Παρ04272018

Τελευταία ΕνημέρωσηΠεμ, 26 Απρ 2018 8pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Το χαμόγελο του Ερντογάν

erdog tsi

Ας δεχθούμε ότι υπάρχει ασυνεννοησία μεταξύ Πάνου Καμμένου και Αλέξη Τσίπρα. Πρέπει να το δεχθούμε γιατί έτσι είναι.

Ας δεχθούμε επίσης ότι υπάρχει ασυνεννοησία μεταξύ Πάνου Καμμένου και Φώτη Κουβέλη. Πρέπει κι αυτό να το δεχθούμε, επειδή απλούστατα έτσι είναι.

Ας δεχθούμε και ότι Φώτης Κουβέλης και Αλέξης Τσίπρας συνεννοούνται, ως αριστεροί που είναι. Πρέπει κι αυτό να το δεχθούμε (αν και η αριστεροσύνη είναι συζητήσιμη…).

Όμως το φιάσκο με τα εξοπλιστικά προγράμματα του υπουργείου Αμυνας έχει μία πολύ πιο σοβαρή και επικίνδυνη διάσταση από αυτή του κυβερνητικού νηπιαγωγείου και από το αν ο υπουργός αδειάζει τον αναπληρωτή του με τον Πρωθυπουργό να παρακολουθεί απαθής.

Πριν από τρεις ημέρες στην κυβέρνηση ήταν περίπου έτοιμοι να υποδεχθούν με σαμπάνιες δύο νέες φρεγάτες. Το είχε επιβεβαιώσει κατηγορηματικά, με ημερομηνίες και στοιχεία ο Κουβέλης σε τηλεοπτική του συνέντευξη.

Χθες, από την μία πληροφορούμαστε με μία συνέντευξη Τύπου του βαρύθυμου υπουργού, με σιωπηλό μάρτυρα τον αναπληρωτή του, ότι εξοπλιστικό πρόγραμμα για το Πολεμικό Ναυτικό δεν υπάρχει.

Από την άλλη, μαθαίνουμε ότι δεν υπάρχουν λεφτά για την αναβάθμιση των μαχητικών αεροσκαφών, η οποία είχε ανακοινωθεί προ μηνών από το προαύλιο του Λευκού Οίκου.

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ ο Ερντογάν παίζει το παιχνίδι του, αλωνίζει στο Αιγαίο και στην ουσία κάνει πλάκα στον Τσίπρα και την ελληνική κυβέρνηση.

Μπορεί κανείς βασίμως να υποθέσει ότι από τον προηγούμενο Δεκέμβριο που επισκέφτηκε την Αθήνα κι έπειτα ο Τούρκος Πρόεδρος θα διασκεδάζει πολύ με την ελληνική πολιτική ηγεσία. Θα πρέπει να χαμογελά με το πώς οι περισσότεροι «τσιμπάνε» αμέσως στα όσα εξωφρενικά έχει εκστομίσει, ενώ οι λεονταρισμοί εν κενώ από ελληνικής πλευράς έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Τώρα έρχεται και η ηγεσία του υπουργείου Αμυνας να πει «συγγνώμη, λάθος» και «βλέποντας και κάνοντας».

Αν δεν το έχουν καταλάβει αυτοί που οφείλουν να το καταλάβουν, η επίπτωση αυτής της εικόνας μπορεί να αποβεί μοιραία. Μία ηγεσία, η οποία δεν είναι σε θέση ούτε διεκπεραιώσεις να κάνει, καθίσταται πολλαπλώς επικίνδυνη.

Η διαπίστωση της ανεπάρκειας μπορεί να επιβεβαιώνει την κριτική.

Όμως αυτό δεν προκαλεί παρά θλίψη και ανησυχία.

Αντ. Κωβαιος

ΑΠΙΣΤΕΥΤA ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑTA ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑΣ

giatrosandras

Αγανακτισμένος ο ιατρός κ. Δημ. Μπούτσης γράφει στην προσωπική του σελίδα στο διαδίκτυο:

Πριν από λίγες ημέρες, ήρθα σε από τηλεφώνου αντιπαράθεση με υψηλά ιστάμενη υπάλληλο του ΕΟΠΠΥ, διότι αργούσε η έγκριση από την αντίστοιχη επιτροπή, ενός φαρμάκου που έχει πάρει έγκριση από τον ΕΟΦ εδώ και 18 μήνες, και το οποίο χρειάζεται επειγόντως ασθενής μου με κακοήθεια, ηλικίας 30 ετών. Μου προέβαλε την απαίτηση για διάφορα χαρτιά, που είχα ήδη συμπληρώσει, αλλά είχαν χαθεί κάπου μεταξύ των διαδρομών του ΕΟΠΠΥ, προκαλώντας μας καθυστέρηση 20 ημερών.

