Πεμ10182018

Τελευταία ΕνημέρωσηΠεμ, 18 Οκτ 2018 1am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Washington Post: Χαμένη ευκαιρία εάν η συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ θυσιαστεί στον βωμό του εθνικισμού

skopiano simaies

Τι αναφέρει το κύριο άρθρο της μεγάλης αμερικανικής εφημερίδας

Στους μήνες που θα ακολουθήσουν οι ενδιαφερόμενοι και οι ιθύνοντες σε διεθνές επίπεδο οφείλουν να υποστηρίξουν τους ειρηνοποιούς σε πΓΔΜ και Ελλάδα», γράφει σήμερα στο κύριο άρθρο της η Washington Post και προσθέτει: «Αν αυτός ο πολυαναμενόμενος συμβιβασμός θυσιαστεί στον βωμό του εθνικισμού και των πολιτικών σκοπιμοτήτων, τότε θα είναι μια θλιβερή εξέλιξη για την διπλωματία και μια χαμένη ευκαιρία για την οποία και οι δύο χώρες ίσως μετανιώσουν πολύ σύντομα».
 
Η αμερικανική εφημερίδα τονίζει ότι «η αλλαγή της ονομασίας πιστώνεται στους δύο ηγέτες, που επέμειναν στις διαπραγματεύσεις παρά τις εσωτερικές αντιδράσεις και το υπερβολικό βάρος της ιστορίας. Και τα δύο έθνη θα βγουν ωφελημένα από την συμφωνία».
 
«Την περασμένη  Τρίτη, και ενώ η προσοχή της παγκόσμιας κοινής γνώμης ήταν στραμμένη στη Σιγκαπούρη, δύο άλλες χώρες παραμέρισαν τις διαφορές τους και έκαναν ένα σημαντικό βήμα για τον τερματισμού ενός μακροχρόνιου αδιεξόδου. Επί 27 χρόνια, η ''Μακεδονία'' και η Ελλάδα είχαν αποδυθεί σε μια διένεξη για την ονομασία της βαλκανικής χώρας.
 
Η νέα συμφωνία μεταξύ των κυβερνήσεων του Έλληνα πρωθυπουργού Α. Τσίπρα και του "Μακεδόνα" ομολόγου του, Ζόραν Ζάεφ,  με την οποία αλλάζει επίσημα η ονομασία της "Μακεδονίας" σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, προσφέρει στις δύο χώρες μια ευκαιρία να βελτιώσουν τις διμερείς τους σχέσεις και την περιφερειακή σταθερότητα», σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα. 
 
«Η αλλαγή της ονομασίας ίσως φαίνεται ήσσονος σημασίας, η συμφωνία όμως αποτελεί σημαντική διέξοδο από ένα διπλωματικό τέλμα που υπονόμευε τις φιλοδοξίες της ''Μακεδονίας" να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ. Η Αθήνα, ανέκαθεν θεωρούσε ότι η ονομασία υποδηλώνει εδαφικές βλέψεις επί της ελληνικής Μακεδονίας και ήταν σε αντιπαλότητα με την ΠΓΔΜ από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της τελευταίας το 1991. Η ένταση αυτή κορυφώθηκε όταν η Ελλάδα μπλόκαρε την είσοδο της "Μακεδονίας" στο ΝΑΤΟ το 2008 και την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ το 2009.
 
Πιο πρόσφατα, η διαφωνία για την μετονομασία του αεροδρομίου και της κεντρικής λεωφόρου των Σκοπίων σε "Μέγας Αλέξανδρος" κατέληξε σε κατηγορίες για πολιτιστική ιδιοποίηση, πυροδοτώντας εκ νέου τη διένεξη περί εθνικής ταυτότητας.
 
Η "Μακεδονία" θα εξέλθει από την απομόνωση και θα έχει την ευκαιρία να επιδιώξει την ευρωπαϊκή ενσωμάτωσή της και την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα θα ωφεληθεί από την επίλυση της εδαφικής διένεξης και την εξάλειψη ενός χρόνιου εθνικού πονοκεφάλου. Το καθοριστικό είναι ότι η συμφωνία θα προσφέρει μεγαλύτερη σταθερότητα στην περιοχή συνολικά. Δεν θα μειώσει απλά τις εντάσεις μεταξύ των δύο γειτόνων, αλλά η πρόσκληση της "Μακεδονίας" να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ θα περιορίσει την ρωσική ανάμειξη στα δυτικά Βαλκάνια.
 
