Κυρ04222018

Τελευταία ΕνημέρωσηΚυρ, 22 Απρ 2018 1pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

FAZ για κυβέρνηση -Τσίπρα: Σε εξαθλίωση οι Ελληνες, Oργουελικός με διπλές σκέψεις ο Τσίπρας, βιομηχανία μετακλητών....

tsipras voui ypourgika asp mayr

Το άρθρο-κόλαφος της έντυπης Frankfurter Allgemeine Zeitung επαναφέρει σήμερα η διαδικτυακή FAZ, παρουσιάζοντας συντμημένα τα κύρια σημεία του. 

Το εν λόγω άρθρο της FAZ είναι το πιο σκληρό που έχει γραφτεί για την κυβέρνηση Τσίπρα και τον πρωθυπουργό,  τον οποίο μάλιστα χαρακτηρίζει ως αριστοτέχνη της οργουελικής διπλής σκέψης.

Το δημοσίευμα κάνει αναλυτική καταγραφή ενός μομέντουμ μιας χώρας που σε λίγους μήνες αναμένεται να βγει από το μνημόνιο. Μιας χώρας που παλινωδεί ανάμεσα στα όνειρα για «πρωτογενές πλεόνασμα, επενδύσεις δισεκατομμυρίων και ευημερούσα οικονομία» και την πραγματικότητα του «αβέβαιου μέλλοντος και του ανώμαλου και μακρύ δρόμου προς την κανονικότητα».

«Ο Αλέξης Τσίπρας χρειάζεται επενδύσεις, νέες θέσεις εργασίας και μεγάλα φορολογικά έσοδα. Παράλληλα όμως δεν θέλει να συρρικνώσει τον δημόσιο τομέα, αλλά να τον χρησμοποιήσει προς ίδιο όφελος και να καθυστερήσει τις ιδιωτικοποιήσεις τόσο πολύ, που να νευριάσουν οι επενδυτές, να τα μαζέψουν και να φύγουν» αναφέρει ο αρθρογράφος και προσθέτει:

«Οποιος έχει διαβάσει το ‘1984' του Τζορτζ Όργουελ, γνωρίζει αυτό που ονομάζεται double think, την ικανότητα δηλαδή να έχει κανείς στο μυαλό του δύο διαμετρικά αντίθετες σκέψεις και να τις ασπάζεται και τις δύο. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι αριστοτέχνης σε αυτό».

H Ελλάδα παραμένει οικονομικά ως χώρα του τρίτου κόσμου

Στασιμότητα στις επενδύσεις καταγράφει η εφημερίδα με παράδειγμα το Ελληνικό, με «σχέδια επί σχεδίων» και την τελευταία περιπέτεια με την αρχαιολογική υπηρεσία. Στασιμότητα καταγράφει όμως και στον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας επί δεκαετίες.

«Ενώ η Ευρώπη ασχολείται με την ψηφιοποίηση και συζητά για το μέλλον της βιομηχανίας και της εργασίας, στην Ελλάδα όλα στρέφονταν γύρω από την κρίση και σήμερα γύρω από τα να διασώσει κανείς ό,τι διασώζεται. Παραμένει οικονομικά ως μια χώρα του τρίτου κόσμου. Εξάγει ελιές, φρούτα και λαχανικά, τυρί, κρασί… οι εφοπλιστές και ο τουρισμός παίζουν τεράστιο ρόλο αλλά επενδύσεις σε πλοία και ξενοδοχεία σπα αποτελούν αμφιβόλου επιτυχίας επενδύσεις για το μέλλον σε σχέση με την ταχεία τεχνολογική εξέλιξη». 

Ο ΣΥΡΙΖΑ, προσωποποίηση της διπλής ηθικής

Ο αρθρογράφος κάνει λόγο για «βιομηχανία μετακλητών» που έχει στήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ωστόσο να εξωραΐζει τις ευθύνες που αναλογούν και στα προηγούμενα κόμματα εξουσίας Για νέες επιτροπές  που φυτρώνουν με νόμο και κάνουν μεταξύ άλλων αξιολογήσεις, όλες με μετακλητούς, μια παλαιά μέθοδος, που ο Τσίπρας, όταν ήταν στην αντιπολίτευση, είχε καταγγείλει ως συρρίκνωση της δημοκρατίας.