Μετά από την αντιπαράθεση και αφού η πίεσή μου και οι σφύξεις μου χτύπησαν "κόκκινο", εγκρίθηκε τελικά το φάρμακο. Σε ερώτησή μου στην υπάλληλο αν αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά ή είναι συχνό φαινόμενο, η απάντησή της ήταν ότι συμβαίνει καθημερινά. Στην νέα μου ερώτηση γιατί δεν κάνει κάποια εισήγηση στους ανωτέρους της να απλοποιηθεί η διαδικασία και να μην ταλαιπωρούνται Ιατροί και ασθενείς και οι συγγενείς τους, μου απάντησε "Αυτά Κύριέ μου δεν γίνονται!" και μου έκλεισε το τηλέφωνο.

Επίσης προσφάτως, έχοντας μπροστά μου κάποια άλλη υψηλά ιστάμενη υπάλληλο σε άλλο Υπουργείο, δίνοντάς της συμβουλές για προσωπικό της θέμα, και ενώ έβλεπε την συνεχή όχλησή μου για ανούσια και παρανοϊκής υφής γραφειοκρατικά θέματα, η οποία αποσπούσε την συγκέντρωσή μου από το πρόβλημά της, με "κατανόηση" με ρώτησε, γιατί δεν αναλαμβάνει κάποιος συνεργάτης μου τις διαδικασίες. Όταν της απάντησα ότι ο "κάποιος συνεργάτης μου" είναι γιατρός όπως κι εγώ και πιο απλό θα ήταν να καταργηθεί το σύνολο των άχρηστων αυτών διαδικασιών, απλά δεν μπορούσε να το καταλάβει και συνέχιζε να λέει για άλλους δρώντες γενικά κι αφηρημένα, που απλώς δεν υπάρχουν ή δεν επαρκούν για την εξυπηρέτηση της ανόητης γραφειοκρατίας.

Σε αντιδιαστολή, πριν 2 μήνες, μου ζητήθηκε από ένα Νοσοκομείο του Λονδίνου, να δώσω συστατική επιστολή για μια νέα συνάδελφό μου, ώστε να ξεκινήσει την ειδικότητα της Γενικής Ιατρικής (GP), μπαίνοντας απλώς στο site τους, συμπληρώνοντας κάποιες συγκεκριμένες απαντήσεις και σχόλια, δίνοντας τα προσωπικά μου στοιχεία επικοινωνίας, πράγμα που μου πήρε ακριβώς 5 λεπτά. Έμαθα με χαρά, ότι και λόγω αυτής της επιστολής μου, η συνάδελφός μου προσελήφθη (η συνάδελφός μου είπε ότι έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο).

Δηλαδή μια ξένη χώρα αντιμετωπίζει έναν άγνωστο αλλοδαπό Ιατρό (εμένα) με εμπιστοσύνη, ενώ η χώρα του η ίδια τον θεωρεί και τον αντιμετωπίζει ως πιθανό τρελό ή διαπλεκόμενο και του βάζει άπειρα και παράλογα γραφειοκρατικά προσκόμματα, που του στερούν πολύτιμο χρόνο και ψυχικές δυνάμεις από τους ασθενείς του και σε καμία περίπτωση δεν προάγουν την διαφάνεια.

Συγγνώμην, αλλά έχει πια καταντήσει η γραφειοκρατική παράνοια να είναι πραγματικά ανάλγητη. Έχει μπολιάσει δε το σύνολο της κοινωνίας μας, η οποία έχει υποταχθεί σε αυτό. Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν πως αντιδρώ συνεχώς δονκιχωτικά σε αυτήν, απλώς φθείροντας τον εαυτό μου.

Ε, λοιπόν, η γραφειοκρατία δεν βελτιώνεται, απλά ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ. Θα το καταλάβουμε κάποτε ή απλά θα το βιώνουμε στο πετσί μας όταν θα μπλέκει κάποιος δικός άνθρωπος;

Εκεί στον ΙΣΑ και στον ΠΙΣ όλα καλά;

Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας διάλεξε την Τήλο για τις πασχαλινές διακοπές του

tilos island

Η απόφαση του Πρωθυπουργού να περάσει το Πάσχα στην Τήλο και μάλιστα όπως ανακοίνωσε από το γραφείο του να μη συναντήσει τοπικούς παράγοντες και φορείς, είναι αποκαλυπτική του πανικού που τον διακατέχει.