Η συμφωνία είναι αδιάψευστη απόδειξη των καλόπιστων προσπαθειών των δύο κυβερνήσεων, αλλά και της πολύχρονης μεσολαβητικής πρωτοβουλίας του ΟΗΕ που οδήγησαν σε αυτή την κατάληξη, ωστόσο η μάχη για τον συμβιβασμό κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει. Για να επισημοποιηθεί η αλλαγή της ονομασίας, πρέπει να εγκριθεί από τα κοινοβούλια των δύο χωρών, αλλά και να υποβληθεί σε δημοψήφισμα στην "Μακεδονία".
 
Πρόκειται για σοβαρά εμπόδια, ιδίως στην Ελλάδα, όπου η αξιωματική αντιπολίτευση κατέθεσε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης για την συμφωνία. Η εθνικιστική αντιπολίτευση στη "Μακεδονία" εξέφρασε την δυσαρέσκειά της. Ο πρόεδρος της χώρας Γκεόργκι Ιβανόφ αρνήθηκε να την υπογράψει, γεγονός που σημαίνει ότι θα πρέπει να εγκριθεί από το κοινοβούλιο δύο φορές, ώστε να υποχρεωθεί να υπογράψει», καταλήγει το κύριο άρθρο της Washington Post.

Ανάλυση: Βόρεια Μακεδονία, τα οφέλη της μετριοπάθειας και ένα κεκτημένο

nimits kai 2 ypex

Μετά από ένα τέταρτο του αιώνα, που χαρακτηριζόταν από ψυχρότητα, προκλήσεις, ενίοτε και ύβρεις, η Αθήνα και τα Σκόπια κατέληξαν σε έναν συμβιβασμό. Είναι επώδυνος. Και για τις δυο πλευρές. Ηταν αναμενόμενο ότι η όποια συμφωνία θα είχε και παραχωρήσεις. Αλλιώς, θα είχε βρεθεί λύση πολύ νωρίτερα. Ετσι είναι οι συμβιβασμοί. Τώρα, εναπόκειται στον καθένα να επιλέξει εάν θα βλέπει το ποτήρι μισό γεμάτο ή μισό άδειο.

Οπως είναι φυσικό, η συμφωνία περιλαμβάνει και θετικά και αρνητικά. Η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και η χρήση έναντι όλων - εάν όντως ισχύει, μένει να αποσαφηνισθεί - αποτελούσε εδώ και μια δεκαετία την επίσημη εθνική γραμμή, από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή με υπουργό Εξωτερικών τη Ντόρα Μπακογιάννη. Ηταν η γραμμή που εξασφάλισε την επιτυχία του Βουκουρεστίου.

Εάν η Ελλάδα είχε εμφανιστεί τότε με απόλυτα μαξιμαλιστική θέση δεν θα είχε καταφέρει να εξασφαλίσει την στήριξη του Νικολά Σαρκοζί και, τελικά, τη θετική απόφαση της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, η οποία επαναλαμβάνεται και στις συνόδους που ακολούθησαν.

Δεν το λέω θεωρητικά. Ημουν στο Βουκουρέστι. Εζησα τις πιέσεις. Τις έβλεπα στα πρόσωπα του Καραμανλή, της Μπακογιάννη, του Μεϊμαράκη. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα. Εάν σε εκείνο το δραματικό διήμερο, αλλά και στις εβδομάδες που προηγήθηκαν, η ελληνική αφετηρία ήταν μια υπερβολική μαξιμαλιστική θέση, θα είχαμε χάσει.

Θυμάμαι μια συνάντηση που είχα έξω από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ με Αμερικανό διπλωμάτη που χειριζόταν τα θέματά μας. Ηταν λίγο μετά τη γνωστή τηλεφωνική συνομιλία Ράις - Μπακογιάννη. Κάποια στιγμή με κοίταξε εκνευρισμένος, με σχεδόν απειλητικό ύφος, και μου είπε: «Δεν είναι αυτός τρόπος για να μιλά κανείς στην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ». Δεν ήταν ευχάριστο το σκηνικό. Ομως, «αντέξαμε» και αυτό διότι αναδεικνύαμε την συμβιβαστική προσέγγισή μας.