«Τρία χρόνια μετά την εκλογική του νίκη ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε η προσωποποίηση της διπλής ηθικής», διαπιστώνει η εφημερίδα.

Χυδαίο πολιτικό στιλ και γλώσσα αισχρή

«Το πολιτικό στιλ του κόμματος είναι χυδαίο, η γλώσσα αισχρή, οι σκέψεις ύπουλες, η αντίληψη περί δικαίου αυθαίρετη και η επιχειρηματολογία υποκριτική… ο κόσμος συνηθίζει σε όλα, σε ανικανότητα, σε χρήματα φορολογουμένων στην άμμο και σε ειδήσεις για επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις, αλλά σε εκείνο που δεν μπορεί να συνηθίζει είναι στο αυταρχικό στιλ κυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ».

Ο αρθρογράφος σημειώνει ότι το κυβερνητικό κόμμα κληρονόμησε πολλά από τα προηγούμενα κόμματα, όπως την αποδυνάμωση της κρατικής μηχανής και την διάβρωση των θεσμών της, τα  οποία όμως χρησιμοποίησε προς το δικό του συμφέρον, γιατί τον διευκόλυναν.

O Homo Graecus του ΣΥΡΙΖΑ

«Κατά το σοβιετικό πρότυπο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε τον Homo Graecus, στην ουσία έναν οπορτουνιστή, που αποφεύγει κάθε ευθύνη και κάθε πρωτοβουλία, που δεν βλέπει τίποτα το άδικο στο να βάζει χέρι στο δημόσιο χρήμα και στη δημόσια περιουσία, αλλά που, αντίθετα, θεωρεί ότι αυτά ανήκουν σε όλους και στον καθένα».

Στο άρθρο γίνονται αναλυτικές αναφορές σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, όπως τις διαπραγματεύσεις για το όνομα της FYROM, αλλά και εσωτερικής, όπως τη φοροδιαφυγή, την παιδεία και την «μετριοκρατεία». Αναφορές γίνονται ακόμη και στον Ιβάν Σαββίδη και το σκάνδαλο NOVARTIS, «ένα θεατρικό έργο για να κερδίσει πίσω ο ΣΥΡΙΖΑ την εύνοια των ψηφοφόρων». 

Η ηθική επανάσταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να έρθει

Και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο αρθρογράφος είναι ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τίποτα άλλο από μια πελατειακή ένωση με όπλα την διπλή σκέψη και τον διπλό λόγο, που χρησιμοποιεί όμως τη συνταγή των παλαιών κομμάτων εξουσίας, εκείνων που οδήγησαν τα χώρα στην χρεοκοπία… είναι ιδιαίτερα πικρό το ότι η κυβέρνηση επικαλέστηκε ηθικό πλεονέκτημα».

Το επιμύθιο του μακροσκελούς άρθρου συνοψίζεται στην αναζήτηση όχι νέων κομμάτων αλλά νέων ανθρώπων.

«Η ηθική επανάσταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να έρθει, αλλά ούτε και καμιά άλλη. Αυτό που απ´ έξω φαντάζει ως αναμόρφωση του κράτους στην πραγματικότητα είναι μια μετακίνηση σκηνικού. Για να βγει η Ελλάδα από την κρίση και να μην μπαίνει η ίδια εμπόδιο στο δρόμο της, χρειάζεται πρωτίστως έναν νέο Άνθρωπο. Αλλά ούτε κι αυτός δεν πρόκειται να έρθει. Το μόνο που θα συμβεί είναι ένα πισωγύρισμα σε πολλούς νόμους και διατάξεις σε συμφωνία με την τρόικα. Και μάλιστα από την πίσω πόρτα, αθόρυβα και χαμηλόφωνα».