Όταν ένας υπερ-λαικιστής πολιτικός, σε προεκλογική χρονιά, “κρύβεται” σε ένα ακριτικό νησί και δεν θέλει καν να συναντήσει τους τοπικούς άρχοντες το Πάσχα, αυτό σημαίνει οτι θέλει να αποφύγει την επαφή με τον κόσμο. Και γιατί θέλει να την αποφύγει; Επειδή γνωρίζει οτι είναι ανεπιθύμητος, επειδή γνωρίζει οτι η δημοτικότητα του είναι στο ναδίρ και επειδή φοβάται οτι θα τον “κράξουν” και θα τον “γιουχάρουν”.

Η Τήλος εξασφαλίζει μια σχετική ηρεμία, μια απομόνωση, μια απόσταση ασφαλείας από τον λαό και αυτό επιδιώκει ο κ. Τσίπρας. Να αποφύγει την επαφή με τους ψηφοφόρους.

Ανεξάρτητα λοιπόν του τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις - πολλές από τις οποίες είναι “κατασκευασμένες” έτσι που να παρουσιάζουν υψηλά το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ και σχετικά χαμηλά το ποσοστό της ΝΔ - η απόφαση του Τσίπρα να κρυφτεί στην Τήλο αντί να πάει σε ένα μεγάλο τουριστικό θέρετρο όπου θα ερχόταν σε επαφή με πολύ κόσμο, είναι μια πολύ σοβαρή ένδειξη οτι το Μαξίμου έχει λάβει πολύ αρνητικά μηνύματα για τη δημοφιλία του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης.

Ειδικά φέτος, που η ένταση στο Αιγαίο ξεπερνά κάθε προηγούμενο, ο Πρωθυπουργός θα ήταν λογικό να πάει πχ στη Μυτιλήνη (ή στη Λέσβο αν προτιμούσε) και να τσουγκρίσει αυγά με τους στρατιώτες, να ενθαρρύνει τους κατοίκους και να στείλει σήμα ισχύος τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό της χώρας.

Είναι όμως λογικό να κρυφτεί, έτσι που τα έχει κάνει.

Δεν είναι μόνο οι κωλοτούμπες και η προδοσία της ιδεολογίας του αλλά και των προεκλογικών του υποσχέσεων, δεν είναι μόνο η αφαίμαξη των πολιτών από χρήμα με την υπερφορολόγηση, δεν είναι μόνο οι κατασχέσεις λογαριασμών και ακινήτων που προκαλούν την κατάρρευση της κυβέρνησης. Είναι και ο πολύ κακός χειρισμός των εθνικών θεμάτων, τόσο στο Σκοπιανό, όσο και στα ελληνοτουρικά που εξαγριώνουν τους πολίτες. Είναι και η παντελής έλλειψη ασφάλειας όχι μόνο των συνόρων από τους Τούρκους, αλλά και της κοινωνίας από τους εγκληματίες.

Σε κανένα απολύτως τομέα η κυβέρνηση του Tσίπρα δεν έχει να επιδείξει έργο. Το μόνο που επαναλαμβάνει είναι οτι υπάρχει προοπτική μιας “καθαρής” εξόδου από το Μνημόνιο και τ δανεισμού της χώρας από τις αγορές. Αυτά όμως αφενός είναι ψέμματα και αφετέρου δεν ενδιαφέρουν τον λαό, ή σε κάθε περίπτωση δεν αρκούν για να αντισταθμίσουν τη ζημιά που έχει προκαλέσει η κυβέρνηση στην οικονομία και στην κοινωνία.

Η κυβέρνηση καταρρέει και το γνωρίζει. Και η καλύτερη ένδειξη που έχουμε ώς τώρα είναι η καταφυγή του Τσίπρα στην Τήλο.

Γρηγόρης Νικολόπουλος, reporter

Ιγνατίου: Θα ξεκινήσει ο Γ΄ Παγκόσμιος από τη Συρία; Να προετοιμαζόμαστε για όλα τα ενδεχόμενα για να μην κλάψουμε

polemos arma
 
«Αν δεν προετοιμαστούμε για όλα τα ενδεχόμενα και κυρίως για να αμυνθούμε, μπορεί και να κλάψουμε», γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου για τις εκρηκτικές εξελίξεις στη Συρία, ερευνώντας εάν μπορεί η ταραγμένη περιοχή να γίνει η απαρχή του Γ΄Παγκόσμιου Πολέμου.

