Κυρ01202019

Τελευταία ΕνημέρωσηΚυρ, 20 Ιαν 2019 3am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Πώς το Μάτι έγινε τελικά παγίδα θανάτου – Ένας οικισμός αφημένος μέσα στα πεύκα, δίχως διεξόδους διαφυγής στη θάλασσα

mati ix kammena pyrosv

Όταν η αδηφάγα πύρινη λαίλαπα χίμηξε στο Μάτι το απόγευμα της Δευτέρας 23 Ιουλίου, ισχυροί άνεμοι από 9 έως και 11 μποφόρ δυτικού στεριανού ανέμου την έσπρωχναν με ορμή να κατασπαράξει τα πάντα.

Οι φλόγες κατάπιναν ό,τι συναντούσαν στο διάβα τους «τρέχοντας» με 70 χλμ την ώρα.

Δεν υπήρχε τρόπος να σταματήσει αυτή η συμφορά, κανένα σχέδιο δεν μπορεί να αναχαιτίσει έναν τέτοιο όλεθρο.

«Οι φλόγες πέρασαν πάνω από τα πυροσβεστικά στη Λεωφόρο Μαραθώνος και πυρπόλησαν το Μάτι», λένε οι αυτόπτες μάρτυρες.

Όμως, το μεγάλο κακό που μας βρήκε δεν δικαιολογεί την απώλεια τόσων ανθρώπινων ζωών. Τόσων άδικα χαμένων ζωών.

Τι συνέβη

Εκατοντάδες πολίτες προσπάθησαν με τα αυτοκίνητά τους να εγκαταλείψουν το Μάτι αλλά εγκλωβίστηκαν σε φριχτό μποτιλιάρισμα στους στενούς δρόμους του οικισμού, που ιδρύθηκε ως παραθεριστικός το 1960 και από το 2000 και μετά πυκνοκατοικήθηκε δίχως κανένα σχεδιασμό, δίχως καμία πρόβλεψη για την ασφάλεια.

Αναπτύχθηκε όπως και πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας άναρχα, στο «έλα μωρέ», στην «τύχη».

Και δεν αρκεί που χτίστηκε στην «τύχη» και μέσα στα πεύκα, δεν είχε ούτε διεξόδους διαφυγής. Έτσι όταν ήρθε η φωτιά έγινε παγίδα θανάτου.

Έγινε παγίδα θανάτου διότι δεν μπορούσε να εκκενωθεί.

Καθώς ολόγυρα των απελπισμένων ανθρώπων υψωνόταν η κόλαση, με τα πεύκα ως εξαιρετικά εύφλεκτα να «αρπάζουν» με μιας ως δαδιά, με ολόκληρα σπίτια να γίνονται στάχτη μέσα σε λίγα λεπτά και τα μπλοκαρισμένα αυτοκίνητα να αναφλέγονται -μαρτυρίες αναφέρουν ότι τα καύσιμα στα ντεπόζιτα ανατινάζονταν- επικράτησε πανικός.

Αλλόφρονες κάτοικοι έφευγαν από τα σπίτια τους, οι οδηγοί εγκατέλειπαν τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητά τους και όλο αυτό το πλήθος κατευθύνθηκε τρέχοντας προς την ακτή, δηλαδή προς τη μόνη διέξοδο που τους είχε απομείνει για να γλιτώσουν τον φριχτό θάνατο στις φλόγες.

Ποια ακτή;

Στο Μάτι οι ακτές δεν είναι από παντού ελεύθερα προσβάσιμες.

Ξενοδοχεία και σπίτια τις κλείνουν με μάνδρες. Είναι η «ανάπτυξη» που είχαν ως πρότυπο το 1960. Να μην υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στις ακτές.

Και έτσι, από τη μία στιγμή στην άλλη, εκατοντάδες συνάνθρωποί μας βρέθηκαν να δίνουν αγώνα για τις ζωές τους, των παιδιών τους, των αγαπημένων τους προσώπων, πηδώντας πάνω από φράχτες, τρέχοντας μέσα από ακάλυπτους χώρους και κήπους για να φτάσουν στη θάλασσα.

Αλλά η πρόσβαση στη θάλασσα ήταν εξαρχής «φραγμένη».

Ποια θάλασσα;

Κάτι μικροί κόλποι και βράχια. Που κι αυτοί δεν συνεχίζουν ως κάποια ενιαία παραλία αδιάκοπα κατά μήκος της ακτής, ώστε να μπορούσαν οι άνθρωποι να κινηθούν παραλιακά πεζή ώστε να απομακρύνονταν, επειδή υπάρχουν βράχια και κτίσματα που έχουν οικοδομηθεί στην κυριολεξία μέσα στη θάλασσα και διακόπτουν την όποια παραλία.

Για αυτό και ο εφιάλτης δεν είχε τελειώσει για όσους έφτασαν και μπήκαν στο νερό.

Ο μόνος τρόπος για να σωθούν ήταν να τους πάρουν με βάρκες.

Την ίδια ώρα το  μεγάλο «θερμικό φορτίο» που κατέβαινε από τον οικισμό τους ανάγκαζε να χώνουν τα κεφάλια τους μέσα στο νερό για να μην πάρουν φωτιά και οι ίδιοι.

Πυρομένες λαμαρίνες από αυτοκίνητα και κατασκευές εκτοξεύονταν και τους βομβάρδιζαν. Πραγματική εμπόλεμη ζώνη.

Βάρκες και σκάφη εθελοντών, που συντονίζονταν από το Λιμενικό, έσπευσαν ήδη από τις 18.00 να περισυλλέξουν τους πυρόπληκτους.

Όμως οι βάρκες και τα σκάφη δεν μπορούσαν να πλησιάσουν στα ρηχά.

Είτε γιατί δεν υπάρχουν παραλίες αλλά βράχια, είτε γιατί -ακόμα χειρότερο- τους βαρκάρηδες «έκαιγε» η φωτιά.

Τα φλεγόμενα 9 μποφόρ είχαν «ανάψει» την ατμόσφαιρα, το λεγόμενο «θερμικό φορτίο» και δεν άφηναν τους βαρκάρηδες να πλησιάσουν πιο κοντά από 50 μέτρα από την ακτή.

Οι ταλαιπωρημένοι και φοβισμένοι πολίτες, πολλοί με εγκαύματα, έπρεπε να βουτήξουν στη θάλασσα και να κολυμπήσουν προς τις λέμβους.

Τραυματίες, γέροι, παιδιά, γυναίκες, έπεφταν στη θάλασσα για να δώσουν έναν τελευταίο αγώνα με τα κύματα πριν διασωθούν από τις βάρκες που τους περίμεναν.

Γονείς με καμένες σάρκες κολυμπούσαν κρατώντας τα παιδιά τους. Να σώσουν τα παιδιά τους.

Η ευθύνη

Λέγεται στα τηλεοπτικά κανάλια ότι «το Μάτι δεν υπάρχει πια». Αλήθεια είναι.

Αλλά υπάρχει μια ακόμα μεγαλύτερη αλήθεια: «Το Μάτι όπως φτιάχτηκε, όπως οικοδομήθηκε, δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξει».

Ήταν εξ αρχής ένα λάθος, ένας οικισμός που ξεκίνησε ως παραθεριστικός το 1960, με τα ανύπαρκτα στάνταρ των τότε ελληνικών καθεστώτων και μετά το 2000 πυκνοκατοικήθηκε.