DW,  iefimerida

 

Foreign Policy: Ελλάδα και Τουρκία κινούνται αργά προς τον πόλεμο

aigaio polemika
 
Το Foreign Policy χαρακτηρίζει ως επικίνδυνο το κλίμα που έχει διαμορφωθεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις το τελευταίο διάστημα, προειδοποιώντας ότι ίσως τελικά η σύγκρουση να είναι αναπόφευκτη.

Το δημοσίευμα- με τίτλο «Ελλάδα και Τουρκία κινούνται αργά προς τον πόλεμο»- επισημαίνει ότι ακόμη και σε αυτή την κατάσταση υπάρχει ριψοκίνδυνη ρητορική τόσο από την Αθήνα όσο και από την Αγκυρα.

Επιπλέον κάνει ιδιαίτερη αναφορά στον Πάνο Καμμένο, σχολιάζοντας ότι με τη στάση του φέρνει διαρκώς σε αμήχανη θέση τον Αλέξη Τσίπρα. Εκτιμά ακόμη ότι δεν πρόκειται να αλλάξει η προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο και επισημαίνει ότι θα χρειαστούν πολύ προσεκτικοί χειρισμοί, προκειμένου να μην υπάρξει κλιμάκωση.

Η σχέση της Ελλάδας με την Τουρκία δεν ήταν ποτέ εύκολη, σημειώνει το Foreign Policy, θυμίζοντας ότι οι δύο χώρες έφτασαν κοντά στη στρατιωτική σύγκρουση στην κρίση των Ιμίων το 1996, πριν παρέμβουν οι ΗΠΑ για να αποφευχθεί η καταστροφή. «Οι δύο σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ είναι στην “κόψη” και πάλι, κάτι που έχει προκληθεί από λαϊκιστές και από τις δύο πλευρές. Και αυτή τη φορά, η Ουάσινγκτον δεν είναι πουθενά», συνεχίζει το δημοσίευμα.

Το Foreign Office κάνει αναφορά στις δηλώσεις του Μπιναλί Γιλντιρίμ, ο οποίος τη Δευτέρα υποστήριξε ότι η τουρκική ακτοφυλακή κατέβασε ελληνική σημαία από τη βραχονησίδα Μικρός Ανθρωποφάς, κάτι που διέψευδε η Αθήνα. Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι το περιστατικό αυτό ήρθε μετά την τραγωδία με τη συντριβή του Mirage 2000-5 και τον θάνατο του Γιώργου Μπαλταδώρου. «Ούτε αυτό ήταν ένα απομονωμένο γεγονός. Τα τουρκικά μαχητικά έχουν παραβιάσει τον ελληνικό εναέριο χώρο πάνω από 30 φορές μόνο τον Απρίλιο», σημειώνει το δημοσίευμα, που παρατηρεί ότι η κράτηση των 2 Ελλήνων στρατιωτικών στην Αδριανούπολη τροφοδοτεί περαιτέρω τον θυμό στην Ελλάδα.

«Ακόμη και μέσα σε αυτό το επικίνδυνο κλίμα και οι δύο πλευρές ενδίδουν στη ριψοκίνδυνη ρητορική. Στην Τουρκία, ο Ερντογάν και το κόμμα του έχουν ξεκινήσει μία ακόμη πιο επιθετική ρητορική εναντίον της Ελλάδας και στο μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης επικεφαλής είναι ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ένας άνθρωπος που ισχυρίζεται ότι η Τουρκία πρέπει να ανακτήσει 18 τουρκικά νησιά που κατέχει η Ελλάδα αυτή τη στιγμή», αναφέρει το Foreign Policy.

Σε ό,τι αφορά την ελληνική πολιτική σκηνή, παρατηρεί ότι το πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα στα ελληνοτουρκικά είναι εντός της κυβέρνησής του, κάνοντας αναφορά στους ΑΝΕΛ και τον Πάνο Καμμένο. Η συνεργασία των δύο κομμάτων ήταν πάντα παράξενη, καθώς το μόνο τους κοινό ήταν η αντίθεση στη λιτότητα, σημειώνει το δημοσίευμα.