Συγκεκριμένα, η ανάλυση του Μιχ. Ιγνατίου:

Η κατάσταση δεν είναι ρευστή και επικίνδυνη μόνο στη γειτονιά της Ελλάδας και της Κύπρου. Είναι το ίδιο ρευστή και επικίνδυνη σε όλο τον κόσμο, ειδικά στις περιοχές για τις οποίες ερίζουν (και προσπαθούν να ορίσουν) οι μεγάλες δυνάμεις. Χωρίς αμφιβολία η Τουρκία είναι μία ενοχλητική δύναμη, που ελέγχεται από τον πιο αυταρχικό ηγέτη των χωρών της περιοχής.

Οι απειλές του εναντίον του Αιγαίου και της κυπριακής ΑΟΖ είναι πραγματικές. Ας μην γελιόμαστε, διότι αν δεν προετοιμαστούμε για όλα τα ενδεχόμενα και κυρίως για να αμυνθούμε, μπορεί και να κλάψουμε. Ο Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται σε μόνιμη κατάσταση αμόκ, αν και εσχάτως επανήλθαν οι πληροφορίες ότι είναι βαριά ασθενής.

Ακόμα και αν συμβαίνει αυτό, αν δηλαδή ο Ερντογάν όντως είναι άρρωστος, δεν πρέπει να μας καθησυχάζει. Διότι έχει δημιουργήσει στρατό αξιωματούχων που σκέφτονται όπως και ο ίδιος. Ακραία ισλαμιστικά, αλλά και αντι-χριστιανικά. Διότι στο ταραγμένο του μυαλό δεν μας αντιμετωπίζει ως Έλληνες, αλλά ως άπιστους και αξίζει κανείς να μελετήσει με τις ώρες, για να το εμπεδώσει, το εξαιρετικό κείμενο του καθηγητή Μάριου Ευρυβιάδη που δημοσιεύθηκε στην Hellas Journal. Ο κ. Ερντογάν είναι και ένας παράγοντας που επηρεάζει και τη Συρία.

Ενώ είναι πιστός σύμμαχος της Ρωσίας και του Ιράν, που στηρίζουν ως να μην υπάρχει …αύριο τον πρόεδρο Άσαντ, η Τουρκία βρίσκεται απέναντί του. Αυτή η διχογνωμία μπορεί να απειλήσει τη συμμαχία του με τη Μόσχα και την Τεχεράνη. Την ίδια στιγμή, η Συρία μπορεί να αποδειχθεί η αφορμή για ένα νέο γενικευμένο πόλεμο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Διαβάζω τα κείμενα πολλών αναλυτών, που ομιλούν ακόμα και για την πιθανότητα έναρξης του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου αντίπαλοι και όχι «σύμμαχοι» θα είναι η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ και η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, δύο ανθρώπων και πολιτικών με ισχυρή προσωπικότητα, που δεν τους αρέσει να χάνουν. Η νέα επίθεση με χημικά, είτε διέπραξε το έγκλημα η κυβέρνηση της Συρίας είτε οι αντίπαλοί της, είναι ένας ισχυρός λόγος για να «μιλήσουν» τα όπλα των υπερδυνάμεων.

Ο Πρόεδρος Τραμπ πιστεύει ότι την ευθύνη έχει ο Άσαντ και ο προστάτης του, ο Βλ. Πούτιν. Αντίθετα, η Συρία και η Ρωσία, αλλά και η Τεχεράνη, η οποία και αυτή στηρίζει στρατιωτικά το καθεστώς του Άσαντ κατηγόρησαν τους αντιπάλους του.

Ειδικά το υπουργείο Εξωτερικών του Ιράν αναφέρθηκε σε μία νέα «συνωμοσία» εναντίον της συριακής κυβέρνησης: «Τέτοιου είδους καταγγελίες και κατηγορίες από τους Αμερικανούς και ορισμένες δυτικές χώρες αποτελούν ένδειξη μιας νέας συνωμοσίας εναντίον της κυβέρνησης και του συριακού λαού και ένα πρόσχημα για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης, που σίγουρα θα περιπλέξει περαιτέρω την κατάσταση στη χώρα και την ευρύτερη περιοχή», σημειώνεται στην ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν.