Όλα αυτά τα χρόνια κανείς δεν σκέφτηκε το εξής: Εάν αρπάξει φωτιά αυτός εδώ ο τόπος, ο ανάμεσα στα πεύκα, ο δίχως διεξόδους διαφυγής, τι θα κάνουμε;

Και ναι, οι πρώτοι που έπρεπε να το σκεφτούν ήταν οι δήμαρχοί του.

Αυτοί που ζούνε στον τόπο και τον γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα.

Προφανώς και εκ του τραγικού αποτελέσματος κανείς τους ουδέποτε αναρωτήθηκε τι θα γινόταν εάν άρπαζε φωτιά το Μάτι.

Ή, για να είμαστε ακριβείς, εάν μια ημέρα έφτανε η φωτιά μέσα στο Μάτι. Γιατί η περιοχή έχει γνωρίσει πολλές φωτιές. Μία όμως στάθηκε η μοιραία.

Η περιοχή της Νέας Μάκρης έχει ζήσει πολλές φωτιές στο παρελθόν και το αυτονόητο θα ήταν να είχαν προνοήσει. Δεν το έκαναν. Ούτε κάποιο σχέδιο είχαν.

Πεύκο το «καταραμένο δένδρο»

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι έλεγαν το πεύκο «καταραμένο δένδρο» και δεν το επέτρεπαν μέσα στις πόλεις.

Γιατί γνώριζαν ότι το πεύκο είναι δαδί. Είναι εμπρηστικός μηχανισμός, είναι εγγύηση ότι μια ημέρα θα μας κάψει.

Πώς εμείς οι νεοέλληνες πειστήκαμε ότι είναι ασφαλές να ζούμε ανάμεσα στα πεύκα, είναι πραγματικά απορίας άξιον.

Όχι ξανά άλλα «Μάτια»

Σήμερα θρηνούμε δεκάδες νεκρούς. Αδικοχαμένους ανθρώπους.

Αφού καταλαγιάσει ο θρήνος, η εθνική οδύνη για το κακό που μας βρήκε, έχουμε μια υποχρέωση. Να μην υπάρξουν άλλα «Μάτια». Ούτε στην Αττική, ούτε πουθενά αλλού στον τόπο μας.

Να μην υπάρξουν ποτέ ξανά τέτοιες παγίδες θανάτου.

Σε ό,τι αφορά και τα άλλα θέρετρα που υπάρχουν σαν το Μάτι, όσα δηλαδή «αναπτύχθηκαν» έτσι τις «χρυσές» δεκαετίες του 60 και στα χρόνια της Χούντας, οφείλουμε να τα γκρεμίσουμε και να τα φτιάξουμε ξανά.

Η μαρτυρία του ιδιοκτήτη του σπιτιού που βρέθηκαν οι 26 αγκαλιασμένοι νεκροί

Συγκλονίζουν τα όσα είπε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού στο Μάτι, στο οποίο βρέθηκαν 26 σοροί θυμάτων της πυρκαγιάς, ανθρώπων που ξεψύχησαν αγκαλιασμένοι.

«Μπήκαν οι άνθρωποι στο σπίτι, δεν μπόρεσαν μέσα στον καπνό να δουν την πόρτα για να κατέβουν στην παραλία και αυτοί είναι που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι.

»Ο κόσμος που κάηκε μέσα στο σπίτι μου, κάηκε γιατί δεν υπάρχει ένα σχέδιο από που να φύγουν σε ανάλογη περίπτωση», είπε μιλώντας στον Realfm, ο κ. Φράγκος.

«Το σπίτι μου έχει πρόσβαση στην παραλία με σκάλες, κάποια κοπέλα προσπάθησε να πηδήξει από τον γκρεμό και τη χάσαμε», πρόσθεσε.

Όπως είπε μάλιστα, «οι πρώτοι 25 άνθρωποι που είμαστε μαζεμένοι και συντεταγμένοι, σώθηκαν όλοι.

»Οι επόμενοι που ήρθαν και από τον καπνό δεν είδαν την πόρτα, αυτοί είναι που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι, κάηκαν όλοι».

«Όλος αυτός ο κόσμος που κάηκε ήταν γιατί δεν υπάρχει ένα σχέδιο σε περίπτωση ανάλογη, από πού θα φύγουν».

Σοκαριστική όμως είναι και η μαρτυρία του κ. Ποταμιάνου, στον οποίο ανήκει το διπλανό οικόπεδο:

«Δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη πρόσβαση στην παραλία εκτός από σπίτι του κ. Φράγκου. Ήταν φρίκη.

»Άκουγα τις φωνές των ανθρώπων να καίγονται και λέω κάποιος να μου κλείσει τα αυτιά», δήλωσε ο κ. Ποταμιάνος

«Τα περισσότερα σπίτια έχουν πρόσβαση στην παραλία αλλά είναι κλειστές οι μάντρες», πρόσθεσε.

Ήταν κλειστές οι μάνδρες. Ο δήμαρχος της περιοχής πρέπει να είναι έτοιμος να δώσει λόγο για αυτό το έγκλημα. Και θα δώσει.

Δείτε σε χάρτη τους δρόμους παγίδες στο Μάτι, δηλαδή τους δρόμους αδιέξοδα:

Το Μάτι έχει μόνο ένα δρόμο που βγαίνει στη Λεωφόρο Μαραθώνος. Αυτός ο δρόμος «έκλεισε» από μποτιλιάρισμα και μετά από τη φωτιά που κατέβαινε. Οι συμπολίτες μας δεν είχαν καμία διαφυγή και στράφηκαν στη θάλασσα. Η πρόσβαση όμως στη θάλασσα είναι κλειστή με μάνδρες.

Στον λαβύρινθο του Ματιού, τα τέσσερα κίτρινα βέλη δείχνουν τους δρόμους αδιέξοδα. Φανταστείτε το χάος, την αγωνία, με εκατοντάδες ανθρώπους να τρέχουνσαν τρελοί  να ξεφύγουν και να πέφτουν σε αδιέξοδα. Μόνο οι ντόπιοι ήξεραν από που να πάνε. Όλο αυτό το χάος σε μια αυθαίρετη περιοχή που ήθελε να παριστάνει το τουριστικό θέρετρο.

Δείτε το «Μάτι» στον χάρτη της Google, όπως ήταν, για να καταλάβετε:

Δείτε το πριν και το μετά στο στενό δρομάκι

Στ. Μυτιληναίος, tribune

TIΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ :ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ 2007 ΜΙΛΟΥΝ ΜΕ ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ...

fotia ix kamena

Τον Ιούλιο του 2007 η χώρα κάηκε απ' άκρου σ' άκρη. Η καταστροφή ήταν τεράστια. Οι πυρκαγιές, ειδικά στην Πελοπόννησο, ήταν κάτι το απίστευτο. Για πολλές ημέρες η φωτιά καταβρόχθιζε ανθρώπινες ζωές, σπίτια, δάση, περιουσίες, παραγωγή. Ήταν ίδια εποχή, σχεδόν τις ίδιες ακριβώς μέρες με σήμερα.