«Τώρα, ο Καμμένος φέρεται να έχει σχέσεις τόσο με τον πρώην σύμβουλο του Ντόναλντ Τραμπ, Τζορτζ Παπαδόπουλο, όσο και με τον Βλαντιμίρ Πούτιν μέσω του Ιβάν Σαββίδη. Αν και βοήθησε τον Τσίπρα με τις διασυνδέσεις του και τις γνώσεις του για τη λειτουργία του κράτους (ιδιαίτερα αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε βαθύ κράτος) είναι ένας επίμονος πονοκέφαλος στην εξωτερική πολιτική.

Ο Καμμένος και το κόμμα του επανειλημμένα έχουν φέρει τον Τσίπρα σε αμήχανη θέση, με επιθετικές δηλώσεις για την Τουρκία ή απλά επειδή είναι μπερδεμένος με την πολιτική της ίδιας της κυβέρνησής του. Ο Καμμένος, ως υπουργός Αμυνας, επανειλημμένα έχει χλευάσει τους Τούρκους», αναφέρει μεταξύ άλλων το δημοσίευμα, ενώ σημειώνει ότι ο κ. Καμμένος έχει υπάρξει πρόβλημα για τον Ελληνα πρωθυπουργό και στις διαπραγματεύσεις με την ΠΓΔΜ, θέμα στο οποίο «απαιτεί η ονομασία να μην περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία παρά το γεγονός ότι εδώ και καιρό χρησιμοποιείται».

Το πραγματικό πρόβλημα στην Τουρκία όμως είναι άλλο, παρά τις υπερβολές του κ. Καμμένου, συνεχίζει το Foreign Policy. Και αυτό είναι η στρατηγική πρόκλησης της Αγκυρας. «Μια στρατηγική που υπήρχε πριν από τον Ερντογάν και πιθανότατα θα συνεχιστεί και όταν εκείνος θα έχει φύγει. Ο Ερντογάν απλά ενίσχυσε αυτή τη στρατηγική τους τελευταίους μήνες, έχοντας αποφασίσει κατά τα φαινόμενα ότι έχει πλεονέκτημα στην ΕΕ, αφότου συμφώνησε να αναλάβει την ευθύνη για τον περιορισμό της προσφυγικής κρίσης».

Στην ελληνική κοινή γνώμη υπάρχει ένας πολύ αληθινός φόβος ότι η χώρα υπνοβατεί προς μια σύγκρουση την οποία δεν επιθυμεί, συνεχίζει το δημοσίευμα, που θυμίζει ότι το ΝΑΤΟ είναι απρόθυμο να εμπλακεί σε αυτό τον λεκτικό πόλεμο, καθώς ο γ.γ. Γενς Στόλτενμπεργκ δήλωσε ότι δεν πρόκειται για θέμα της Συμμαχίας.

«Ομως, θα ήταν εξαιρετικά ανεύθυνο να πιστεύουμε ότι θα αλλάξει η συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο. Δεν άλλαξε στο παρελθόν και σίγουρα αυτό δεν θα γίνει τώρα που τα νεο-οθωμανικά όνειρα του Ερντογάν είναι σε πλήρη εξέλιξη. Θα χρειαστούν πολύ προσεκτικός χειρισμός της κατάστασης από όλες τις πλευρές, για να αποτραπεί η κλιμάκωση. Αλλά επίσης θα πρέπει να συμβιβαστούμε με την πιθανότητα ότι, τελικά, η σύγκρουση μπορεί να είναι αναπόφευκτη», καταλήγει το δημοσίευμα.

Είναι ντροπή να μιλούν για σεβασμό στους νεκρούς των Ενόπλων Δυνάμεων αυτοί που τις «φυλάκισαν» στο χθες

sminagos miraz

Η συγκίνηση του κόσμου για το θάνατο του Σμηναγού της Πολεμικής Αεροπορίας, καταγράφηκε με τρόπο εκκωφαντικό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι όχι μόνο. Η καθημερινότητα των τελευταίων 24ωρων για όλους ήταν πιο βαριά... Παντού το θέμα της συζήτησης ήταν ο θάνατος του πιλότου του Mirage 2000-5. Ο Σμηναγός Γιώργος Μπαλταδώρος έγινε για τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών το σύμβολο της ενότητας και της ομοψυχίας που η χώρα χρειάζεται για να αντέξει στα δύσκολα που όλο μπροστά μας είναι...