Επιστρέφουμε στο σήμερα. Τα πήραμε όλα; Φυσικά, όχι. Στα θετικά περιλαμβάνονται και η απάλειψη αναφορών και η αφαίρεση συμβόλων με χαρακτηριστικά αλυτρωτισμού. Στα αρνητικά έχουμε πρωτίστως την αναγνώριση μακεδονικής εθνικότητας και γλώσσας, έστω και αν υπάρχουν οι σχετικές επισημάνσεις ότι αυτές έχουν σλαβική προέλευση και δεν έχουν σχέση με την Αρχαία ελληνική Μακεδονία.

Το ρολόι δεν γυρίζει πίσω. Εγιναν πολλά λάθη, από πολλούς. Ο ένας δεν ήταν αρκετά τολμηρός, ο άλλος ήταν μαξιμαλιστής, άλλοι δεν ασχολήθηκαν όσο θα έπρεπε. Η λύση είναι επώδυνη, τουλάχιστον για κάποιους από εμάς που δεν χαιρόμαστε για συγκεκριμένες πτυχές της.

Ωστόσο, καταλήξαμε σε μια συμφωνία. Και η διεθνής κοινότητα για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια συγχαίρει την Ελλάδα. Διαφαίνεται η προοπτική να ανακτήσουμε την επιρροή μας στη γειτονιά μας. Η υποχώρηση από αυτή τη θέση θα έχει μεγάλο κόστος για την εικόνα της χώρας και τη δυνατότητα να ασκήσει τον ρόλο που της αναλογεί στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο.

Τέλος, και αυτό έχει τη σημασία του, ό,τι και αν γίνει τις επόμενες ημέρες, εβδομάδες και μήνες - καθώς είναι εμφανείς οι τεράστιες αντιδράσεις και στις δυο χώρες - η διεθνής κοινότητα θα γνωρίζει πλέον ότι η αναγκαιότητα να αλλάξει η γειτονική μας χώρα όνομα, και αντί του σκέτου “Δημοκρατία της Μακεδονίας” να προσδιορίζεται από μια σύνθετη ονομασία, δεν αποτελεί μόνο κάποια “υπερβολική” επιδίωξη της Ελλάδας, αλλά είναι κάτι που έγινε αποδεκτό και από την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας αυτής.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ

Tετραπλές κάλπες τον Μάιο του 2019;

kalpes

Μεγάλη συζήτηση γίνεται σε διάφορους πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους για το χρόνο διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών. Και ειδικά, εάν θα γίνουν το 2018 (σ.σ. ήδη το αποκλείουν και οι πιο φανατικοί, αν και ακόμα το συντηρούν διάφοροι κύκλοι) ή το 2019.

Σύμφωνα με τις εσωτερικές συζητήσεις στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, όπως λέει σχεδόν σε όλους τους συνομιλητές του, δεν έχει σχέδιο να πάει σε εκλογές εντός του 2018, αλλά αντίθετα θέλει να επενδύσει πολιτικά στην έξοδο από τα μνημόνια και με την ολοκλήρωση του τρίτου προγράμματος να προβάλλει το αφήγημα του τέλους της οκταετούς μνημονιακής Οδύσσειας.

Με βάση τα όσα συζητούνται στα ενδότερα της συριζαίικης εξουσίας, η εξάντληση της τετραετίας είναι ο κεντρικός στόχος. Το 2019 είναι προγραμματισμένες οι ευρωεκλογές, αλλά και οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, καθώς ακόμα δεν έχει ψηφιστεί η διάταξη για μετάθεσή τους.

Στο παρασκήνιο γίνονται συζητήσεις για το εάν θα μετατεθούν ή όχι οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές για το φθινόπωρο του 2019 και συγκεκριμένα τον Οκτώβριο, αλλά τις τελευταίες ημέρες επανήλθε σε ορισμένα γραφεία το σενάριο να μην αλλάξει ο χρόνος που θα στηθούν οι αυτοδιοικητικές κάλπες.