Η τραγωδία, σε μικρότερες διαστάσεις (υπό την προϋπόθεση και την ελπίδα ότι τα πύρινα μέτωπα στην Αττική θα ελεγχθούν και δεν θα επεκταθούν) επαναλαμβάνεται. Θαρρείς και μας έχουν βάλει σημάδι. Ποιοί; Προσώρας άγνωστο. Οι εμπρηστές; Η φύση; Ο Θεός;

Η αμέλεια, η βλακεία ανθρώπων; Δεν ξέρω. Κάποια στιγμή θα το μάθουμε. Αυτό που πάντως είναι απαράδεκτο είναι η πολιτικοποίηση -ένθεν κακείθεν- των πυρκαγιών και μάλιστα τη στιγμή που η καταστροφή βρίσκεται σε εξέλιξη. Ας αρχίσουμε τους τσακωμούς όταν η φωτιά σβήσει. Όχι τώρα. Μόνον ουτιδανοί, ευήθεις και ξεφτίλες ερίζουν τώρα για τα πολιτικά. Την άποψή μου για το θέμα τη διατύπωσα το 2007 σε δύο άρθρα μου, στη δεύτερη σελίδα της εφημερίδας "Ο Κόσμος του Επενδυτή".

Παραμένει και τώρα ίδια. Την επαναλαμβάνω αναδημοσιεύοντας τα δύο άρθρα. Το μόνο που χρειάζεται να αλλάξετε είναι τα ονόματα της κυβέρνησης, των κομμάτων, του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και φυσικά του τόπου της τραγωδίας.

Θα διαπιστώσετε κάτι εκπληκτικό άμα και τρομακτικό: Οι φυσικές καταστροφές στην Ελλάδα, ακόμη και μετά από 11 χρόνια και με τα μνημόνια να έχουν κάνει τη ζωή μας αγνώριστη, είναι καρμπόν. Και σαν αιτία και σαν γεγονός και σαν αντιμετώπιση έχουν την ίδια εξήγηση, την ίδια ερμηνεία, τα ίδια σχόλια, τις ίδιες λέξεις, ακόμη και τις ίδιες θεωρίες συνωμοσίας. Από πολιτικούς, δημοσιολογούντες και καφενέδες. Θαρρείς και από το 2007 να μην έχει αλλάξει τίποτε. Κι ας έχουν αλλάξει όλα...

ΦΕΛΝΙΚΟΣ

Έλεος, φτάνει πια... (21-7-2007)

Παρανάλωμα του πυρός η χώρα. Καίγεται απ’ άκρου εις άκρον. Χάνονται περιουσίες. Κινδυνεύει η ζωή πολιτών. Αφανίζονται δάση. Καταστρέφεται το περιβάλλον. Ολόμαυρη ράχη η Ελλάδα. Δυσπνοϊκή και δύστηνη. Με το μέλλον της καρφιτσωμένο στην άκρη μιας στάγδην πυροσβεστικής μάνικας.

Διαπορούσα για τη διάλυση του κράτους και την ανικανότητα των κυβερνώντων. Ακροβατώντας μεταξύ οργής και ντροπής για την ξεφτίλα. Ακροπατώντας στης μελαγχολίας τα αποκαΐδια για το αύριο που θα ’ναι χειρότερο. Πλέον η κατάσταση με τις πυρκαγιές δρομολογείται εκτός ελέγχου. Προσλαμβάνει διαστάσεις εθνικής καταστροφής. Δεν αρκεί να κηρύσσονται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης οι περιοχές που δοκιμάζονται.

Απαιτείται εθνική σταυροφορία. Για αφύπνιση, εγρήγορση και κινητοποίηση όλων των πολιτών. Είναι χρέος του πρωθυπουργού να το πράξει. Δεν μπορεί να ολιγωρεί άλλο. Να θεάται μακρόθεν. Επιτέλους, ας δραπετεύσει από την ασφάλεια του Μαξίμου και της Ραφήνας. Ας μην τυρβάζει περί άλλων. Και αυτός και οι υπουργοί του. Ας σταματήσουν να ρίχνουν το ανάθεμα στους προκατόχους τους. Να οικτίρουν για τον κακό (μας τον) καιρό. Και να δικαιολογούν την αβελτηρία τους με τις κλιματικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί στον πλανήτη.

Κυρίως, όμως, να κόψουν το παραμυθάκι με την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών. Η εκλογική κολοκυθιά δεν μπορεί πλέον να είναι η διαφυγή από τα προβλήματα διακυβέρνησης. Ουδένα συγκινεί και ουδένα ενδιαφέρει, όταν η χώρα βρίσκεται παραδομένη στις φλόγες, αν θα γίνουν τον Σεπτέμβρη, τον Νοέμβρη ή τον Μάρτη οι εκλογές. Κατάντησε πια όχι κακόγουστο αστείο, άλλα επικίνδυνη υπόθεση η προσφυγή στην εκλογομαντεία. Για τη χώρα και όχι μόνον για όσους την εμπνεύστηκαν και τη συντηρούν ως πολιτική τακτική. Θα γυρίσει μπούμερανγκ και θα κατακάψει αυτούς που, των οικιών ημών εμπιμπραμένων, συνεχίζουν να την άδουν. Η χώρα, για να σωθεί από τις πυρκαγιές, χρειάζεται να κυβερνηθεί και όχι να εκλογολογεί.

Οι ηγέτες φαίνονται στα δύσκολα. Μπαίνουν μπροστά. Αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες. Είναι επί των επάλξεων. Δίνουν το παράδειγμα. Ο πρωθυπουργός είναι για να κυβερνά. Να λύνει προβλήματα. Να διαχειρίζεται αποτελεσματικά τις κρίσεις. Δεν είναι για να προστατεύει την εικόνα του. Επιτέλους, ο Κ. Καραμανλής πρέπει να καταλάβει ότι είναι κυβερνήτης της χώρας. Δεν είναι «καταλληλότερος πρωθυπουργός» για τις δημοσκοπήσεις. Ήρθε ο καιρός ν’ αλλάξει κοστούμι. Να μαυρίσει τα χέρια του. Να βάλει φόρμα. Γαλότσες και κράνος. Όπως κατ’ αντιστοιχίαν έκανε προ ετών στη Γερμανία ο Γκέρχαρντ Σρέντερ με τις πλημμύρες.

Όχι για να σβήσει αυτός τις φωτιές. Για το παράδειγμα που χρειάζονται οι πολίτες και ο κρατικός μηχανισμός προκειμένου να μην μας πάρει ο διάολος και μας σηκώσει. Για να μην λιώσει μαζί με τις πυρκαγιές και το πολιτικό προσωπικό. Δεν αντιλαμβάνονται ότι μαζί με τη θλίψη ξεχειλίζει και η αγανάκτηση των πολιτών για τη διάλυση του κράτους και την ανικανότητα των κυβερνήσεων.

Δεν συνειδητοποιούν ότι το φάντασμα της ανασφάλειας που πλανάται πάνω από την επικράτεια οδηγεί το (δι)κομματικό σύστημα σε δόλιους δρόμους. Κι αν δεν το αντιλαμβάνεται και δεν το συνειδητοποιεί ή δεν τον ενδιαφέρει για να μη χαλάσει την αμεριμνησία και τη ζαχαρένια του ο πρωθυπουργός, το καθήκον αυτό πρέπει να το αναλάβει ο οιονεί διάδοχός του. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για τον Γ. Παπανδρέου. Αντί να καταλογίζει ευθύνες, να επισημαίνει τις ανεπάρκειες της κυβερνήσεως και να θλίβεται ή να οργίζεται για τα όσα συμβαίνουν, ας κηρύξει αυτός την αναγκαία εθνική σταυροφορία. Αντί να κάνει καυστικές δηλώσεις, ας βγει με σοβαρό και υπεύθυνο τρόπο να κάνει αυτός το προσκλητήριο.