Αυτή η πλειοψηφία αναγνωρίζει και σέβεται τη θυσία του Σμηναγού. Γιατί υπάρχει και η μειοψηφία των πολιτικών, πολιτικάντηδων και κομματικών “κομισάριων” που βρήκαν ευκαιρία για τηλεοπτικό και διαδικτυακό “κήρυγμα” περί “σεβασμού”... Ο σεβασμός στις θυσίες των Αεροπόρων όμως δεν αποδεικνύεται με λόγια , δακρύβρεχτες δηλώσεις και μαθήματα “πολιτικής ορθότητας”. Όσα ακούσαμε τις τελευταίες δυο ημέρες έχουν ακυρωθεί από τις πράξεις. Δυστυχώς για κάποιους δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου...

Ποιοι λοιπόν μιλούν για σεβασμό;

Όσοι επί 20 χρόνια και βάλε, οδήγησαν με παραλείψεις, λάθη και αδιαφορία την ΠΑ σε κατάσταση απόγνωσης, με τις διαθεσιμότητες στα “κόκκινα”; Τον τελευταίο χρόνο μετά από πολύ αγώνα της ΠΑ έχουν αρχίσει κάπως να διορθώνονται τα πράγματα...

Όσοι επί 20 χρόνια και βάλε έβαζαν όλα τα προβλήματα της ΠΑ “κάτω από το χαλί”,αφήνοντας να τα “λύσει ο επόμενος”;

Όσοι επί 20 χρόνια και βάλε έγραφαν στα παλιά τους τα παπούτσια όσα εισηγούνταν οι Αεροπόροι κι έκαναν τις δικές τους επιλογές και αγορές, κρατώντας τη Πολεμική Αεροπορία στάσιμη και αφήνοντας τη ψαλίδα με τη Τουρκία διαρκώς ν΄ ανοίγει;

Όσοι επί 20 χρόνια και βάλε απαξίωναν συστηματικά συγκεκριμένα οπλικά συστήματα της Πολεμικής Αεροπορίας; Φθάσαμε στο σημείο τα Mirage 2000 να είναι καθηλωμένα ,γιατί δεν είχαν ...τακάκια!!! Τα ΄χουμε ξεχάσει αυτά; Νομίζουν ότι τα ΄χουμε ξεχάσει;

Όλα αυτά δείχνουν σεβασμό στην ΠΑ και στους νεκρούς της;

Τους νεκρούς στην ΠΑ αλλά και στις Ένοπλες Δυνάμεις γενικότερα δεν τους τιμούμε μόνο με νεκρολογίες και συγκινητικές δηλώσεις αναγνώρισης του έργου τους. Θα τους τιμούσαμε αν μετά από κάθε θάνατο διορθώναμε το λάθος που τον προκάλεσε. Αν φροντίζαμε οι συνάδελφοι των νεκρών να είχαν τα μέσα που χρειάζονται για να συνεχίσουν το έργο αυτών που χάθηκαν στο καθήκον. Αν πηγαίναμε τις ΕΔ μπροστά, στο δρόμο του εκσυγχρονισμού... Αντιθέτως φθάσαμε στο σημείο οι Τούρκοι να έχουν βάλει στο Αιγαίο UAV που μπορούν να φέρουν και όπλα κι εμείς να τα κυνηγάμε με F-16.

Τους νεκρούς θα τους τιμούσανε αν κάνανε όσα έπρεπε για να δικαιώσουν τη θυσία τους. Όλοι χάθηκαν γι΄ αυτό που οι πολιτικοί πρωταγωνιστές δεκαετιών έχουν κάνει “καραμέλα”: τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Σήμερα ο Σμηναγός Γιώργος Μπαλταδώρος κηδεύεται. Είναι ο τελευταίος νεκρός του πολέμου που τόσα χρόνια γίνεται στο Αιγαίο. Η μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούαν να του κάνουν όσοι ευθύνονται για όσα προαναφέραμε είναι μία: να σιωπήσουν.

