απειλεί. Και μέχρι το πρόσφατο παρελθόν το έκανε με την πλάτη των γραφειοκρατών της Ουάσιγκτον. Απειλεί και εκβιάζει και όλες οι πληροφορίες που προέρχονται από στρατιωτικές και διπλωματικές πηγές συμφωνούν ότι μέσα στο καλοκαίρι θα δημιουργήσει άσχημες καταστάσεις για την Ελλάδα και την Κύπρο. Και αυτό παρά το ταξίδι του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην ‘Αγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.
 
Ήταν ακόμα μία λάθος απόφαση της Αθήνας η επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ελλάδας, όπως μέγα ατόπημα ήταν και η πρόσκληση στον Ταγίπ Ερντογάν τον Δεκέμβριο του 2017, αμέσως μετά την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον.
 
Αλλά το θέμα μας είναι η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Και η σκέψη που κάνω είναι η εξής:
 
Σε πόσα σημαντικά θέματα συμφωνεί η Ουάσιγκτον με την Άγκυρα; Αναζητώντας την απάντηση δεν βρήκα ούτε ένα διεθνές θέμα, για το οποίο οι δύο χώρες να έχουν την ίδια γνώμη. Ειλικρινά. Ούτε ένα. Αν βρείτε εσείς θα πω mea culpa.
 
Στα ζητήματα της Ρωσίας και του Ιράν είναι κάθετα αντίθετες οι απόψεις. Επίσης στα θέματα της Βενεζουέλας, της Αιγύπτου, της Λιβύης και του Ισραήλ. Διαφωνούν για τη Μέση Ανατολή -και όχι μόνο για το Παλαιστινιακό, αλλά και για τη Σαουδική Αραβία και την Υεμένη.
 
Προσέξτε τώρα: Στη δική μας γειτονιά, οι Αμερικανοί είναι «Πόντιοι Πιλάτοι» για τις απειλές της Τουρκίας στο Αιγαίο και ακόμα και αυτή τη στιγμή εξυπηρετούν την κατοχική δύναμη για το Κυπριακό. Όχι όπως παλιά είναι η αλήθεια, αλλά αν φτάναμε σε ένα σημείο που η λύση -υποθετικά πάντα- θα ήταν κοντά, την κυπριακή πολιτική ηγεσία θα πίεζαν, όχι τον Ταγίπ Ερντογάν.
 
Είναι άδικοι οι Αμερικανοί γραφειοκράτες και κοντόφθαλμοι και με τις αποφάσεις τους δεν εξυπηρετούν την ίδια την Αμερική. Υπάρχουν και οι λογικοί, δεν λέω. Έχω γνωρίσει αρκετούς στα γραφεία (Desks) της Νότιας Ευρώπης. Αλλά δυσκολεύονται να πείσουν.
 
Σε δύο περιπτώσεις, δύο διπλωμάτες έκαναν τη διαφορά και μπόρεσαν και άλλαξαν αποφάσεις: Ο ένας ήταν ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, και ο άλλος ήταν ο Γουές Μίτσελ.
 
Ο δεύτερος είχε εκπονήσει με τους συνεργάτες του σχέδια για την ενεργειακή «εισβολή» της Αμερικής στην ανατολική Μεσόγειο και ενθάρρυνε τις συμμαχίες της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και άλλες χώρες της γειτονιάς. Δυστυχώς έφυγε νωρίς, αν και όλες οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η στρατηγική του δεν έχει αλλάξει καθόλου.
 
Όμως, τι είναι αυτό που δεν αφήνει την Αμερική να σκεφθεί παραπέρα και να σχεδιάσει για το μέλλον με χώρες, οι οποίες είναι πιστές και δεν της δημιουργούν προβλήματα. Είναι μία απίστευτη «τουρκολαγνεία» και η αδυναμία των γραφειοκρατών να παραδεχθούν τα λάθη τους. Και είναι λάθη τραγικά πρώτα για την Αμερική και μετά για τις χώρες που επηρεάζονται.
 