Οι επόμενες ημέρες θα είναι κρίσιμες. Ήδη χθες, μία άγνωστη -μέχρι της στιγμής- χώρα εξαπέλυσε επίθεση εναντίον της Συρίας με πυραύλους που προκάλεσαν πολλούς θανάτους και τραυματισμούς όπως μετέδωσαν τα κρατικά συριακά ΜΜΕ. Οι Αμερικανοί διέψευσαν ότι βρίσκονται πίσω από τις επιθέσεις, οπότε ο άλλος πιθανός «ένοχος», εφόσον η επίθεση δεν είναι “fake news”, είναι το Ισραήλ.

Δεν μπορεί να είναι η Τουρκία διότι θα θέσει σε μεγάλο κίνδυνο τη συμμαχία της με τη Ρωσία και το Ιράν, δύο χώρες που έχει μεγάλη ανάγκη αυτή τη στιγμή.

Όποιοι και αν είναι αυτοί που κρύβονται πίσω από την πυραυλική επίθεση, όποιοι και αν έριξαν τα χημικά όπλα στους αμάχους, ένα πράγμα έχει σημασία: ότι μπορεί να άναψαν το φυτίλι ενός γενικευμένου πολέμου, στον οποίο θα λάβουν μέρος πρώην και νυν φίλοι και σύμμαχοι, και όπου η Τουρκία -εκτός της Συρίας- θα μπορούσε να βρεθεί στο επίκεντρο.

Ένα είναι σίγουρο, που ίσως συνετίσει τις αντιμαχόμενες πλευρές: Το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών θα είναι αιματηρό και θα προκαλέσει μεγάλες καταστροφές

Η ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΟΡΙΑΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΑ ΑΛΛΟ ΧΡΟΝΟ

sounio dysi

Σήμερα θέλω να γράψω για μια χώρα που δεν ξέρω πια πώς τη λένε, αλλά υπάρχει στο χάρτη, από αρχαιοτάτων χρόνων, και σήμερα οι άνθρωποι την αγνοούν.

Μια χώρα που όταν τύχει και προφέρουν το όνομά της το κάνουν σαν να φτύνουν.

Μια χώρα μικρή, κουκίδα ναυαγίου στον παγκόσμιο ωκεανό των συμφερόντων.

Μια χώρα που προσάραξε στα αφιλόξενα και αχαρτογράφητα νερά των αγορών του χρήματος και της ιδιοτέλειας.

Μια χώρα που έφτιαξε τον μύθο της Ατλαντίδας και τώρα κινδυνεύει και η ίδια να εξαφανιστεί.

Μια χώρα που ανακάλυψε τους αριθμούς και τώρα την έχουν γράψει στα βερεσέδια του χρέους και των ελλειμμάτων.

Μια χώρα που γέννησε την Επιστήμη, την Ποίηση, τη Φιλοσοφία, την Τέχνη, την Πολιτική, τη Δημοκρατία, τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τώρα πεθαίνει από ακατάσχετη αιμορραγία, κι ας είναι η χώρα που στο όνομα ενός παιδιού της ορκίζονται οι γιατροί όλου του κόσμου.

Μια χώρα που έφτασε τον πολιτισμό ως τις Ηράκλειες Στήλες, τα Ουράλια όρη, τον Γάγγη ποταμό και πέρα από αυτόν, και τώρα θαλασσοδέρνεται στα κύματα του Αιγαίου και στεγνώνει τα δάκρυά της στον Όλυμπο, την κατοικία του Δία και του Ποσειδώνα, της Αφροδίτης και της Αθηνάς, του Ερμή και του Άδη.

Μια χώρα που μετά την Παναγία «ξαναγέννησε», μέσα από τις μεταφράσεις στη, διεθνή τότε, γλώσσα της, τον Χριστό και τον έκανε οικουμενική θρησκεία.

Μια χώρα που πολέμησε, μάτωσε, σταυρώθηκε για τον ελεύθερο κόσμο και σήμερα ξανασταυρώνεται, από τους ηττημένους του ελεύθερου κόσμου.

Μια χώρα που πρώτη μίλησε και έγραψε για τα ατομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των ανθρώπων και σήμερα στο όνομα οδηγιών, ορίων και μνημονίων μιας σιδερόφρακτης δημοσιονομικής συνθήκης στραγγαλίζεται.