του Πάνου Καρβουνόπουλου

Όμορφα εκτρώματα, όμορφα καίγονται

efka1

Ο Νόμος Κατρούγκαλου, όταν «κατασκευάστηκε» είχε συγκεντρώσει σειρά από σφοδρές αντιδράσεις, κυρίως από τους ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι ήταν κατά κάποιο τρόπο επιτυχημένοι στην ζωή τους, όχι απαραίτητα πλούσιοι.

Τότε οι κυβερνώντες έλεγαν ότι αυτό αποτελεί κοινωνική δικαιοσύνη, να τα πάρουν από τους λίγους και να τα δώσουν στους πολλούς. Δεν εξέτασαν βέβαια ότι αυτοί οι λίγοι ήταν αυτοί που είχαν την τύχη να έχουν εισόδημα ετήσιο 20.000 ευρώ ή κάπου εκεί.

Θεώρησαν δίκαιο αυτός ο ελεύθερος επαγγελματίας που έχει έσοδα 20.000 ευρώ, περίπου 1.800 ευρώ τον μήνα, να πληρώνει για φόρους και εισφορές περίπου 14.000 ευρώ και να του μένουν στην τσέπη 6.000 ευρώ.

Όμως το σύστημα χρεοκόπησε στην πράξη. Και δεν χρεοκόπησε από την εν δυνάμει απόφαση του ΣτΕ, που φέρεται να κρίνει αντισυνταγματικό το έκτρωμα Κατρούγκαλου, αλλά από τους ίδιους τους ελεύθερους επαγγελματίες. Οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν πλέον σοβαρό κίνητρο να κρύψουν εισοδήματα, ώστε να πληρώνουν λιγότερες εισφορές και φόρους. Ένα σύστημα που έχει σοβαρό πρόβλημα με την φοροδιαφυγή, έρχεται το επίσημο κράτος και δίνει κίνητρα για να αυξηθεί, αντί για να μειωθεί.

Όντως οι πολλοί πλήρωναν ένα μικρότερο ποσό για εισφορές, το οποίο δεν τους άλλαζε δα και την οικονομική τους κατάσταση, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των λίγων, καταστρεφόταν αν αποφάσιζαν να είναι συνεπείς.

Η ανάγκη για αλλαγή, εκ νέου, του ασφαλιστικού έχει φανεί σχεδόν από την πρώτη ημέρα εφαρμογής του Νόμου Κατρούγκαλου. Ένας νόμος που έγινε κίνητρα για φοροδιαφυγή, κίνητρα για να μην δουλέψει κανείς πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και εξομοίωνε προς τα κάτω συντάξεις και παροχές υγείας. Ένα σύστημα που παρήγαγε την αδικία, αφού εάν κάποιος είχε την τύχη να βγει στην σύνταξη πριν από την εφαρμογή του Νόμου, θα ελάμβανε αποδοχές κατά 30% περισσότερες από κάποιον που είχε την ατυχία να βγει μετά, έστω και αν είχαν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά: συντάξιμα χρόνια και αποδοχές.

Αυτοί που μας κυβερνούν θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι η προκοπή δεν είναι αμαρτία και δεν πρέπει να πυροβολούν αδιακρίτως όποιον έχει καταφέρει έστω και κάτι μικρό στην ζωή του.

θαν. Παπαδής

Νeue Zuericher Zeitung: Kαι όμως ο Τσίπρας επικρατεί ακόμη

tsiprasbrabeio

Οποιος προφήτεψε σύντομη ζωή για την κυβέρνηση της Ελλάδας διαψεύδεται. Ιδεολογικά ευέλικτος και γνώστης της τακτικής ο Αλέξης Τσίπρας οδηγεί τον περίεργο συνασπισμό του από το 2015 διά μέσω κρίσεων και σκανδάλων», γράφει η συντηρητική ελβετική «Νeue Zuericher Zeitung» (NZZ) σε δημοσίευμά της με τίτλο «Και όμως ο Τσίπρας επικρατεί».