Ας αρθεί υπεράνω των κομματικών συμφερόντων και ας καλέσει αυτός τους πολίτες, τους κοινωνικούς φορείς, τις εθελοντικές οργανώσεις να σταθούν δίπλα στις κρατικές Αρχές, τις δημόσιες υπηρεσίες, τις κατά νόμον αρμόδιες δυνάμεις για την πυρόσβεση. Ας προτρέψει τα μέλη, τα στελέχη και τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ να συγκροτήσουν μαζί με τους πολίτες ομάδες κοινωνικής αυτοάμυνας που θα συνδράμουν την πυροσβεστική, τον στρατό, τις νομαρχίες, τους δήμους στο δύσκολο έργο που έχουν και στον πράγματι υπεράνθρωπο αγώνα που δίνουν για να μην καταστεί η Ελλάδα νεκρή φύση.

Αντί να αποσύρει τα στελέχη του από τα τηλεοπτικά παράθυρα όταν εμφανίζεται ο ανεκδιήγητος και γραφικός Γιακουμάτος, ας δώσει εντολή να εξαφανιστούν από τα εκράν των τηλεοράσεων όλοι οι βουλευτές του για όσο διάστημα δοκιμάζεται η χώρα. Μια τέτοια πράξη θα ήταν όντως πράξη εθνικής ευθύνης και σύνεσης. Θα ήταν μια ηγετική και ηγεμονική πρωτοβουλία. Θα ήταν μια κίνηση που αρμόζει σ’ έναν υποψήφιο πρωθυπουργό. Και θα αναγνωρίζονταν απ’ όλους και κυρίως τους εχέφρονες πολίτες, που σε τελική ανάλυση διαμορφώνουν τις κυβερνητικές πλειοψηφίες.

Τίποτε δεν προσφέρουν όλοι αυτοί που βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα. Αντίθετα, προκαλούν αισθήματα οργής και για τη μείζονα αντιπολίτευση. Την καθιστούν μέρος του προβλήματος. Ιδίως όταν έχουν ευθύνες για το παρελθόν. Οι πολίτες ούτε βλάκες είναι και έχουν γνώση. Ξέρουν ότι οι περισσότεροι το κάνουν για να κερδίσουν ψήφους. Καταλαβαίνουν ότι οι «παραθυράτοι» στην πλειονότητά τους είναι σαν τις ύαινες που οσμίστηκαν αίμα. Ρητορεύουν όχι για να λύσουν το πρόβλημα, αλλά για να καταστρέψουν τον αντίπαλο. Πολλές φορές η σιωπή είναι πιο ηχηρή από τις κραυγές και η απουσία πιο ελκυστική από την παρουσία. Οι πολίτες και τον ένοχο ξέρουν και τις αιτίες γνωρίζουν. Και όταν έρθει η ώρα, θα βγάλουν την ετυμηγορία τους.

Κι αν δεν υιοθετήσει μια τέτοια συμπεριφορά ο Γ. Παπανδρέου, ας αναλάβει να πράξει τα δέοντα ο Κάρολος Παπούλιας. Αν μέχρι την Τρίτη η πύρινη λαίλαπα συνεχίζεται, ας ματαιώσει τη γιορτή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Θα ήταν θλιβερό άμα και εξοργιστικό την ώρα που οι πολίτες, η χώρα και το έθνος είναι ντυμένοι στα μαύρα να γεμίσουν τους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου. Οι «επίσημες ενδυμασίες» των κυρίων και οι φανταχτερές τουαλέτες των κυριών. Αυτό δεν θα είναι γιορτή της Δημοκρατίας. Το μνημόσυνό της θα είναι.

Η ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού στον μεταπολιτευτικό κύκλο αρκετά έχει τροφοδοτήσει τα άκρα. Αρκετά υπόγεια τούνελ έχουν σκαφτεί, ας μην δώσουμε την ευκαιρία σε κάθε λογής ολιγάρχες να περπατήσουν και σε ανοιχτούς δρόμους. Γιατί για όσους δεν το συνειδητοποιούν, αυτό είναι το πρόβλημα. Οι πυροσβέστες δεν καλούνται να σβήσουν μόνο τις πυρκαγιές. Από την αποτελεσματικότητά τους κρίνεται και η ικανότητα του πολιτικού και κομματικού συστήματος να συνεχίσει να υπάρχει με τον τρόπο που έχει συγκροτηθεί μεταπολιτευτικά. Εάν αποτύχουν, τη «μούντζα» δεν θα τη φάει μόνον ο μηχανισμός πυρόσβεσης, αλλά και η πολιτική ηγεσία που τον έχει καταστήσει αναποτελεσματικό.

Κατά κάποιο οξύμωρο τρόπο, η διατήρηση των μεταπολιτευτικών κοινοβουλευτικών ισορροπιών συναρτάται και με την εμπλοκή του στρατού στην υπόθεση. Την πυροσβεστική και την τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να τις συνδράμει και ο στρατός για να καταστείλουν τις πυρκαγιές. Προκαλεί τουλάχιστον απορία η απουσία του υπουργού Άμυνας από την όλη επιχείρηση. Θαρρείς και όλοι, εν όψει εκλογών, προσπαθούν να βγάλουν απέξω την ουρά τους.

Για να μην έχουν επιπτώσεις στη σειρά εκλογιμότητας. Μπορεί με την ιδιότυπη «λούφα και παραλλαγή» που υιοθετούν ορισμένοι να διασώζονται προσωπικά, αλλά στο τέλος η μπάλα θα τους πάρει όλους. Εδώ που φτάσαμε, δεν αρκεί να δηλώνουν, όπως δηλώνουν, ιδιωτικώς απογοητευμένοι κάποιοι υπουργοί, πρέπει να βγουν και να το πουν δημοσίως.

Σε μείζονα και εθνικής σημασίας θέματα δεν ισχύει η κομματική πειθαρχία. Υπερκαλύπτεται από τη συνταγματική επιταγή για το απεριόριστο δικαίωμα της γνώμης και της ψήφου κατά συνείδηση των βουλευτών. Όσοι λοιπόν αισθάνονται ότι θίγονται από τη σημερινή μίζερη πολιτική κατάσταση οφείλουν να ορθώσουν το ανάστημά τους. Να βάλουν το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων. Να διαχωριστούν. Και να σταματήσουν τον κατήφορο που οδηγεί στην πυρά, εκτός από τα δάση, και το ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Έλεος πια με αυτή την αμεριμνησία. Αρκετά ανεχτήκαμε τους ανίκανους, τους επίορκους και τους διεφθαρμένους. Χρειάζεται μια ηθική, μορφωτική και πολιτική εξέγερση. Ήρθε ο καιρός μαζί με τους εμπρηστές να κάψουμε και τους… λαδιάρηδες συνενόχους τους. Γιατί αυτοί είναι που τροφοδοτούν με φρύγανα τις πυρκαγιές της απαξίας της πολιτικής. Αυτοί είναι οι πραγματικοί καταπατητές της ζωής μας. Τους εκχωρήσαμε το δικαίωμα της αντιπροσώπευσης στη Βουλή κι αυτοί διαπραγματεύονται να το πουλήσουν σε αλλότριες ομάδες, αλλά και σπείρες ποικιλώνυμων συμφερόντων. Είναι η ώρα στους εμπρηστές των δασών, της περιουσίας και της ζωής μας να αντιτάξουμε τους «μπουρλοτιέρηδες» μιας νέας σχέσης με την εξουσία.