Ανεξάρτητα, από τον χρόνο των βουλευτικών και αυτοδιοικητικών εκλογών, καθώς μόνο οι ευρωεκλογές είναι γνωστό ότι θα γίνουν στις 26 Μαϊου, αυτή την περίοδο, το Μέγαρο Μαξίμου οργανώνει αργά, αλλά μεθοδικά τη διαμόρφωση πιο ευνοϊκών συσχετισμών κυρίως στις τοπικές κοινωνίες.

Εκλογικός νόμος

Στο πλαίσιο αυτό η κυβέρνηση ετοιμάζεται να αλλάξει τον εκλογικό νόμο για την τοπική αυτοδιοίκηση και οι συζητήσεις πρέπει να γίνουν υπό το πρίσμα μιας παλαιότερης δήλωσης του Πρωθυπουργού, ότι «πρέπει να δούμε την επόμενη μέρα στο πολιτικό σύστημα σε μια λογική δημιουργίας προϋποθέσεων, συγκλίσεων και συνεννοήσεων».

Ο Αλ. Τσίπρας, είπε τότε και η αντιπολίτευση πιάστηκε στον ύπνο, ότι θέλουμε την απλή αναλογική να την κάνουμε νόμο και στην τοπική αυτοδιοίκηση και επικαλέστηκε την ανάγκη να υπάρξουν συναινέσεις.

Είναι σαφές ότι στο Μέγαρο Μαξίμου, με βάση τις συζητήσεις που γίνονται στο επιτελείο του Πρωθυπουργού, στηρίζουν πολλά στην ριζική αλλαγή των δεδομένων και των συσχετισμών στην τοπική αυτοδιοίκηση με φόντο την επόμενη μέρα των εκλογών στη λογική της δημιουργίας «οχυρών» σε δήμους. 

Με βάση τα σημερινά δεδομένα, η κυβέρνηση θέλει την αποσύνδεση των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών από τις ευρωεκλογές που είναι τον Μάιο του 2019. Το μόνο σίγουρο είναί ότι οι εκλογές θα γίνουν με το νέο νόμο που θα εισάγει την απλή αναλογική και αναμένεται να προκαλέσει τεκτονικές αλλαγές σε πολλά επίπεδα.

Ποιο είναι το άκρως ενδιαφέρον σενάριο που, εάν ισχύσει, θα αλλάξει ριζικά τα δεδομένα; Να στηθούν τετραπλές κάλπες το Μάιο του 2019, δηλ. να διεξαχθούν ταυτόχρονα ευρωεκλογές, αυτοδιοικητικές εκλογές (περιφερειακές και δημοτικές), αλλά και βουλευτικές.

Σε μια τέτοια περίπτωση οι συσχετισμοί θα αλλάξουν πολύ εύκολα, χωρίς πολλοί να το καταλάβουν και αυτό διότι, οι τοπικοί παράγοντες θα έχουν κατά νου να εκλεγούν οι ίδιοι στα περιφερειακά ή δημοτικά συμβούλια και να κάνουν τις συμμαχίες τους, ακόμα και διακομματικές, παρά να τρέξουν για ψήφους για το κόμμα που ανήκουν.

Και όπως έλεγαν πρόσωπα που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις στο χώρο της αυτοδιοίκησης, το βασικό μέλημα πολλών αυτοδιοικητικών είναι πως θα εκλεγούν ή επανεκλεγούν και άρα θα αφήσουν σε δεύτερη μοίρα ή δεν θα ασχοληθούν καθόλου με το κόμμα τους που θα δίνει μάχη για την πρωτιά στις εκλογές.

Και αυτό αφορά πρωτίστως τη ΝΔ, καθώς ένα τέτοιο σενάριο αναμένεται να την επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Τα υπόλοιπα είναι εύκολο να τα καταλάβει κανείς, αρκεί να έχει λίγη πολιτική εμπειρία!

Aρ. Ραβανος

Μικης Θεοδωράκης: Ηρωας, ή ραγιάς

mikis theo
 
Σήμερα που ο Λαός μας είναι απελπισμένος, γονατισμένος και κλεισμένος στον εαυτό του είναι ίσως πολύ αργά

Μέσα σε μια μέρα είδα να επιβεβαιώνονται οι προβλέψεις μου σχετικά με την κατάσταση και την πορεία της χώρας μας.