H εφημερίδα της Ζυρίχης, αφού αναφέρει το ονοματολογικό με την ΠΓΔΜ, την παραίτηση Αντωνοπούλου/Παπαδημητρίου, τη σύλληψη των Ελλήνων στρατιωτικών από τους Τούρκους και τη δύσκολη συνεννόηση των κ. Καμμένου και Κοτζιά στο θέμα αυτό, προσθέτει ότι «εν τούτοις σε σχέση με τις ρήξεις του πρώτου μισού της θητείας του (Τσίπρα), τα σημερινά προβλήματα ωχριούν».

Όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο, η NZZ αφού κάνει μια αναδρομή στην εποχή Βαρουφάκη και την αποχώρηση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, συμπληρώνει: «το ότι ο Τσίπρας παραμένει αδιαφιλονίκητος ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλεται μόνο στην απουσία σοβαρών διεκδικητών της ηγεσίας. Ακόμα και οι εσωκομματικοί επικριτές του αναγνωρίζουν ότι ο χαρισματικός νεαρός πολιτικός είναι σε θέση να κινητοποιήσει τις μάζες». 

Αν και τίποτα δεν παραπέμπει άμεσα σε ρήξη στον συνασπισμό, συνεχίζει η συντηρητική ελβετική εφημερίδα, παρατηρούνται τελευταία αβρότητες με την κεντρο-αριστερή ομάδα «Κίνημα αλλαγής» και επισημαίνει πως «Αθηναίοι οιωνοσκόποι πιθανολογούν ότι ο Τσίπρας αναζητά με αυτόν τον τρόπο εναλλακτικούς εταίρους σε συνασπισμό».

«Η έκκληση του προέδρου της Ν.Δ. Κυριάκου Μητσοτάκη για πρόωρες εκλογές ακούγεται λιγότερο δυνατά από πριν. Ο Μητσοτάκης, αν και είναι ένας εύγλωττος μόνιμος επικριτής του πρωθυπουργού, αντιπαλεύει τα σοβαρά βάρη του παρελθόντος. Ο πρώην υπουργός για τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις και γιος ενός συντηρητικού πρωθυπουργού απαξιώνεται από τους πολιτικούς του αντιπάλους ως εκπρόσωπος εκείνου του κατεστημένου το οποίο μετέτρεψε την Ελλάδα σε χώρα χρέους. Στους συντηρητικούς προσάπτουν επίσης το σκάνδαλο Novartis.

Πολυάριθμοι κορυφαίοι πολιτικοί της ΝΔ κατηγορούνται για χρηματισμό από την ελβετική πολυεθνική. Αν και οι κατηγορούμενοι αρνούνται τις κατηγορίες και δεν έχουν παρουσιαστεί έως τώρα ενοχοποιητικά στοιχεία, η υπόθεση προκαλεί ζημιά στη φήμη του παραδοσιακού κόμματος», παρατηρεί η NZZ. 

«O Tσίπρας θα μπορούσε να αποκτήσει ένα πραγματικό πλεονέκτημα το καλοκαίρι. Οι πιθανότητες να βγει η Ελλάδα από το τρίτο πρόγραμμα βοήθειας και το ότι (η έξοδος) δεν θα συνδεθεί με ένα τέταρτο πρόγραμμα διατηρούνται ακέραιες. Αυτό δεν θα σήμαινε το τέλος των επώδυνων μεταρρυθμίσεων, αλλά ο Τσίπρας θα μπορούσε να θριαμβολογήσει ότι απελευθέρωσε την Ελλάδα από την «δουλεία» των δανειστών μετά από σχεδόν μια δεκαετία. Το ότι ο Τσίπρας θα αξιοποιήσει την αναμενόμενη ώθηση στη δημοτικότητά του για να κάνει πρόωρες εκλογές έρχεται σε αντίθεση με τις διαβεβαιώσεις του ότι θα εξαντλήσει την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο μέχρι το Σεπτέμβριο του 2019. Αυτό όμως δεν σημαίνει ασφαλώς ότι θα τηρήσει την υπόσχεση του. Με την ευελιξία των χειρισμών του δεν τα έχει καταφέρει και άσχημα», καταλήγει η NZZ.