Αυτή, όμως, είναι μια συζήτηση που πρέπει να ανοίξει… στην ώρα της. Προσώρας ας βρούμε τρόπο να καταστείλουμε τις πυρκαγιές πριν φτάσουν στο Ζάππειο. Γιατί, όπως πάμε, αυτό θα γίνει. Και τότε ορισμένους δεν θα τους ξεπλένει ούτε ο Ασπροπόταμος.

Σε κατάσταση πολιορκίας (28-7-2007)

Tην προηγούμενη εβδομάδα, ο «ΚτΕ» με το πρωτοσέλιδό του είχε αναδείξει με δραματικό τρόπο τον επερχόμενο κίνδυνο να προσλάβουν οι πυρκαγιές διαστάσεις εθνικής καταστροφής και τραγωδίας. Στη λέξη «έλεος» περικλείονταν η απόγνωση και η οργή όλων, ανεξαρτήτως πολιτικών απόψεων και ιδεολογικών πεποιθήσεων, για την αβελτηρία, την αφασία και την κατάσταση διάλυσης που εμφανίζει ο κρατικός μηχανισμός. Η φωτογραφία με το καμένο τοπίο ήταν προφητική όχι μόνο γι’ αυτά που συνέβησαν το διαρρεύσαν επταήμερο, αλλά και για τον εφιάλτη που εγκαθίσταται εφεξής μόνιμα στη ζωή μας. Τη δική μας και των απογόνων μας.

Αν την προηγούμενη εβδομάδα τονίζαμε την ανάγκη να κηρυχθεί προσκλητήριο και να υπάρξει εθνική σταυροφορία για να αποτραπούν τα χειρότερα, σήμερα, όπως εξελίχθηκε η πύρινη λαίλαπα, αυτή η ανάγκη καθίσταται υποχρέωση. Που πρέπει παντί τρόπω να επιβληθεί άνωθεν. Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας. Ολόκληρη η επικράτεια φλέγεται. Οι δυνάμεις πυρόσβεσης αποδεικνύονται ανεπαρκείς, ενώ πιάνουν και το όριό τους – αν δεν το έχουν ήδη ξεπεράσει. Οι πολίτες νιώθουν παντελώς απροστάτευτοι και φοβούνται ότι θα είναι αυτοί -μετά τα δάση, τα σπίτια, τις καλλιέργειες και τις περιουσίες που χάνονται- τα επόμενα θύματα. Ήδη είχαμε και τους πρώτους νεκρούς.

Η πτώση της θερμοκρασίας με τη συνακόλουθη αύξηση των ανέμων ίσως αποδειχτεί, όπως λένε οι ειδικοί, περισσότερο καταστροφική από τους 45 βαθμούς του θερμομέτρου. Τα μελτέμια, αντί για αύρες δροσιάς, μπορεί να αποδειχθούν θανατηφόρα ραπίσματα, καθώς θα μεταφέρουν με μεγαλύτερη ταχύτητα τις φωτιές -εάν δεν έχουν σβηστεί ακόμη-, ενώ θα αναζωπυρώνουν εστίες που προσώρας βρίσκονται υπό έλεγχο. Θεωρείται σχεδόν απίθανο οι πυροσβέστες να αντέξουν για πολύ τη νυχθημερόν και αδιάκοπη αναμέτρηση με το «υγρό πυρ» της φύσης και των εμπρηστών.

Τα συμπτώματα διάλυσης που εμφανίζονται είναι σίγουρα συνάρτηση της απουσίας συντονισμού και των χτυπητών ελλείψεων που υπάρχουν, αλλά και της πτώσης του ηθικού που επέρχεται σταδιακά -είτε από την κόπωση είτε από την αρνητική ψυχολογία- και διαμορφώνεται λόγω της αδυναμίας να υπερισχύσουν του «εχθρού», αλλά και της αντιπαλότητας που εμφανίζεται στο εσωτερικό του Σώματος. Το σαράκι του κομματισμού, αλλά και του «φραξιονισμού», των συνδικαλιστικών στελεχών του Σώματος τώρα αποδεικνύεται ότι έχει δράσει διαβρωτικά. Η απουσία ισχυρής κυβερνητικής θέλησης και δράσης είναι εμφανής· σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις καθίσταται εξίσου καταστροφική με τις πυρκαγιές.

Μόνον τυχαίο δεν είναι ότι για δεύτερη φορά (μετά την Πάρνηθα, στην Αιγιαλεία) ο κατά νόμον υπεύθυνος πολιτικός προϊστάμενος της Πυροσβεστικής, Βύρων Πολύδωρας, αντιμετωπίζεται από τους πολίτες που δοκιμάζονται με εχθρική άμα και ειρωνική διάθεση.

Όπως επίσης δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι για πρώτη φορά αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία, ίσως και απαξία, ο τρόπος εμφάνισης του πρωθυπουργού στην τελετή ορκωμοσίας των νέων πυροσβεστών.

Και, βέβαια, μεγίστη απορία προκαλεί το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν δίνει την εντύπωση μιας ενωμένης, ισχυρής και αποφασιστικής ομάδας που θα συντονίσει αποτελεσματικά τον πόλεμο με τη φωτιά. Γιατί περί πολέμου πρόκειται. Ένας ιδιότυπος και ανορθόδοξος πόλεμος που μέχρι στιγμής έχει προκαλέσει ανυπολόγιστες, προς το παρόν, ζημιές στο περιβάλλον, τον τρόπο ζωής, την οικονομία, το πολιτικό και κομματικό σύστημα.

Εάν η κυβέρνηση, σύμπασα η κοινωνία, δεν κατανοήσει ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο, δεν πρόκειται να λύσουμε εύκολα την κατάσταση πολιορκίας στην οποία έχουμε περιέλθει ως χώρα. Και στον πόλεμο, για να έχει νικηφόρα έκβαση, πρέπει να συμμετάσχουμε όλοι. Δίπλα στους πυροσβέστες πρέπει να σταθούν όλα τα ένστολα τμήματα της κοινωνίας που έχουν δώσει όρκο να υπερασπιστούν, αν χρειαστεί ακόμα και με τη ζωή τους, την πατρίδα. Είναι αδιανόητο τούτη την ώρα να απουσιάζει από τον πόλεμο κατά της φωτιάς ο στρατός.

Απαιτείται επιστράτευση. Ακόμη και ανάκληση εξ εφέδρων πρέπει να γίνει. Για να λειτουργούν βοηθητικά στους πυροσβέστες. Να κάνουν 24ωρες περιπολίες. Να ενημερώνουν. Να φτιάχνουν αντιπυρικές ζώνες. Να κάνουν οτιδήποτε θα μπορούσε να βοηθήσει να μην καταρρεύσει το Πυροσβεστικό Σώμα. Αν χάσουμε αυτήν τη μάχη θα χάσουμε τον πόλεμο και το 2007 θα γραφτεί στην Ιστορία ως πραγματική εθνική τραγωδία. Είναι καλύτερα να καταφύγουμε στον εξτρεμισμό, κηρύσσοντας τη χώρα σε κατάσταση πολιορκίας, παρά να βαφτίζουμε τις περιοχές σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που στην πράξη αποδεικνύεται ότι δεν σημαίνει ουσιαστικά τίποτε.