Κάπου διάβασα ότι ο κ. Τσίπρας δεν ζήτησε να μιλήσει στο τηλέφωνο με έναν από τους προτέκτορές μας αλλά με τον … Πούτιν! Κάθε λογικός και προ παντός ανεξάρτητος Έλληνας βλέπει ότι δεν υπάρχει μέλλον για μας, για την Ελλάδα αλλά μόνο εάν αποφασίσουμε να κατακτήσουμε τουλάχιστον την Ουδετερότητά μας.

Στην ομιλία μου στα Χανιά (21.9.2011) μίλησα για την «αλλαγή πλεύσης». Σήμερα το θέμα αυτό δηλαδή της εξωτερικής μας πολιτικής, έχει λάβει ζωτικό χαρακτήρα από τις πρωτοβουλίες των Κοτζιά-Καμμένου που εξυπηρετούν 100% τα συμφέροντα των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και μας οδηγούν σε οδυνηρή, εξευτελιστική και επικίνδυνη πορεία.

Όπως σε έναν πόλεμο με την Τουρκία ο ένας και ο άλλος σε ρόλο ισοδύναμο με κείνον της Αλβανίας και των Σκοπίων δηλαδή να γίνουμε ο βασικός κρίκος των δυτικών Βαλκανικών και Νατοϊκών κρατών με ορίζοντα τη συμμετοχή μας σε μια εκστρατεία με στόχο τη διάλυση της Ρωσίας και του Ιράν.

Αυτός που αναφέρθηκε στον Πούτιν φαίνεται ότι στηρίχθηκε σ’ αυτό το ενδεχόμενο. Εξ ου και η ξαφνική επαναφορά του Σκοπιανού, προκειμένου να ολοκληρωθεί η αλυσσίδα που ανέφερα πριν.

Γιατί δεν κάνουν ένα δημοψήφισμα με το ερώτημα τι σκέφτεται ο λαός μας για τις δολοπλοκίες Κοτζιά-Καμμένου; Στα «ΝΕΑ» της 4.6.2018 ο Γιώργος Παπαχρήστου διατυπώνει σκέψεις όπως αυτές που ανέφερα στην ομιλία μου στο Σύνταγμα. Ότι δηλαδή σχετικά με τα Σκόπια θα πρέπει να εξακολουθήσουμε να συνυπάρχουμε όπως κάναμε ως τώρα, με το ίδιο status quo.

Το πρόβλημα άλλωστε δεν είναι δικό μας αλλά … του ΝΑΤΟ. Και έτσι εξηγείται η υπερδραστηριότητα του Αμερικανού Πρεσβευτή. Τα χαμόγελα. Τα εγκώμια. Και τα Drones που μας κάνουν τη χάρη να έχουν ως βάση τους την Λάρισα. Που φυσικά πρέπει αυτομάτως να έγινε στόχος των εχθρών των ΗΠΑ που συμβαίνει να μην είναι και δικός μας στόχος. Ούτε το Ιράν ούτε και η Ρωσία και φυσικά ούτε και η Σερβία.

Δημοψήφισμα

Στην ίδια ομιλία μου στο Σύνταγμα αναφέρθηκα και στο Δημοψήφισμα. Χαίρομαι που το προτείνει και ο Δ. Κωνσταντακόπουλος. Τελικά χαίρομαι βέβαια όταν διαπιστώνω ότι οι προβλέψεις μου σιγά-σιγά επιβεβαιώνονται. Όμως συγχρόνως θλίβομαι και γιατί τον καιρό που πρότεινα λύσεις υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να υλοποιηθούν, γιατί η Σπίθα ήταν ακόμα αναμμένη και ο Λαός ήταν ακόμα ζωντανός και όρθιος.

Υπήρχε επομένως δυνατότητα αλλαγής της πορείας. Ενώ σήμερα που ο Λαός μας είναι απελπισμένος, γονατισμένος και κλεισμένος στον εαυτό του είναι ίσως πολύ αργά.