Ναι, αυτή η χώρα που δεν μπορώ πια να πω το όνομά της, και όσοι το προφέρουν το κάνουν σαν να φτύνουν, έκανε λάθη, παρασπόνδισε, ζούσε με δανεικά και πάνω από τις δυνάμεις της, εξώκειλε οικονομικά και διεφθάρη πολιτικά, όμως δεν μπορεί, επειδή πήρε τη ζωή της λάθος, να της κάνουμε ...delete, να εξοριστεί για πάντα στα Τάρταρα.

Δεν μπορεί να είμαστε Επιμηθείς για τη χώρα που χάρισε στην ανθρωπότητα τον Προμηθέα.

Χρειάζεται μία ευκαιρία να μαζέψει τα συντρίμμια της, να νικήσει τους Εφιάλτες της, να αναστοχαστεί το μέλλον της, να προστατεύσει τα παιδιά της, να ξανασταθεί στα πόδια της, να ξανανοιώσει περήφανη και ισότιμη με τους εταίρους της στην Ευρώπη.

Ναι, η χώρα για την οποίαν σας μιλώ είναι η Ελλάδα. Η χώρα που χάρισε στη Γηραιά Ήπειρο το όνομα μιας μυθικής κόρης της, της Ευρώπης, αυτής που απεικονίζεται στο κοινό νόμισμα των δύο ευρώ, σ' αυτό από το οποίο κάποιοι θέλουν να μας βγάλουν.

Η χώρα που είναι το ακρότατο σύνορο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η γεωπολιτική απόληξη του δυτικού κόσμου.

Το τελευταίο χριστιανικό μοναστήρι πριν τα μουσουλμανικά τεμένη.

Η χώρα που μπορεί να αποτελέσει τον ενεργειακό κόμβο της Ευρώπης εάν, στους εξ ανατολών διερχόμενους αγωγούς, προστεθούν τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που ανακαλύπτονται στα υγρά σπλάχνα της.

Η χώρα στην οποίαν κατοικούν μία χούφτα άνθρωποι, 11 μόλις εκατομμυρία, το 2% τοι κοινοτικού ΑΕΠ.

Δεν είμαστε ούτε επαίτες ούτε οκνηροί. Είμαστε ένας λαός,ναι, άστατος και απείθαρχος, αλλά είμαστε και ένας λαός φιλότιμος, δημιουργικός και πολυμήχανος όπως ο πρόγονός του ο Οδυσσέας.

Ένα έθνος που δεν ξεχνά, ακόμη κι αν δεν τα ξέρει, τα λόγια ενός ποιητή του, του ΓιώργουΣεφέρη, λόγια που τα είπε παραλαμβάνοντας το Νόμπελ Ποίησης από τη σουηδική Ακαδημία.

Ανήκω σε μία μικρή χώρα. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού, τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή... Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η ανθρωπιά, κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες...Σ' αυτό τον κόσμο που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν' αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται. Όταν στο δρόμο της Θήβας, ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα, κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Οιδίποδα.

Και όπως θα συμπλήρωνε ένας άλλος ποιητής, βραβευμένος κι αυτός με Νόμπελ Ποίησης, ο Οδυσσέας Ελύτης: Κατά πού θα απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δεν μας λογαριάζει πια ο καιρός. Κατά πού θ' αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα. Κι είμαστε ολομόναχοι τριγυρισμένοι από τις νεκρές εικόνες σου.

Τώρα λοιπόν, που οι γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα και ξεπεράσαμε το μέτρο, δεν πρέπει να μας αρκεί να τιμωρηθούμε μόνον από τις Ερινύες.

Οι τύψεις, οι οιμωγές και τα κλάματα δεν αρκούν για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα. Ούτε και οι ψευτοπαλληκαρισμοί. Πρέπει να σοβαρευτούμε, να ανασκουμπωθούμε και να δουλέψουμε. Να μηχανευτούμε τα πάντα. Όπως κάναμε πάντα, κάθε φορά που η χώρα και το έθνος βρίσκονταν σε οριακές στιγμές για την ύπαρξή τους.

Κι αυτή η στιγμή ενδέχεται να είναι τώρα καθώς ο σουλτάνος της Τουρκίας ανεβάζει συνεχώς το επίπεδο της απειλής στην Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη. Πλέον δεν έχουμε άλλο χρόνο. Και οι επιλογές μας στενεύουν, όπως και η ανάσα μας...

φελνικος