Σε καθεστώς επιστράτευσης απαιτείται να μπει και κάθε τμήμα, Αρχή ή φορέας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και ευρύτερα του δημόσιου τομέα, που μπορεί έστω και με έναν υποτυπώδη συντονισμό να συνεισφέρει στον πόλεμο κατά της φωτιάς. Εθελοντικά πρέπει να στρατευθούν και όλες οι κοινωνικές, συνδικαλιστικές και κομματικές οργανώσεις που έχουν μια στοιχειώδη έστω πειθαρχημένη δομή. Να βρεθούν κι αυτές δίπλα στις δυνάμεις πυρόσβεσης και να δώσουν χέρι βοηθείας. Σε τελική ανάλυση, ας ξαγρυπνήσουμε όλοι μαζί με τους πυροσβέστες, ας διψάσουμε μαζί τους, ας κουραστούμε, ας μουντζουρωθούμε, όπως κι αυτοί.

Για να υπερασπιστούμε το κοινό καλό, τις περιουσίες, τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας, απαιτείται κοινωνική αφύπνιση, εθνική εγρήγορση, πανελλήνια δράση. Θα προβληθούν και δικαιολογημένα ενστάσεις. «Δεν μπορεί η ανεπάρκεια των υπευθύνων να μετακυλίεται στους πολίτες», θα πουν κάποιοι. «Γι’ αυτό υπάρχουν συντεταγμένες δυνάμεις πυρόσβεσης, γι’ αυτό εκλέγονται οι κυβερνήσεις». Σωστό είναι. Όμως τώρα δεν είναι ώρα απόδοσης ευθυνών. Αυτές θα καταλογιστούν στην ώρα τους. Προηγουμένως, όμως, έχουμε μια μάχη να δώσουμε. Να κερδίσουμε τον πόλεμο κατά της φωτιάς, ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να τιμωρήσουμε μετά τους ενόχους. Γι’ αυτό, έστω και καθυστερημένα, η κυβέρνηση πρέπει να συναισθανθεί τον κίνδυνο και να αναλάβει την ευθύνη να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση πολιορκίας.

Ο πρωθυπουργός έχει χρέος να αδράξει το χέρι βοηθείας και φιλίας που του τείνουν οι άλλοι δύο πολιτικοί του αντίπαλοι- ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ο πρόεδρος του Συνασπισμού. Τούτη η ώρα δεν είναι για κομματικές αντιπαραθέσεις. Είναι χρέος του Κ. Καραμανλή να καλέσει αυτός τον Γ. Παπανδρέου, τον Αλ. Αλαβάνο και τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς για να δώσουν το παράδειγμα του εύρους της πανστρατιάς που απαιτείται για να αντιμετωπιστεί νικηφόρα ο πόλεμος με τη φωτιά. Ήταν λάθος που απέρριψε την πρόταση του Γ. Παπανδρέου. Ακόμα και στενά κομματικά να την αντιμετώπιζε τον συνέφερε. Σε τίποτε δεν θα τον έβλαπτε πολιτικά. Αντίθετα, θα κέρδιζε ο ίδιος και η κυβέρνησή του, δείχνοντας ότι εννοούν τις διακηρύξεις περί εθνικής ομοψυχίας και συστράτευσης για την επίτευξη κοινών στόχων. Και τα άλλα κόμματα θα κέρδιζαν. Συνολικά το πολιτικό σύστημα θα έβγαινε κερδισμένο. Κάτι που είναι απαραίτητο για την περίοδο απαξίας που διέρχεται ένεκα άλλων αιτιών.

Αν και τούτη την ώρα του «εθνικού πολέμου» υπερισχύσουν οι κομματικές διαιρέσεις, ο πρώτος που θα το πληρώσει είναι αυτός που αρνείται την ενότητα. Εξάλλου, και εντελώς κυνικά αν το σκεφτεί η κυβέρνηση, είναι προς το συμφέρον της να δεχθεί την πρόταση Παπανδρέου. Εάν σβήσουν, ένεκα της γενικευμένης εθνικής κινητοποίησης, οι πυρκαγιές, η πρώτη που θα ωφεληθεί θα ’ναι η κυβέρνηση. Εάν οι πυρκαγιές συνεχιστούν, το κόστος θα το πληρώσει αποκλειστικά αυτή, επειδή συν τοις άλλοις δεν αποδέχτηκε μια πρόταση που μπορεί να αποδεικνυόταν αποτελεσματική.

Σε περιόδους εθνικής δοκιμασίας, όταν η χώρα εξέρχεται νικήτρια η πρώτη ωφελημένη είναι η κυβέρνηση, όπως και, όταν ηττηθεί, το κόστος το πληρώνει πάλι η έχουσα την ευθύνη διακυβέρνησης. Η ορθή λοιπόν πολιτική τακτική είναι είτε να κερδίσουν όλοι μαζί είτε να χάσουν όλοι μαζί. Είναι λάθος κάποιος να χάνει μόνος του όταν η νίκη είναι υπονομευμένη. Και αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση, ακόμη και να καταφέρει να σβήσει όλες τις φωτιές, δεν μπορεί να πιστωθεί τίποτα, επειδή η ζημιά έχει γίνει και είναι ανυπολόγιστη.

Ακόμη και επί τη βάσει αυτής της κυνικής λογικής των μηδενικών αθροισμάτων, ο πρωθυπουργός πρέπει να επιζητήσει να πολεμήσει τη φωτιά μαζί με τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Όσο δεν το πράττει, δίνει την ευκαιρία στον Γ. Παπανδρέου να διαμορφώνει προφίλ εθνικού ηγέτη και ώριμου οιονεί πρωθυπουργού. Αυτό δεν τροποποιεί απλώς τους όρους εξέλιξης του κομματικού παιχνιδιού, αλλά και διαμορφώνει ψυχολογικούς παράγοντες που θα επηρεάσουν καθοριστικά το αποτέλεσμα της κάλπης, όποτε κι αν αυτή στηθεί.
Ανεξαρτήτως, όμως, των όποιων κομματικών παιγνίων και εκλογικών στρατηγικών, που εκ των πραγμάτων αναδιατάσσονται, το μείζον αυτή τη στιγμή είναι να σωθεί η χώρα από την πύρινη λαίλαπα. Να κερδίσουμε τον πόλεμο κατά της φωτιάς.

Είναι -όπως με εμφαντικό τρόπο λέγαμε και το προηγούμενο Σάββατο- ώρα ευθύνης για όλους. Η χώρα, αν συνεχίσουν οι πυρκαγιές να την «καταπίνουν», πρέπει να κηρυχθεί σε κατάσταση πολιορκίας και να τεθεί σε καθεστώς γενικευμένης επιστράτευσης. Μόνον έτσι θα μπορέσουμε να κερδίσουμε τον πόλεμο κατά της φωτιάς, των εμπρηστών, των κλιματικών αλλαγών και του κακού (μας του) καιρού...

Το “bullying” στα σχολεία, καθρέπτης της κοινωνίας και των ευθυνών μας

bulling

Την περασμένη βδομάδα ένα τραγικό γεγονός τάραξε όλη την ελληνική κοινωνία. Ενα παιδί, πριν περάσει καλά-καλά το κατώφλι της εφηβείας, πέρασε το κατώφλι του θανάτου. Αυτόχειρας 15χρονος μαθητής δι’ απαγχονισμού στη βεράντα του σπιτιού του στην Αργυρούπολη.

Επειδή δεν άντεχε την κακοποιητική, απαξιωτική, χλευαστική συμπεριφορά στη μικρή σχολική κοινωνία, που γι’ αυτό όμως ήταν ο κόσμος ολόκληρος. Κι επειδή πίστεψε ότι, με τον τραγικό θάνατό του, θα μπορούσε να τιμωρήσει τους «βασανιστές» του περισσότερο απ’ όσο εκείνοι τον βασάνιζαν στη ζωή του.