Χθες η εφημερίδα New York Times αναφέρθηκε στην πιθανότητα να χαρακτηριστεί τρομοκρατική η οργάνωση «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» της Αιγύπτου. Και το μυαλό όλων, μα όλων, που πήγε; Πάλι στην Τουρκία και τον Ταγίπ Ερντογάν.
 
Ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι μέντορας και προστάτης των «Αδελφών Μουσουλμάνων» και λέγεται μάλιστα ότι επί προεδρίας του Μόρσι τα αποθέματα χρυσού της Αιγύπτου μεταφέρθηκαν στην Άγκυρα.
 
Αυτή τη χώρα και αυτόν τον πρόεδρο καλύπτει και σήμερα η Αμερική. Και ας έχει συμμαχήσει με τη Ρωσία και το Ιράν, και ας δημιουργεί μύρια προβλήματα στα αμερικανικά συμφέροντα στη Συρία, και ας υποστηρίζει τον Μαδούρο και τους Μουλάδες της Τεχεράνης, και ας σπάει τα αμερικανικά εμπάργκο σε όλο τον κόσμο.
 
Δεν ξέρω. Ίσως για να εκτιμούν χώρες και ηγέτες οι Αμερικανοί, πρέπει να τους κάνουν τη ζωή μαρτύριο…

Miχ. Ιγνατίου

Tο μήνυμα της Ανάστασης να μαλακώσει τις καρδιές και να κλείσει τα αυτιά μας στις σειρήνες μιζέριας και οπισθοδρόμησης.

anastasi pistoi

Μετά από 10 χρόνια βαριάς ύφεσης και μνημονίων η Ελλάδα στάθηκε όρθια, σαν από θαύμα...

Ζήσαμε πιστωτικά γεγονότα, άμεσες και έμμεσες χρεοκοπίες, capital controls, κλειστές τράπεζες, στάσεις πληρωμών, μέχρι και κουρέματα στις καταθέσεις. Μέσα από αυτό τον φαύλο κύκλο της πυραμιδική ύφεσης μάθαμε να κλείνουμε τα αυτιά στο εμπόριο ελπίδας που μας πούλησαν οι περισσότεροι.

Έχουμε δρόμο μπροστά μας και ανηφόρα μεγάλη. Το «στοίχημα» του ελληνικού λαού είναι πλέον να μην διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός. Να μην συντριβούν οι αξίες, τα ιδανικά, τα ήθη και τα έθιμα αυτού του ευλογημένου τόπου. Μέχρι εδώ τα καταφέραμε...

Θυμηθείτε μόνο τα λόγια του Κώστα Βάρναλη: «...θεριά οι άνθρωποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν. Δεν είν’ αλήθεια πιο χρυσή, σαν την αλήθεια της σιωπής. Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν».

Θυμηθείτε ότι ο τροχός δεν θα γυρίσει μόνος του... θέλει δουλειά πολλή... Όμως όλα γυρίζουν και το μόνο βέβαιο είναι πως θα επιστρέψουν πάλι εδώ: Ελλάδα... Όλα εδώ ξεκίνησαν κι εδώ θα καταλήξουν!

Ο Χριστός πάνω στον σταυρό του απίστευτα οδυνηρού μαρτυρίου είπε: τετέλεσται! Και έτσι ξεκίνησαν όλα.

Μην χάνετε το κουράγιο σας. Σταθείτε δίπλα στις οικογένειές σας και περιχαρακώστε την κοινωνική συνοχή και την Εθνική μας αξιοπρέπεια.

Το αξίει το πανάρχαιο ενδοξο Εθνος μας, το μπορούμε και θα το κατορθώσουμε! Το οφείλουμε, όχι μόνο σ' εμάς τους ίδιους, τα παιδιά και τα εγγόνια μας, αλλά σε όλους τους επεχόμενους απογόνους μας!

newsbomb