Η εικόνα όπως μας την δείχνουν τα άρθρα του Δ. Κωνσταντακόπουλου και του κ. Φωτόπουλου είναι ζοφερή. Μπορώ να πω ότι διακυβεύεται το ίδιο το μέλλον της χώρας και του λαού μας. Προσωπικά νοιώθω διπλά ηττημένος. Ως άνθρωπος και ως Έλληνας. Σκέφτομαι ότι εάν αποδεικνυόταν ότι στην πληροφορία περί Τσίπρα-Πούτιν υπάρχει ίχνος αληθείας, εμένα δεν θα μου έκανε εντύπωση.

Γιατί όλα έχουν ένα όριο. Και ο καθένας από μας έχει μία προσωπική κόκκινη γραμμή που δεν μπορεί να την περάσει. Και αν κάτι τέτοιο δεν έγινε ως τώρα, ασφαλώς θα γίνει εάν και όταν οι κυβερνητικοί πεισθούν ότι κάποιοι τους οδηγούν στο απόλυτο χάος. Το ίδιο θα γίνει και με τον ελληνικό λαό, που όπως έχω πει, μπορεί να κάνει βήματα προς τα πίσω αλλά όταν νοιώσει την πλάτη του να ακουμπά στον τοίχο, τότε ο Έλληνας γίνεται Ήρωας ή Ραγιάς. 

Αθήνα, 8.6.2018

Μίκης Θεοδωράκης

ΥΓ. Όμως φαίνεται ότι ορισμένα άτομα έχουν την σπάνια ιδιότητα να γκρεμίζουν (μόνοι τους ή με την συνδρομή άλλων) τον τοίχο της Συνείδησης και έτσι μπορεί να κάνουν επ’ αόριστον βήματα προς τα πίσω, έως ότου τσακιστούν στον ενεδρεύοντα γκρεμό. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι κανείς από αυτούς δεν γλίτωσε την επαίσχυντη πτώση.

Κάτι κάνουμε λάθος εμείς οι Έλληνες

synthiki lozanis

Έχε γεια – πάντα γεια, τα μιλήσαμε, όνειρο ήτανε, τα λησμονήσαμε…

Αυτός είναι ένας λαϊκός στίχος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, που καθιερώθηκε αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης Ανακωχής του Μούδρου, στις 30 Οκτωβρίου 1918, με την οποία οι δυνάμεις της Αντάντ, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, αναλάμβαναν στην ουσία τον έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μετά την ήττα της στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 
 
Αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης, μέσα σε μια εβδομάδα, ακολούθησαν συλλήψεις και προσαγωγές στο Δικαστήριο Πολέμου της Κωνσταντινούπολης υπουργών, νομαρχών και αξιωματικών προσκείμενων στο Κομιτάτο «Ένωσις και Πρόοδος» των Νεότουρκων, όπου δικάστηκαν για τη συμμετοχή τους στη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915.

Αυτό δεν έγινε αυτόματα ούτε αυτεπάγγελτα, αλλά μετά από απαίτηση των Αρμενίων, που είχαν συλλέξει στοιχεία και είχαν επηρεάσει τους συμμάχους που κατείχαν την Κωνσταντινούπολη και κυρίως τους Άγγλους.
Εμείς οι Έλληνες, πολίτες και κράτος, αντί να απαιτήσουμε την καταδίκη των ανθρωπόμορφων τεράτων που διέπραξαν τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας, τραγουδούσαμε το «Έχε γεια – πάντα γεια, τα μιλήσαμε / όνειρο ήτανε, τα λησμονήσαμε…».

Αμέσως μετά, το ελληνικό κράτος, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες μιας τέτοιας πράξης, συμμετείχε με επίλεκτες στρατιωτικές δυνάμεις στη γαλλική εκστρατεία της Κριμαίας, και έναν μήνα αργότερα ακολούθησε η αποστολή ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στη Μικρά Ασία (Σμύρνη).

Δηλαδή, αντί το ελληνικό κράτος και οι ελληνικές κοινότητες της Ανατολής να συνεννοηθούμε και να προκύψει μια εθνική συνεννόηση, ένα εθνικό σχέδιο για τη διαχείριση της κατάστασης, κυρίαρχο στοιχείο του οποίου θα έπρεπε να ήταν η καταδίκη των υπευθύνων της Γενοκτονίας και το μέλλον των ελληνικών κοινοτήτων, εμείς κάναμε ακριβώς τα αντίθετα, για να ακολουθήσει η δεύτερη φάση της Γενοκτονίας από τον Μουσταφά Κεμάλ, από τις 19 Μαΐου 1919 μέχρι το 1924.