Και εδώ αρχίζουν τα αναπάντητα ερωτήματα: «Φταίνε οι καθηγητές κι η εγκληματική αδιαφορία τους»; «Φταίνε οι γονείς, που μεγαλώνουν... τραμπούκους»; «Φταίνε οι γονείς του νεαρού αυτόχειρα, που ίσως δεν τους εμπιστευόταν το παιδί, που δεν τους μιλούσε, που δεν κατάλαβαν τι συμβαίνει»; «Φταίνε όλα αυτά και άλλα ακόμη;»

Την εποχή που η «πολιτική ορθότητα» μας κάνει να κατεβάζουμε τα παιδιά μας στην «Ημέρα... υπερηφάνειας» για να τα συμφιλιώσουμε – ντε και καλά – με τη διαφορετικότητα, που ενίοτε  τα πολιτικοποιούμε αβασάνιστα για να στηρίξουμε κάποιες κομματικές σκοπιμότητες σε τοπικό επίπεδο, που κατηγορούμε ανερυθρίαστα σαν δήθεν ... φασίστες (!), όσους θέλουν να βάλουν κάμερες στα σχολεία για να περιφρουρήσουν, όσο γίνεται περισσότερο,τ α ανακαινισμένα με τα χρήματα του λαού σχολικά κτίρια και σχολικές αυλές, καθώς και τη μαθητική κοινότητα, από τους διάφορους βανδάλους ίς μπαχαλάκηδες ή/και διακινητές ουσιών, που κατηγορούμε αβασάνιστα για ... βιαιότητα κάποιους δασκάλους ή καθηγητές γιατί τόλμησαν να τιμωρήσουν μαθητές.... τραβώντας λίγο το αυτί, όπως εξάλλου έκαναν - και καλώς - οι παλαιότεροι δάσκαλοι, είναι σαν να χλευάζουμε τους εαυτούς μας!

Νομίζουμε ότι τα παιδιά μπορούν να διακρίνουν καθαρά το σημαντικό από το ασήμαντο; Το σοβαρό από το αστείο. Το επικίνδυνο από το ακίνδυνο; Θεωρούμε την πειθαρχία στους εαυτούς και τον σεβασμό στους δασκάλους σαν κάτι το αναχρονιστικό; 

Δηλώνουμε ανεπάρκεια ως προς το να δώσουμε συμβουλές για το πώς αντιμετωπίζεται το bullying. Το αφήνουμε σε αυτούς που θεωρούν εαυτούς επαρκείς.

Πάντως, αυτή η αφίσα που κυκλοφορεί με το φερμουάρ στο στόμα και καλεί τα θύματα να μιλήσουν δεν βλέπει το πρόβλημα στη ρίζα του διότι, αν τα θύματα μπορούσαν να μιλήσουν, δεν θα ήταν θύματα. Και ψυχανεμίζομαι ότι αν ήμουν σήμερα παιδί και άκουγα όλα αυτά, για να αισθανθώ προστατευμένος, μπορεί και να πήγαινα με το μέρος του ισχυρού.

Το λέει άλλωστε ένας νεαρός στο μήνυμα που έστειλε μέσω φ/β σε κάποιον φίλο με αφορμή το τραγικό γεγονός στην Αργυρούπολη : «...Για να τα έχω καλά με αυτούς και να μην τρώω ξύλο, αναγκαζόμουν να παίρνω το μέρος τους και να κοροϊδεύω κι εγώ άλλα παιδιά. Δεν ήταν κάτι που το έκανα γιατί ήθελα, αλλά για να νιώθω ότι ανήκω κι εγώ στους ισχυρούς του σχολείου».

Και κάτι τελευταίο, ως απλή παρατήρηση:

Ο ρόλος που διαδραματίζουν οι γονείς και, κυρίως, οι Σύλλογοί τους στο σχολείο είναι πολλαπλός και σύνθετος και, βέβαια, σε καμιά περίπτωση "πολιτικός/κομματικός", όπως δυστυχώς συμβαίνει σε κάποιες περιπτώσεις (π.χ. με τη διάθεση σχολικών αιθουσων για τοπικές πολιτικές εκδηλώσεις κλπ). Οι γονείς ως πρώτοι «φυσικοί» παιδαγωγοί των παιδιών τους θέτουν τις βάσεις της αγωγής και της διαπαιδαγώγισής τους, αλλά ακόμη και της γενικότερης μόρφωσής τους.

Με άλλα λόγια αυτοί αποτελούν το κέντρο αναφοράς της ολοκληρωμένης μόρφωσης των παιδιών τους με βάση και τις ανθρώπινες αξίες. Η αμέριστη φροντίδα για το παιδί τους δεν περιορίζεται μόνο στο οικογενειακό περιβάλλον, αλλά επεκτείνεται και πέραν αυτού εισχωρεί στην ίδια τη ζωή του σχολείου.

Θεωρούμε πως είναι πάρα πολύ σημαντικό να συμμετέχουν οι γονείς και οι Συλλογοί τους στις επίσημες και ανεπίσημες εκδηλώσεις που οργανώνονται κάθε φορά από το σχολείο. Για τη λήψη αποφάσεων, όχι μόνο για απλά κτιριακά, ή πειθαρχικά θέματα, αλλά συγχρόνως για οικονομικά και γενικότερα για διαχειριστικά,  για τα οποία θα πρέπει να υπάρχει στενή συνεργασία, αλλά και μεγάλη κατανόηση μεταξύ γονέων, διεύθυνσης σχολείου, δήμου και πολιτείας.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο θεωρούμε ότι οι Σύλλογοι Γονέων θα συμβάλλουν προληπτικά - πριν συμβούν τέτοιου είδους τραγικά γεγονότα, όπως αυτό στην Αργυρούπολης, και όχι εκ των υστέρων - ως και αποτελεσματικότερα στη σωστή λειτουργία του σχολείου, αλλά και στην ευκολότερη αποκατάσταση της ισορροπίας του, όταν αυτή μερικές φορές διαταράσσεται, και δικαίως, εφόσον πρόκειται για συνύπαρξη ομάδων, που σφίζουν από ζωή και οι οποίες πρέπει να διακατέχονται μόνιμα από δραστικές ενέργειες και ανεξάντλητο δυναμισμό, που θα πρέπει συνεχώς να εκφράζονται σε έργο, όχι όμως καταστρεπτικό για τους ίδιους και το περιβάλλον τους!

Οι αρμόδιοι και ... αναρμόδιοι ας ανασκουμποθούν, ας αναλογισθιούν τα συμβαίνοντα και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους, πριν θρηνήσουμε κι άλλα τραγικά θύματα ...

Γ. Τ.ζωρτζίνης, Φυσικός, Ηλ. Μηχανικός, MSc

Εκλογές και εξουσία. Τα διδάγματα

arkas1 ekloges

Οποτε κι αν γίνουν οι επόμενες βουλευτικές εκλογές, η χώρα έχει ήδη εισέλθει σε προεκλογική περίοδο. Αυτή η αναμέτρηση θα είναι διαφορετική από αυτές του 2015, επειδή θα είναι οι πρώτες εκλογές που διεξάγονται με τον ΣΥΡΙΖΑ και στην κυβέρνηση και στην εξουσία.

Σήμερα δεν ακούγεται το παράπονο ότι ενώ το κόμμα κέρδισε τις εκλογές δεν κατέκτησε την εξουσία. Αντιθέτως, τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ καθορίζει και την εκλογική διαδικασία και έχει στη διάθεσή του ολόκληρη τη φαρέτρα της εξουσίας – από την επιλογή του χρόνου των εκλογών και τον έλεγχο των κρατικών μηχανισμών έως τις παροχές, που στη χώρα μας παραδοσιακά αντικαθιστούσαν την πολιτική.

Οι εκλογές δεν είναι μόνο η στιγμή της κρίσης των πολιτών, η επιλογή εκπροσώπων και κυβερνήσεων είναι και το πεδίο στο οποίο κρίνονται συμπεριφορές και προγράμματα. Κυβερνήσεις και κόμματα της αντιπολίτευσης αναμετρούνται με τις ανάγκες του τόπου και της εποχής, θέτουν στην κρίση των πολιτών τις προτάσεις τους για την εξασφάλιση της σταθερότητας και της ευημερίας – στη θεωρία, τουλάχιστον.

Σήμερα που η Ελλάδα χρειάζεται συνεννόηση και σύνεση, ώστε να εξασφαλίσει τις συνθήκες που θα επιτρέψουν στους Ελληνες και στους ξένους να επενδύσουν χρήμα και χρόνο εδώ, που θα προσφέρουν προοπτικές στους νέους, πρέπει με αυτά τα κριτήρια να αξιολογήσουμε τους πρωταγωνιστές της πολιτικής μας ζωής.

Εάν κόμματα και υποψήφιοι δεν πείθουν ότι στόχος τους είναι η υπηρεσία των πολιτών, είναι σαφές ότι μοναδική τους επιδίωξη είναι η εκλογή ή η επανεκλογή τους.

Αυτό ενισχύει και ενθαρρύνει τον κυνισμό των πολιτών, που θα επιλέγουν αυτούς που τους τάζουν τα περισσότερα, που τους παραμυθιάζουν καλύτερα, είτε τους πιστεύουν είτε όχι. Αυτή η συμπεριφορά είναι τόσο εμπεδωμένη, πλέον, που όσοι θέλουν να πουν την αλήθεια δεν γίνονται πιστευτοί.

Μέσα από σχεδόν δύο αιώνες ανεξαρτησίας, η σχέση πολιτικού - ψηφοφόρου διαμορφώθηκε ως παζάρι μεταξύ εξουσίας και παροχών, όχι ως θεσμός για τη διαχείριση της πραγματικότητας και την κατάκτηση ενός καλύτερου μέλλοντος.

Επειτα από οκτώ χρόνια κρίσης, θα ήταν ευτύχημα εάν τα παραμύθια είχαν τελειώσει και οι πολίτες είχαν μπροστά τους καθαρή εικόνα της κατάστασης και της πορείας που προτείνουν τα κόμματα. Εως τώρα, όμως, βλέπουμε ότι η κυβέρνηση ωραιοποιεί τα πράγματα, ετοιμάζεται να εξαγοράσει ψήφους και επενδύει σε διχαστικές τακτικές.

Η αντιπολίτευση σήκωσε το γάντι και ανεβάζει και αυτή τους τόνους. παρουσιάζει, όμως, περισσότερες ιδέες για ανάπτυξη, όχι την αφαίμαξη των φορολογουμένων για να μοιράζονται επιδόματα.

Οσο πλησιάζουν οι εκλογές, ας ελπίσουμε ότι θα ξεκαθαρίσει ποια κόμματα ακουμπούν στο παρελθόν και ποια επιχειρούν να δείξουν το μέλλον, ποια προβάλλουν ιδέες, ποια τολμούν να διαχειριστούν την εξουσία ως σύνεση, ευθύνη και συνεργασία, όχι ως προνόμιο.

Νικ. Κωνσταντάρας

"Το τελευταίο καλοκαίρι"

arkas ksevrakotos

Τώρα που πλησιάζουμε στην έξοδο από τα μνημόνια, μέσα στο αλλόκοτο αυτό ελληνικό καλοκαίρι, όλο και κάποια δείγματα από το μέλλον βλέπουμε μπροστά μας.

Η παραπαίουσα κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει ότι έχει μετατρέψει την χώρα σε μία μεσογειακή Ελβετία.

Ο Πρωθυπουργός με την γνωστή αυταρέσκεια και αλαζονεία του εμφανίζεται την μία ως εκκολαπτόμενος σοσιαλδημοκράτης και την άλλη ως συνεχιστής του Ζαχαριάδη.

Επιμένει να περιγράφει ως εθνική επιτυχία την συμφωνία με τα Σκόπια, την στιγμή που ο ίδιος και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εισπράττουν κάθε είδους αποδοκιμασίες όπου βρεθούν και όπου σταθούν.

Επιμένει επίσης να χαρακτηρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ακροδεξιό και φασίστα, δίχως να αντιλαμβάνεται πώς το παράδοξο μπορεί εύκολα να γίνει γελοίο.

Χαίρεται την ίδια στιγμή για τους επαίνους και τα εγκώμια κάποιων ξένων συνομιλητών του, χωρίς να αντιλαμβάνεται πόσο τον εκθέτουν. Ικανοποιείται ο κ. Τσίπρας σήμερα, επειδή τον συγχαίρουν για αυτά που κανείς από τους προκατόχους του δεν είχε τολμήσει ούτε να διανοηθεί.

Με την συμπλήρωση τριών ετών από το καταστροφικό εκείνο δημοψήφισμα του 2015, ο Πρωθυπουργός θέλησε να υπερασπιστεί την θλιβερή εκείνη επιλογή. Λίγες ημέρες νωρίτερα όμως, είχε δηλώσει σε γερμανική εφημερίδα ότι σήμερα θα αξιολογούσε διαφορετικά την κατάσταση – φυσικά, αυτό θα ήθελε να διαβάσουν οι Γερμανοί...

Όσο πλησιάζει η έξοδος από τα μνημόνια, ο κ. Τσίπρας δεν αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται ενώπιον μίας αποκάλυψης. Η πολιτική του γύμνια θα φανεί με τρόπο ενοχλητικό για τους οπαδούς και τους ακολούθους του. Μνημόνια δεν έχει πλέον (έτσι ισχυρίζεται τουλάχιστον ο ίδιος), όμως αυτό σημαίνει ότι τελειώνουν και όλα τα πολιτικά άλλοθι.

Από εδώ και πέρα στην χώρα θα πρέπει κάτι να συμβεί, με σχέδιο που θα έχει αρχή μέση και τέλος.

Τέτοιο σχέδιο ο Τσίπρας δεν διαθέτει και ούτε πρόκειται να αποκτήσει, πολύ απλά επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει την επάρκεια για τέτοιες δουλειές.

Βγαίνοντας από τα μνημόνια, πάλι τον διχασμό και την αναστάτωση καλλιεργεί, όσο προσπαθεί να εμφανιστεί ως υπεύθυνος ηγέτης. Είναι φανερό: Τσίπρας χωρίς μνημόνιο δεν υπάρχει, όπως και αυτό το μνημόνιο δεν θα υπήρχε χωρίς Τσίπρα

Το καλοκαίρι αυτό του 2018 πιθανότατα θα είναι το τελευταίο του στην πρωθυπουργία.

Όταν έλθει η ώρα, θα υποστηρίζει ότι η χώρα που θα παραδώσει στους επόμενους είναι ένας παράδεισος. Και επειδή δεν θα είναι, θα αρχίσει αμέσως να κατηγορεί τους επόμενους για τα χάλια.

Μόνο θα πρέπει να βρει καινούργια πελατεία και αυτό μοιάζει κομμάτι δύσκολο.

Άγγελος Κωβαίος