Όμως το κορυφαίο λάθος ήταν αυτό που έγινε στη Συνθήκη της Λοζάνης, που λίγοι έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ήταν η συνθήκη ειρήνης που υπέγραψαν οι νικητές του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου με την ηττηθείσα Τουρκία, ανεξαρτήτως αν αυτή μας είχε νικήσει στον Μικρασιατικό Πόλεμο.

Εκεί, εξίσου σημαντικό με τον καθορισμό των συνόρων ήταν να απαιτήσουμε να μπει ο όρος της αναγνώρισης της Γενοκτονίας από πλευράς της Τουρκίας, όπως ακριβώς απαίτησαν οι νικητές του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου από τη Γερμανία, στη Συνθήκη του Πότσδαμ. Απόρροια των προβλέψεων της συνθήκης αυτής ήταν –εκτός των άλλων– ο έλεγχος των γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων, ούτως ώστε να μην επαναληφθούν στο μέλλον τα εγκλήματα που διέπραξε η Γερμανία στη διάρκεια του Β΄ ΠΠ.

Και αυτή η δέσμευση ισχύει μέχρι σήμερα, με το Κοινοβούλιο να ελέγχει το στρατό και όχι τη γερμανική κυβέρνηση!

Εμείς, αντί να διεκδικήσουμε ανάλογες ρυθμίσεις, με πρωταρχικό όρο την αναγνώριση της Γενοκτονίας στο πρώτο άρθρο της Συνθήκης της Λοζάνης, ακολουθήσαμε πολιτικές λονδρέζικης έμπνευσης, που προσδιόρισαν και προσδιορίζουν την καταστροφική πορεία που είχαν τα εθνικά μας θέματα τον 20ό αιώνα, με τη θυσία της ανταλλάξιμης περιουσίας, που τη δώσαμε πεσκέσι για να εξευμενίσουμε τον θύτη, με τη λεηλασία των περιουσιών των Ελλήνων της Πόλης το 1942, με τις βαρβαρότητες των Σεπτεμβριανών του 1955, τις απελάσεις του 1964, την εισβολή στην Κύπρο το 1974, τις διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τον εκτουρκισμό των Πομάκων και των Ρομά στην ελληνική Θράκη.

Η ρίζα του κακού είναι μία και αυτήν πρέπει να αλλάξουμε. Πρέπει να αλλάξουμε την αντίληψη του ελληνικού κράτους περί κατευνασμού του θηρίου, δίνοντάς του κάθε λίγο και ένα θύμα να το καταβροχθίσει, μέχρι να έλθει η σειρά του άλλου.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι αν δεν αποτελέσει το ζήτημα της διεθνοποίησης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας θεμέλιο λίθο του εθνικού μας δόγματος και της εξωτερικής μας πολιτικής, πολύ απλά το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να προετοιμαζόμαστε για να προσφέρουμε το επόμενο θύμα, όπως έκανε ο Αιγαίας με την αποστολή εφτά νέων αγοριών και κοριτσιών βορά στον Μινώταυρο.

Ο σύγχρονος Θησέας που θα σκοτώσει τον Μινώταυρο δεν μπορεί να είναι κανείς άλλος από όλους εμάς, υπό την προϋπόθεση να ενωθούμε και να προωθήσουμε τη διεθνοποίηση της Γενοκτονίας, με τελικό στόχο την αναγνώρισή της από την ίδια την Τουρκία.

Υπό την έννοια αυτή, το συγκεκριμένο ζήτημα, ο αγώνας για τη διεθνοποίηση και αναγνώριση της Γενοκτονίας, είναι η πιο προοδευτική, φιλειρηνική και δημοκρατική πράξη που μπορεί να κάνει ο πολίτης της Ελλάδας και οι πολίτες του κόσμου.
Ας ενωθούμε όλοι οι Έλληνες, στην Ελλάδα και την οικουμένη, να σκοτώσουμε τον Μινώταυρο που λεηλατεί τον ελληνισμό!

Σ. Κελεντεριδης